ОСВОЈУВАЊЕТО НА ХАЈБЕР
Во светлата Медина имаше Евреи што однадвор беа муслимани, а всушност беа мунафици (дволичници). Пред Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) да ја направи хиџрата во Медина, жителите на Медина го беа избрале за свој поглавар Абдуллах ибн Убеј ибн Селул. Му беа дале и круна украсена со скапоцени камења. Кога Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) ја почести Медина со своето доаѓање, жителите на Медина целосно се свртеа кон саканиот Пејгамбер, почнаа да му укажуваат почит и внимание и го следеа. Ибн Селул остана во ќошот, без никаква вредност. Веќе не му обрнуваа внимание на Ибн Селул. Тогаш Ибн Селул почна да дејствува за да го убие Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) или да му нанесе некаква неволја. Еден ден Евреите се собраа кај него. Скроија некои планови за тоа и побараа помош од Лебид ибн Асим. Лебид рече: „Во таа и таа маала живее една старица по име Хајра. Многу е вешта во волшебништвото. Најдете ја неа.“ Ја најдоа таа проклета жена и ѝ дадоа илјада дирхеми злато и десет топа ткаенина. Рекоа: „Ако го уништиш Мухаммед, ќе ти дадеме уште многу работи.“ Старицата забоде игли во едно гулапче, ги врза конците во јазли и го обви гулапчето со нив. Го стави во еден напуштен бунар надвор од Медина и му го затвори отворот. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) се разболе. Удовите му останаа неподвижни. Му даваа разни лекови, но не помогнаа. Таа состојба траеше девет дена.
Потоа дојде Џибрил алејхиселам и го извести за тоа. Го одведоа Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) таму. Го отвори бунарот и го извади гулапчето. Но јазлите на конците не беше можно да се одврзат. Џибрил алејхиселам ги донесе сурите Муавизетејн (Фелек и Нас). Рече: „О Мухаммеде алејхиселам! Проучи ги овие сури над тие јазли.“ Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) почна да ги учи тие сури. Со секој ајет што ќе го проучеше се одврзуваше по еден јазол и излегуваше по една игла. Кога ги проучи сурите до крај (единаесетте ајети од двете сури), се одврзаа и сите јазли. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) сосема се ослободи од болеста и оздраве. Потоа ги повика тие проклети луѓе и ги искара. Жителите на Медина ги казнија така што пропаднаа. Го фатија и Евреинот Лебид и го доведоа во присуството на Ресулуллах. Кога Пејгамберот му рече: „Зошто даде да се направи ова?“, тој одговори: „Од љубов кон златото.“ Кога некои од Есхаб-и кирам рекоа: „Ја Ресулаллах! Ако дозволиш, да му ја отсечеме главата на овој Евреин!“, нашиот сакан Пејгамбер, кој никогаш никого не казнил заради себе, рече: „Божествената казна што тој ќе ја види на крајот е многу потешка“ и не дозволи да биде убиен.1 Кога беа прогонети од Медина, Евреите отидоа во северните краишта на Арабија. Еден дел од нив остана и се насели во Хајбер. Друг дел отиде во Шам, на север. Беа истерани од својот роден крај затоа што подготвија атентат врз Ресулуллах. Но омразата, алчноста и желбата за одмазда кон муслиманите во нив никогаш не згаснаа. Напротив, од ден на ден стануваа сѐ посилни: сакаа што побрзо да му стават крај на животот на Султанот на вселената, хабибот на Аллах теала, и да ја уништат верата ислам.
Некои од нивните првенци рекоа: „Ајде да отидеме кај Гатафанците и да побараме помош, па заедно со нив да се бориме против муслиманите!“ А некои рекоа: „Да ги повикаме на помош и Евреите од Федек, Тејма и Вадил-Кура и, пред муслиманите да навалат врз нас, ние да го нападнеме нивниот град и да се одмаздиме за сѐ што се случило!…“ Хајберските Евреи го прифатија тој предлог и ги повикаа на помош околните еврејски племиња и Гатафанците. Само од Гатафанците дојдоа многу одбрани борци и во Хајбер почнаа подготовките. Додека тие ги вршеа тие подготовки, Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем) дозна за состојбата на Евреите. На хазрети Абдуллах ибн Реваха му даде тројца асхаби и веднаш го испрати да дознае што се случува во Хајбер. Абдуллах ибн Реваха и неговите тројца другари брзо стигнаа во Хајбер. Тоа беше богат град со осум цврсти тврдини и уште некои помали утврдувања, со плодна земја и со многу лозја и градини. Хазрети Абдуллах го испрати еден од своите другари во тврдината Шик, другиот во тврдината Кетиба, а третиот во тврдината Натат. Самиот влезе во една друга тврдина. Три дена одблизу ги проучуваа состојбата на Евреите и нивните подготовки за војна. По три дена се сретнаа на договореното место, брзо се вратија во Медина и му ги раскажаа на Пејгамберот, една по една, сите подготовки што ги направиле Евреите.
