ОСВОЈУВАЊЕТО НА МЕКА

Кој ќе се засолни во Месџидул Харам

Откако Ебу Суфјан ја напушти Медина, нашиот сакан Пејгамбер одлучи да ја освои Мека. Зашто Курејшиите не го одржаа својот збор и го раскинаа договорот. Но оваа тајна ја чуваше во најголема тајност: сакаше да ја преземе Мека без да им даде можност на мушриците да се подготват и без да се пролее крв во Харем-и шериф (светото подрачје). Тоа беше воена мерка на претпазливост. Зашто, кога ќе биде освоена Мека, кој знае колкумина ќе се почестат со тоа што ќе станат муслимани. За тоа ги извести само хазрети Ебу Бекр и неколкумина од првенците меѓу своите асхаби. На своите асхаби им нареди да се подготват за поход, но не кажа каде ќе се оди. Есхаб-и кирам почнаа да се подготвуваат за џихад. Пејгамберот, освен тоа, им испрати вест на околните муслимански племиња – Еслем, Ешџа, Џухејна, Хусајн, Гифар, Музејна, Сулејм, Дамра – и на синовите на Хузаа. Во веста стоеше: „Оние што веруваат во Аллах теала и во ахиретскиот ден нека бидат во Медина на почетокот на благословениот месец рамазан.“ Така беа повикани да учествуваат во војната.

Хабибуллах (саллаллаху алејхи ве селлем), како мерка на претпазливост, му даде задача на хазрети Омер да ги запоседне патиштата што водат кон Мека и да ја прекине врската со неа. Хазрети Омер веднаш постави стражари на планинските патеки, на превоите и на другите раскрсници и нареди: „Секого што сака да оди во Мека ќе го враќате назад!“

За оваа работа да се изведе во тајност, нашиот сакан Пејгамбер Му упатуваше дова на Аллах теала: „Господаре мој! Задржи ги шпионите и гласниците на Курејшиите, направи да не гледаат и да не слушаат сѐ додека ненадејно не стигнеме во нивниот крај. Нека нѐ видат и чујат ненадејно!“

За да остави впечаток дека ќе тргне против мушриците на север или против Византијците, Пејгамберот го испрати хазрети Ебу Катада со една воена единица на север, кон долината Изам. Во меѓувреме, нашиот сакан Пејгамбер, како муџиза, соопшти за едно писмо што беше испратено за да ги извести меканските мушрици за подготовките во Медина. Го испрати хазрети Алија и писмото беше фатено.

До вториот ден од месецот рамазан пристигна помош од околните племиња и сите се собраа во логорот кај бунарот Ебу Инеба. Бројот на Есхаб-и кирам достигна дванаесет илјади. Од нив четири илјади беа енсари, седумстотини мухаџири, а останатите од околните муслимански племиња.3

Нашиот сакан Пејгамбер го остави хазрети Абдуллах ибн Уму Мектум како свој заменик во Медина.4 Хазрети Зубејр ибн Авам го испрати напред како извидница, на чело на коњанички одред од двесте луѓе. Во осмата година по хиџрата, на десеттиот ден од благословениот месец рамазан, во среда, Предводникот на световите, со името на Аллах теала, тргна од Медина на чело на својата величествена војска од дванаесет илјади луѓе, чии срца беа исполнети со љубов кон Аллах теала и кон Неговиот Ресул. Одеа кон Мека, кон својот завичај, од кој пред осум години, со мачење и насилство, беа принудени да направат хиџра. Одеа да ја исчистат од идолите величествената Кааба, која беше претворена во храм на идоли…

