ГАЗАТА БЕНИ КУРЕЈЗА
Кога Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), по газата Хендек, се врати во Медина-и муневвере, дојде во куќата на нашата мајка хазрети Аиша. Ги соблече оружјето и оклопот. Неговото благословено тело беше покриено со прав. Се изми. Во тој миг дојде еден коњаник во ликот на хазрети Дихја, со оклоп и оружје на себе. Тоа беше Џибрил алејхиселам. Кога Пејгамберот отиде кај него, тој му ја соопшти наредбата: „О Ресуле на Аллах теала! Џенаб-и Хак ти наредува веднаш да тргнеш против синовите на Курејза!“ Султанот на вселената нареди да го повикаат хазрети Билал и му ја даде оваа наредба за да им ја објави на Есхаб-и кирам: „О мои асхаби! Станете, качете се на своите коњи и камили! Оние што се покорни нека го клањаат икиндија-намазот во земјата на синовите на Курејза!“
Хабиб-и екрем веднаш го облече оклопот и го опаша мечот. Го стави шлемот на својата благословена глава, штитот го префрли на грбот, а копјето го зеде в рака. Потоа се качи на коњот. Дојде меѓу своите асхаби, му го предаде знамето на исламот на хазрети Алија и го испрати како претходница кон тврдината на Евреите Курејза, што се наоѓаше во рамнината веднаш југоисточно од Медина. Абдуллах ибн Уму Мектум го остави во Медина како заменик.1
Славните асхаби, земајќи го нашиот сакан Пејгамбер во средина, излегоа од Медина со текбирите „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“ На патот ги сретнаа синовите на Ганм. Вооружени, го чекаа Ресулуллах. Пејгамберот ги праша: „Дали некој ве сретна?“ Тие рекоа: „Ја Ресулаллах! Нѐ сретна Дихја Келби. Јаваше бела мазга со седло. На таа мазга имаше покривка од кадифе и атлас.“ Нашиот сакан Пејгамбер им рече:
„Тоа е Џибрил. Испратен е кај Бени Курејза за да ги затресе нивните тврдини и да фрли страв во нивните срца…“ Додека стигнаа до тврдината на Евреите Курејза, бројот на исламската војска достигна три илјади. Хазрети Алија го заби знамето на исламот пред тврдината на Евреите Курејза. Гледајќи го тоа, Евреите изговорија зборови против Пејгамберот. Хазрети Алија отиде и му раскажа на Пејгамберот како стојат работите. Откако Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) со три илјади војници ги почести тие места со своето доаѓање, од својата милост ги повика во исламот. Евреите не го прифатија овој убав предлог. Го одбија и предлогот на нашиот сакан Пејгамбер: „Тогаш покорете се на наредбата на Аллах теала и на Неговиот Ресул, слезете од тврдината и предајте се.“
На тоа Предводникот на световите му рече на хазрети Са’д ибн Ебу Векас, мајсторот на стрелците: „О Са’де! Оди напред и обасипи ги со стрели!“ Хазрети Са’д и другите стрелци, со гласови на текбир, почнаа да ги исфрлаат стрелите од своите тоболци кон еврејската тврдина. И тие одговорија со стрели и камења и така ја започнаа борбата. Оваа еврејска толпа, која ги удираше муслиманите одзади кога беа во тешка положба и која од завист не го признаваше пејгамберството на Мухаммед алејхиселам, немаше храброст да ја отвори портата на тврдината и да излезе на мегдан.