Нашиот сакан Пејгамбер им нареди на своите асхаби итно да се подготват. За да ги спречи Евреите да ја нападнат Медина-и муневвере, реши да тргне против Хајбер. Евреите во Медина, кога ја слушнаа таа одлука, се вознемирија. За да им го скршат моралот на муслиманите, велеа: „Се колнеме, да ги видевте хајберските тврдини и јуначките борци што се собрале таму, никогаш немаше да стапнете таму!… Тврдините со високи кули на врвовите на ридовите ги бранат јунаци во оклопи. Од сите страни им дојдоа на помош илјадници војници!… Зар е можно вие да го освоите Хајбер?!…“ А јуначките асхаби им одговараа: „Аллах теала му вети на Својот Хабиб дека ќе го освои Хајбер“ и со тоа покажуваа дека никогаш нема да се плашат од Евреите. Таквата решителност на асхабите уште повеќе ги нажалуваше Евреите и ги фрлаше во грижа. Поглаварот на мунафиците Абдуллах ибн Убеј итно испрати вест во Хајбер: „Мухаммед доаѓа против вас со мала сила. Нема причина за страв, но бидете претпазливи и внесете го својот имот во тврдините. Излезете од тврдините и пресретнете ги!“ Есхаб-и кирам ги завршија подготовките, се простија со домашните и се собраа околу Пејгамберот. Беа двесте коњаници и илјада и четиристотини пешаци. Беа подготвени, по наредба на саканиот Пејгамбер, да ја шират верата на Аллах теала, да водат џихад и да го достигнат степенот на шехид. Во тоа време се виде дека некои жени бараат задача од Пејгамберот: во војната да им подготвуваат храна на Есхаб-и кирам, да се грижат за ранетите и болните, да ги преврзуваат раните, да подготвуваат лекови и да вршат други работи што можат. Ресулуллах им покажа милост и не ги лиши од тој севап. Така на муџахидите им се придружија и дваесет жени муџахиди, на чело со благословената сопруга на нашиот сакан Пејгамбер, хазрети Уму Селема.2
Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) го остави во Медина како свој заменик хазрети Сиба од племето Гифар и издаде наредба да се тргне кон Хајбер. (Соопштено е и дека бил оставен Нумејла ибн Абдуллах.) Патувањето почна со текбири. Асхабите што поради оправдани причини не можеа да учествуваат во битката и оние на кои поради младоста не им беше дозволено гледаа со благородна завист во Пејгамберот и во своите јуначки татковци, дедовци, чичковци, вујковци и постари браќа и ги испраќаа со текбири и дови.
„Хајберската тврдина ќе биде освоена со раката на Алија ибн Ебу Талиб“ Хадис-и шериф
Календарот го покажуваше месецот мухарем од седмата година по хиџрата. Светото знаме на Пејгамберот го носеше хазрети Алија, а со десното крило командуваше хазрети Омер.3 За левото крило Пејгамберот определи еден друг асхаб. Патувањето минуваше весело. Поетите со своите песни Му изрекуваа фалба на Аллах теала за благодатите што ги подари, донесуваа салават за нашиот сакан Пејгамбер и ги фалеа славните асхаби. А асхабите, како да одат на бајрам, сите заедно извикуваа „Аллаху екбер! Аллаху екбер! Ла илахе иллаллаху валлаху екбер!“, така што сѐ наоколу одекнуваше.