Одеа да им покажат вистина, правда и милост на мушриците, кои никако не сакаа да се откажат од својата тврдоглавост… Одеа да ја шират верата на Аллах теала и да бидат повод тамошните луѓе да се спасат од вечната казна на џехенемот. Господаре мој! Каква голема милост беше тоа!… Кога исламската војска стигна во Зул-Хулејфа, го сретна чичкото на Пејгамберот, хазрети Абас, кој со своето семејство беше направил хиџра од Мека. Нашиот сакан Пејгамбер многу се израдува на доаѓањето на својот чичко и го развесели со зборовите: „О Абасе! Како што јас сум последниот од пејгамберите, така и ти си последниот од мухаџирите.“ Товарот на хазрети Абас го испрати во Медина. Хазрети Абас остана покрај Пејгамберот и учествуваше во освојувањето на Мека.5 Кога Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) стигна во Кудејд, во близината на Мека, им нареди на своите славни асхаби да се постројат во борбен поредок. На секое племе му даде посебни знамиња (бајраци) и им ги предаде на бајрактарите на секое племе. Бајракот на мухаџирите го носеа хазрети Алија, Зубејр ибн Авам и Са’д ибн Ебу Векас (радијаллаху анхум). Енсарите имаа дванаесет бајрактари, Ешџа и Сулејм по еден, Музејна три, Еслем два, синовите на Хузаа три, а Џухејна четири бајрактари.6 Поминаа десет дена откако ја напуштија Медина. Кон вечерта сосема се приближија до Мека, а во времето на јацијата стигнаа во Меруз-Захран. Пејгамберот им нареди на своите асхаби да застанат таму. Освен тоа, му даде задача на хазрети Омер и нареди секој муџахид да запали оган.7 Кога одеднаш пламнаа повеќе од десет илјади огнови, Мека се облеа во светлина. Меканските мушрици, кои не знаеја ништо, се збунија. За да разберат што се случува, го испратија Ебу Суфјан. Тој зеде неколку луѓе со себе и кришум се приближи до исламската војска. Во тоа време нашиот сакан Пејгамбер им рече на некои од своите асхаби: „Внимавајте на Ебу Суфјан. Сигурно ќе го најдете!“ Колку повеќе напредуваа Курејшиите, толку повеќе растеше нивното чудење и ги обземаше ужас. Колку многу војска се беше собрала околу Мека и колку многу огнови беа запалиле!… Зборувајќи за тоа, стигнаа до местото наречено Ерак.

„Господаре мој! Задржи ги шпионите и гласниците на Курејшиите, направи да не гледаат и да не слушаат сѐ додека ненадејно не стигнеме во нивниот крај. Нека нѐ видат и чујат ненадејно!“ Хадис-и шериф

Токму во тоа време Пејгамберот рече: „Ебу Суфјан сега е во Ерак.“ Тогаш хазрети Абас веднаш тргна кон Ерак, велејќи си во себе: „Таму сигурно ќе најдам некого и ќе го испратам во Мека за да ги извести дека исламската војска доаѓа против нив, па Меканците да дојдат кај Ресулуллах алејхиселам и да побараат еман (заштита) пред да започне борбата.“ Барајќи таму некого за тоа, го препозна Ебу Суфјан по гласот и му довикна: „О Ебу Ханзала!“ И Ебу Суфјан го препозна и рече: „О Ебул-Фадле! Значи, тоа си ти! Мајка ми и татко ми нека ти се жртва!“ Потоа заедно тргнаа кон логорот на исламската војска…

На патот Ебу Суфјан го праша хазрети Абас: „Какви се вестите?“ А тој рече: „О Ебу Суфјане! Тешко тебе! Ресулот алејхиселам доаѓа против вас со војска на која не можете да ѝ се спротивставите. Се колнам дека со Курејшиите ќе биде лошо. Тешко им за она што ќе ги снајде!“ Ебу Суфјан и оние што беа со него, со голема надеж, поминаа меѓу муџахидите и дојдоа во благородното присуство на нашиот сакан Пејгамбер. Султанот на вселената убаво ги пречека. Се распраша за Меканците. Откако разговараше со нив до доцна во ноќта, ги повика во исламот. Хаким ибн Хизам и Будејл веднаш го изговорија келиме-и шехадетот и станаа муслимани (радијаллаху анхума). Но колебањето на Ебу Суфјан продолжуваше. Кога осамна, морето на милоста, нашиот сакан Пејгамбер, рече: „О Ебу Суфјане! Тешко тебе! Зар уште не дојде време да сфатиш дека нема друг бог освен Аллах теала?“ А тој рече: „Мајка ми и татко ми нека ти се жртва! Никој не те надминува во благоста, во благородноста и во почитувањето на правото на роднините. По сите маки што ти ги нанесовме, ти сѐ уште нѐ повикуваш на патот на хидајетот (вистинскиот пат). Колку си дарежлив и благороден! Поверував дека нема друг бог освен Аллах… Да постоеше друг, ќе ми беше од некаква корист. И ти си Ресулот на Аллах“, и така се почести со тоа што стана еден од Есхаб-и кирам, радијаллаху анху.8

