ПРЕСЕЛУВАЊЕТО НА ПЕЈГАМБЕРОТ НА АХИРЕТОТ

Поставувањето на Усама ибн Зејд за командант

Беа последните денови од месецот сафер. Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем) сакаше Византијците, пред Византиската Империја на север да стане голема опасност за муслиманите, повторно да ги повика во исламот, а ако не прифатат, да војува со нив и да ги стави под власта на Исламската држава. Затоа им нареди на своите јуначки асхаби да се подготват за војна со Византијците. Есхаб-и кирам се разотидоа за да се подготват. Ресул-и екрем го повика хазрети Усама ибн Зејд и рече: „О Усама! Со името и со берекетот на Аллах теала оди во Шам, до границата на Белка, до Дарум во Палестина, до местото каде што твојот татко стана шехид. Нека коњите ги изгазат тие краишта. Те поставив за врховен командант на оваа војска. Стигни ненадејно до жителите на Убна и удри врз нив како молња. Оди толку брзо што веста за тоа да не стигне пред тебе до местото каде што одиш. Поведи водичи со себе, а шпионите и извидниците испрати ги пред себе. Ако Аллах теала ти подари победа, остани кратко меѓу нив.“ Потоа нареди да се подигне логор во Џурф, со своите благословени раце го врза знамето и му го предаде на Усама.4

Во месџидот се искачи на минберот и рече: „Асхаби мои! Како што таткото на Усама, Зејд, беше достоен да биде командант и како што кај мене беше најсакан, така и по него неговиот син Усама е достоен да биде командант. Усама е кај мене еден од најсаканите луѓе.“

Меѓу оние што требаше да одат во војна под команда на хазрети Усама беа и првенците меѓу асхабите, како хазрети Ебу Бекр, хазрети Омер, хазрети Ебу Убејда ибн Џерах и хазрети Са’д ибн Ебу Векас.

Но бидејќи следниот ден Султанот на вселената ненадејно се разболе, поаѓањето на војската се одложи за по преселувањето на Пејгамберот на ахиретот. Нашиот сакан Пејгамбер се разболе од тешка треска (хума). Температурата му растеше сѐ повеќе, а болеста стануваше сѐ потешка.

Една ноќ, кога болките му се намалија, на полноќ стана од постелата. Се облече и се подготви да излезе. Гледајќи го тоа, нашата мајка хазрети Аиша праша: „Мајка ми и татко ми, па и мојот живот, нека ти се жртва, ја Ресулаллах! Каде одите?“ Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем) одговори: „Добив наредба да барам простување за оние што се закопани на гробиштата Беки. Одам таму.“

Ги поведе со себе Ебу Мувејхиб и Ебу Рафи и отидоа. На гробиштата долго упатуваше дови и Го преколнуваше Аллах теала да им прости и да се смилува кон нив. Гледајќи колку упорно преколнува Пејгамберот, асхабите што беа со него рекоа: „Да бевме барем и ние сега закопани тука, па да се почестиме со тоа што ќе ја стекнеме оваа дова на Ресулуллах!“ Нашиот сакан Пејгамбер се сврте кон Ебу Мувејхиб и рече: „О Ебу Мувејхибе! Ми беше даден избор меѓу ризниците на овој свет и благодатите на ахиретот. Ми беше речено: ‚Ако сакаш, остани на овој свет, а потоа влези во џенетот, а ако сакаш, нека ти биде Ликауллах (средбата со Аллах теала) и влези во џенетот.‘ Јас ги избрав Ликауллах, а потоа џенетот.“

„О верници! Заради Аллах, кој и да има некакво право кај мене, нека стане, нека дојде и нека го земе тука, пред Судниот ден“ Хадис-и шериф

