ГАЗАТА ХУНЕЈН

Хунејн е долина меѓу Мека и Таиф. Оваа војна се нарекува и „газата Хевазин“. Кога Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем) излезе од Медина со намера да ја освои Мека, двете големи племиња што живееја во околината на Мека, Хевазин и Секиф, мислејќи дека муслиманите ќе тргнат против нив, почнаа да се подготвуваат за борба. Кога дознаа дека Предводникот на световите дошол да ја освои Мека, малку им олесна, но со мислата: „По Курејшиите редот сигурно ќе дојде на нас“, ги забрзаа своите подготовки. Освен тоа, рекоа: „Се колнеме дека муслиманите уште не се сретнале со народ што добро се бори. Пред тој да тргне против нас, ајде ние да тргнеме против него и да му покажеме што значи да се војува!“ Под команда на Малик ибн Авф, поглаварот на Хевазин, тргнаа со многу силна војска од дваесет илјади луѓе. За да им ја зголемат храброста на своите војници и за да не побегнат кога ќе им стане тешко, го поведоа со себе сиот свој скапоцен имот, жените и децата.

Оваа вест набрзо се чу во Мека. Гордоста на вселената, за да разбере дали веста е точна, го испрати Абдуллах ибн Ебу Хадред кај племето Хевазин. Хазрети Абдуллах, преправен, влезе меѓу непријателите. Ги дозна нивните мисли и начинот на кој мислеа да постапат и веднаш го извести нашиот сакан Пејгамбер.

Ресул-и екрем веднаш ги собра своите славни асхаби. За валија на Мека го постави дваесетгодишниот хазрети Атаб ибн Есид и брзо тргна на пат. Со својата војска од дванаесет илјади луѓе сакаше ненадејно да ги нападне племињата на мушриците, Хевазин и Секиф, во нивниот логор. Знамето на муџахидите го носеше хазрети Алија,1 а командата на претходницата ја имаше хазрети Халид ибн Велид.2 Предводникот на световите го стави шлемот, облече два оклопа еден врз друг и ја јавна својата мазга по име Дулдул. На единаесеттиот ден од месецот шевал стигнаа во долината Хунејн. Таа ноќ Сервер-и алем ја прегледа својата војска и ја стави во борбен поредок. Откако го предводеше сабах-намазот, тргна напред.

Командантот на мушриците ја искористи ноќта, ја распореди својата војска на двете падини на долината Хунејн и постави заседа. Хазрети Халид ибн Велид, кој одеше напред со своите одреди, не знаејќи за заседата, го тераше коњот кон теснецот. Полумракот на зората не дозволуваше непријателот да се види. Одеднаш врз муџахидите почнаа да паѓаат илјадници стрели. За да се спасат од овој неочекуван дожд од стрели, муџахидите беа принудени да се повлечат.

„Иншаллах, утре тие (Хевазин и Секиф) ќе бидат плен за муслиманите“ Хадис-и шериф

Газата Хунејн

Во часот кога евлиите и пејгамберите ќе стојат зачудени,
Кога од сите со ужас ќе се крене викот: „Нефси, нефси!“,
Кога состојбата на грешниците од очај ќе биде бедна,
Со дозвола за шефаат, мегданот пак е твој.
Ти си Ахмед, и Махмуд, и Мухаммед, предводниче мој,
Ти си султанот поддржан од Хак за нас, предводниче мој.
Şeyh Galib

Ова нагло повлекување го растури поредокот на војниците што доаѓаа одзади. Кога и тие се свртеа за да се повлечат, се виде дека непријателските одреди од дваесет илјади луѓе почнале како порој да се слеваат во долината. Нашиот сакан Пејгамбер сам јурна напред, кон мушриците што тргнаа во напад. Само хазрети Абас, хазрети Ебу Бекр и околу стотина јуначки асхаби, подготвени да умрат, стигнаа до Ресул-и екрем. Со своите тела му направија штит на нашиот сакан Пејгамбер. Хазрети Абас ги држеше уздите на мазгата, а хазрети Суфјан ибн Харис узенгијата, обидувајќи се да ѝ ја намалат брзината и да го спречат Ресулуллах да навлезе меѓу непријателските одреди. Предводникот на световите, натажен поради мислата дека верата на Аллах теала би можела да исчезне, рече: „О Абасе! Довикни им: ‚О жители на Медина! О асхаби што дадовте бејат под дрвото Семура!‘“

Хазрети Абас беше крупен и улеваше страв и почит. Кога ќе викнеше, гласот му се слушаше многу далеку. Со сета сила викна: „О жители на Медина! О асхаби што под дрвото Семура му дадовте збор на нашиот Пејгамбер, не растурајте се! Соберете се овде!“ Слушајќи го тоа, Есхаб-и кирам сакаа да се вратат. Но нивните животни беа многу исплашени и тоа ги спречуваше да се свртат. Најпосле беа принудени да ги земат оклопот, мечот и копјето и да скокнат од своите животни. Брзо стигнаа до Ресулуллах и се впуштија во страшна борба со непријателот. Извиците „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“ ги тресеа земјата и небото, го плашеа непријателот и му улеваа ужас. Асхабите што покажаа големо јунаштво кај Бедр, на Ухуд, на Хендек и во Хајбер, а особено хазрети Алија, Ебу Дуџана и Зубејр ибн Авам, се бореа јуришајќи одново и одново, ги соборуваа непријателите и ги потиснуваа назад.

Предводникот на световите ја следеше оваа борба што неговите асхаби ја водеа со срце и душа, а од неговите благословени усни се слушаше довата: „Аллаху мој, спушти ни ја Својата помош. Ти, сигурно, не сакаш тие да нѐ победат.“ Среде своите преклинувања упатени кон Аллах теала, нашиот сакан Пејгамбер зеде од земјата шака песок и, велејќи: „Лицата нека им поцрнат!“, го фрли врз мушриците. Како муџиза на нашиот сакан Пејгамбер, не остана ниту еден непријателски војник на кого песокот не му ги наполни очите. И мелеките беа дојдени на помош. Пејгамберот рече: „Се колнам во Аллах теала, тие се поразени.“ Мушриците почнаа да се растураат, да се вртат и да бегаат. Кога и да се свртеа, ги гледаа зад себе славните асхаби и, оставајќи ги жените, децата и имотот што ги беа довеле на бојното поле, бегаа колку што можеа побрзо. Дел од бегалците се засолнија во тврдината Таиф.3 А дел отидоа во Нахла и во Евтас. На бојното поле оставија седумдесет мртви, шест илјади заробеници и безброј имот.

Во оваа газа, со дозвола на Аллах теала и со химметот и берекетот на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем), победата повторно им припадна на муслиманите. Паднаа четворица шехиди, а некои асхаби беа ранети. Кога слушна дека и хазрети Халид ибн Велид е ранет, нашиот сакан Пејгамбер отиде кај него и, штом ја помина раната со своите благословени раце, раната веднаш зарасна.