ПРОШТАЛНИОТ ХАЏ

Во десеттата година по хиџрата Пејгамберот се подготви за хаџ и им нареди и на муслиманите во Медина да се подготват за хаџ. Им испрати вест и на оние што живееја надвор од Медина. На тоа во Медина се собраа илјадници муслимани. Ресулуллах купи сто камили за курбан. Пред да тргне на пат, зеде гусул. Ја исчешла својата благословена коса, се намириса со убави мириси и ги облече изарот и ридата. Кога подготовките беа завршени, нашиот сакан Пејгамбер, на дваесет и петтиот ден од месецот зулкаде, по пладне-намазот, тргна од Медина со караван од повеќе од триесет илјади луѓе. По патот Шеџере стигнаа во Зул-Хулејфа. Таму бројот на асхабите надмина четириесет илјади. Ноќта ја поминаа таму. Нашиот сакан Пејгамбер нареди да му ја доведат една од стоте камили што ги водеше со себе. За да биде тоа знак на курбан, ѝ ја засече десната страна на грбата за да прокрвави, ѝ обеси на вратот две налани и им нареди на асхабите и тие да направат така. Клања два реката ихрам-намаз. Откако Му оддаде фалба и сена на Аллах теала, Сервер-и каинат упати дова: „Аллаху мој! Направи го ова за мене мебрур и макбул хаџ, во кој нема ни лицемерие, ни покажување, ни барање слава!“ Влезе во ихрам и, кога Џибрил алејхиселам го извести, почна на сиот глас да изговара телбија. Кога му се придружија и Есхаб-и кирам, земјата и небото почнаа да одекнуваат од извиците на телбијата: „Лебејк, Аллахумме лебејк! Лебејк, ла шерике леке лебејк! Инел-хамде вен-нимете леке вел-мулк, ла шерике лек!…“

Следејќи го патот Бејда, се упатија кон Мелел. Асхабите течеа по него како порој. Патем им се придружуваа сѐ повеќе луѓе. Кога стигна во долината Рехва, каде што клањале намаз близу седумдесет пејгамбери, меѓу нив и Муса алејхиселам, Ресулуллах рече: „Оваа долина е една од долините на џенетот.“ Таму клањаа намаз. Оттаму тргнаа кон Мунсараф и сабах-намазот го клањаа во Есаса. Кога стигнаа во Лахј-и Џемел, му се слоши, нареди да му пуштат крв (хиџамет) и се одмори во Сукја. Кога стигнаа во Ебва, каде што се пресели на ахиретот неговата почитувана мајка хазрети Амина, го посети нејзиниот гроб и плачеше. Ги расплака и оние што беа со него. Потоа стигнаа во Телатул-Јемен, Џухфа, Гадир-и Хум, Кудејд и во долината Усфан. Таму Пејгамберот му рече на хазрети Ебу Бекр: „Худ и Салих алејхимеселам минале оттука, со аба опашана околу половината, облечени во шарено платно, на млади црвеникави камили чии оглавници биле исплетени од влакна од урмена палма, изговарајќи телбија за хаџ.“1 Преку Ганим, Меруз-Захран и Шериф стигнаа во Зи Тува. Откако ја поминаа ноќта таму и го клањаа сабах-намазот, го поминаа Хаџун и преку угорнината Кеда влегоа во Мека. По патување од десет дена стигнаа во Мека на четвртиот ден од месецот зулхиџе. Откако им се придружија и оние што дојдоа од Јемен и од други краишта за да извршат хаџ, бројот на муслиманите надмина деведесет илјади. (Според едно предание биле сто и четиринаесет илјади, а според друго околу сто и дваесет илјади.)

„Аллаху мој! Направи го ова за мене мебрур и макбул хаџ, во кој нема ни лицемерие, ни покажување, ни барање слава!“ Хадис-и шериф

Кога го виде Бејтуллах, Ресулуллах ја упати оваа дова:

„Аллаху мој! Зголеми ги честа, возвишеноста, величественоста и угледот на овој Дом. Зголеми ги и честа, величественоста, почитта и добрината на оние што го почитуваат со хаџ и со умра.“

Потоа ги започна обредите на хаџот (менасик). За време на хаџот престојуваше во шатор подигнат во Ебтах, меѓу Мека и Мина. Нашиот сакан Пејгамбер отиде на осмиот ден од месецот зулхиџе (Тервија) на Мина, а на деветтиот (Арефе) на Арафат. Стигна во долината Урена, во средината на долината на Арафат, и таму застана. По пладне, на својата камила по име Касва, ја одржа Прошталната хутба и се прости со Есхаб-и кирам радијаллаху анхум.2

ДОЈДОВ КАЈ ТЕБЕ!
О засолниште на грешните, дојдов да се засолнам кај тебе!
Многу лоши дела направив, дојдов да те преколнувам!
На темни места скршнав, во мочуришта заглавив,
Дојдов до изворот на светлината што го осветлува правиот пат.
Ми остана само еден живот да излезе, о душо на сите души!
Дали приличи да кажам: „Дојдов да го жртвувам својот живот“?
Лекар си за оние што страдаат, а јас сум болен во срцето.
За лек на раната во срцето дојдов да чукам на твојата врата.
Грешка е да се носи нешто на вратата на дарежливите,
Дојдов да ја бакнам земјата што ја почести со својот чекор.
Гревовите ми се многу, како планина, лицето црно како катран!
Дојдов сосема да се ослободам од тој товар и од тоа црнило.
Сигурно сите ќе ги исчисти една капка од морето на твојата дарежливост,
Иако е црна како моето лице, дојдов со книгата на моите дела.
Да можев барем лицето да го допрам до твојот праг, о сакан, помил од мојот живот,
Она што не се постигнува со вода, се постигнува со таа земја!