„О мои асхаби! Станете, качете се на своите коњи и камили! Оние што се покорни нека го клањаат икиндија-намазот во земјата на синовите на Курејза!“ Хадис-и шериф
Борбата продолжуваше како опсада. Мунафиците во исламската војска тајно праќаа пораки во тврдината: „Никако не се предавајте! Дури и ако бараат да заминете од Медина, не прифаќајте! Ако продолжите со борбата, ќе ви помогнеме со сета своја сила и нема ништо да ви ускратиме. А ако ве изгонат од Медина, и ние ќе излеземе и ќе заминеме со вас!…“ Евреите, кои по оваа вест ја очекуваа помошта од мунафиците, продолжија со одбраната со нова решителност и надеж. Опсадата се одолговлечи; иако помина речиси еден месец, од мунафиците не дојде помош. Во срцата им влезе страв и порачаа дека сакаат договор.
За да склопи договор, Евреинот по име Небаш ибн Кајс дојде во присуство на Ресулуллах и рече: „О Мухаммеде! Покажете ја и кон нас милоста што ја покажавте кон синовите на Надир. Нашиот имот и нашето оружје нека бидат твои! Само не пролевајте ја нашата крв. Дозволете ни да излеземе од нашата земја со нашите деца и жени. Дозволете ни и, освен оружјето, секое семејство да понесе по еден товар на камила!…“ Предводникот на световите рече: „Не! Тој предлог не можам да го прифатам!“ Овој пат тој рече: „Се откажавме да носиме имот. Не пролевајте ја нашата крв! Дозволете ни да ги поведеме жените и децата!“ Нашиот сакан Пејгамбер рече: „Не! Немате друг излез освен безусловно да се покорите на мојата пресуда, да послушате и да се предадете!“ Евреинот Небаш, сосема скршен, се врати во тврдината и го пренесе разговорот. Синовите на Курејза овој пат потонаа во голем очај и тага.2 Нивниот првенец Ка’б ибн Есед се вразуми, па му го призна ова на својот народ и им предложи: „О народе мој! Како што гледате, нѐ снајде голема несреќа. Во оваа состојба имам за вас три совети. Изберете кој сакате од нив и постапете според него! Првиот: да ја следиме оваа Личност и да го прифатиме неговото пејгамберство! Се колнам во Аллах, сите знаеме дека тој е пејгамберот испратен од Аллах, чии својства ги видовме во нашите книги. Ако поверуваме во него, ќе ги спасиме нашите животи, нашите деца, нашите жени и нашиот имот. Единствената причина зошто не го следиме е нашата љубомора кон Арапите и тоа што тој не е од синовите Израилови. А тоа е работа што ја знае Аллах. Ајде да го следиме!…“ Евреите сите заедно се спротивставија и рекоа: „Не! Тоа нема да го прифатиме и нема да следиме никого што не е од нас!“
Тогаш Ка’б го изнесе вториот предлог: „Ајде сите да ги убиеме нашите деца и жени и, кога зад нас нема да остане никој за кого треба да се грижиме, да тргнеме против муслиманите и да се бориме до смрт!…“ Евреите и тоа го одбија.
Во третиот предлог Ка’б рече: „Оваа ноќ е ноќта спроти саботата. Бидејќи муслиманите знаат дека ние таа ноќ не се бориме, можат да бидат безгрижни и невнимателни. Ајде да ги извадиме мечовите и сите заедно да излеземе низ портата. Со таков ненадеен напад можеби ќе победиме!…“
Евреите рекоа: „Не можеме да ја прекршиме забраната за работа во сабота!“ и го одбија и тој предлог. Само браќата Есид и Салеба, и нивниот братучед Есед, го прифатија првиот предлог и се почестија со тоа што станаа муслимани. Излегоа од тврдината и влегоа меѓу Есхаб-и кирам.3 Евреите долго се расправаа меѓу себе. Најпосле го истакнаа знамето на предавање и побараа од Пејгамберот да им одреди некого за хакем (судија) што ќе донесе пресуда за нив. Ресулуллах рече: „Изберете за хакем кого сакате од моите асхаби.“ Тие рекоа: „Ние сме задоволни со пресудата што ќе ја донесе Са’д ибн Муаз.“ Пејгамберот прифати и нареди да биде доведен хазрети Са’д ибн Муаз.
