БИТКАТА КАЈ МУТА

Во осмата година по хиџрата Сервер-и каинат (алејхи ефдалус-салават), кој е милост за световите, повторно испрати пратеници до разни племиња и држави за да се шири исламот. Од некои од нив дојдоа поволни одговори, но хазрети Харис ибн Умејр, кој беше испратен кај намесникот на Бусра, беше уапсен од христијанските војници во селото Мута, во областа Белка во Шам. Хазрети Харис, кој беше одведен кај намесникот на Шам Шурахбил ибн Амр, иако беше пратеник, беше подло убиен и стана шехид.1

Нашиот сакан Пејгамбер многу се нажали поради таа вест и веднаш нареди да се соберат неговите јуначки асхаби. Асхабите што ја примија таа наредба се простија со своите деца и набрзина се собраа во логорот Џурф. Откако го предводеше пладне-намазот, Хабиб-и екрем рече: „На овие луѓе што ќе тргнат во џихад им го определив за заповедник Зејд ибн Хариса! Ако Зејд ибн Хариса стане шехид, нека го замени Џафер ибн Ебу Талиб. Ако Џафер ибн Ебу Талиб стане шехид, нека го замени Абдуллах ибн Реваха. Ако и Абдуллах ибн Реваха стане шехид, муслиманите нека изберат меѓу себе некој достоен и нека го постават за свој заповедник!“

На тоа Есхаб-и кирам, сфаќајќи дека спомнатите јунаци ќе станат шехиди, почнаа да плачат: „Ја Ресулаллах! Камо да останат живи, па да имаме корист од нив!..“ Пејгамберот не им одговори, туку молчеше.2 Тоа го слушнаа и хазрети Зејд, Џафер и Абдуллах, кои беа таму, и ги обзеде голема радост. Зашто нивната најголема цел беше да станат шехиди ширејќи ја верата на Аллах теала. Радосната вест беше дадена и ја слушнаа со своите уши. Муџахидите ги завршија подготовките и ги чекаа своите заповедници. Нашиот сакан Пејгамбер му го предаде белото исламско знаме на хазрети Зејд ибн Хариса. Му нареди да оди до местото каде што стана шехид Харис ибн Умејр и таму да го соопшти исламот. Ако не го прифатат, му нареди да се бори со непријателот. Хазрети Абдуллах ибн Реваха заплака додека се збогуваше со другарите заповедници. Го прашаа: „О сине на Реваха! Зошто плачеш?“ Поетот Абдуллах ибн Реваха рече:

Причината за мојот плач
не е љубовта кон овој свет,
ниту е, Аллах ми е сведок,
тоа што ќе копнеам по вас.
Вистинската причина е оваа:
во Својот Чесен Кур’ан
нашиот Господар во еден ајет
вака вели:
„Знајте сигурно
дека меѓу вас
нема никој што нема
да помине преку џехенемот…“
Го слушнав тој ајет
кога Ресулуллах го учеше.
Ако наидам на џехенемот,
како ќе издржам јас!

Другарите упатија дова за него: „Аллах теала нека те приклучи кон групата на Своите сакани робови, да бидеш од праведните!“ Потоа хазрети Абдуллах ибн Реваха рече: „Но јас сакам Аллах теала да ми прости. И уште сакам да станам шехид од удар на меч од кој крвта шикнува и се пени или од убод на копје што ќе ми ги изгори црниот дроб и цревата!…“ Кога војската се подготвуваше да тргне, хазрети Абдуллах ибн Реваха отиде кај Пејгамберот, се збогува и праша: „Ја Ресулаллах! Ќе ми советувате ли нешто што ќе го запаметам и никогаш нема да го заборавам?“ Пејгамберот му рече: „Ти утре ќе стигнеш во земја во која на Аллах теала многу малку Му се прави сеџде. Таму зголеми ги сеџдињата и намазите.“ Кога Абдуллах ибн Реваха рече: „Ја Ресулаллах! Ќе ми дадете ли уште совети?“, нашиот сакан Пејгамбер рече: „Секогаш спомнувај Го Аллах теала. Зашто спомнувањето на Аллах теала ќе ти помогне да го постигнеш она на што се надеваш.“

