ГАЗАТА ТЕБУК

Тебук е познато место меѓу Медина-и муневвере и градот Дамаск. Некои рекле дека тоа е име на еден извор. Бидејќи овој поход беше последниот поход на Пејгамберот, го нарекоа газата Тебук. Се нарекува и „Фадиха“, зашто во оваа војна мунафиците се осрамотија. Се нарекува и „Џејшул-усре“. Во овој поход муслиманите поднесоа многу маки. Освен тоа, патот беше далечен, а времето многу жешко. Непријателските војници беа многубројни и силни. Беше време на глад. По десет луѓе јаваа на една камила. Повеќето војници еден месец не јадеа ништо друго освен урми. Понекогаш јадеа печен јачмен. Понекогаш ни тоа не можеа да го најдат. На походот кон Тебук се тргна во деветтата година по хиџрата, во месецот реџеп, во четврток.

Во оваа деветта година, кога исламот брзо се ширеше на Арапскиот Полуостров, Арапите христијани му напишаа писмо на византискиот цар Ираклиј, кој ѝ завидуваше на „Исламската држава“ и сакаше да го спречи нејзиниот раст: „Оној човек што се појави тврдејќи дека е пејгамбер почина. Муслиманите сега се во глад и во сиромаштија. Ако сакаш да ги свртиш кон својата вера, сега е вистинското време.“ По ова писмо Ираклиј испрати војска од четириесет илјади луѓе под команда на Кубад за да војува против муслиманите. Кога го дозна тоа, Гордоста на вселената ги собра своите асхаби и им нареди да се подготват за војна. Бидејќи таа година имаше суша, асхабите беа во голема материјална оскудица. Само состојбата на оние што се занимаваа со трговија беше малку подобра. Исламските војници беа многубројни. Храната и воената опрема беа оскудни. Претстоеја маки. Пејгамберот посака асхабите да помогнат со имот за опремувањето на војниците што ќе учествуваат во војната. Оваа желба на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) ги поттикна асхабите. Секој донесуваше што и да имаше и се трудеше да се подготви за џихад со имотот и со животот.

Хазрети Ебу Бекр, другарот на Пејгамберот во пештерата, го донесе целиот свој имот. Кога Ресул-и екрем го праша: „Што им остави на членовите на своето семејство, о Ебу Бекре?“, тој одговори: „Им ги оставив Аллах теала и Неговиот Ресул.“ Хазрети Омер донесе половина од својот имот како помош. Пејгамберот и него го праша: „Што му остави на своето семејство, о Омере?“ Тој одговори: „Оставив колку што донесов.“ Пејгамберот рече: „Разликата меѓу вас двајцата е како разликата меѓу вашите зборови.“ На тоа хазрети Омер му оддаде признание на Ебу Бекр со зборовите: „Мајка ми и татко ми нека ти се жртва, о Ебу Бекре! Во сите натпревари на патот на доброто ме претекнуваш. Сега добро сфатив дека во ништо нема да можам да те претекнам.“1 Есхаб-и кирам се трудеа да помогнат колку што можеа. Но мунафиците им се потсмеваа на Есхаб-и кирам, велејќи: „Вие давате за да се покажете.“ Пејгамберот рече: „Кој денес ќе даде садака, неговата садака на Судниот ден пред Аллах теала ќе сведочи во негова корист.“ По овие благословени зборови на Пејгамберот, верниците почнаа да помагаат уште повеќе. Хазрети Осман ибн Афан ја опреми половината од војската.2 Осман Зинурејн (радијаллаху анху) ѝ даде на оваа војска деветстотини и педесет камили со нивната опрема и педесет коњи, ги покри трошоците за опремата на нивните јавачи, а испрати и уште десет илјади динари, односно седумстотини рукје злато.3 Така тој помогна најмногу од сите муслимани. Хазрети Осман толку целосно ги подмири потребите на војската што не пропушти да стави ни голема игла со која ќе ги крпат мешините за вода. По оваа негова помош Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Од денес натаму на Осман нема да му се запишува грев.“4 А еден од асхабите, чија материјална состојба беше многу слаба, за да го стекне севапот на помагањето на џихадот, таа ноќ до утрото влечеше вода во една градина со урмени палми, ги донесе урмите што ги заработи кај Пејгамберот и рече: „Ја Ресулаллах! За да го стекнам задоволството на мојот Господар, го донесов она што го имав в рака. Примете го.“

„О Омере! Разликата меѓу вас двајцата (тебе и Ебу Бекр) е како разликата меѓу вашите зборови“ Хадис-и шериф