Еден ден тргна да бара простување за шехидите што лежат на Ухуд. Долго упатуваше дови за нив, преколнувајќи Го Аллах теала. Потоа дојде во месџидот и им рече на Есхаб-и кирам: „Јас прв меѓу вас ќе стигнам до хавзот Кевсер и ќе ве пречекам. Таму е нашето место на средба… Не се плашам за вас дека по мене ќе се вратите во ширк. Но се плашам дека ќе му се предадете на овој свет, дека ќе си завидувате еден на друг заради него, дека ќе се убивате меѓу себе и дека на крајот ќе исчезнете како што исчезнаа оние пред вас…“ Потоа го почести со своето доаѓање својот среќен дом. Болеста му се влоши. Неговите благословени сопруги му соопштија на нашиот сакан Пејгамбер дека сакаат тој да остане во куќата на нашата мајка хазрети Аиша и дека своите права ѝ ги отстапуваат нејзе. Тој се израдува на оваа пожртвуваност на своите чисти сопруги, упати дова за сите и преостанатите денови почна да ги поминува во куќата на нашата мајка хазрети Аиша. Температурата на Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) многу се зголеми. Од силината на треската мораше во постелата да се врти од една страна на друга. Додека беше во таква состојба, Есхаб-и кирам доаѓаа да го посетат и многу тагуваа поради тешката мака што ја трпеше. Ебу Саид Худри раскажа: „Отидов во благословеното присуство на Ресулуллах. Врз него имаше покривка од кадифе. Топлината на треската избиваше низ покривката, па од горештината не можевме да ја допреме покривката со рака. Гледајќи ги нашето чудење и нашата тага, Ресулуллах рече:

‚Најтешката неволја ги снаоѓа пејгамберите. И покрај тоа, пејгамберот повеќе се радува на неволјите отколку што вие се радувате на благодатите што ви се даруваат.‘“

Уму Бишр бинт Бера раскажа: „Отидов да го посетам Ресулуллах. Неговото благословено тело гореше како оган. Реков: ‚Мојот живот нека ти е жртва, ја Ресулаллах! Никогаш не сум видела толку тешка болест!…‘ Тој рече: ‚О Уму Бишр! Треската е силна за мојот севап да биде голем. Оваа болест е трага од отруеното месо што го вкусив во Хајбер. Горчината на тоа месо секогаш ја чувствував. Отровот што го изедов тој ден сега ми го кине ебхерот, односно аортата.‘“5

Нашиот сакан Пејгамбер му рече и на хазрети Абдуллах ибн Месуд: „Нема муслиман кого ќе го снајде болест, а Аллах теала да не му ги собори грешките и гревовите како што паѓаат лисјата од дрвото!“6 Болеста од ден на ден се влошуваше. Есхаб-и кирам многу тагуваа поради тоа и не можеа да најдат мир во своите куќи. Се собраа во месџидот. За да се распрашаат за состојбата на Пејгамберот, го испратија кај него хазрети Алија. Предводникот на световите праша со знак: „Што велат моите асхаби?“ Тој рече: „Многу тагуваат и се вознемирени, велејќи: ‚Ако Ресулуллах си замине од нас!…‘“ Нашиот сакан Пејгамбер, чија милост кон асхабите беше многу поголема, ја поднесе силината на својата болест, стана и, потпирајќи се на хазрети Алија и на хазрети Фадл ибн Абас, дојде во месџидот. Се искачи на минберот и, откако Му оддаде фалба и сена на Аллах теала, им рече на Есхаб-и кирам:

„О асхаби мои! Сум чул дека сте вознемирени мислејќи на мојата смрт. Зар некој пејгамбер останал вечно меѓу својот умет, па и јас да останам вечно меѓу вас? Знајте дека јас ќе отидам кај мојот Господар. Мојот совет до вас е: почитувајте ги старешините меѓу мухаџирите! О мухаџири! А мојата опорака до вас е ова: правете им добро на енсарите! Тие ви правеа добро вам. Ве примија во своите куќи. Иако самите живееја во тешкотии, ве ставија вас пред себе. Ве направија ортаци во својот имот. Кој и да управува со енсарите, нека се грижи за нив, а на оние од нив што ќе згрешат нека им прости“, рече. Потоа им даде многу убави и трогателни совети и рече: „Аллах теала му даде на еден Свој роб да избира меѓу тоа да остане на овој свет и тоа да отиде кај својот Господар. Тој роб посака да отиде кај својот Господар.“ Хазрети Ебу Бекр сфати дека Ресулуллах со тие зборови укажува на своето преселување на ахиретот и, велејќи: „Нека ти бидат жртва нашите животи, ја Ресулаллах!“, почна да плаче. Морето на милоста, нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем), рече: „Не плачи, о Ебу Бекре!“ и му нареди да биде трпелив и да издржи. Од неговите благословени очи течеа солзи. „О асхаби мои! Многу сум задоволен од Ебу Бекр, кој искрено и со ихлас го жртвуваше својот имот на патот на верата ислам. Кога би можело да се земе пријател на патот кон ахиретот, него би го избрал“, рече и нареди: „Затворете ги сите врати што се отвораат кон месџидот, освен вратата на Ебу Бекр!“