На секое конаклиско место Султанот на вселената ја упатуваше оваа дова: „Аллаху мој! Кај Тебе барам засолниште од грижата за иднината, од тагата за минатото, од немоќта и мрзливоста, од скржавоста, страшливоста и долгот што го превиткува грбот и од надмоќта на залимите и неправедните луѓе!“
Кога се приближија до Хајбер, се виде како нашиот сакан Пејгамбер ги запре своите асхаби. Кренувајќи ги рацете, почна мунаџат: „Аллаху мој, Господару на небесата и на она врз што тие фрлаат сенка! Аллаху мој, Господару на земјите и на она што е на нив! Аллаху мој, Господару на шејтаните и на оние што тие ги заведуваат! Аллаху мој, Господару на ветровите и на она што тие го разнесуваат! Од Тебе го бараме доброто и убавото на ова место, доброто и убавото на луѓето што живеат во него и доброто и убавото на сѐ што е во него. И кај Тебе бараме засолниште од злото на ова место, од злото на луѓето и од злото на сѐ што е во него!“
Од усните на асхабите се слушаше „Амин, амин“. Потоа им рече на своите асхаби: „Тргнете напред изговарајќи ‚Бисмиллахир-рахманир-рахим‘.“
Есхаб-и кирам се собраа околу Ресул-и екрем и повторно тргнаа. Дојдоа близу до тврдината Натат, една од најсилните хајберски тврдини.
Таму го подигнаа својот логор. Беше акшамско време. Возвишениот обичај на Ресулуллах беше да не напаѓа додека не се раздени и најнапред да повика во исламот. Ако не го прифатеа повикот, почнуваше борбата. Затоа Есхаб-и кирам го чекаа утрото. Никој од Евреите не забележа дека дошла исламската војска. Откако го предводеше сабах-намазот, Предводникот на вселената ги заврши подготовките и ги придвижи муџахидите. Двесте коњаници и илјада и четиристотини пешаци во уредени редови се приближија до тврдината Натат. Во тоа време Евреите што беа излегле од тврдината за да работат во лозјата, градините и на нивите одеднаш наидоа на исламските војници и се зачудија.
Рекоа: „Се колнеме, ова се Мухаммед и неговата уредена војска!…“ и почнаа да бегаат назад. Гледајќи ги во таа состојба, нашиот сакан Пејгамбер рече: „Аллаху екбер! Аллаху екбер! Хајбер пропадна“ и ги повтори тие свои благословени зборови три пати. Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) им порача на Евреите или да станат муслимани, или да се предадат и да плаќаат харач и џизја, инаку ќе има војна и ќе се пролее крв. Евреите отидоа кај Селам ибн Мишкем, еден од своите првенци, и му соопштија каква е работата. Селам ги поттикнуваше на борба со зборовите: „Јас ви реков порано да тргнете против Мухаммед, а вие не прифативте. Барем сега немојте да бидете млитави во борбата со него. Подобро ви е да изгинете борејќи се со муслиманите отколку да останете во животот без никого свој!…“ Евреите брзо ги сместија своите деца и жени во тврдината Кетиба, намирниците во Наим, а војниците во тврдината Натат.
На повикот на исламската војска да станат муслимани Евреите одговорија со одапнување стрели. Муџахидите ги дочекаа стрелите со своите штитови. По наредба на нашиот сакан Пејгамбер беа затегнати лаковите и, со извиците „Аллаху екбер!…“, стрелите полетаа кон Евреите на кулите на тврдината. Сега борбата почна. На едната страна се бореа Султанот на вселената и неговите јуначки асхаби за да го рашират исламот и да станат причина Евреите да станат муслимани и да се спасат од џехенемот. На другата страна беа Евреите што не разбираа од совет, што при секоја прилика сакаа да ги удрат муслиманите одзади и што упорно одбиваа да ја видат вистината. Кога видоа дека печатот на пејгамберите (Хатемул-енбија) не потекнал од нивниот народ, од завист не го прифатија. Уште од неговото детство прибегнуваа кон секое лукавство што ќе им падне на ум за да го отстранат, но поради заштитата на Аллах теала ништо не можеа да направат.
Врз илјада и шестотини славни муџахиди одапнуваа стрели повеќе од десет илјади еврејски војници. Есхаб-и кирам се штитеа со штитовите од тие стрели што пристигнуваа една по друга, а штом ќе им се укажеше прилика, стрелите што паднале на земја ги одапнуваа назад кон Евреите. Сепак, некои асхаби беа ранети.