Додека мажите муслимани помагаа колку што можеа, и жените на тој пат ја извршуваа како што треба должноста што им припаѓаше. Кога се подготвуваа за походот на Тебук, муслиманите минуваа низ многу тешко време. Гладот беше толку жесток што многумина од Есхаб-и кирам, на кои не им остана ништо в раце, доаѓаа во присуство на Ресулуллах и велеа: „Ја Ресулаллах! Останавме пешаци! Немаме ни што да јадеме! Сакаме во оваа газа да не се одделиме од вас и да го стекнеме севапот на џихадот.“ Нашиот сакан Пејгамбер со тага им соопштуваше дека не му останало ништо на што би можел да ги качи. Еднаш Салим ибн Умејр, Абдуллах ибн Мугафел, Ебу Лејла Мазини, Улба ибн Зејд, Амр ибн Хумам, Хереми ибн Абдуллах и Ирбад ибн Сарија дојдоа во присуство на нашиот сакан Пејгамбер со истата молба. Кога Пејгамберот, во голема тага, им рече: „Не наоѓам ништо на што би можел да ве качам“, тие заплакаа од тага што ќе останат одвоени од Пејгамберот и што не можат да учествуваат во џихадот. На тоа Аллах теала го испрати овој ајет-и керим, по значење: „(О Мој Ресуле!) Кога дојдоа кај тебе (за да учествуваат во џихадот), ти им рече: ‚Немам можност да ви обезбедам јавачки животни.‘ Бидејќи немаа што да потрошат на тој пат (и поради тоа што не можеа да учествуваат во војната), се вратија ронејќи солзи од тага. За нив нема никаква одговорност (грев).“5 На крајот и нив за газата ги подготвија хазрети Абас и хазрети Осман. Кога подготовките беа завршени, Пејгамберот ја собра војската во Сенијетул-Веда. Оние што не учествуваа во газата беа толку малку што речиси ги немаше. Кога ја собра војската и одлучи да тргне, Ресул-и екрем го остави Мухаммед ибн Меслема во Медина како свој заменик.6 Пред да тргне на походот, Пејгамберот рече: „Понесете повеќе обувки со себе. Сѐ додека имате резервни обувки, нема да трпите маки.“

Кога војската тргна, поглаварот на мунафиците Абдуллах ибн Убеј изговори неосновани зборови за да ги исплаши муслиманите. Дури велеше: „Се колнам, како веќе да ги гледам него и неговите асхаби врзани со јажиња, по двајца…“ Но Есхаб-и кирам воопшто не обрнуваа внимание на овие зборови, а нивната желба да учествуваат во џихадот растеше од ден на ден. Гледајќи го тоа, мунафиците пукаа од бес. Кога требаше да тргне од Сенијетул-Веда кон Тебук, Ресулуллах нареди да се развијат бајраците на војската (знамињата и стеговите). Големиот бајрак му го даде на хазрети Ебу Бекр, а еден бајрак на хазрети Зубејр ибн Авам. Бајракот на племето Евс му го даде на Усејд ибн Худајр, а бајракот на племето Хазреџ на Ебу Дуџана.7 Бројот на Есхаб-и кирам под команда на Пејгамберот беше триесет илјади, од кои десет илјади коњаници. За командант на десното крило беше определен хазрети Талха ибн Убејдуллах, а на левото хазрети Абдурахман ибн Авф.8 Славните асхаби тргнаа во многу голема горештина, под команда на својот Пејгамбер. Бидејќи на чело им беше Хабибот на Аллах теала, ниту тоа што немаа храна и пијалак не можеше да ги сврти од патот, ниту можеше да ги исплаши далечината на патот и мноштвото непријателски војници. Со таков водач можеше да се оди насекаде. Нашиот сакан Пејгамбер и јуначките асхаби на секое конакување се одмораа некое време, а потоа пак го продолжуваа патот. Нивното осмо конакување беше Хиџр, каде што беше уништен народот на Салих алејхиселам. Бидејќи не ја послушаа наредбата на својот пејгамбер, Аллах теала ги уништи со една силна сајха, односно звук. Султанот на вселената им рече на своите асхаби: „Оваа ноќ ќе дува силна бура од спротивна насока. Никој нека не станува ако покрај него нема другар. Секој нека ѝ го врзе коленото на својата камила. Ова е место на кое се спуштила казна. Никој нека не пие од оваа вода и нека не зема абдест со неа!..“ Сите ја послушаа оваа наредба. Силната бура што се крена ноќта почна да превртува сѐ наоколу. Еден човек што не ја беше врзал својата камила стана сам да ја бара, па бурата го зафати, го повлече и го фрли во подножјето на планината Тај. Еден друг беше многу притиснат. На местото каде што отиде за да се олесни, го фати болеста наречена хунак (магарешка кашлица). Со довата на Пејгамберот повторно оздраве.

Тоа утро во садовите за вода не остана ниту капка вода. Сите беа на умирање од жед. Мунафиците го сметаа тоа за погодна прилика и се обидоа да предизвикаат смутња, велејќи: „Да беше Мухаммед навистина пејгамбер, ќе упатеше дова и ќе направеше да падне дожд.“

Кога состојбата му беше изложена на Предводникот на световите, тој ги крена своите благословени раце и Го преколнуваше Аллах теала да подари дожд. Во жешкото и ведро време веднаш се појавија дождовни облаци. Почна силен дожд. Секој ги наполни своите садови, зеде абдест и ги напои животните. Кога дождот престана и облаците се разотидоа, се виде дека дождот паднал само врз војската.