Са’д ибн Муаз беше тешко ранет во газата Хендек. Ресулуллах нареди да го лекуваат во еден шатор во Месџидун Небеви. Кога беше избран за хакем, хазрети Са’д го однесоа на носилка до тврдината Курејза. На патот хазрети Са’д си велеше сам на себе: „Се колнам во Аллах, на патот на Аллах теала нема да обрнам внимание на прекорот на ниеден прекорувач!“ Пред Ресулуллах го симнаа од носилката. Пејгамберот рече: „О Са’де! Овие прифатија да се предадат според твојата пресуда. Ајде, соопшти ми ја твојата пресуда за нив.“ А Са’д ибн Муаз рече: „Мојата душа нека ти е жртва, ја Ресулаллах! Секако, Аллах теала и Неговиот Ресул се подостојни да донесат пресуда.“ Ресулуллах рече: „Аллах теала ти нареди тебе да донесеш пресуда за нив.“ Хазрети Са’д зеде од Евреите цврст збор дека ќе бидат задоволни со неговата пресуда. Двете страни почнаа со напнатост да ја чекаат пресудата што ќе биде донесена. Тогаш хазрети Са’д ја објави оваа величествена пресуда, која ја покажа неговата надмоќ, од која мрзнеше крвта во жилите и која беше достојна за неговиот углед:
„Мојата пресуда е: на сите мажи што се разумни и балиг (во возраста на верска зрелост) нека им се отсечат главите! Нивните жени и деца нека бидат заробени, а нивниот имот нека се подели меѓу муслиманите!…“
Пред оваа решителна пресуда Евреите се вкочанија. Зашто и во нивната сопствена книга казната за оние што се однесуваат така бесно беше токму таква. Таму пишуваше: „Кога ќе дојдеш во некој град за да војуваш против него, повикај ги на мир. Ако го прифатат тоа и ти ги отворат своите порти, сите што се во него нека ти плаќаат данок и нека ти служат. А ако одлучат да војуваат, опседни ги. Кога, со дарот на Аллах теала, ќе ги победиш, сите нивни мажи помини ги под меч. Нивните жени, деца и имот земи ги како плен!…“
Бидејќи пресудата што ја донесе хазрети Са’д ибн Муаз се совпадна со божествената пресуда, Предводникот на световите, нашиот сакан Пејгамбер, му честиташе и ја искажа својата пофалба со зборовите: „Ти пресуди за нив во склад со пресудата на Аллах теала запишана на Левх-и махфуз, над седумте небеса!“
Евреите не можеа да се спротивстават на оваа пресуда, наведена во нивната сопствена книга. На сите разумни и балиг мажи рацете им беа врзани за вратовите и беа одведени во Медина. Следниот ден, по наредба на Ресулуллах, хазрети Алија и хазрети Зубејр ја извршија пресудата. Децата, жените и имотот беа поделени меѓу Есхаб-и кирам.4 Така Медина и нејзината околина беа исчистени од овој подмолен, предавнички и рушителски народ, кој ги удираше муслиманите одзади во нивните најтешки мигови, кој ги прекршуваше сите договори и кој уште од детството на Пејгамберот се обидуваше да го отстрани. Меѓу заробениците една жена се стекна со среќата да стане муслиманка. Таа жена, по име Рејхана, падна во делот на Пејгамберот. Ресулуллах ѝ остави слобода, ако сака, да остане во својата вера, а ако сака, да стане муслиманка. Рејхана рече дека сака да остане во својата вера. Беше испратена во куќата на Уму Мунзир. Подоцна, со советите и трудот на Салеба ибн Саје, нејзиното срце се стопли кон исламот. На тоа нашиот Пејгамбер ѝ рече на Рејхана: „Сакаш ли да го фатиш патот на Аллах теала и на Неговиот Ресул? Јас сметам дека тоа е соодветно.