Потоа слезе од минберот и се врати во собата на нашата мајка хазрети Аиша. Есхаб-и кирам почнаа да плачат. На тоа Пејгамберот, потпирајќи се на рацете на хазрети Алија и на Фадл ибн Абас, повторно го почести месџидот со своето доаѓање. Застанувајќи на долното скалило од минберот, им рече на Есхаб-и кирам: „О мухаџири и о енсари! Нема никаква корист од брзањето кон нешто чие време е одредено. Аллах теала не брза за ниеден Свој роб. Ако некој се обиде да ги измени казата и кадерот на Аллах теала и да ја надвладее Неговата волја, Тој го скршува и го упропастува.

Работите на оној што сака да Му подметнува итрини на Аллах теала и да Го измами се расипуваат, а самиот тој останува измамен. Знајте дека јас кон вас сум благ и милостив (рауф и рахим). И вие ќе ми се придружите. Местото каде што ќе ми се придружите е покрај хавузот Кевсер. Кој сака да влезе во џенетот и да ми се придружи, нека не зборува залудно. О муслимани! Станувањето кафир и вршењето гревови стануваат причина благодатта да се измени и нафаката да се намали. Ако луѓето им се покоруваат на наредбите на Аллах теала, владетелите, старешините и управителите ќе бидат милостиви и нежни кон нив. А ако прават фиск (отворено вршење гревови) и разврат, ако ги преминуваат границите и вршат гревови, нема да добијат милостиви владетели. Како што мојот живот е добро за вас, така и мојата смрт е добро и милост. Ако некого неправедно сум го удрил или сум му рекол лош збор, согласен сум тој да ми го направи истото и така да си го земе своето право; ако од некого од вас неправедно сум зел нешто, согласен сум да го побара назад и подготвен сум да се халалиме. Зашто казната на овој свет е многу полесна од казната на ахиретот. Неа е полесно да се поднесе.“ Како што претходно го искажа своето задоволство од хазрети Ебу Бекр, така и во оваа хутба го соопшти своето задоволство од хазрети Омер и рече: „Омер е со мене, и јас сум со него. По мене вистината е со Омер.“

„Најтешката неволја ги снаоѓа пејгамберите. И покрај тоа, пејгамберот повеќе се радува на неволјите отколку што вие се радувате на благодатите што ви се даруваат“ Хадис-и шериф

По оваа хутба Ресулуллах слезе од минберот. По намазот повторно се качи на минберот и, откако им остави аманет и им даде совети, рече: „Ве предадов на Аллах теала“, па се раздели од асхабите и ја почести својата соба со своето доаѓање. Еден ден, кога болките му беа многу силни, Предводникот на световите (саллаллаху алејхи ве селлем), за да се халали со Есхаб-и кирам и да не замине на ахиретот со права на луѓето врз себе, го повика хазрети Билал Хабеши. Му рече: „Повикај го народот! Нека се соберат во месџидот. Сакам да им го оставам својот последен аманет!…“

Хазрети Билал ги собра асхабите во месџидот. Нашиот сакан Пејгамбер, потпирајќи се на хазрети Алија и на Фадл, го почести месџидот со своето доаѓање. Седна на минберот, Му изрече фалба и благодарност на Аллах теала (хамд и сена) и рече: „О асхаби мои! Знајте дека се приближи мојата разделба од вас. Кој има некакво право кај мене, нека го побара од мене. Оној што ми е мил нека го побара своето право од мене или нека ми го халали, за да отидам кај мојот Господар и кај Неговата милост откако ќе ги измирам тие права.“ Потоа слезе од минберот и го предводеше пладне-намазот. По намазот повторно се качи на минберот и го повтори она што го рече пред намазот. Во текот на својата болест, секогаш кога ќе се учеше езанот, Пејгамберот излегуваше во Месџид-и шериф, им беше имам на Есхаб-и кирам и клањаше намаз во џемат.7 Три дена пред нашиот сакан Пејгамбер да се пресели на ахиретот, неговата болест се влоши. Не можеше да излезе во месџидот и да му го предводи намазот на џематот. Првиот намаз што не можеше да го клања во џемат беше јација-намазот.