„Кој денес ќе даде садака, неговата садака на Судниот ден пред Аллах теала ќе сведочи во негова корист“ Хадис-и шериф

Газата Тебук

Нашиот сакан Пејгамбер и асхабите изговорија текбир. Му оддадоа фалба на Аллах теала. А на мунафиците им рекоа: „Сега веќе немате никаков изговор. Поверувајте во Аллах теала и во Неговиот Ресул и бидете праведни муслимани!…“ Но бесрамните мунафици одговорија: „Па што се случило?… Еден облак, минувајќи, пушти дожд и си отиде!…“ И гладот стигна до крајната граница: дотаму што двајца делеа една урма. И покрај жестоката горештина, гладот и жедта што ги трпеа, се приближија до Тебук. Хабиб-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Иншаллах, утре во времето на духа (претпладне) ќе стигнете до изворот Тебук. Додека не дојдам јас, не посегнувајте по таа вода.“ Следниот ден стигнаа таму. Во изворот имаше прилично малку вода. Нашиот сакан Пејгамбер нареди малку од таа вода да се истури во еден сад, ја стави во него својата благословена рака и упати дова. Потоа ја истурија водата назад во изворот. Водата во миг надојде и се зголеми. Иако од неа пиеше исламската војска од триесет илјади луѓе, воопшто не се намали. Подоцна со оваа вода, која беше муџиза на Гордоста на вселената, се наводни целата околина. Тој крај стана сосема зелена рамнина и се прелеваше од берекет. Кога Ресул-и екрем со своите славни асхаби стигна во Тебук, пред себе не ги најдоа византиските војски составени од Византијци и од покрстените арапски племиња како Амила, Лахм и Џузам. Кај Мута византиската војска од сто илјади луѓе беше поразена од три илјади муџахиди. А сега против нив стоеја триесет илјади муџахиди, а нивниот командант беше Предводникот на вселената. Кога Византијците слушнаа дека нашиот сакан Пејгамбер доаѓа, собирајќи ги своите јуначки асхаби, секој од нив бараше каде да побегне.

Ресулуллах се посоветува со своите асхаби и не отиде подалеку од Тебук. Во тоа време некои племиња и држави што се наоѓаа во тој крај слушнаа дека пристигнала исламската војска. Од страв му испратија на Пејгамберот свои делегации и побараа еман со обврска да плаќаат џизја. Пејгамберот покажа милост и ги прифати нивните предлози; со секој од нив посебно беа запишани точките на договорот и им беше кажано дека се безбедни.

Сервер-и каинат (алејхи ефдалус-салават) го чекаше непријателот близу дваесет дена. Во Тебук водеше многу разговори (сохбети) со Есхаб-и кирам и им ги миеше срцата во морето на нурот. Од своето благословено срце ги излеваше во нивните срца фејзот и берекетите што бликаа од него. Во еден од своите сохбети, на кои нема рамни, рече: „Да ви кажам ли кој е најдобриот и најчесниот меѓу луѓето?“ Есхаб-и кирам рекоа: „Кажете, ја Ресулаллах!“

Тогаш рече: „Најдобриот меѓу луѓето е оној што до последниот здив работи на патот на Аллах теала, на грбот на својот коњ или на својата камила, или на своите две нозе. А најлошиот меѓу луѓето е дрскиот човек што ја чита Книгата на Аллах теала, а од неа нема никаква корист.“

А на еден човек што го праша за шехидството му рече: „Се колнам во Аллах теала, во чија власт е моето постоење, шехидите на Судниот ден ќе дојдат со мечевите обесени на вратовите. Ќе седат на минбери од нур.“9

Во оваа газа беа видени многу муџизи на Пејгамберот. Така, кога се подготвуваа да се вратат од Тебук во Медина, асхабите, кои од глад дојдоа во состојба повеќе да не можат да издржат, му ја изложија својата состојба на Пејгамберот. Ресулуллах нареди нивната преостаната храна да се собере на една кожна покривка. Таа едвај наполни едно мало тенџере. Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем) го обнови абдестот и клања два реката намаз. Кревајќи ги своите благословени раце, упати дова храната да биде берекетна. Потоа им нареди на асхабите да ги донесат своите садови. Во големата војска беа наполнети сите садови, така што ниеден не остана празен. Освен тоа, иако сите муџахиди јадеа додека не се заситија, се виде дека храната на покривката воопшто не се намалила.

„Иншаллах, утре во времето на духа (претпладне) ќе стигнете до изворот Тебук. Додека не дојдам јас, не посегнувајте по таа вода“ Хадис-и шериф