ПИСМАТА СО ПОВИК

Писма испратени до владетелите

Откако се врати од Худејбија, Небиј-и мухтерем (саллаллаху алејхи ве селлем) сакаше исламот да се рашири низ целиот свет, а луѓето да се спасат од казната на џехенемот и да ја постигнат вистинската среќа. Зашто тој беше испратен на целиот свет како милост. Затоа реши да испрати пратеници до околните владетели и да ги повика во исламот. Кон крајот на месецот зулхиџе од шестата година по хиџрата, односно на почетокот на месецот мухарем од седмата година, го испрати Амр ибн Умеја (радијаллаху анху) кај абисинскиот, Дихја Келби (радијаллаху анху) кај византискиот, а Хатиб ибн Ебу Белтеа (радијаллаху анху) кај египетскиот владетел. Со истата задача го испрати и Абдуллах ибн Хузафа (радијаллаху анху) кај иранскиот владетел, Шуџа ибн Вехб (радијаллаху анху) во Гасан, Селит ибн Амр (радијаллаху анху) во Јемама, а Ала Хадреми кај бахреинскиот емир Мунзир ибн Сави.1 Тие пратеници беа најодбраните од Есхаб-и кирам, оние со најубав изглед и со најубав говор. За секој владетел беше напишано посебно писмо со повик во исламот. Нашиот сакан Пејгамбер ги запечати писмата со својот печат, на кој, на каменот од сребрениот прстен, во три реда, оддолу нагоре, беше напишано „Мухаммед, Ресул, Аллах“. Пратениците што требаше да заминат кај владетелите, како муџиза на Пејгамберот, утрото станаа знаејќи го јазикот на државата во која ќе одат.2

Писмо до Неџаши Асхама

Хазрети Амр ибн Умеја, кој требаше да оди во Абисинија, имаше задача да побара од Неџаши Асхама да ги испрати во Медина и Есхаб-и кирам што порано таму ја беа направиле хиџрата. Ресулуллах му испрати на Неџаши две писма. Амр ибн Умеја набргу стигна во Абисинија и излезе пред кралот Неџаши Асхама. Најнапред му го предаде првото писмо. Неџаши слезе од својот престол и го прими писмото со големо почитување и љубов. Го бакна, го принесе до лицето и до очите, а потоа го отвори и нареди да му го прочитаат: „Бисмиллахир-рахманир-рахим! Од Мухаммед алејхиселам, ресулот на Аллах теала, до абисинскиот крал Неџаши Асхама!… Селам нека е врз оној што го следи вистинскиот пат!…

„О владетелу! Те повикувам да поверуваш во Аллах теала, кој нема ни рамен ни ортак, да Му правиш ибадет Нему, да ме следиш мене и да веруваш во она што Аллах теала ми го испрати. Зашто јас сум ресул на Аллах теала, на кој му е наредено да го соопшти тоа“ Нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам

им ги испрати на владетелите

На печатот во долниот лев агол на писмото зборовите „Мухаммед, Ресул, Аллах“
се напишани во три реда, оддолу нагоре.
Овој печат, врежан на каменот од еден сребрен прстен,
се втиснуваше под секое писмо со повик што се испраќаше.
Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) го користеше овој прстен како царски печат
сѐ додека не се пресели на ахиретот.
Потоа прстенот беше печат во времето на халифатот на хазрети Ебу Бекр, по него на хазрети Омер
и, како трет, на хазрети Осман. Хазрети Осман можеше да го користи само шест месеци.
Еден ден прстенот му се лизна од прстот на халифата и падна во бунарот Ерис.
И покрај сите барања, никако не можеше да се пронајде.

О владетелу! Ти посакувам да бидеш во мир и Му изрекувам фалба на Аллах теала за благодатите со кои те дарува. Нема друго божество освен Него. Тој е Мелик (единствениот што располага со целата вселена). Тој е Кудус (чист од секаков недостаток и мана). Тој е Селам (Оној што Своите робови ги чува од секаква опасност). Тој е Мумин (Оној што дава сигурност). Тој е Мухејмин (Оној што бди над сѐ и сѐ чува).

Сведочам дека Иса (алејхиселам) е душа и збор на Аллах теала, што Тој ги спушти во Мерјем, многу чистата и чесна, сосема повлечена од секаков живот на овој свет. Така таа остана бремена со Иса. Аллах теала го создаде Иса исто онака како што го создаде Адем со Својата моќ.