Исламската војска од три илјади луѓе тргна среде извиците „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“ Нашиот сакан Пејгамбер и асхабите што останаа во Медина ги испратија муџахидите газии до ридот Веда. Таму Предводникот на световите ѝ се обрати на благословената исламска војска вака: „Ви советувам да ги извршувате наредбите на Аллах теала и да се чувате од Неговите забрани, да бидете добри кон муслиманите што се со вас и убаво да се однесувате кон нив. Борете се на патот на Аллах теала, спомнувајќи Го Неговото име. Не изневерувајте го имотот земен како плен. Не прекршувајте го договорот. Не убивајте деца! Таму, во христијанските цркви, ќе најдете некои луѓе што се оддалечиле од луѓето и се посветиле на ибадет. Внимавајте да не ги допрете! Освен нив, ќе наидете и на некои луѓе во чии глави се вгнездиле шејтаните – ним отсечете им ги главите со мечевите. Не убивајте жени и изнемоштени старци. Не палете и не сечете дрвја. И не рушете куќи!“

На врховниот командант Зејд ибн Хариса му рече: „Кога ќе се сретнеш со својот непријател од редовите на мушриците, повикај ги кон една од три работи!… (Ако станат муслимани,) повикај ги да направат хиџра во Медина, која е домот на мухаџирите! Ако го прифатат твојот повик, извести ги дека ќе ги имаат правата што ги имаат мухаџирите и дека ќе ги имаат обврските што ги имаат мухаџирите.

Ако станат муслимани, а повеќе сакаат да останат во својата земја, извести ги дека ќе бидат како бедуините меѓу муслиманите, дека врз нив ќе се применува божествениот пропис што се применува врз бедуините, дека од воениот плен нема да им се издвојува ништо и дека од пленот ќе се користат само оние што се борат заедно со муслиманите!

Ако не го прифатат исламот, повикај ги да плаќаат џизја! Оние од нив што ќе го прифатат тоа немој да ги допираш! А ако не пристанат ни да плаќаат џизја, побарај засолниште во помошта на Аллах теала и бори се со нив!…“

По тие совети се збогува со муџахидите. Исламската војска замина среде извиците на текбирот. Оние што останаа, мавтајќи им на оние што заминуваа, упатуваа дова: „Аллах теала нека ве чува од секаква опасност и нека ве врати живи и здрави…“ Додека не исчезнаа на хоризонтот, гледаа по нив со солзи во очите и со благородна завист…

„Го определив за заповедник Зејд ибн Хариса! Ако тој стане шехид, нека го замени Џафер ибн Ебу Талиб. Ако тој стане шехид, нека го замени Абдуллах ибн Реваха. Ако и тој стане шехид, ќе изберете некого меѓу себе“ Хадис-и шериф

Светото знаме се веееше во раката на Зејд ибн Хариса, а муџахидите одеа на непознат долг пат за да ѝ служат на верата на Аллах теала. Исламската војска брзо напредуваше кон Сирија. Патувањето минуваше без настани и весело. Муџахидите едвај чекаа што побрзо да се сретнат со непријателот. Меѓу оние што посакуваа да станат шехиди, еден од најжедните за тоа беше хазрети Абдуллах ибн Реваха. Тоа Зејд ибн Еркам вака го раскажа: „Јас бев сираче што порасна под грижата на Абдуллах ибн Реваха. Кога тргна на походот кон Мута, ме качи и мене зад себе на својата камила. Ноќта, откако одеа некое време, од неговите усни потекоа овие бејтови:

О камило моја! Ако ме донесеш до бунарот во песокта
и оттаму уште четири конаци напред ме однесеш,
нема веќе да те изведам на никаков друг пат,
наскоро ќе останеш без сопственик, знај го тоа.
Јас, изгледа, нема да се вратам дома,
се надевам дека во оваа битка ќе станам шехид.
На последниот конак верниците брзо ме претекнаа,
о сине на Реваха, дури и твоите најблиски
ги прекинаа врските на братството и поминаа,
те оставија кај Хак теала и си заминаа.
Веќе не мислам каков имот ми останал зад мене,
воопшто не ми е гајле ни за дрвјата ни за урмите!