Хазрети Абас рече: „Ја Ресулаллах! Ќе му подарите ли на Ебу Суфјан нешто што ќе му донесе углед кај Меканците?“ Пејгамберот го прифати тоа и рече: „Кој ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан и ќе се засолни, нему му е даден еман, спасен е од убивање.“ Кога хазрети Ебу Суфјан замоли: „Ја Ресулаллах! Ќе го проширите ли уште малку?“, нашиот сакан Пејгамбер рече: „Кој ќе влезе во Месџидул Харам и ќе се засолни, нему му е даден еман! Кој ќе ја затвори својата врата и ќе седи во својата куќа, нему му е даден еман.“ Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), за Ебу Суфјан да ги види величественоста и бројноста на исламската војска и да им ги раскаже на меканските мушрици, му рече на хазрети Абас: „Одведи го до планинскиот теснец, каде што долината се стеснува и каде што коњите минуваат збиени. Нека го види величието на муслиманите, на војската на Аллах теала.“

Ебу Суфјан мораше да го види тоа, за да им ја раскаже на мушриците глетката на која беше сведок и да нема никој што ќе се спротивстави… За да не се пролее така крв во Харем-и шериф… Додека хазрети Абас одеше со Ебу Суфјан кон планинскиот премин, муџахидите се постројуваа во борбен поредок. Племе по племе, со развеани знамиња, почнаа да минуваат низ преминот. Секој од нив беше во оклоп и под оружје. Секоја група, минувајќи, изговараше текбир. Хазрети Ебу Суфјан прашуваше: „Кои се овие?“, а хазрети Абас одговараше: „Ова се синовите на Сулејм! Нивниот командант е Халид ибн Велид!“, „Ова се синовите на Гифар!“, „Ова се синовите на Ка’б!…“ Извиците „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“ ги исполнуваа земјата и небото, а мноштвото муџахиди и сјајот на оружјето ги заслепуваа очите. Хазрети Ебу Суфјан најмногу беше љубопитен за Гордоста на светот (саллаллаху алејхи ве селлем). Многу сакаше да види како минуваат војниците околу него и претпоставуваше дека ќе се разликуваат од другите. Затоа не можеше да се воздржи да не прашува често: „Дали ова е одредот на Ресулуллах?“… Најпосле, Султанот на пејгамберите, Предводникот на световите, се појави на својата камила Касва, ширејќи нур како сонце. Околу него беа мухаџирите и енсарите. Секој од нив доаѓаше облечен од глава до пети во Давудови оклопи, опашан со индиски меч, јавајќи на расни коњи и камили.

Кога ги виде, хазрети Ебу Суфјан со љубопитност праша: „Кои се овие, о Абасе?“ Тој рече: „Оној во средината е Ресулот алејхиселам. А оние околу него се енсарите и мухаџирите, кои горат од љубов да станат шехиди!…“ Минувајќи покрај нив, нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) му рече на хазрети Ебу Суфјан: „Денес е ден во кој Аллах теала ќе го возвиши угледот на Кааба. Денес е денот кога Бејтуллах ќе биде покриен со покривка! Денес е ден на милоста… Денес е ден во кој Аллах теала ќе ги направи Курејшиите угледни (со исламот).“

Хазрети Ебу Суфјан го виде она што требаше да го види и го чу она што требаше да го чуе. „Ја видов власта и на византискиот цар (кајсер) и на персискиот цар (кисра). Но толку величествена не сум видел. Никогаш не сум се сретнал со војска и џемат како денешниот. На таква војска никој не може да ѝ се спротивстави. Никој не може да излезе на крај со нив“, рече и го фати патот кон Мека…

„Кој ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан и ќе се засолни, нему му е даден еман, спасен е од убивање… Кој ќе влезе во Месџидул Харам и ќе се засолни, нему му е даден еман! Кој ќе ја затвори својата врата и ќе седи во својата куќа, нему му е даден еман“ Хадис-и шериф

Ебу Суфјан дојде во Мека и, откако им објави на мушриците, кои љубопитно го чекаа, дека станал муслиман, рече: „О заедницо на Курејшиите! Мухаммед алејхиселам дојде веднаш до вас со толку голема војска што не можете да ѝ одолеете. Не залажувајте се залудно. Станете муслимани за да се спасите. Јас го видов она што вие не сте го виделе. Видов безброј јунаци, коњи и оружје. Никој не може да излезе на крај со нив. Кој ќе влезе во куќата на Ебу Суфјан, нему му е даден еман, спасен е од убивање. Кој ќе се засолни во Бејтуллах, нему му е даден еман. Кој ќе влезе во својата куќа и ќе ја затвори вратата, и нему му е даден еман.“9

На тоа некои од најжестоките мушрици му се спротивставија на хазрети Ебу Суфјан и го навредија. Дури почнаа набрзина да се подготвуваат да излезат против исламската војска. Но нивниот број беше многу мал. Другите не им обрнаа внимание, туку истрчаа во своите куќи. А дел од нив се засолнија во Месџидул Харам.

Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем) и славните асхаби (радијаллаху анхум) дојдоа и се собраа во долината Зи Тува. Откако Предводникот на световите со своите благословени очи ги измери со поглед Есхаб-и кирам, му дојде на ум како пред осум години ја напушти Мека и направи хиџра. Се сети како тогаш мушриците го опколија неговиот среќен дом, како излезе учејќи ајет-и керими од благородната сура Ја-син, како тој и хазрети Ебу Бекр, невидени од никого, влегоа во пештерата Севр и како, пред да ги напушти границите на Мека, уште еднаш погледна кон неа и рече:

„(О Мека!) Се колнам во Аллах, знам дека ти си најдоброто од местата што ги создаде Аллах теала. Најсакана си и кај мојот Господар и кај мене. Да не бев истеран од тебе насила, немаше да излезам од тебе и да се разделам од тебе.“ Се сети и како, во таа тага, Џибрил алејхиселам му го проучи осумдесет и петтиот ајет-и керим од сурата Ел-Касас, му го утеши неговото благословено срце и му донесе радосна вест дека ќе се врати во Мека-и мукерреме, и како со шака свои асхаби ги победи непријателите кај Бедр, на Ухуд, на Хендек, во Хајбер и кај Мута. Сега околу него, како пеперутки околу свеќа, се вртеа дванаесет илјади асхаби, чекајќи само негова наредба за да влезат во Мека. Сервер-и алем, исполнет со најдлабоки чувства на признателност и благодарност, Му оддаде фалба на Аллах теала, кој му го подари сето тоа. Со понизност ја наведна својата благословена глава. Гордоста на вселената ги подели своите јуначки асхаби во четири групи. За командант на десното крило го определи хазрети Халид ибн Велид, за командант на левото крило хазрети Зубејр ибн Авам, на чело на пешадијата хазрети Ебу Убејда ибн Џерах, а на чело на другата група хазрети Са’д ибн Убада. Хазрети Халид требаше да влезе во Мека од југ, да ги казни сите мушрици што ќе му се спротивстават и да се соедини со Гордоста на вселената на ридот Сафа. Хазрети Зубејр требаше да влезе во Мека од север, да го забоде својот бајрак на местото Хаџун и таму да го чека Сервер-и алем. Од запад требаше да напредува хазрети Са’д ибн Убада.10

„Денес е ден во кој Аллах теала ќе го возвиши угледот на Кааба. Денес е денот кога Бејтуллах ќе биде покриен со покривка! Денес е ден на милоста… Денес е ден во кој Аллах теала ќе ги направи Курејшиите угледни (со исламот)“ Хадис-и шериф

Ресул-и екрем им рече на своите команданти: „Додека не ве нападнат, никако нема да влегувате во борба со никого. Никого нема да убиете.“ Но на секој од оние чии имиња беа наведени, ако биде фатен, дури и да се скрие под покривката на Кааба, требаше да му се отсече главата.11

Дојде вистината, а исчезна лагата

Икрима ибн Ебу Џехл, Сафван ибн Умеја и Сухејл ибн Амр, заедно со некои луѓе од Бени Бекр и Бени Харис, кога слушнаа дека доаѓа Халид ибн Велид, го запоседнаа почетокот на патот и почнаа да чекаат. Од муџахидите прв тргна хазрети Халид ибн Велид. Кога од југот на Мека стигнаа до подножјето на ридот Хандема, тој виде дека жестоките курејшиски мушрици сипат стрели врз нив. Двајца муџахиди станаа шехиди: едниот беше Курз ибн Џабир, а другиот Хабеш ибн Ешар. Хазрети Халид им даде наредба на своите војници, постројени во борбен поредок: „Само оние што се поразени и бегаат нема да се убиваат“, и јуришаа напред. За миг ги потиснаа мушриците назад и напредуваа сѐ до Месџидул Харам. За време на судирот беа убиени седумдесет мушрици.12 Дел од мушриците побегнаа на врвовите на ридовите, а дел во своите куќи.

