МАЛАТА ГАЗА БЕДР
Оваа газа се нарекува и Бедр-и мевуд и Бедр-и сугра. Кога Ебу Суфјан, враќајќи се од Ухуд, рече: „Следната година пак да се бориме кај Бедр“, хазрети Фарук-и азам (радијаллаху анху), на знак од Хабиб-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), му одговори: „Нека биде така.“ Ебу Суфјан собираше војска и ги поттикнуваше Курејшиите на војна и борба. Но во срцето не го сакаше тоа. Сепак застана на чело на народот, за да не речат дека не го одржал зборот. Во тоа време во Мека дојде Нуајм ибн Месуд Ешџаи. Тој раскажуваше колку е исламската војска подготвена за битка и ги опишуваше нејзината сила и моќ. Ебу Суфјан му рече: „Ако отидеш во Медина и ги одвратиш Мухаммед и неговите асхаби од излегување во битка, ќе ти дадам дваесет тригодишни камили. Сухејл ибн Амр нека гарантира за ова мое ветување.“ Нуајм се согласи. Дојде во Медина и разгласи дека војската на кафирите е многубројна. Еден дел од асхабите остана во двоумење. Но Ебу Бекр и Омер (радијаллаху анхума) дојдоа во присуство на Пејгамберот и предложија да се излезе од Медина. Ресулуллах се израдува на тоа и рече: „Се колнам во Аллах, во чија власт е мојата душа, сигурно ќе излезам во битка.“ Абдуллах ибн Реваха го остави во Медина како свој заменик, а знамето му го даде на хазрети Алија.
Во тоа време меканските мушрици, под командата на Ебу Суфјан, со две илјади војници тргнаа кон Бедр за да го спречат ширењето на исламот. Предводникот на световите со илјада и петстотини јуначки асхаби стигна во Бедр пред нив. Кога дознаа дека муџахидите стигнале во Бедр пред нив, во срцата на мушриците влезе страв. Успеаја да стигнат само до Мерузахран. Не се осмелија да се судрат со јуначката исламска војска. Со страв во срцата, изговарајќи се и со гладот од таа година, се вратија во Мека. Меканците им се потсмеваа и ги изложија на подбив.
Муслиманите имаа два коња, но трговската стока им беше многу. Во Бедр ја продадоа за многу пари. Беше средината на месецот зулкаде. Заработија многу. Ресул-и екрем со своите славни асхаби осум дена ги чекаше мушриците во Бедр. Потоа со радост и чест тргнаа назад кон Медина.
Газата Затур-Рика
Оваа газа се случи во месецот мухарем. Еден човек што дојде во Медина да продава овци им јави на муслиманите дека племињата Бени Енмар и Бени Селема собираат војска против муслиманите. Таа вест стигна до Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем). Тој го остави хазрети Осман во Медина како заменик и со сила од четиристотини, а според едно предание седумстотини луѓе, во ноќта спроти неделата, на десеттиот ден од тој месец, излегоа од Медина. Стигнаа до местото каде што беа мушриците. Таму не најдоа никого освен жени. Мажите на мушриците беа побегнале во планините. За да не постават мушриците заседа и да не нападнат, тие места беа опленети, а околните мушрички племиња заплашени и смирени.1 Откако поминаа петнаесет дена во походот, се вратија во Медина.
„Се колнам во Аллах, во чија власт е мојата душа, сигурно ќе излезам во битка“ Хадис-и шериф
Газата Мурејси
Газата Думетул-Џендел
Ресулуллах со војска од илјада луѓе тргна во поход против племињата што живееја во Думетул-Џендел, што ги вознемируваа патниците кои одеа во Шам и се враќаа оттаму и што ѝ се закануваа на Медина-и муневвере. Беше понеделник, кон крајот на месецот ребиул-евел. Го остави Сиба ибн Уртуфа во Медина како свој заменик. Кога дознаа дека доаѓа исламската војска, непријателските племиња побегнаа. Откако останаа таму неколку дена, околу дваесеттиот ден од ребиул-ахир се вратија во Медина.2
Газата Мурејси
Оваа газа се нарекува и газата Бени Мусталик. Мурејси е името на бунарите на племето Хузаа во Кудејд и на утврдувањето подигнато за да ги чува тие бунари. Тоа место беше воедно и истурена стража на племето Бени Хузаа.