Во еден миг се виде како хазрети Хубаб ибн Мунзир со големо почитување му пристапи на Хабибуллах и праша: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Зар не би било подобро логорот да го подигнеме на некое друго место?“ Пејгамберот рече: „Иншаллаху теала, ќе го промениме кога ќе падне вечер!“ Муџахидите беа влегле во дофатот на стрелите. Стрелите што Евреите ги одапнуваа од тврдината стигнуваа дури до задните делови на исламскиот логор.4 Тој ден борбата до вечерта се водеше со стрели. Околу педесетмина асхаби беа ранети од одапнатите стрели. Кога падна вечер, на хазрети Мухаммед ибн Меслема му беше доверена задачата да најде ново место за логорот. Кога тој рече дека местото наречено Реџи е погодно, исламскиот логор беше преместен таму.
„Ние пејгамберите не оставаме наследство. Она што ќе го оставиме е садака за сиромашните“ Хадис-и шериф
Газата Хајбер
И ранетите почнаа да се лекуваат.5 Наутро јуначките асхаби дојдоа пред Натат и се бореа до вечерта. Опсадата продолжи и третиот, четвртиот и петтиот ден. Евреите постојано останаа во одбрана. Во тие денови нашиот сакан Пејгамбер доби силна главоболка, па два дена не можеше да биде меѓу муџахидите. Првиот ден му го даде знамето на хазрети Ебу Бекр, а вториот ден на хазрети Омер. Двајцата, на чело на Есхаб-и кирам, многу жестоко се бореа против Евреите, но тврдината не беше можно да се освои. Во меѓувреме се виде како Евреите, на кои им порасна храброста, ги отворија портите на тврдината и преминаа во напад. Сега почна борба гради в гради. Битката многу се разгоре. Секој пат кога Пејгамберот ќе им речеше на своите асхаби: „Изговарајте текбир велејќи ‚Аллаху екбер! Аллаху екбер!…‘“, тие, среде звуците на текбирот, со љубов и со жар удираа со мечевите по непријателот. Во еден миг стана шехид Махмуд, братот на Мухаммед ибн Меслема. Борбите жестоко продолжија до вечерта.
Наутро од тврдината, облечен во оклопи, излезе Мерхаб, еден од најпознатите хајберски заповедници. Тоа беше силен и моќен човек, како великан. Дотогаш пред него не излегол ниеден јунак што би го победил. Се сврте кон муџахидите и почна да се фали: „Јас сум Мерхаб, познат по својата храброст и јунаштво!“ Додека така се фалеше, се виде како од редовите на асхабите искокнува еден муџахид. Му извика на Мерхаб: „А јас сум Амир, што не се плаши да се фрли среде страшните и жестоки битки!“ и веднаш застана пред него. Огромниот Мерхаб со сета сила го удри хазрети Амир со мечот на кој пишуваше: „Кого ќе допре, го уништува!…“ Јуначкиот Амир за миг го крена штитот. Кога широкиот меч удри во штитот, силен звук одекна наоколу, а мечот се заби во штитот.
Хазрети Амир, прибегнувајќи кон Создателот, извика: „Ја Аллах!“ и го удри со мечот Мерхаб по нозете во оклоп. Штом мечот го допре челичниот оклоп, отскокна и одеднаш го погоди асхабот во ногата. Силниот отскок на мечот стана причина да му се пресече артеријата на ногата на хазрети Амир. Есхаб-и кирам дотрчаа, го кренаа Амир во прегратка и го однесоа во логорот за да го лекуваат. Но Амир (радијаллаху анху) таму го достигна шехадетот и полета во највисокиот џенет.6
Борбите продолжуваа со сета жестина. Кон вечерта нашиот сакан Пејгамбер им предложи на Гатафанците, мушрици што им дојдоа на помош на Евреите со четири илјади војници и се вклучија во борбата, да се одделат и да се вратат во својата земја. Им вети и дека, ако го направат тоа, ќе им го даде едногодишниот род на хајберските урми. Но Гатафанците го одбија тој предлог. Тогаш Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем) им нареди на своите асхаби да ја поминат ноќта околу тврдината во која беа Гатафанците. Гатафанците многу се плашеа дека муџахидите ќе ги нападнат ноќе и никако не можеа да заспијат. Таа ноќ еден глас, за кој не се знаеше од каде доаѓа, објавуваше дека е извршен напад врз гатафанската земја и дека им се заробени жените, децата и имотот. Тој глас се повтори три пати, а сите Гатафанци го слушаа во голем страв. И нивниот заповедник Ујејна го слушна истиот глас три пати и, кога зората беше пред да се раздени, ја зеде својата војска, набрзина се оддалечи од Хајбер и тргна по патот за својата земја. Наутро Евреите се зачудија што Гатафанците без причина го напуштиле Хајбер и паднаа во очај. Многу се покајаа и што ги повикале на помош.