О владетелу! Те повикувам да поверуваш во Аллах теала, кој нема ни рамен ни ортак, да Му правиш ибадет Нему, да ме следиш мене и да веруваш во она што Аллах теала ми го испрати. Зашто јас сум ресул на Аллах теала, на кој му е наредено да го соопшти тоа. Еве, јас ти го соопштив она што ти е потребно и ти дадов совет што ќе ти донесе среќа и на овој свет и на ахиретот. Прифатете го мојот совет! Селам нека е врз оние што го нашле вистинскиот пат и стапиле на правиот пат.“

Владетелот Асхама, кој писмото на Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) го ислуша со големо почитување и скромност, веднаш го изговори келиме-и шехадетот и стана муслиман:

„Ешхеду ен ла илахе иллаллах ве ешхеду ене Мухаммеден абдуху ве ресулуху.“ Потоа рече: „Се колнам дека тој е пејгамберот чие доаѓање го очекуваа следбениците на Книгата, Евреите и христијаните, и чие доаѓање го најавија претходните пејгамбери. Да имав можност да отидам кај него, сигурно ќе отидев и ќе се удостоев да му служам!“ Писмото со почит го стави во една убава кутија и рече: „Додека овие писма се тука, доброто и берекетот нема да ја напуштат Абисинија.“3 Неџаши Асхама со почит ги прочита наредбите соопштени во второто писмо и, по наредбата на Пејгамберот, ја венча со никах за Ресул-и екрем нашата мајка Уму Хабиба, благословената сопруга на нашиот сакан Пејгамбер. Потоа нашата мајка Уму Хабиба и Есхаб-и кирам што беа таму ги гостеше околу два месеца, а потоа ги качи на бродови и со многу подароци ги испрати во Медина. Во писмото што го испрати соопшти дека поверувал.

Писмо до византискиот цар Ираклиј

И хазрети Дихја Келби доби задача да го повика византискиот цар во исламот. Писмото требаше да му го предаде на гасанскиот владетел Харис во Бусра, а тој да му го испрати на византискиот цар Ираклиј. Хазрети Дихја, кој писмото со повик на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) го прими со големо почитување, брзо стигна во Бусра. Се сретна со Харис и му објасни за што станува збор. Харис заедно со Дихја го испрати Адиј ибн Хатем, кој тогаш сѐ уште не беше муслиман, кај Ираклиј, кој во тоа време се наоѓаше во Ерусалим (Кудс). Двајцата заедно дојдоа во Ерусалим и почнаа да бараат начин да се сретнат со царот. Луѓето на царот му рекоа: „Кога ќе излезеш пред кајсерот, ќе одиш со наведната глава, а кога ќе се приближиш, ќе паднеш на земја и ќе направиш сеџде. Додека не ти дозволи да станеш од сеџдето, никако нема да ја кренеш главата од земјата.“ Тие зборови тешко му паднаа на хазрети Дихја и тој им рече: „Ние муслиманите никому освен на Аллах теала не правиме сеџде. А и човек да му прави сеџде на човек е спротивно на неговата создаденост.“ На тоа луѓето на кајсерот рекоа: „Тогаш кајсерот никогаш нема да го прифати писмото што си го донел и ќе те избрка од своето присуство.“ Хазрети Дихја рече: „Нашиот пејгамбер Мухаммед алејхиселам не дозволува другите да му прават сеџде, па дури ни малку да се наведнат пред него. Кон секој што сака да разговара со него, па макар да е и роб, тој покажува внимание. Го прима кај себе, ја слуша неговата мака, ја отстранува неговата неволја и му го утешува срцето. Затоа сите што го следат него се слободни и чесни.“

„Се колнам дека тој е пејгамберот чие доаѓање го очекуваа следбениците на Книгата, Евреите и христијаните, и чие доаѓање го најавија претходните пејгамбери“ Неџаши Асхама (рахметуллахи алејх)

Еден од оние што ги слушаа тие зборови рече: „Штом нема да му направиш сеџде на кајсерот, ќе ти покажам друг начин за да ја извршиш задачата што си ја презел. Пред палатата кајсерот има место каде што се одмора. Секој ден попладне излегува во тој двор и шета таму. Таму има еден минбер. Ако врз него има некаков спис, најнапред го зема и го чита, а потоа се одмора. Оди сега, остави го писмото на тој минбер и чекај надвор. Кога ќе го види писмото, ќе те повика. Тогаш ќе ја извршиш својата задача.“