Во петтата година по хиџрата поглаварот на синовите на Мусталик, Харис ибн Ебу Дирар, собра многу луѓе за да се судри со Пејгамберот. Сакаше да ги вооружи и да тргне на Медина. Кога таа вест стигна до нашиот сакан Пејгамбер, веднаш се тргна во поход против синовите на Мусталик со одред од седумстотини луѓе. Кај бунарот Мурејси беше подигнат логор, а синовите на Мусталик најпрвин беа повикани во исламот. Тие не прифатија, туку со фрлање стрели ја започнаа битката. Извршувајќи ја наредбата на Ресулуллах: „Сите заедно, ненадејно преминете во напад!“, Есхаб-и кирам убија десетмина од синовите на Мусталик. Поглаварот на племето го спаси животот со бегство, но неговата ќерка Бера и 600 луѓе од неговото племе паднаа во ропство. Пленот беше поделен. Бера дојде во присуство на Пејгамберот и рече: „Со сопственикот во чиј дел паднав се договорив да се ослободам за девет златници. Помогнете ми!“ Пејгамберот се смилува, ја исполни нејзината желба и ја откупи. Потоа ја ослободи и ѝ ја врати слободата. Со тоа што нашиот сакан Пејгамбер ѝ го пренесе исламот, таа стана муслиманка. Предводникот на световите, кој многу се израдува што таа стана муслиманка, како награда ја почести со брак со себе. Гледајќи го тоа, сите Есхаб-и кирам рекоа: „Се срамиме да ги држиме како слуги роднините на нашата мајка, која е од семејството на Ресулуллах“, и ги ослободија своите заробеници. Овој брак стана причина стотици заробеници да бидат ослободени.
Нашиот сакан Пејгамбер го промени името на својата благословена сопруга од Бера во Џувејрија. За нашата мајка хазрети Џувејрија нашата мајка хазрети Аиша велеше: „Не сум видела жена подобра и поберекетна од Џувејрија.“3
Додека исламската војска со победа го фаќаше патот кон светлата Медина, околните мушрички племиња ги фати страв и сфатија колку е опасно да се осмелат да ги нападнат муслиманите.
Некои настани од петтата година по хиџрата
На враќањето од газата Мусталик дувна силен ветер. Асхабите помислија дека непријателот сака да дојде во Медина и да ја ограби. Ресулуллах рече: „Не плашете се. Медина е безбедно место, на секое нејзино ќоше има мелеки чувари. Но денес умре еден мунафик (дволичник). Тоа беше Зејд ибн Фураа, пријателот на Убеј Селул.“
„Не сум видела жена подобра и поберекетна од Џувејрија“ Хазрети Аиша (радијаллаху анха)
Во оваа газа учествуваа и мајките на верниците хазрети Аиша и Уму Селема. Мунафиците ја наклеветија нашата мајка хазрети Аиша. И некои муслимани се измамија од тие клевети. Беа објавени ајет-и керими, клеветите на мунафиците беа разоткриени, а хазрети Аиша беше пофалена.4 Ресулуллах рече: „Радосна вест за тебе, о Аиша! Хак теала те исчисти од клеветата. Тој посведочи за твојата чистота.“ Пејгамберот алејхиселам ги собра асхабите во месџидот. Одржа хутба и ги прочита објавените возвишени ајети. Со берекетот на тие ајет-и керими исчезнаа сомнежите од срцата на верниците. А на оние што се осмелија на таа клевета им беше дадена нивната казна. На враќањето од таа газа беше објавен ајетот за тејемумот.5
Ѓерданот на Аиша (радијаллаху анха) уште еднаш се изгуби на местото наречено Салсала. Тоа место беше блиску до Медина. Таму чекаа сѐ додека не се најде ѓерданот. На тоа место немаше вода, а ни асхабите немаа вода со себе. Ресулуллах алејхиселам спиеше на коленото на Аиша Сидика. Есхаб-и кирам му ја изложија на хазрети Ебу Бекр неволјата со безводието. Тој отиде кај Ресулуллах, а Ресулуллах алејхиселам се разбуди. Аллах теала го испрати ајетот за тејемумот. Асхабите зедоа тејемум и го клањаа сабах-намазот. Потоа ја качија Аиша (радијаллаху анха) на камилата. Кога камилата стана, ѓерданот се најде.
Денес си ти нурот на светот и махбубот на Аллах,
Не одделувај ги вљубените од својата врата ни за миг.
Твоето благословено име нека не ми слегува од јазикот ниту за час,
Лек е за моето болно срце, душата во него наоѓа спокој.
Се надевам дека секое твое име посебно ќе ми прави шефаат:
Ахмед и Махмуд, Ебул-Касим, Мухаммед Мустафа.
Зашто за него е речено ‚Веш-Шемс‘, а и ‚Вед-Духа‘,
Што е чудно ако неговото лице и чело ги споредам со сонцето и месечината?
Kanûnî Sultân Süleymân (Muhibbî)