Кога го слушнав тоа, заплакав. Абдуллах ибн Реваха ме допре со камшикот и рече: ‚О немирко! Што ти е? Каква штета имаш ти од тоа што јас зборувам вака? Ако Аллах теала ми го подари степенот на шехид, ти ќе се вратиш на животното и ќе стигнеш на своето место. А јас ќе се спасам од сите неволји, грижи, таги и настани на овој свет и ќе најдам спокој.‘ Слезе и клања два рекати намаз. На крајот, откако упати долга дова, ме повика: ‚О дете!‘ Кога реков: ‚Повели‘, рече: ‚На овој поход, иншаллах, ќе ми биде подарен степенот на шехид!‘“

Додека јуначките асхаби се приближуваа кон Сирија, намесникот на Шам Шурахбил ибн Амр одамна беше дознал дека исламската војска се приближува. Веднаш го извести за тоа византискиот цар (кајсерот) Ираклиј и, откако доби од него голема помош, се смири. Зашто според податоците што ги собра, муслиманите беа само три до пет илјади. Наспроти тоа, неговата војска надминуваше сто илјади, а оружјето немаше број. Кога Есхаб-и кирам (алејхимур-ридван) од шамските земји стигнаа во Меан, дознаа дека Византијците доаѓаат против нив со војска од сто илјади луѓе. Таму застанаа и останаа две ноќи. Заповедникот хазрети Зејд ибн Хариса ги собра своите другари и ги извести за состојбата. Ги праша што мислат дека треба да се направи против византиската војска. Некои од асхабите велеа: „Без да се судриме со византиската војска, ајде ненадејно да упаднеме во нивната земја. Да заробиме нивни луѓе и да се вратиме во Медина.“ А некои велеа: „Ајде да му напишеме писмо на Ресулот алејхиселам и да му јавиме колкав е бројот на непријателот. Да го замолиме итно да ни испрати војска или да прашаме што треба да направиме.“ Кога веќе одлучија дека второто мислење е поумесно, хазрети Абдуллах ибн Реваха се вмеша во разговорот и рече:

„Секогаш спомнувај Го Аллах теала. Зашто спомнувањето на Аллах теала ќе ти помогне да го постигнеш она на што се надеваш“ Хадис-и шериф

О народе мој, зошто се колебате?
Зар не дојдовме во битка со намера да станеме шехиди?
Никогаш не сме се бореле со кафирите
затоа што имавме многу оружје и коњаници.
Се боревме како лавови со силата
на оваа вера што ни ја подари Аллах теала.
Одете, борете се, во тоа сигурно има добро,
исходот на оваа работа е или шехадет или победа.
Аллах ми е сведок, на денот на Бедр имавме два коња,
а на Ухуд еден коњ, а оружјето беше многу малку.
Ако ни е судено да победиме во оваа битка,
тоа и онака ни го ветија и Аллах и Пејгамберот.
Хак теала никогаш не отстапува од Своето ветување,
затоа, о верници, тргнете напред!
А ако ни е судено да станеме шехиди,
ќе се сретнеме во џенетот со нашите браќа шехиди.

Тие зборови на хазрети Абдуллах ибн Реваха ги охрабрија муџахидите. Рекоа: „Аллах ми е сведок, синот на Реваха ја зборува вистината.“ Одлуката сега беше донесена: ќе се борат додека не станат шехиди. Кога славните асхаби стигнаа во селото Мута, се сретнаа со византиската војска од сто илјади луѓе.