“ Рејхана рече: „Да.“ Нашиот сакан Пејгамбер, многу израдуван од оваа нејзина постапка, од милост, за да се израдува и таа и за нејзиниот степен во џенетот да биде многу висок, ја ослободи и ја прими за сопруга. Ѝ даде мехр и ја зеде со никах. И нивната свадба беше во куќата на Уму Мунзир. Така Рејхана (радијаллаху анха) се стекна со честа да стане мајка на сите муслимани.5
„Не! Немате друг излез освен безусловно да се покорите на мојата пресуда, да послушате и да се предадете!“ Хадис-и шериф
Са’д ибн Муаз стана шехид
Откако ја донесе пресудата за Евреите Бени Курејза, Са’д ибн Муаз повторно беше однесен во својот шатор. Раната му се влоши и состојбата му стана тешка. Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) дојде кај него, го прегрна и упати дова: „Аллаху мој! Са’д се бореше на Твојот пат заради Твоето задоволство. И го потврди Твојот Ресул. Олесни му…“ Кога ги слушна овие благословени зборови на нашиот сакан Пејгамбер, хазрети Са’д ибн Муаз ги отвори очите и прошепоти: „Ја Ресулаллах! Ти упатувам селам и почит. Сведочам дека ти си пејгамбер на Аллах теала.“ Потоа роднините на Са’д ибн Муаз го пренесоа од шаторот во кој лежеше во куќата на синовите на Абдулешхел. Таа ноќ состојбата многу му се влоши. Џибрил алејхиселам дојде кај Пејгамберот и рече: „Ја Ресулаллах! Кој е тој од твојот умет што оваа ноќ се пресели на ахиретот и чие преселување беше објавено како радосна вест меѓу мелеките?“ На тоа Султанот на вселената веднаш праша за состојбата на Са’д ибн Муаз. Му рекоа дека го однеле дома. Пејгамберот, со некои од Есхаб-и кирам, отиде кај Са’д ибн Муаз. Бидејќи на патот одеа многу брзо, Есхаб-и кирам рекоа: „Се изморивме, ја Ресулаллах!“ Пејгамберот им ја објасни причината зошто брзаат: „Како што мелеките беа пред нас на џеназата на Ханзала, така и на џеназата на Са’д ќе бидат пред нас. Нема да стигнеме пред нив.“
Кога стигна кај Са’д ибн Муаз, Пејгамберот го најде преселен на ахиретот. Застана покрај неговото узглавје и, обраќајќи му се на Са’д ибн Муаз со неговата кунја, рече: „О Ебу Амре! Ти беше најдобриот меѓу поглаварите. Аллах теала нека ти подари среќа, берекет и најдобра награда! Го исполни зборот што Му го даде на Аллах теала. И Аллах теала ќе ти го даде она што ти го вети!“ Во тој миг мајката на Са’д ибн Муаз, плачејќи, го изговори овој бејт:6
Како да издржи, леле, несреќната негова мајка!
Трпение треба; плачам за она што ме снајде!