„На денот кога ја зедовме хајберската тврдина, Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) забрани да се јаде месо од домашно магаре и да се зема жена со мута-никах“ Хазрети Алија (радијаллаху анху)
Јунаштвото на хазрети Алија
И тој ден пред Хајбер се водеа жестоки борби, но тврдината не беше освоена. Навечер Султанот на вселената донесе радосна вест: „Утре знамето ќе му го дадам на таков јунак што ги сака Аллах теала и Неговиот Ресул, а и Аллах теала и Неговиот Ресул го сакаат него. Аллах теала ќе го оствари освојувањето со неговата рака!“
Таа ноќ Есхаб-и кирам возбудено го чекаа утрото. Секој се надеваше дека знамето ќе му биде дадено нему и за тоа Му упатуваше дови на Аллах теала. Хазрети Билал Хабеши го проучи сабахскиот езан со својот трогателен и убав глас. Додека се учеше езанот, во секого се раѓаше посебна возбуда и посебна сладост, а таа божествена сладост беше таква што човек не можеше да ѝ се насити. Откако ги предводеше асхабите во сабах-намазот, нашиот сакан Пејгамбер стана. Нареди да се донесе благословеното исламско знаме. Додека се носеше светото знаме, Есхаб-и кирам чекаа на нозе и напрегнато внимаваа за да ги чујат зборовите што ќе излезат од благословените усни на Ресул-и екрем.
Најпосле Предводникот на световите рече: „Се колнам во Аллах теала, кој ја почести личноста на Мухаммед со пејгамберство, ова знаме ќе му го дадам на јунак што не знае што е бегство“, а потоа го помина погледот на своите благословени очи низ асхабите и праша: „Каде е Алија?“ Асхабите рекоа: „Ја Ресулаллах! Го болат очите.“ Пејгамберот рече: „Повикајте ми го.“ Во тие денови хазрети Алија беше заболен од очите и не можеше да ги отвори. Отидоа кај него, му соопштија за што станува збор и, придржувајќи го под неговата благословена рака, го доведоа во присуството на Ресулуллах. Султанот на вселената Му упати дова на Аллах теала хазрети Алија да оздрави, ги намокри своите благословени прсти во устата и му ги помина преку очите. Во тој миг во очите на хазрети Алија не остана никаква болка. Потоа за него ја упати и оваа дова: „Господаре мој! Отстрани ја од него маката од жештината и од студот!“ Тогаш со своите благословени раце му облече оклоп на хазрети Алија, го опаша со својот меч, му го даде в рака белото исламско знаме и рече: „Бори се додека Аллах теала не ти подари победа. И внимавај да не се свртиш назад!“ Хазрети Алија рече: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Ќе се борам со нив додека не влезат во верата ислам.“ А нашиот сакан Пејгамбер рече: „Се колнам во Аллах, ако Аллах теала поради тебе упати на вистинскиот пат макар еден човек од нив, тоа е подобро за тебе отколку да поседуваш многу црвени камили и да ги дадеш како садака на патот на Аллах теала.“7
Додека хазрети Алија со знамето в рака одеше кон еврејската тврдина, славните асхаби одеа по него. Кога сосема се приближија до тврдината и кога знамето беше забодено во подножјето на еден камен, се виде како се отвора портата на тврдината Натат.