БИТКАТА КАЈ МУТА

Ридовите и камењарот беа полни со непријателски војници. На едната страна беше исламската војска од три илјади луѓе, која, за да ја шири верата на Аллах теала, тргна дури од Медина и дојде до Шам, а на другата страна стадо кафири од сто илјади, собрано за да го задуши исламот… Однадвор гледано, односот на силите беше таков што не можеше ни да се спореди. Според тоа, еден муслиман требаше да се бори со повеќе од триесет Византијци. Двете страни се наредија во борбен поредок. Во тоа време, по наредбата на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем), се виде како една делегација од исламската војска тргна кон византискиот логор. Тие ѝ предложија на византиската војска да го прими исламот или да плаќа џизја. Но Византијците го одбија тој повик. Веќе немаше време за губење. Заповедникот хазрети Зејд ибн Хариса, со светото исламско знаме в рака, ѝ нареди на својата војска напад. Муџахидите, кои го чекаа тој миг, со извиците „Аллаху екбер!“ полетаа напред како стрела. Извлекувајќи ги мечевите како молњи, навлегоа како бура среде непријателот… Рзањето на коњите, ѕвекотот на мечевите, извиците на текбирот и крикот на погодените се креваа до небесата, а мејданот уште на почетокот на битката се претвори во езеро од крв. Секој пат кога ќе замавнеа со мечот, славните асхаби соборуваа или една глава или една рака.

Хазрети Зејд, во чија рака беше белото знаме на Ресулуллах, се бореше среде непријателот извикувајќи „Аллах, Аллах“. Со мечот што го замавнуваше за миг го расчистуваше просторот околу себе и го тераше непријателот да зажали што излегол пред него. Славните асхаби, гледајќи ја јуначката борба на својот заповедник, не заостануваа зад него: секој се трудеше сам да стигне со мечот триесет непријатели и да ги собори. Во еден миг се виде како неколку копја истовремено се забија во благословените гради на заповедникот хазрети Зејд. По нив стигнаа и други копја. Телото на славниот асхаб беше сето издупчено. Најпосле се виде како Зејд ибн Хариса падна на врелата земја и го испи шербетот на шехадетот, по кој толку копнееше.

Хазрети Џафер, кој дојде по Зејд ибн Хариса, веднаш го грабна знамето. Муџахидите, гледајќи дека исламското знаме се вее, ја продолжија борбата со нов жар. И хазрети Џафер се бореше јуначки како Зејд ибн Хариса. Од една страна го напаѓаше непријателот, а од друга им влеваше на другарите храброст и полет. Тој нов заповедник, што се бореше како вистински јунак, замавнуваше со мечот со уште побрзи и поитри движења и не му даваше на непријателот да дојде на себе. Борејќи се занесено, хазрети Џафер отиде доста далеку пред своите другари. Среде Византијците се бореше сам и го удираше со мечот секого од нив поодделно. Но не му требаше долго да сфати дека од тој пат нема враќање. Јуначкиот заповедник велеше: „Мое е да го удрам со мечот секој кафир!“ и од благословените зборови „Аллаху екбер!.. Аллаху екбер!..“ црпеше нова духовна сила. Со секој удар на мечот отстрануваше по еден непријател и не пушташе никого да му пристапи. Благословеното име на Аллах теала не му слегуваше од јазикот и се бореше со неисцрпна сила. Најпосле еден непријателски војник го удри со меч хазрети Џафер по десната рака. Хазрети Џафер, на кого му беше отсечена десната рака, го фати светото исламско знаме со левата рака пред да падне на земја. Го крена и повторно го развеа. А потоа уште еден удар со меч… Му беше отсечена и левата рака. Овој пат се обиде да го вее знамето притискајќи го на градите меѓу отсечените раце. Но од непријателските мечеви, што жестоко се спуштаа еден по друг, го достигна степенот на шехадет, по кој толку копнееше. Неговата благословена душа полета во највисоките степени на џенетот… На неговото тело беа избројани повеќе од деведесет рани од мечеви и копја.3 Јуначките муџахиди, гледајќи дека нивниот заповедник станал шехид, го грабнаа исламското знаме што падна на земја и му го предадоа на хазрети Абдуллах ибн Реваха.