Еслем ибн Харис го раскажа ова: „Ресулуллах дојде во куќата на Са’д ибн Муаз. Ние чекавме на вратата. Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) влезе внатре; одеше со многу широки чекори. И ние тргнавме по него. Кога Ресулуллах ни даде знак да застанеме, застанавме и се вративме. Внатре немаше никој освен џеназата на Са’д. Откако остана малку внатре, Ресулуллах излезе надвор. Бев љубопитен, па прашав: ‚Ја Ресулаллах! Која е мудроста во тоа што одевте со толку широки чекори?‘ На тоа рече: ‚Никогаш не сум бил во толку преполн собир. (Мелеките ја беа исполниле куќата.) Еден мелек ме зеде на своето крило и само така можев да седнам.‘ Потоа, обраќајќи му се на Са’д ибн Муаз со кунјата, рече: ‚Нека ти е благо, о Ебу Амре! Нека ти е благо, о Ебу Амре! Нека ти е благо, о Ебу Амре!‘“
Неговото преселување на ахиретот многу ги натажи Ресулуллах и Есхаб-и кирам, па пролеваа солзи и плачеа. На неговата џеназа се собраа сите Есхаб-и кирам. Нашиот сакан Пејгамбер го предводеше џеназа-намазот и ја носеше неговата џеназа. Додека ја носеа џеназата на Са’д ибн Муаз, Есхаб-и кирам рекоа: „Ја Ресулаллах! Никогаш не сме виделе џеназа што се носи толку лесно!“ На тоа Пејгамберот рече: „Слегоа мелеки, тие ја носат.“ Кога, додека џеназата се движеше, мунафиците, за да го оцрнат, рекоа: „Колку е лесна!“, нашиот сакан Пејгамбер рече: „На џеназата на Са’д слегоа седумдесет илјади мелеки. Досега никогаш не беа слегле на земјата во толку голем број.“
Ебу Саид Худри пренесе дека неговиот дедо рекол: „И јас бев еден од оние што го копаа гробот на Са’д ибн Муаз. Кога почнавме да му го копаме гробот, од гробот наоколу се рашири мирис на мошус!“ А Шурахбил ибн Хасена рече: „Додека го погребуваа Са’д ибн Муаз, некој зеде една шепа земја од неговиот гроб. Кога потоа ја однесе дома, таа земја се претвори во мошус. Додека џеназата ја спуштаа во гробот, нашиот Пејгамбер седеше покрај гробот; неговите благословени очи се наполнија со солзи, со раката ја држеше својата благословена брада и беше многу тажен. Рече: ‚Поради смртта на Са’д ибн Муаз се затресе Аршот.‘“ Еднаш на нашиот Пејгамбер му беше подарена многу скапоцена облека. Кога Есхаб-и кирам рекоа колку е убава, тој рече: „Марамчињата на Са’д ибн Муаз во џенетот се поубави од оваа.“
Желбата на Ебу Суфјан за одмазда
Откако се врати од газата Хендек, Ебу Суфјан еден ден, седејќи среде своето племе, им рече: „Зар нема никој што ќе ни ја земе одмаздата од Мухаммед?!“ Еден бедуин ги чу овие зборови и дојде кај Ебу Суфјан. Рече: „Ако ми ги подмириш потребите, јас ќе го сторам тоа. И патот добро го знам. И остра кама имам. И од никого не се плашам.“ Ебу Суфјан му ги подмири потребите и му ги исполни желбите. Купи една камила, му ја предаде и му рече оваа работа да ја чува во тајност. Бедуинот ноќта излезе од Мека и за кратко време стигна во Медина. Дозна дека Пејгамберот алејхиселам е кај племето Бени Абдулешхел. Ја врза камилата на едно место и пешки отиде таму. Пејгамберот алејхиселам држеше поука во месџидот на тоа племе. Кога го виде бедуинот оддалеку, рече: „Овој човек што доаѓа има лоша намера. Но благонаклоноста и дарот на Аллах теала ќе бидат завеса меѓу мене и него.“
Бедуинот тргна кон Ресулуллах. Во тој миг Усејд ибн Худајр го фати и го повлече назад. Велејќи: „Подалеку од Ресулуллах, проклетнику!“, посегна кон неговиот појас. На појасот му ја виде камата. Сфати дека има лоша намера. Бедуинот му падна пред нозете на Усејд и завика: „Не пролевај ја мојата крв!“ Усејд го одведе кај Ресулуллах. Пејгамберот алејхиселам рече: „О бедуину, кажи вистина, кој си ти? Ништо друго нема да ти користи освен вистинскиот збор. Ако излажеш, Аллах теала веќе ми ја објави твојата намера.“ Бедуинот побара еман (заштита) и раскажа како стојат работите. По наредба на Ресулуллах алејхиселам го затворија.