Хазрети Билал, како и секогаш, во тоа време дојде до вратата и рече: „Есалат, ја Ресулаллах!“ Нашиот сакан Пејгамбер од изнемоштеност немаше сила да отиде во месџидот. Рече: „Кажете му на Ебу Бекр! Нека им го предводи намазот на моите асхаби.“ Нашата мајка хазрети Аиша праша: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Мојот татко е со меко срце и многу чувствителен. Ако застане на твоето место и таму не те види, од плач нема да може да учи. Ќе наредиш ли Омер да застане за имам?“ Пејгамберот повторно рече: „Кажете му на Ебу Бекр! Нека им биде имам на моите асхаби и нека им го предводи намазот.“ Хазрети Билал му го соопшти тоа на Ебу Бекр Сидик. Кога не го виде Ресулуллах во михработ, хазрети Ебу Бекр стана како погоден в срце; за малку ќе се онесвестеше. Плачеше!… плачеше!… И Есхаб-и кирам почнаа да плачат. Кога Хабибуллах праша каков е тој плач што доаѓа од месџидот, нашата мајка хазрети Фатима му објасни: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Асхабите плачат затоа што не можат да ја поднесат разделбата од тебе!…“8 Морето на милоста, нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем), беше многу трогнат. За да ги утеши своите асхаби, и покрај толку тешката болест, со мака стана. Потпирајќи се на хазрети Алија и на хазрети Абас, дојде во месџидот. По намазот рече: „О асхаби мои! Вие сте под заштитата на Аллах теала и јас ве оставив во аманет на Аллах теала! Бидете богобојазливи. Плашете се од Аллах теала. Држете се до наредбата на Аллах теала и покорувајте се. Јас сега заминувам од овој свет.“