„О народе мој, зошто се колебате? Зар не дојдовме во битка со намера да станеме шехиди?“ Абдуллах ибн Реваха (радијаллаху анху)

И тој, веејќи го знамето на коњот, жестоко навали врз непријателот. Од една страна ги соборуваше непријателите што ќе му излезеа пред него, а од друга велеше:

О нефсу мој (страсна душо), ти сигурно ќе ми се покориш,
денес ќе станам шехид, во оваа битка се заколнав.
Или ти самиот доброволно ќе пристанеш на тоа,
или јас насила ќе те натерам да го прифатиш.
Ако во оваа битка не бидеш убиен, кажи ми, о нефсу мој,
зар никогаш нема да умреш?
Ако го направиш она што го направија
Џафер ибн Ебу Талиб и Зејд ибн Хариса, знај дека добро ќе направиш.
Тие станаа шехиди, о нефсу мој, не застанувај,
инаку ќе бидеш несреќен, ајде, јуриш напред!

И хазрети Абдуллах, среде извиците „Аллаху екбер!“, се впушти во немилосрдна борба со непријателот. Во еден миг удар со меч го погоди во прстот и отсечениот прст почна да му виси од раката. Тој благословен заповедник, што гореше од љубов кон Аллах теала и Неговиот Ресул, веднаш скокна од коњот на земја, го стави под ногата ранетиот прст, што му пречеше во борбата, и велејќи: „Зар не си само еден ранет прст? А и оваа незгода ја доживеа на патот на Аллах теала!“, го откина. Скокнувајќи како молња на коњот, со сета сила повторно почна да се бори. Но бидејќи и покрај толкавата борба не го достигна степенот на шехид, почна да се прекорува самиот себеси… Одново и одново навалуваше врз непријателот. На крајот падна на земја од удар со копје. Борејќи се на патот на Аллах теала и Неговиот Ресул, стана шехид, а неговата благословена душа полета во џенетот… Во тој миг Ебул-Јуср Ка’б ибн Умејр, кој се бореше покрај хазрети Абдуллах, се обиде да го развее знамето. Го помина погледот низ асхабите барајќи некого што е постар и поискусен од него. Кога го здогледа Сабит ибн Екрем, му го предаде знамето. Хазрети Сабит го заби знамето пред муџахидите и рече: „О браќа мои! Брзо изберете еден меѓу себе за заповедник и следете го!“ Тие рекоа: „Те избравме тебе“, но хазрети Сабит не го прифати тоа. Погледот му падна на хазрети Халид ибн Велид. Му рече: „О Ебу Сулејмане! Ти земи го знамето!“ Хазрети Халид, кој дури што им се беше придружил на муслиманите, од почит не сакаше да го земе светото знаме, и од неговите благословени усни излегоа овие зборови: „Јас не можам да го земам ова знаме од тебе! Ти си подостоен за него од мене. Зашто си постар и си се удостоил со тоа што во газата Бедр си се борел покрај Ресулуллах!…“ Но времето беше скапоцено. Есхаб-и кирам околу нив немилосрдно се бореа со непријателот и се трудеа да го потиснат непријателот од сто илјади луѓе. Хазрети Сабит ги повтори своите зборови: „О Халиде! Брзо земи го светото знаме на Ресулуллах! Аллах ми е сведок, го зедов за да ти го дадам тебе. Ти подобро од мене ја познаваш воената вештина!“ Потоа ги праша муџахидите околу себе: „О браќа мои! Што мислите за тоа Халид да биде заповедник?“ Тие сите во еден глас рекоа: „Го поставивме за наш заповедник.“ На тоа хазрети Халид со голема почит и учтивост го зеде знамето, што го беше предал Предводникот на световите со својата благословена рака, и го бакна. Скокна на коњот и со сета своја величина и силина навали врз непријателот.4