Следниот ден нареди да го доведат кај него и рече: „Ти дадов еман, оди каде што сакаш. Но да ти предложам нешто повредно од тоа.“ Бедуинот праша: „Што е тоа?“ Пејгамберот алејхиселам рече: „Сакам да посведочиш за единственоста на Аллах и за моето пејгамберство.“ Бедуинот веднаш го изговори келиме-и шехадетот и рече: „Ја Ресулаллах, никогаш од никого не сум се плашел. Кога те видов, памет ми застана. Дозна што ми беше на ум. Тоа никој не го знаеше освен мене и Ебу Суфјан. Сфатив дека ти си ресул на Аллах и дека си под Неговата заштита, а намислата на Ебу Суфјан е шејтанска намисла.“
„Аллаху мој! Са’д се бореше на Твојот пат заради Твоето задоволство. И го потврди Твојот Ресул. Олесни му“ Хадис-и шериф
Бидејќи од Ебу Суфјан дојде вакво зло, Учителот на вселената (саллаллаху алејхи ве селлем) им нареди на Амр ибн Умеја и на Дамра ибн Еслем да отидат во Мека и, ако најдат прилика, да го убијат Ебу Суфјан. Додека овие двајца асхаби, откако стигнаа во Харемот, правеа таваф, ги препозна една робинка. Таа извика: „О Меканци, не бидете безгрижни! Ова се Амр ибн Умеја и Дамра ибн Еслем!“ Кога народот ги препозна, тие двајца се разделија. Амр влезе во една пештера во меканските планини и се скри. А Ибн Еслем отиде во Медина. По неколку дена и Амр излезе од пештерата. Пред него излегоа двајца шпиуни на Ебу Суфјан. Едниот го погоди со стрела и го уби, а другиот побегна. Потоа Амр жив и здрав стигна во Медина. Кога Ебу Суфјан го дозна тоа, многу се исплаши.
Некои важни настани од петтата година по хиџрата
Ресул-и екрем во месецот зулкаде се ожени со Зејнеб бинт Џахш.7 Таа година беа објавени ајет-и керимите за хиџабот и на муслиманките им беше наредено да се покриваат.8 Племето Музејна, кое живееше блиску до Медина-и муневвере, испрати делегација, стана муслиманско и беше вброено меѓу мухаџирите.9 Пак таа година се случија земјотрес и затемнување на месечината. Освен тоа, таа година хаџот стана фарз (строга наредба од Аллах). По газата Хендек еден дел од околните племиња ја призна силата на исламската држава. Почнаа да мислат дека најисправниот пат е да живеат во пријателство со муслиманите, па дури и да станат муслимани. Некои од нив дојдоа во присуство на Пејгамберот и се почестија со тоа што станаа муслимани.
Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем), за да се шири верата ислам, формираше одреди од своите асхаби и ги праќаше да ги повикуваат околните племиња во исламот. Некои племиња ги посети и лично. Племињата како жителите на Думетул-Џендел ги прифатија советите и станаа муслимани. А племињата како Гатафанците и синовите на Лихјан, плашејќи се од средба со исламската војска, побегнаа. Така околните племиња беа заплашени.
Газата Бени Лихјан
Мушриците во настанот кај Реџи ги направија шехиди Асим ибн Сабит, Хубејб ибн Адиј и нивните другари (радијаллаху анхум еџмаин). Пејгамберот поради тоа беше многу тажен и потресен. Чекаше погодно време за да ги повика на одговорност Бени Лихјан за она што го направија, зашто тие извршија предавство. Кога условите созреаја, тргна против Бени Лихјан со сила од двесте луѓе. Во Медина го остави како заменик Абдуллах ибн Уму Мектум. За да го измамат непријателот, се направија дека одат кон Шам и стигнаа до водата Реџи, каде што тие верници станаа шехиди. Таму од Џенаб-и Хак побараа простување за Асим и неговите другари. Кога дознаа дека доаѓа исламската војска, луѓето од Бени Лихјан побегнаа во планините.