Беше три дена пред нашиот сакан Пејгамбер да се пресели на ахиретот. Џибрил алејхиселам дојде да го посети Ресулуллах и рече: „Ја Ресулаллах! Аллах теала ти праќа селам. Иако знае во каква состојба си, прашува како си и како се чувствуваш.“ А Предводникот на световите рече: „Тажен сум!“ Џибрил алејхиселам дојде и во неделата и го рече истото. Пејгамберот повторно го даде истиот одговор. Џибрил алејхиселам јави и дека е убиен Есвед Анси, кој во Јемен тврдеше дека е пејгамбер. Ресул-и екрем тоа им го соопшти на своите асхаби. Пред болеста му беа дошле неколку златници; некои им ги даде на сиромасите, а некои на хазрети Аиша. Во неделата болеста на Ресулуллах се влоши. На заповедникот на војската, хазрети Усама, кој дојде во неговото присуство, не му рече ништо. Но ги крена своите благословени раце и ги помина преку него. Се разбра дека упати дова за него. Тринаесеттиот и последен ден од неговата болест… Тој ден, како и денот кога нашиот сакан Пејгамбер го почести светот со своето доаѓање, беше дванаесеттиот ден од ребиул-евел, понеделник. Султанот на вселената почувствува извесно олеснување во своето благословено тело… Кога Есхаб-и кирам требаше да го клањаат сабах-намазот зад хазрети Ебу Бекр Сидик, Предводникот на световите го почести Месџид-и шериф со своето доаѓање. Го виде својот умет како, нареден во сафови, прави ибадет. Се израдува и се насмевна. И Есхаб-и кирам, кога го видоа Ресулуллах во месџидот, се израдуваа мислејќи дека болеста поминала. Ебу Бекр Сидик (радијаллаху анху), сфаќајќи дека нашиот сакан Пејгамбер го почестил месџидот со своето доаѓање, сакаше да се повлече назад. Пејгамберот му даде знак што значеше: „Остани на своето место!“ А самиот тој, следејќи го хазрети Ебу Бекр, клањаше зад него.9 Така, по наредбите на Ресулуллах, хазрети Ебу Бекр како имам им предводеше на Есхаб-и кирам седумнаесет намази. По намазот Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) отиде во собата на хазрети Аиша и легна. Рече: „Сакам да застанам пред Аллах теала без да оставам зад себе имот од овој свет. Подели им ги на сиромасите и златниците што останаа кај тебе!“ Потоа треската му се засили. По извесно време повторно ги отвори очите и ја праша хазрети Аиша дали ги поделила златниците. Таа рече дека ќе ги подели. Тој повеќепати нареди веднаш да се поделат. Кога веднаш беа поделени и кога му соопштија за тоа, рече: „Сега сум спокоен.“ Откако се одмори извесно време во постелата, го повика кај себе хазрети Алија. Својата благословена глава ја положи во неговиот скут. Неговото благословено чело беше орошено со пот, а неговата благословена боја на лицето беше изменета. Нашата мајка хазрети Фатима, гледајќи го својот благословен татко во таква состојба, не можеше да издржи да гледа, па отиде кај своите синови, хазрети Хасан и хазрети Хусејн. Ги фати за рацете и почна да плаче: „О татко мој! Кој ќе се грижи за твојата ќерка? Кому ќе ги довериш Хасан и Хусејн? Леле, татко мој! Нека ти биде жртва мојот живот! Што ќе биде со мене по тебе? Во кого ќе гледа моето око по твоето благословено лице?“ Кога Ресулуллах ги слушна овие зборови на својата ќерка, што ги палеа срцата, ги отвори своите благословени очи, ја повика кај себе и упати дова: „Господаре мој! Дарувај ѝ трпение“, а потоа рече: „О Фатима! О светлино на моите очи! Татко ти е во самртните маки!“ На тоа нејзиниот плач, полн со липање, уште повеќе се засили. Кога хазрети Алија рече: „О Фатима! Те молам, молчи, не го нажалувај Ресулуллах уште повеќе!“, нашиот сакан Пејгамбер рече: „Не ја нажалувај, о Алија! Остави ја нека рони солзи за својот татко!…“ Потоа ги затвори своите благословени очи и како да се онесвести. Потоа хазрети Хасан дојде во присуството на својот благословен дедо и, плачејќи, рече: „О мој благословен дедо! Кој може да ја поднесе разделбата од тебе? Кому ќе му ја кажеме маката на нашите срца? Кој по тебе ќе биде нежен кон мојата мајка, кон мојот татко и кон мојот брат? Каде ќе го најдат твоите сопруги и твоите асхаби оној твој убав ахлак?…“ Тогаш на благословените сопруги на Пејгамберот веќе не им остана сила да издржат, па сите заедно почнаа тивко да плачат. Есхаб-и кирам, што надвор чекаа во голема тага, кога слушнаа дека болеста на Пејгамберот многу се влошила, почувствуваа во срцата лута рана. Почнаа да плачат. За барем уште еднаш, последен пат, да го видат благословениот лик на својот сакан Пејгамбер, преколнуваа пред вратата: „Ве молиме, отворете ја вратата! Да го видиме уште еднаш благословеното лице на Ресул алејхиселам!..“ Хабибот на Аллах теала, Неговиот миленик, испратен како милост на световите, кога ги слушна овие молби на своите асхаби, се смилува и рече: „Отворете ја вратата!“ Најугледните асхаби влегоа внатре. Нашиот сакан Пејгамбер, откако ги посоветува да бидат трпеливи, рече: „О асхаби мои! Вие сте највозвишените и најчесните меѓу луѓето. Кој и да дојде по вас, вие пред сите нив ќе влезете во џенетот. Бидете цврсти во одржувањето на верата и земете го величествениот Кур’ан за имам (водач).

„О асхаби мои! Вие сте под заштитата на Аллах теала и јас ве оставив во аманет на Аллах теала! Бидете богобојазливи“ Хадис-и шериф

Не бидете небрежни кон прописите на верата“, рече. Потоа рече: „Господаре мој! Дали пренесов?“ и ги затвори своите благословени очи. Неговото благословено лице се ороси со пот. Хазрети Алија им даде знак на асхабите да излезат. Откако заминаа, кај него дојде нашата мајка хазрети Аиша и побара совет. Пејгамберот ѝ рече: „О Аиша! Седи во аголот на својата куќа и чувај се!“, а потоа од неговите благословени очи потекоа солзи. Султанот на вселената плачеше… Срцата на присутните беа ранети, а утробата им се кинеше. Кога нашата мајка хазрети Уму Селема праша: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Зошто плачеш?“, тој рече: „Плачам за да му се покаже милост на мојот умет.“