Јуначките асхаби повторно преминаа во напад по својот нов заповедник. Хазрети Халид се бореше со невидена храброст и вештина и го соборуваше секого што ќе му излезеше на патот. Во еден миг хазрети Кутба ибн Катада ја одвои од телото главата на Малик ибн Зафила, еден од непријателските заповедници. На Византијците им падна моралот. Но времето истекуваше, падна вечер и почна да се стемнува. Да се бориш во темнина беше многу опасно. Зашто можеа по грешка да ги удрат своите другари…

Затоа двете страни се повлекоа во своите логори. Ранетите беа земени на лекување. Хазрети Халид беше гениј на воената вештина. Сакаше утрото да излезе пред непријателот со нова тактика и да го збуни. Таа ноќ им ги смени местата на војниците: оние од десната страна ги префрли на левата, оние од левата на десната, оние напред назад, а оние позади напред.

Наутро јуначките муџахиди повторно преминаа во напад и среде извиците „Аллаху екбер“ почнаа да се борат. Непријателските војници за првпат ги видоа војниците што ги напаѓаа. Тоа не беа оние со кои се бореа вчера.

Сигурно на муслиманите им стигнала на помош нова војска!… На византиските војници, кои се исплашија мислејќи дека стигнало засилување, им падна моралот. Ги зафати паника и почнаа да бегаат. Исламската војска, сметајќи го тоа за прилика, жестоко ги нападна.

Откако непријателот беше одбиен, дојдоа до тврдината Мута. Ја освоија и тврдината и убија многумина од нејзините првенци. Хазрети Халид и јуначките асхаби тој ден се бореа уште подобро, удираа со мечевите по непријателот и илјадници од нив ги испратија во џехенемот. Тој ден во раката на хазрети Халид ибн Велид се скршија девет мечеви.5 Со дарувањето на Аллах теала и со берекетот на довите на Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) три илјади муџахиди газии ја разбија непријателската војска од сто илјади војници. Во таа голема битка на бојното поле беа дадени петнаесет шехиди. Така на Византиското Царство му беше покажана неговата граница и беше спречено да презема нови походи понатаму на југ… Ресул-и екрем, Небиј-и мухтерем, ги беше собрал своите асхаби во месџидот за да им објави што се случило кај Мута, пред да му стигне каква било вест од бојното поле. Од благословеното лице на нашиот сакан Пејгамбер се гледаше дека е многу тажен и никој, од страв да не се нажали уште повеќе, не се осмелуваше ништо да праша. Најпосле еден од Есхаб-и кирам рече: „Нека ти бидат жртва нашите животи, ја Ресулаллах! Откако ја видовме тагата на тебе, срцето ни крвари, а колкава е нашата тага знае само Џенаб-и Хак!“ Од благословените очи на нашиот сакан Пејгамбер потекоа солзи и рече: „Тагата што ја видовте на мене, она што ме фрли во жалост, беше тоа што моите асхаби станаа шехиди. Таа состојба траеше сѐ додека не ги видов во џенетот како браќа што седат на престоли едни наспроти други. Зејд ибн Хариса го зеде знамето в рака. Најпосле стана шехид. Тој сега влезе во џенетот. Таму трча наоколу. Потоа знамето го зеде Џафер ибн Ебу Талиб. Навали врз непријателските војски. Се бореше и најпосле и тој стана шехид. Тој како шехид влезе во џенетот и со две крила од јакут лета како што сака. По Џафер знамето го зеде Абдуллах ибн Реваха. Со знамето в рака се бореше со непријателите, стана шехид и влезе во џенетот. Ми беа покажани во џенетот на престоли од злато. Аллаху мој! Прости му на Зејд!… Аллаху мој! Прости му на Џафер! Аллаху мој! Прости му на Абдуллах ибн Реваха!“

„О Халиде! Брзо земи го светото знаме на Ресулуллах! Аллах ми е сведок, го зедов за да ти го дадам тебе. Ти подобро од мене ја познаваш воената вештина!“ Сабит ибн Екрем (радијаллаху анху)