На тоа хазрети Дихја го остави писмото на спомнатото место. Ираклиј го зеде писмото и побара преведувач што знае арапски. Преведувачот почна да го чита писмото на Ресулуллах. Најгоре во писмото пишуваше: „Бисмиллахир-рахманир-рахим! Од Мухаммед (алејхиселам), Ресулот на Аллах теала, до Ираклиј, првенецот на Византијците.“ Јенак, синот на братот на Ираклиј, многу се налути што писмото почнува така и силно го удри преведувачот со тупаница во градите. Од силината на ударот преведувачот падна на земја, а благословеното писмо му испадна од рацете. Кога Ираклиј го праша: „Зошто го направи тоа?“, тој одговори: „Зар не го гледаш писмото? Го почнал со своето име пред твоето, а не рекол ни дека си владетел, туку напишал ‚до Ираклиј, првенецот на Византијците‘. Зошто не напишал ‚владетелот на Византијците‘ и зошто не почнал со твоето име? Неговото писмо денес нема да се чита.“

На тоа Ираклиј рече: „Аллах ми е сведок, ти или си многу неразумен или си сосема луд. Не знаев дека си таков. Зар сакаш да го искинеш и да го фрлиш писмото пред да видам што пишува во него? Се колнам во својот живот: ако тој, како што вели, е Ресулуллах, тогаш има право во писмото своето име да го напише пред моето и да ме спомене како првенец на Византијците. Јас сум само нивен поглавар, а не нивен владетел.“ Потоа го избрка Јенак од своето присуство. Тогаш го повика човекот по име Ускуф, кој беше најучениот меѓу христијаните, нивен поглавар и негов советник. Му даде да го прочита писмото. Во продолжението на писмото пишуваше: „Селам нека е врз оние што го следат упатството на Аллах теала и што го нашле вистинскиот пат!“ А потоа: „(О првенецу на Византијците!) Те повикувам во исламот. Прими го исламот, за да се спасиш. Стани муслиман, за да ти даде Аллах теала двојна награда. Ако се свртиш, на тебе ќе биде товарот на гревот на сите христијани. (О Мој Ресуле!) Кажи: ‚О следбеници на Книгата (Евреи и христијани)! Дојдете до зборот што ни е заеднички нам и вам: дека освен Аллах теала нема ништо да обожаваме, дека нема ништо да Му припишуваме како ортак и дека никој од нас, оставајќи Го Аллах теала, нема да признае никого за Господар Создател. Ако се свртат од тој збор, кажете: Бидете сведоци дека ние сме вистински муслимани.‘“4

Додека се читаше писмото на Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), на Ираклиј му капеа капки пот од челото. Кога читањето заврши, рече: „По Сулејман алејхиселам не сум видел писмо што почнува со ‚Бисмиллахир-рахманир-рахим‘.“ Кога Ираклиј го праша Ускуф што мисли за тоа, Ускуф рече:

„Аллах ми е сведок, тој е пејгамберот за кого Муса и Иса (алејхимеселам) ни најавија дека ќе дојде. Ние впрочем и го очекувавме неговото доаѓање.“

Ираклиј праша: „Што ми советуваш да направам во оваа работа, што сметаш за исправно?“ Ускуф одговори: „Сметам дека е исправно да го следиш.“ Ираклиј рече: „Јас многу добро го знам тоа што го велиш. Но немам сила да го следам и да станам муслиман. Зашто тогаш ќе ја изгубам власта, а и мене ќе ме убијат.“ На тоа ги повика хазрети Дихја и Адиј ибн Хатем. Адиј рече: „О владетелу! Овој човек покрај мене, од Арапите што чуваат овци и камили, зборува за еден чудесен настан што се случил во неговата земја.“ Кога Ираклиј праша: „Каков е тој настан во вашата земја?“, хазрети Дихја рече: „Меѓу нас се појави еден човек. Објави дека е пејгамбер. Еден дел од народот го следи, а друг дел му се спротивставува. Меѓу нас што поверувавме и оние што не поверуваа се водат борби.“