Сонцето се креваше кон зенитот. Времето се беше приближило… Благословената глава на нашиот сакан Пејгамбер беше потпрена на градите на нашата мајка хазрети Аиша. Предводникот на световите сега ги живееше своите последни мигови, а од неговите благословени усни се ронеа овие зборови: „Внимавајте! Внимавајте! Однесувајте се убаво со робовите што ви се во рацете! Облекувајте ги, хранете ги до ситост. Зборувајте им благо. Истрајте во намазот, во намазот! Плашете се од Аллах теала во поглед на вашите жени и вашите робови!.. Аллаху мој! Прости ми! Дарувај ми ја Твојата милост!… Приклучи ме кон заедницата Рефик-и ала!…“ Солзите на нашата мајка хазрети Фатима течеа како порој, а нејзиното липање ја палеше утробата. Нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) ја седна покрај себе и рече: „Ќерко моја, малку истрпи, не плачи. Зашто Хамеле-и Арш (мелеките) плачат кога ти плачеш.“ Ги избриша солзите на нашата мајка хазрети Фатима. Ја утеши, побара од Аллах теала да ѝ дарува трпение и рече: „О ќерко моја, мојата душа ќе биде земена. Кажи: ‚Ина лиллахи ве ина илејхи раџиун.‘ О Фатима! За секоја несреќа што ќе дојде се дава возврат.“ Откако некое време ги држеше затворени своите благословени очи, рече: „Отсега татко ти нема да има ни тага ни гуса (жал, грижа). Зашто се спасува од минливиот свет и од местото на маките.“ Потоа му рече на хазрети Алија: „О Алија! Должен сум му на тој и тој Евреин толку и толку имот. Го зедов за да опремам војска. Внимавај да не заборавиш да му го вратиш. Ти секако ќе ме ослободиш од мојот долг и ти ќе бидеш првиот од оние што ќе се сретнат со мене покрај хавузот Кевсер. По мене ќе те снајдат многу неволји, а ти биди трпелив; кога луѓето ќе го посакаат овој свет, ти избери го ахиретот.“

Усама повторно дојде. Ресулуллах му рече: „Аллах теала нека ти биде помошник! Ајде, тргни во бој!“ И тој излезе, отиде кај својата војска и веднаш нареди тргнување.10

Предводникот на световите сега ги испушташе своите последни здивови… Времето сосема се приближи… Аллах теала му објави на Азраил алејхиселам: „Оди кај Мојот Хабиб во најубав лик! Ако ти дозволи, земи му ја душата многу благо и лесно. Ако не ти дозволи, врати се!“ Азраил алејхиселам дојде во најубав лик, во човечки облик, пред вратата на чесниот дом на нашиот сакан Пејгамбер и рече: „Еселаму алејкум, о сопственику на домот на пејгамберството! Ми дозволувате ли да влезам? Аллах теала нека ви се смилува!“

Нашата мајка хазрети Аиша ѝ се сврте на хазрети Фатима, која седеше веднаш покрај нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем), и рече: „Одговори му ти на овој што дојде.“ Таа отиде до вратата и со многу тажен глас рече: „О робу на Аллах теала! Ресулуллах сега е зафатен со својата состојба.“ Азраил алејхиселам повторно побара дозвола. Го доби истиот одговор. Кога по трет пат го повтори својот селам и гласно рече дека секако мора да влезе, Пејгамберот го слушна тоа и рече: „О Фатима! Кој е на вратата?“

Хазрети Фатима рече: „Ја Ресулаллах! Некој на вратата бара дозвола да влезе. Неколку пати му одговорив. Но кога по трет пат се огласи, телото ми се стресе.“ На тоа Ресулуллах рече: „О Фатима! Знаеш ли кој е на вратата? Тоа е мелекот на смртта Азраил, кој ги урива насладите, ги растура заедниците, жените ги остава вдовици, а децата сираци, домовите ги пустоши, а гробовите ги населува. О Азраиле, влези!“ Тогаш нашата мајка хазрети Фатима ја обзеде неопислива мака и од нејзините благословени усни се отргнаа овие зборови: „Леле, Медино, опусте!“ Нашиот Пејгамбер ја фати раката на хазрети Фатима, ја положи на своите благословени гради и ги затвори своите благословени очи. Присутните помислија дека неговата благословена душа е земена. Нашата мајка хазрети Фатима не можеше да издржи, се наведна кон благословеното уво на својот татко и со глас што ги ранува срцата повика: „Тато мој!…“ Бидејќи одговор немаше, овој пат рече: „Нека ти биде жртва мојот живот, ја Ресулаллах! Те молам, отвори ги уште еднаш своите благословени очи и кажи ми нешто…“ Предводникот на световите ги отвори своите благословени очи, ги избриша солзите на својата ќерка и ѝ шепна на увото дека ќе се пресели на ахиретот. На тоа хазрети Фатима почна да плаче. Овој пат ѝ рече на увото: „Од мојот Ехли бејт, ти прва ќе дојдеш кај мене.“ Таа се израдува на оваа радосна вест и се утеши.