Освојувањето на Мека-и мукерреме

Славните асхаби што влегоа во светата Мека од другите страни не наидоа на никаков отпор. Од оние за кои беше наредено да бидат убиени, петмина беа фатени и веднаш казнети. Другите побегнаа од Мека. На дваесеттиот ден од рамазан, во четврток, муџахидите, со голема возбуда, бран по бран, влегуваа во Мека меѓу текбирите „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“ Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем), на својата камила Касва, со Усама ибн Зејд зад себе, со голема понизност влегуваше во градот во кој се роди – светата Мека. Му оддаваше фалба на Аллах теала, кој му ги покажа овие денови, и ја учеше сурата Фетх, која донесе радосна вест за освојувањето на Мека.

Гордоста на вселената, со голема радост, меѓу своите победоносни асхаби се упати кон Кааба-и муаззама. Со хазрети Ебу Бекр од десната страна и хазрети Усејд ибн Худајр од левата, се приближи до Кааба-и муаззама. Откако го посети Хаџер-и есвед (Црниот камен), изговори телбија и текбир. Асхабите го следеа и небото на Мека-и мукерреме почна да одекнува од гласовите „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“ Пред оваа возвишена глетка муслиманите рониа солзи од радост, а мушриците, кои се беа засолниле во Харем-и шериф или се беа затвориле во своите куќи, чекаа со страв.

Потоа Предводникот на световите и неговите славни асхаби почнаа таваф. Откако го заврши и седмиот круг од тавафот, нашиот сакан Пејгамбер слезе од камилата и клања два реката намаз кај Макам-и Ибрахим. Потоа се напи од водата Земзем што ја извади од бунарот хазрети Абас. Посака да земе абдест со вода од Земзем. Додека Гордоста на вселената земаше абдест, Есхаб-и кирам почнаа да ја грабаат во воздух, не дозволувајќи да падне на земја, водата од абдестот што го допрела благословеното тело на нашиот сакан Пејгамбер. Гледајќи го тоа, мушриците се зачудија, велејќи: „Ние во својот живот ваков владетел ниту сме виделе ниту сме чуле.“ Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем) посака да бидат урнати сите идоли од камен и од дрво околу Кааба. Учејќи го ајет-и керимот чие значење е: „Кога ќе дојде вистината, лагата исчезнува; лагата е секогаш осудена на исчезнување“13, го испружи стапот што го држеше во својата благословена рака кон идолите. Секој идол што ќе го допреше стапот паѓаше по лице, еден по друг. Триста шеесет идоли беа сравнети со земјата.14 Кога настапи времето на пладне, Ресул-и екрем му нареди на хазрети Билал да го проучи езан-и Мухаммеди на Кааба. Тој веднаш ја изврши оваа света должност. Додека се учеше езанот, во срцата на верниците се раѓаше безгранична радост, а мушриците се кинеа од голема болка и тага.15

Нашиот сакан Пејгамбер го побара клучот на Кааба. Го донесоа. Откако нареди да се отстранат сликите внатре и сите урнати идоли, влезе во Кааба.

Со него беа хазрети Усама ибн Зејд, хазрети Билал и хазрети Осман ибн Талха. Внатре Пејгамберот, со вратата зад грбот, клања два реката намаз. Во секој агол изговори текбир и упати дова. Хазрети Халид ибн Велид стоеше пред вратата и се трудеше да спречи народот да се натрупа таму.

„Кога ќе дојде вистината, лагата исчезнува; лагата е секогаш осудена на исчезнување“ Исра: 81