Потоа Ираклиј почна да се распрашува за Пејгамберот. Му нареди на намесникот на Шам да најде некого од истото потекло како Ресул-и екрем. Во меѓувреме му напиша писмо и на еден учен во Рим, свој пријател што знаеше хебрејски, и го праша за тоа. Од пријателот од Рим стигна писмо во кое се соопштуваше дека човекот за кого прашува е Пејгамберот на последното време. А намесникот на Шам наиде на еден курејшиски караван што одеше по трговија. Меѓу нив беше и Ебу Суфјан, поглаварот на Курејшиите, кој тогаш сѐ уште не беше муслиман. Ебу Суфјан раскажува: „Додека бевме во Газа, намесникот на Ираклиј во Шам дојде кај нас како да ќе нѐ нападне и праша: ‚Дали вие сте од народот на оној човек во Хиџаз?‘ Рековме: ‚Да.‘ Рече: ‚Ајде, ќе одите со нас кај царот!‘“ Ги одведе Ебу Суфјан и неговите придружници во Дамаск. Намесникот на Шам ги изведе Ебу Суфјан и оние што беа со него пред Ираклиј. Во тоа време Ираклиј се наоѓаше во Ерусалим, во Бејтул-мукадес. Седеше со својот везир, со круната на главата. Таму Ираклиј ги прими Ебу Суфјан и околу триесетте Меканци што беа со него.

Повика преведувач и ги праша: „Кој од вас по потекло му е најблизок на човекот што вели дека е пејгамбер?“ Ебу Суфјан одговори: „Јас сум му најблизок по потекло.“ Ираклиј побара Ебу Суфјан да го доведат поблиску до него, а другите да застанат зад Ебу Суфјан. Кога Ираклиј праша: „Каков е степенот на вашето роднинство?“, тој рече: „Тој е син на мојот чичко.“ (Зашто дедото на Ебу Суфјан е Умеја, а дедото на Ресулуллах е Абдулмуталиб. Нивните дедовци се братучеди. Затоа рече „син на мојот чичко“. Нивните лози се спојуваат кај Абду Менаф, дедото на нивните дедовци.) Иако Ебу Суфјан на почетокот лажеше, се исплаши од заканата на владетелот и не можеше повеќе да лаже.

„Аллах ми е сведок, тој е пејгамберот за кого Муса и Иса (алејхимеселам) ни најавија дека ќе дојде. Ние впрочем и го очекувавме неговото доаѓање“ Ерусалимскиот Ускуф

Потоа меѓу нив се водеше овој разговор. Ираклиј: – Какво е меѓу вас потеклото на човекот што вели дека е пејгамбер? – Тој е од најдобро потекло во своето време. По потекло е најодбраниот меѓу нас. – Дали пред него некој меѓу вас тврдел дека е пејгамбер? – Не. – Дали меѓу неговите предци имало некој владетел? – Не. – Дали го следат угледните луѓе од народот или сиромашните и слабите? – Го следат сиромашните, слабите, младите и жените. Од постарите и угледните во неговиот народ речиси никој не го следи. – Дали неговите следбеници се зголемуваат или се намалуваат? – Се зголемуваат. – Има ли некој што, откако влегол во неговата вера, се вратил затоа што не му се допаднала или од лутина? – Нема. – Дали некој некогаш видел да излажал пред да каже дека е пејгамбер? – Не. – Дали тој пејгамбер некогаш го прекршил договорот, дали некогаш не го одржал зборот? – Не, никогаш. Но ние сега склучивме договор со него да ја прекинеме борбата за одредено време. Не знаеме што ќе направи тој во тоа време. – Што ви наредува? – Наредува да Му правиме ибадет само на единиот Аллах и ништо да не Му припишуваме како ортак. Нѐ одвраќа од тоа да ги обожаваме нештата што ги обожаваа нашите предци (идолите). Наредува да клањаме намаз, да бидеме праведни, да им помагаме на сиромашните, да се чуваме од харамот, да бидеме верни на договорот, да не го изневеруваме аманетот и да ги посетуваме роднините. Тој разговор се водеше во Бејтул-мукадес и таму беше прочитано благословеното писмо на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем). Кога Ираклиј го бакна писмото, го принесе до очите и го стави на главата, меѓу Византијците се крена уште поголема врева.