Јуришните еврејски одреди излегоа надвор. Тоа беа најодбраните хајберски јунаци. Секој беше во двоен оклоп, обвиткан со железна заштита. Се виде како еден од нив тргна кон хазрети Алија и застана пред него за да се бори. Тоа беше Харис, братот на Мерхаб, кој по храброст немаше рамен. Брзо навали… Додека звукот на двата челика го исполнуваше мејданот, се виде како Зулфикар блесна како молња и ја одвои главата на Харис од телото. Во тој миг извиците „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“ се кренуваа до небесата. Кога слушна дека брат му е убиен, Мерхаб со своите војници во полн трк навали на мејданот и застана пред хазрети Алија. И на него имаше двоен оклоп. Опашан со два меча, со својот огромен раст личеше на великан. Сиот разбеснет, почна да се фали: „Јас сум Мерхаб, што излегува на мејданот и се бори јуначки кога битките се најжестоки! Јас и лавовите што рикаат ги дупчам со копјето или со мечот!…“
Хазрети Алија (керемаллаху веџхеху ве радијаллаху анху) одговори: „Јас сум оној на кого мајка му го даде името Хајдар (Лав). Јас сум како лав што влева страв! Јас сум јунак што со еден удар ќе те собори на земја!..“
Кога го слушна од хазрети Алија зборот „Хајдар“, на Мерхаб му влезе страв во срцето. Зашто таа ноќ во сон го растргна еден лав. Да не беше лавот што го виде во сонот токму овој? Во тоа се виде како огромниот Мерхаб навали, а хазрети Алија го пречека со штитот. Потоа, прибегнувајќи кон Аллах теала, извика „Ја Аллах!…“ и така го спушти Зулфикар врз главата на кафирот што ги пресече на двое и дебелиот челичен штит што огромниот Мерхаб го држеше пред Зулфикар и челичниот шлем, му ја расцепи главата од темето до тилот, од вратот му шикна крв како од олук, а неговото огромно тело се сруши на земја. Страшниот звук на Зулфикар се слушна насекаде низ Хајбер. Пејгамберот рече: „Радувајте се! Освојувањето на Хајбер сега стана полесно и поедноставно.“ Есхаб-и кирам се восхитија на тоа јунаштво на хазрети Алија и со извиците „Аллаху екбер! Аллаху екбер!..“ го исполнија небото со ехо.
Борбата продолжуваше со сета жестина. Во еден миг, кога Есхаб-и кирам, борејќи се, стигнаа до портата на тврдината, еден Евреин го удри со мечот штитот на хазрети Алија. Штитот падна на земја, но немаше време да се наведне и да го земе. Не сакајќи да ја пропушти приликата, Евреинот го грабна штитот и побегна назад. Лавот на Аллах теала, на кого тоа многу му натежна, ги растера со Зулфикар непријателите околу себе, а потоа намисли од портата на тврдината да направи штит. Изговарајќи „Бисмиллахир-рахманир-рахим“, се фати за алките на огромната железна порта. Ги затресе нејзините куки и ги ишчупа од ѕидот… Додека хазрети Алија ја кинеше портата, тврдината се затресе од темел. Таа порта, што осум-десет јунаци не би можеле ни да ја поместат од место, ја зеде со една рака како штит и почна да се бори. Тој неверојатен настан беше една муџиза на нашиот сакан Пејгамбер и еден керамет на хазрети Алија.8
Пред него, еден по друг, излегоа уште шестмина од најхрабрите еврејски јунаци. Откако и нив ги совлада со дозвола на Аллах теала, хазрети Алија со своите јуначки другари влезе во тврдината. Сега борбата се водеше внатре во тврдината. Набргу не остана никој што би им се спротивставил. Исламското знаме го забодеа на тврдината. Така беше освоен Натат, нивната најцврста тврдина. Нашиот сакан Пејгамбер го бакна хазрети Алија во очите и рече: „Поради јунаштвото што го покажа, Аллах теала и Неговиот Ресул се задоволни од тебе.“ Слушајќи ги тие благословени зборови, Алија заплака од радост. Кога Пејгамберот го праша: „Зошто плачеш?“, рече: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Плачам од радост. Зашто Аллах теала и Неговиот Ресул се задоволни од мене.“ На тоа нашиот сакан Пејгамбер рече: „Не само јас, туку и Џибрил, Микаил и сите мелеки се задоволни од тебе.“ Во тоа време на Пејгамберот му дојдоа на помош четиристотини муслимани од племето Девс.9 Потоа борбите за освојување на другите тврдини продолжија жестоко. Кога и преостанатите седум цврсти хајберски тврдини паднаа една по друга, Евреите, не гледајќи друг излез, испратија пратеници и побараа мир. Нашиот Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) го прифати тој предлог и се договорија за следниве точки: 1. Нема да се пролее крвта на Евреите што во оваа газа се бореа против муслиманите. 2. Евреите што ќе го напуштат Хајбер ќе можат да ги понесат со себе само своите деца и еден товар на камила од потребните куќни работи. 3. Целиот останат подвижен и неподвижен имот – сето оружје, како оклопи, мечеви, штитови, лакови и стрели, целата облека освен онаа што ја носат на себе, ткаенините, златото, а покрај тоа и ризниците, сите животни, како коњи, камили и овци… сѐ што има – ќе им остане на муслиманите. 4. Ништо од она што треба да им се остави на муслиманите нема да биде скриено на никаков начин. Оние што ќе скријат ќе бидат оставени надвор од аманетот и заштитата на Аллах теала и Неговиот Ресул…