Султанот на вселената со своите две благословени раце ги држеше двете крила на вратата на Кааба. Сите Курејшии го исполнија Месџидул Харам и гледаа во нашиот сакан Пејгамбер со страв измешан со надеж. Зашто тие го навредуваа Пејгамберот, се обидуваа да го тепаат и му посегнуваа по животот!… Неговите асхаби ги подложуваа на секакви маки. Им врзуваа јажиња околу вратот и ги влечеа. Ги фрлаа во оган и се обидуваа да ги изгорат. Им ставаа вжештени камења на градите и ги мачеа сѐ додека не се онесвестеа. Им забиваа во телата ражни вжештени на оган. Три години ги држеа гладни и жедни, затворени во една маала, и ги лишија од сѐ. Ги врзуваа за нозете за камили, ги тераа на спротивни страни и така ги кинеа на парчиња. Над сѐ, ги истераа од нивниот завичај. Како тоа да не беше доволно, колкупати само војуваа за да ги истребат сосема. Но и покрај сето тоа, имаа надеж. Зашто пред нив стоеше морето на милоста, испратено како милост на световите. Откако ги гледаше некое време, нашиот сакан Пејгамбер рече: „О заедницо на Курејшиите! Што мислите, што ќе направам сега со вас?“ Тие рекоа: „Од тебе очекуваме добро, на добро се надеваме. Зашто ти си благороден брат. Ти си син на нашиот благороден и добар брат. Нѐ победи. Од тебе се надеваме на добрина.“ Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) им се насмевна и рече: „Со мене и со вас ќе биде како што Јусуф (алејхиселам) им рече на своите браќа. Како него, и јас велам: ‚Денес јас веќе нема да ве повикувам на одговорност за она што сте го направиле (нема да ви ги префрлам вашите грешки). Аллах теала нека ви прости.‘16 Одете. Слободни сте, никој не ве задржува.“

Оваа величествена милост ги омекна тврдите срца и омразата ја претвори во љубов. Кога Предводникот на световите ги повика во исламот, се собраа за да станат муслимани.

Нашиот сакан Пејгамбер се искачи на ридот Сафа, каде што за првпат им го објави на Курејшиите своето пејгамберство и ги повика во исламот. Таму повторно го прими бејатот на сите Меканци, големи и мали, жени и мажи. Така Курејшиите, станувајќи муслимани, се почестија со тоа што се приклучија кон Есхаб-и кирам. Откако склучи договор со мажите, зеде збор и од жените за некои работи.17 Меѓу нив беа: да не Му припишуваат ортак на Аллах теала, да не се бунтуваат против Пејгамберот, да не крадат, да ја чуваат својата чест и чедност, да не изнесуваат бухтан (клевета) и да не ги убиваат женските деца. Жените што беа во присуство на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) сето тоа го прифатија и се обврзаа само со збор. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) упати добра дова за нив и побара да им се прости.

Меѓу нив беше и Хинд (радијаллаху анха), сопругата на Ебу Суфјан и мајката на Муавија (радијаллаху анхума), која дури им беше и предводничка. Во овој бејат на жените таа зборуваше во името на жените. (Поради овој нејзин завет и поради тоа што се стекна со оваа дова за простување, многу се надева дека го постигнала спасот. И која било муслиманка што ќе ги прифати овие услови и ќе се придржува кон нив, се смета дека е вклучена во овој договор и има корист од оваа дова.) Секој што стана муслиман ги скрши сите идоли во својата куќа. До околните племиња беа испратени воени одреди и идолите таму исто така беа сравнети со земјата. Така, со доаѓањето на вистината, лагата беше искорената.

Осудените

Од првите денови на исламот до осмата година по хиџрата имаше луѓе за кои беше пресудено да бидат убиени поради разни злосторства. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) ги изговори нивните имиња (единаесет мажи и шест жени) и нареди: „Каде и да ги видите овие луѓе, таму убијте ги.“ Осудените мажи беа: Икрима ибн Ебу Џехл, Вахши ибн Харб Хабеши, Абдуллах ибн Ебу Сарх, Хебар ибн Есвед, Сафван ибн Умеја, Ка’б ибн Зухејр, Абдуллах ибн Зебари, Абдулуза ибн Хатал, Хувејрис ибн Муаз, Макис ибн Сабабе и Харис ибн Тула. А жените беа: Хинд бинт Утба, Карита, Карите, уште една робинка на Ибн Ханзала, Сара, робинката на синовите на Абдулмуталиб, и Уму Са’д.

Оние што ја стекнаа милоста

Хинд бинт Утба: меѓу жените што станаа муслиманки беше и Хинд, сопругата на хазрети Ебу Суфјан, чие име се наоѓаше на списокот на оние што требаше да бидат убиени. Но нашиот сакан Пејгамбер, кој е милост на световите, ѝ прости и нејзе. Таа постојано ги вознемируваше и ги мачеше муслиманите. Маките нанесени на хазрети Хамза и на другите шехиди од Ухуд беа направени по нејзин наговор. На денот на освојувањето на Мека возвишената Гордост на светот (саллаллаху алејхи ве селлем) се искачи на ридот Сафа и седна. Хазрети Омерул-Фарук седна малку пониско од него. Најнапред мажите, а потоа жените доаѓаа и еден по еден стануваа муслимани. Меѓу жените беа Уму Хани, сестрата на хазрети Алија, и Хинд, мајката на хазрети Муавија. Таа му даде бејат на Ресулуллах. Во името на жените склучи договор со Ресулуллах. Се стекна со добра дова.