Кајсерот нареди Ебу Суфјан и Курејшиите што беа со него да ги изведат надвор. Ебу Суфјан, кој тогаш сѐ уште не беше муслиман, таму се заколна и рече дека верува оти работата на нашиот сакан Пејгамбер ќе заврши успешно. Хазрети Дихја застана пред Ираклиј и со своето благословено убаво лице и пријатен глас рече: „О кајсере! Кај тебе ме испрати од Бусра еден човек (Харис), кој е подобар од тебе. Се колнам во Аллах теала дека оној (Ресулуллах) што ме испрати кај него е подобар и од него и од тебе. Треба моите зборови да ги слушнеш со скромност и да ги прифатиш советите што ти се даваат! Зашто, ако бидеш скромен, ќе ги разбереш советите. А ако не ги прифатиш советите, нема да бидеш праведен!“

Кога Ираклиј рече: „Продолжи“, хазрети Дихја рече: „Тогаш те повикувам да поверуваш во Аллах теала, на кого Иса алејхиселам Му клањаше намаз. Те повикувам да поверуваш во овој умми (оној што не учел да чита и пишува) Пејгамбер, чие доаѓање најнапред Муса алејхиселам, а по него Иса алејхиселам го најавија со радосна вест. Ако знаеш нешто за тоа и ако сакаш да ја постигнеш среќата на овој свет и на ахиретот, имај го тоа пред очи. Инаку ќе ја изгубиш среќата на ахиретот и ќе останеш во куфр и ширк. И добро знај дека Аллах теала, кој е твојот Господар, ги уништува залимите и ги менува благодатите.“

Ираклиј рече: „Јас не оставам ниеден спис што ќе ми дојде в раце без да го прочитам, ниту учен што ќе дојде кај мене без да научам од него она што не го знам. Од тоа гледам само добро и корист. Дај ми рок да размислам додека не ја најдам вистината.“ Подоцна Ираклиј го повика хазрети Дихја кај себе и разговараше со него насамо. Вака му го откри она што му беше во срцето: „Знам дека оној што те испрати е Пејгамберот на последното време, чие доаѓање е најавено во книгите и чие доаѓање се очекува. Но ако го следам, се плашам дека Византијците ќе ме убијат. Ќе те испратам кај Сафатир – тој е нивниот најголем учен и него го почитуваат повеќе од мене. Сите христијани го следат. Ако тој поверува, ќе поверуваат сите Византијци. Тогаш и јас ќе го покажам јавно она што ми е во срцето и она во што верувам.“

Потоа Ираклиј напиша едно писмо, му го даде на хазрети Дихја и го испрати кај Сафатир.

Монахот Сафатир

Ресулуллах и на Сафатир му беше испратил писмо. Кога Сафатир ги прочита писмата и ги слушна особините на Пејгамберот, рече дека нема никакво сомнение оти тој е Пејгамберот на последното време, чие доаѓање го најавија хазрети Муса и хазрети Иса, и поверува. Отиде дома, се затвори и цели три недели не излезе на проповедите што ги држеше секоја недела. Христијаните викаа: „Што му е на Сафатир, откако разговараше со оној Арап, не излегува надвор? Сакаме да го видиме!“

Сафатир ја соблече црната монашка облека што ја носеше. Облече бела облека, го зеде стапот в рака и дојде во црквата. Откако ги собра жителите на местото, стана и рече: „О христијани! Знајте дека ни стигна писмо од Ахмед (алејхиселам). Нѐ повикува во вистинската вера. Јас јасно знам и верувам дека тој е вистинскиот ресул на Аллах теала.“ Кога го слушнаа тоа, христијаните се нафрлија врз Сафатир и го тепаа додека не стана шехид. Хазрети Дихја дојде и му јави на Ираклиј што се случило.