Од благословените очи на Предводникот на световите сѐ уште течеа солзи. Низ солзи продолжи: „По Абдуллах ибн Реваха знамето го зеде Халид ибн Велид. Ете, сега борбата стана жестока. Аллаху мој! Тој (Халид ибн Велид) е еден меч од Твоите мечеви. Помогни му!…“6 Нашиот сакан Пејгамбер, со дозвола на Аллах теала, како муџиза ја виде состојбата на бојното поле, оддалечено повеќе од илјада километри, и им ја соопшти на своите асхаби. На денот кога хазрети Џафер ибн Ебу Талиб стана шехид, откако го раскажа овој настан, стана и отиде во куќата на хазрети Џафер. Неговата сопруга Есма ги беше завршила домашните работи, ги беше искапела децата и им ги беше исчешлала косите. Нашиот сакан Пејгамбер рече: „О Есма! Каде се синовите на Џафер? Донеси ми ги!“ Кога Есма-хатун ги донесе децата, Ресулуллах ги притисна на своите гради и ги бакнуваше и мирисаше до волја. Неговото благословено срце не издржа и од неговите благословени очи солзите потекоа во млазови. Гледајќи го тоа, сопругата на хазрети Џафер праша со молба: „Мајка ми и татко ми, па и мојот живот, нека ти се жртва, ја Ресулаллах! Зошто кон моите синови покажувате милост каква што им покажувате на сираците? Да не сте добиле некоја горчлива вест за Џафер и за неговите другари?!“ Предводникот на световите беше длабоко потресен. Рече: „Да!… Тие денес станаа шехиди!…“ И нашата мајка хазрети Есма ги притисна на градите своите дечиња сирачиња и заплака. Нашиот сакан Пејгамбер не можеше долго да ја гледа таа глетка и си замина оттаму.7

Откако се врати во својот среќен дом, Хабиб-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) им рече на своите чисти сопруги: „Не заборавајте да подготвите јадење за семејството на Џафер!“ Три дена им се праќаше јадење на семејствата на шехидите. Поминаа неколку дена, а радосната вест во Медина ја донесе хазрети Јала ибн Умеја. Уште пред тој да каже што се случило, Ресул-и екрем му рече: „Ако сакаш, ти кажи што се случи, а ако сакаш, јас да ти кажам“, и до најситни детали раскажа сѐ што се случи на бојното поле. На тоа хазрети Јала ибн Умеја рече: „Се колнам во Аллах теала, кој те испрати како пејгамбер со вистинската вера и со Книгата, дека не оставивте ниту еден настан од она што го доживеаја муџахидите, а да не го раскажете.“ Пејгамберот рече: „Аллах теала го отстрани за мене растојанието што беше меѓу нас, па бојното поле го видов со своите очи.“

По неколку дена гласниците јавија дека исламската војска се приближува кон Медина. Пејгамберот стана со своите асхаби и излезе надвор од Медина да ја пречека. Од далечината се креваше облак прашина, а светото знаме на исламот се вееше. Сјајот на мечевите и штитовите ја осветлуваше околината како огледало… Кај секого се гледаше длабока возбуда. Наскоро, со хазрети Халид ибн Велид на чело, муџахидите газии влегоа во Медина, радијаллаху теала анхум еџмаин…

„Аллаху мој! Прости му на Зејд!… Аллаху мој! Прости му на Џафер! Аллаху мој! Прости му на Абдуллах ибн Реваха!“ Хадис-и шериф

Дојдоа девојките хурии,
Во повој од нур го завиткаа,
Лицата до Мухаммед ги допреа
Ноќта кога се роди Мухаммед.
Небесните порти се отворија,
Милост по светот се расфрли,
Џенетски руви се скроија
Ноќта кога се роди Мухаммед.
Јунус вели: „О браќа мои,
Од очите крвави солзи течат,
На сеџде паднаа планини и карпи
Ноќта кога се роди Мухаммед.“

Мека-и мукерреме [1890]