Икрима ибн Ебу Џехл: синот на Ебу Џехл. И тој беше меѓу мажите што ја стекнаа милоста. На денот на освојувањето уби еден асхаб, кој така стана шехид, и побегна во Јемен. Кога оваа вест стигна до Ресулуллах, тој се насмевна. Кога асхабите прашаа за причината, рече: „Икрима и оној кого го направи шехид шетаат во џенетот држејќи се за раце.“ Неговата сопруга Уму Хаким бинт Харис ибн Хишам стана муслиманка во бејатот на жените и побара од Ресулуллах еман (заштита) за Икрима. Тој се врати во Мека со Уму Хаким, дојде во присуство на Ресулуллах и побара простување. И Ресулуллах ги крена рацете и побара простување за него. Икрима (радијаллаху анху), откако прими иман, покажа голем труд и залагање. Стана еден од јунаците на Есхаб-и кирам. Се бореше на џихад во Оман и во Јемен и стана шехид во битката кај Јармук.

Вахши ибн Харб Хабеши: во газата Ухуд тој го направи шехид хазрети Хамза (радијаллаху анху). Муслиманите многу сакаа да го убијат. На Ухуд Ресулуллах проколна неколку кафири. Кога го прашаа: „Зошто не го проколнуваш Вахши?“, рече: „Во ноќта на Мираџот ги видов Хамза и Вахши како рака под рака заедно влегуваат во џенетот.“ На денот на освојувањето на Мека Вахши побегна. Покајувајќи се, дојде заедно со луѓето од Таиф во Медина, во месџидот, и пожела селам. Ресулуллах му го прифати селамот. Поверува и се стекна со простување. Но му беше наредено да оди во краиштата на Јемама. Многу се срамеше пред Ресулуллах и живееше со наведната глава. Никогаш повеќе не дојде во Медина. Кога поверува, стана сосема чист. Стана повисок од сите евлии.

„Со мене и со вас ќе биде како што Јусуф (алејхиселам) им рече на своите браќа. Како него, и јас велам: ‚Денес јас веќе нема да ве повикувам на одговорност за она што сте го направиле (нема да ви ги префрлам вашите грешки). Аллах теала нека ви прости‘ (сурата Јусуф: 92). Одете. Слободни сте, никој не ве задржува“ Хадис-и шериф

Во единаесеттата година по хиџрата во Јемама се водеше многу жестока битка со муртедите (отпадниците од исламот). Од војската на Мусејлема загинаа дваесет илјади, а од војската на Халид ибн Велид две илјади луѓе. Најнапред редовите на муслиманите се растурија. Потоа хазрети Вахши јуначки нападна и со копјето со кое го беше направил шехид хазрети Хамза го уби Мусејлеметул-Кезаб.18 Гледајќи го тоа, муслиманите јуришаа и победата беше извојувана. Така се покажа дека тоа што Ресулуллах некогаш го испрати Вахши во краиштата на Јемама беше голема муџиза. Тој учествуваше и во битката кај Јармук, во дванаесеттата година по хиџрата, и покажа големо јунаштво против Византијците. Се насели во Хомс и таму почина во времето на хазрети Осман.

Ги примаше извинувањата на виновните, со простување и со благост,
Со возвишен ахлак, сочувствителен и нежен беше тој рудник на дарежливоста.
Богатството не го сакаше, сиромаштијата ја сакаше и со неа се гордееше,
Сиромасите си ги правеше браќа тој рудник на дарежливоста.
Крпи си шиеше на облеката, а носеше и налани,
До секој болен одеше и лек му даваше тој рудник на дарежливоста.
Работите на својот Ехли бејт сам ги вршеше со радост,
Сите тешкотии ги олеснуваше тој рудник на дарежливоста.
Ако го повикаа и на јачменов леб и на чорба од леќа,
Се одѕиваше и гостин стануваше тој рудник на дарежливоста.
Јаваше ту камила, ту коњ, ту мазга, ту магаре,
А понекогаш бос одеше тој султан, тој рудник на дарежливоста.