„Јас сум оној на кого мајка му го даде името Хајдар (Лав). Јас сум како лав што влева страв!“ Хазрети Алија (радијаллаху анху)
Кинана ибн Реби, кој не се придржуваше до овие услови и кој своите ризници ги закопа во мешини во земја, беше казнет. Пленот што беше заземен немаше број. Сите оние плодни хајберски земји и насади со урми ѝ беа оставени на исламската војска.10 Во тоа време Гатафанците, кои беа се вратиле во својата земја, повторно дојдоа во Хајбер за да им помогнат на Евреите. Кога видоа дека Пејгамберот го освоил Хајбер и ги примил Евреите на предавање, рекоа: „О Мухаммеде! Ни вети дека, ако го напуштиме Хајбер, ќе ни го дадеш едногодишниот род на хајберските урми. Ние го одржавме зборот. Ајде, дај ни ги!“ Пејгамберот им рече: „Нека ви биде вашиот тој и тој рид.“ Гатафанците се обидоа да се закануваат: „Тогаш ќе се бориме со вас.“ Ресул-и екрем рече: „Нека нашето бојно поле биде Џенефа.“ Џенефа беше името на еден гатафански крај. Кога го слушнаа тоа, Гатафанците од страв се повлекоа и си отидоа.
Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) и неговите јуначки асхаби многу се беа измориле при освојувањето на Хајбер. Од една страна се лекуваа ранетите, а од друга се одмораа.
Зејнеб, жената на Селам ибн Мишкем, еден од еврејските првенци, сакаше да го отруе и да го убие Пејгамберот. Затоа закла и испече една овца и во месото стави многу отров. Потоа излезе во присуството на Ресулуллах и рече дека донела подарок. Ресул-и екрем го прими и ги повика своите асхаби, па сите заедно седнаа да јадат. Предводникот на световите откина парче од печената овца и, изговарајќи „Бисмиллахир-рахманир-рахим“, го стави во својата благословена уста. Откако го џвакна неколку пати, веднаш го извади од својата благословена уста и рече: „О асхаби мои! Тргнете ги рацете од ова јадење! Зашто ова месо од плешката ми јави дека е отруено.“ Асхабите веднаш ги тргнаа рацете од јадењето. Но хазрети Бишр ибн Бера, кој изеде еден залак од месото, веднаш помодре и стана шехид. Кај нашиот сакан Пејгамбер дојде Џибрил алејхиселам и му рече, за да се спаси од дејството на отровот што се измеша со неговата благословена плунка, да пушти крв со хаџамат меѓу своите благословени плешки. Така и беше направено. Потоа отруеното печење беше закопано во земја. Зејнеб, која го направи тоа, беше фатена и доведена во неговото присуство.
Пејгамберот ја праша: „Ти ли го отруе ова печено овчо месо?“ Таа призна што направила и рече: „Да! Јас го отруив!“ Кога Пејгамберот ја праша: „Зошто сакаше да го направиш тоа?“, рече: „Ти ми ги уби мажот, таткото и чичкото. Си реков: ‚Ако тој навистина е пејгамбер, Аллах ќе му го јави тоа. Ако не е, отровот ќе делува врз него и ќе умре. Така ќе се ослободиме од него.‘“ Есхаб-и кирам многу се нажалија поради тој настан. Кога прашаа: „Нека ти бидат жртва нашите животи, ја Ресулаллах! Да ја убиеме ли?“, Предводникот на световите, кој ја простуваше секоја навреда нанесена на неговата личност, ѝ прости и нејзе. Гледајќи ја таа голема милост, Зејнеб го изговори келиме-и шехадетот и стана муслиманка.11 Меѓу пленот и заробениците заземени во Хајбер беше и Сафија, ќерката на Хујеј ибн Ахтаб. Таа, како право на врховниот командант, му припадна на Пејгамберот. Предводникот на световите ја ослободи својата заробеничка. Таа, многу трогната од тоа, од сѐ срце го изговори келиме-и шехадетот и стана муслиманка. Нашиот сакан Пејгамбер, кој многу се израдува на тоа, ја почести и ја израдува нашата мајка хазрети Сафија со никах. Така хазрети Сафија стана мајка на верниците. Свадбата беше одржана во местото Сехба и беше приредена велима, односно свадбена гозба, со диња и урми.12
Во благословените очи на нашата мајка Сафија се гледаше една модрица.