Ираклиј рече: „Зар не ти реков? Кај христијаните Сафатир е посакан и помил од мене. Ако го слушнеа тоа од мене, и мене ќе ме убиеја како него.“ А во веста што Бухари ја наведува во својот „Сахих“, а ја пренесува Зухри, се вели: „Ираклиј ги повика византиските првенци во својот дворец во Хомс и нареди да се затворат вратите. Потоа се качи на едно високо место и рече: ‚О Византијци! Дали сакате да ги постигнете среќата и мирот, вашата власт да остане трајна и да го следите она што го рече хазрети Иса?‘ Византијците прашаа: ‚О наш владетелу! Што да направиме за да го постигнеме тоа?‘ Ираклиј рече: ‚О Византијци! Ве собрав за една добра работа. Ми стигна писмо од хазрети Мухаммед. Ме повикува во верата ислам. Аллах ми е сведок, тој е пејгамберот чие доаѓање постојано го очекувавме, кого го најдовме запишан во нашите книги и чии знаци ги знаеме. Ајде да го следиме и да се спасиме и на овој свет и на ахиретот.‘ На тоа сите, изговарајќи грди зборови и мрморејќи, се стрчаа кон вратите за да избегаат надвор. Но бидејќи вратите беа затворени, не можеа да излезат. Кога Ираклиј го виде тоа однесување на Византијците и сфати дека така бегаат од исламот, се исплаши за својот живот и рече: ‚О Византијци! Тие зборови ги изговорив само за да проверам колку сте приврзани за својата вера. Со своите очи ја видов вашата приврзаност за верата и однесувањето што ме израдува.‘ На тоа Византијците му направија сеџде на Ираклиј и, кога вратите на дворецот се отворија, излегоа и си отидоа.“5 Ираклиј го повика хазрети Дихја и му раскажа што се случило. Му даде подароци, еден од друг поскапоцени. Освен тоа, му напиша писмо на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем). Своето писмо и подароците што ги приготви му ги испрати на нашиот сакан Пејгамбер по хазрети Дихја.

„Нема никакво сомнение дека тој е Пејгамберот на последното време, чие доаѓање го најавија хазрети Муса и хазрети Иса“ Монахот Сафатир

Ираклиј сакаше да стане муслиман, но од страв да не ја изгуби својата положба и од страв од смртта не поверува. Во писмото што му го напиша на Пејгамберот пишуваше: „До Мухаммед, Ресулот на Аллах, чие доаѓање го најави со радосна вест хазрети Иса, од кајсерот, владетелот на Византија! Твојот пратеник дојде кај мене заедно со твоето писмо. Сведочам дека ти си вистинскиот ресул на Аллах. Ние впрочем те најдовме запишан во Инџил и хазрети Иса нам ни те најави со радосна вест. Ги повикав Византијците да поверуваат во тебе, но тие не пристанаа на тоа. Да ме послушаа, тоа сигурно ќе беше добро за нив. Многу посакувам да бидам покрај тебе, да ти служам и да ти ги мијам нозете.“ Хазрети Дихја се раздели од Ираклиј и стигна во Хисма. На патот, во долината Шенар, една од долините на Џузам, Хунејд ибн Ус, неговиот син и неговите луѓе го ограбија хазрети Дихја. Му зедоа сѐ што имаше, освен старата облека. Во тој крај Дубејб ибн Рифаа ибн Зејд и неговото племе беа го примиле исламот. Кога Дихја дојде кај нив и им раскажа што се случило, тие тргнаа против Хунејд ибн Ус и неговото племе и ги вратија сите работи.

Подоцна Ресулуллах го испрати Зејд ибн Харис против Хунејд ибн Ус и неговите луѓе. Сите што беа во тој крај поверуваа. Кога стигна во Медина, хазрети Дихја не сврати ни дома, туку отиде право пред вратата на Хабиб-и екрем. Тропна на вратата. Нашиот Пејгамбер праша: „Кој е тоа?“ Дихја рече: „Дихјетул-Келби.“ Предводникот на световите рече: „Влези.“ Хазрети Дихја влезе и раскажа сѐ што се случило, со сите поединости. Му го прочита на Пејгамберот писмото на Ираклиј. Ресулуллах рече: „Тој ќе остане уште некое време (на престолот). Сѐ додека моето писмо е кај нив, нивната власт ќе трае.“

Иако Ираклиј во своето писмо напиша дека поверувал во нашиот Пејгамбер, Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Лаже. Не се откажал од својата вера.“ Ираклиј го зави писмото на нашиот сакан Пејгамбер во свилен атлас и го чуваше во тркалезна златна кутија. Семејството на Ираклиј го чуваше тоа писмо и го криеше од сите. Велеа и веруваа дека нивната власт ќе трае сѐ додека тоа писмо е во нивни раце. И навистина така и беше.6