Таму останаа еден ден. Војници беа испратени на сите страни, но и покрај сето барање, не беше можно да бидат пронајдени. Тој страв им беше доволен. Потоа стигнаа во Усфан. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) му рече на хазрети Ебу Бекр (радијаллаху анху): „Со сила од десет луѓе пребарајте ја околината до Ганим и вратете се.“ Кафирите го чуја гласот на исламската војска и во срцата им влезе страв. Исчезнаа во планините. Не наидоа на никого. Но овој поход за околните мушрици беше како повелба за надмоќ. Потоа се вратија во Медина. Овој поход траеше четиринаесет дена.
Газата Габе
Се нарекува и газве-и Карде. Ресулуллах имаше дваесет камили со младенчиња. Ги пасеше во полето синот на Ебу Зер (радијаллаху анху). Еден по име Ујејна ибн Хасин од племето Фезара дојде во ноќта спроти средата со четириесет коњаници и го направија шехид синот на Ебу Зер. Камилите ги одведоа.
Кога таа вест стигна до Ресулуллах, тој го остави во Медина Абдуллах ибн Уму Мектум како свој заменик, а самиот тргна на пат со петстотини коњаници. На хазрети Микдад ибн Есвед (радијаллаху анху) му го даде знамето и го испрати со дел од асхабите напред како претходница. Против кафирите го испрати и Селема ибн Еква (радијаллаху анху). Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) подигна логор на местото наречено Зи Карде.
Претходницата ја стигна заштитницата на непријателот. Ебу Катада (радијаллаху анху) го уби кафирот Месада Фезари. Укаша (радијаллаху анху) го уби кафирот по име Ибан ибн Амр. Од муслиманите еден стана шехид. Селема ибн Еква (радијаллаху анху) тргна во потера по кафирите. Беше одличен стрелец. Уби многумина од тие проклетници, а многумина рани. Ги натера да остават многу работи. Им одзеде на кафирите десет камили. Кога Ебу Катада (радијаллаху анху) дојде во логорот, Ресулуллах упати дова за него: „Аллаху мој! Подари му на Ебу Катада здравје и нека живее бодар до крајот на својот живот!“ Ресулуллах му ги даде коњот и оружјето на Месада Фезари на хазрети Ебу Катада. По Ебу Катада дојде и Селема ибн Еква. Со себе ги имаше и двата коња што останаа од мушриците. Нашиот Пејгамбер и него го прими, му честиташе и рече: „Денес најдобриот од нашите коњаници е Ебу Катада, а најдобриот од нашите пешаци е Селема ибн Еква.“
Овој поход беше незаборавна поука за мушриците, кои со голема дрскост посегнаа по имотот на Пејгамберот, и за другите племиња. Во Зи Карде останаа една ноќ и еден ден. Потоа се вратија во Медина. Овој поход траеше пет дена.
„Марамчињата на Са’д ибн Муаз во џенетот се поубави од оваа“ Хадис-и шериф
Твоето доаѓање е милост, радост и спокој, ја Ресулаллах,
Твојата појава е лек за болката на вљубените, ја Ресулаллах.
Ти беше пејгамбер уште додека Адем беше меѓу водата и калта,
Достојно е да бидеш имам на пејгамберите, ја Ресулаллах.
Совршенството на совршените со твојот нур се исполни,
Твоето битие е совршено огледало на Аллаховите својства, ја Ресулаллах.
Преку тебе стигнаа до Зат и до секакви наслади,
Твоја работа е да им даруваш на оние во потреба, ја Ресулаллах.
Направи шефаат за Худаји, и јавно и тајно,
Тој е просјак што се приврзал за твојата врата, ја Ресулаллах!
Aziz Mahmûd Hüdâyî