Кога нашиот сакан Пејгамбер ја праша: „Каква е оваа трага?“, таа рече: „Една ноќ сонував дека месечината се спушти од небото и ми влезе во пазувите. Кога му раскажав на мојот маж Кинана, рече: ‚Ти си фрлила око да станеш жена на тој арапски крал што доаѓа против нас!‘ и ме удри по окото, и, како што гледате, помодре.“ Откако беше освоен Хајбер, Евреите дојдоа кај Пејгамберот со ваков предлог: „О Мухаммеде! Ние ќе си заминеме од Хајбер. Но ние добро се разбираме во земјоделството и во грижата за нивите, лозјата и градините. Ако сакаш, дај ни ги овие плодни земји под закуп. Ние ќе ги обработуваме овие имоти и половина од родот ќе ти го даваме тебе!“ Нашиот сакан Пејгамбер и асхабите немаа време да се занимаваат со полски работи. Тие се трудеа да ја шират верата ислам и непрекинато работеа, сврзувајќи ја ноќта со денот, за џихад на патот на Аллах (џихад фи себилиллах).13 Пејгамберот беше задоволен од тој предлог и рече: „Под услов да ве истераме кога ќе посакаме.“ Евреите го прифатија тоа и почнаа да ги обработуваат хајберските земји.14 Пејгамберот се врати со своите асхаби како победник во Медина. Во тие денови асхабите што беа последни останати од мухаџирите што ја беа направиле хиџрата во Абисинија, меѓу кои беше и Уму Хабиба (радијаллаху анха), под водство на Џафер ибн Ебу Талиб се качија на два брода што им ги обезбеди Неџаши и се симнаа во пристаништето Џар. Потоа на камили дојдоа во Медина. Кога виде дека неговите асхаби, што пред дванаесет години ја беа направиле хиџрата во Абисинија, се вратија под водство на Џафер ибн Ебу Талиб, Пејгамберот многу се израдува. Го бакна хазрети Џафер во челото, го притисна на градите и рече:
„О асхаби мои! Тргнете ги рацете од ова јадење! Зашто ова месо од плешката ми јави дека е отруено“ Хадис-и шериф
„Не знам дали да се радувам на освојувањето на Хајбер или на доаѓањето на Џафер. Вашата хиџра е двојна: ја направивте хиџрата и во абисинската земја и во мојот роден крај.“ Тие му ги предадоа на Ресулуллах подароците и писмото што ги испрати Неџаши Асхама. Свадбата со нашата мајка Уму Хабиба беше во истата година. Нашата мајка Уму Хабиба тогаш имаше триесет и шест години. Пленот заземен во Хајбер им беше поделен на сите Есхаб-и кирам што учествуваа во Худејбискиот договор, на оние што учествуваа во битката за Хајбер, на асхабите што се вратија од хиџрата во Абисинија и на племето Девс, кое учествуваше во освојувањето.15
Со освојувањето на Хајбер сите Евреи во Арабија дојдоа под власта на Пејгамберот. Веќе немаа можност да им помагаат на мушриците. И околните племиња и држави сфатија дека муслиманите, кои ја зазедоа хајберската тврдина, што по оружје и војска изгледаше речиси невозможно да се освои, имаат голема сила, и почнаа да се чуваат од таа исламска држава. Меканските мушрици паднаа во голема тага и очај поради освојувањето на Хајбер. По тоа освојување многу племиња, мали и големи, дојдоа во Медина-и муневвере за да станат муслимани и се удостоија да бидат од Есхаб-и кирам, дури и Гатафанците… А некои племиња што не се вразумија беа покорени со испраќање војска.