„Аллаху мој! Прости ми! Дарувај ми ја Твојата милост!… Приклучи ме кон заедницата Рефик-и ала!..“ Хадис-и шериф

Нашата мајка хазрети Фатима праша: „Тато мој! Денес е денот на разделбата! Кога повторно ќе се сретнам со тебе?“ Ресулуллах рече: „Ќерко моја! Ќе ме најдеш на Судниот ден покрај хавузот. Јас ќе им давам вода на оние од мојот умет што ќе дојдат на хавузот.“ Кога хазрети Фатима праша: „А ако не те најдам таму, што ќе правам?“, Пејгамберот рече: „Ќе ме најдеш кај Мизанот. Таму јас ќе правам шефаат за мојот умет.“

Кога нашата мајка хазрети Фатима рече: „А ако не те најдам ни таму, ја Ресулаллах?“, Пејгамберот рече: „Ќе ме најдеш кај Сиратот. Таму јас ќе го преколнувам мојот Господар: ‚Господаре мој! Чувај го мојот умет од огнот!‘“

По тоа хазрети Алија со тажен глас праша: „Ја Ресулаллах! Откако ќе ја предадеш својата душа, кој ќе те капе, во што ќе те завиткаме, кој ќе ти ја предводи џеназата, кој ќе те спушти во гробот?“ Пејгамберот рече:

„О Алија, ти капи ме, а Фадл ибн Абас нека ти полева вода. Џибрил ќе биде третиот меѓу вас. Кога ќе завршите со капењето (гасл), завиткајте ме во ќефин. Џибрил ќе донесе мирис од џенетот. Потоа однесете ме во месџидот и излезете. Зашто најнапред Џибрил, потоа Микаил, потоа Исрафил, а потоа мелеките, група по група, ќе ми клањаат џеназа-намаз. По тоа влезете вие и наредете се во сафови. Никој нека не застане пред мене.“11 Потоа го праша Азраил алејхиселам, кој чекаше: „О Азраиле! Дали дојде во посета или да ми ја земеш душата?..“ Азраил алејхиселам рече: „Дојдов и како гостин и по должност. Аллах теала ми нареди да влезам во твоето присуство само со дозвола. Твојата благословена душа ќе ја земам само со твоја дозвола. Ја Ресулаллах! Ако дозволиш, ќе ѝ се покорам на твојата наредба и ќе ти ја земам душата. Ако не, ќе се вратам и ќе отидам кај мојот Господар.“ Пејгамберот рече: „О Азраиле! Каде го остави Џибрил?..“ Азраил рече: „Џибрил го оставив на небото на овој свет. Мелеките му изразуваат сочувство поради твоето преселување на ахиретот.“ Додека така разговараа, дојде Џибрил алејхиселам. Ресулуллах рече: „О брате мој, Џибриле! Дојде времето на преселбата од овој свет. Што има за мене кај Аллах теала? Израдувај ме со тоа, за со спокојно срце да му го предадам аманетот на неговиот Сопственик.“ Џибрил алејхиселам рече: „О миленику на Аллах теала! Ја оставив отворена вратата на небото. Мелеките се наредија во сафови и со љубов ја чекаат твојата душа.“ Пејгамберот рече: „Фалбата Му припаѓа единствено на Аллах теала. Израдувај ме! Што има за мене кај мојот Господар?..“ Џибрил алејхиселам рече: „Ја Ресулаллах! Поради твоето доаѓање се отворени вратите на џенетот, потекле реките на џенетот, се наведнале дрвјата на џенетот, хуриите се украсиле.“

Пејгамберот повторно рече: „Фалбата Му припаѓа единствено на Аллах теала. Израдувај ме со друга радосна вест, о Џибриле!..“ Џибрил алејхиселам рече: „Ја Ресулаллах! Ти на Судниот ден прв ќе правиш шефаат и твојот шефаат прв ќе биде примен.“ Кога нашиот сакан Пејгамбер повторно рече: „Фалбата Му припаѓа единствено на Аллах теала. О Џибриле! Израдувај ме со уште една радосна вест“, Џибрил алејхиселам рече: „Ја Ресулаллах! Што прашуваш?..“ На тоа Пејгамберот рече: „Сета моја грижа, тага и жал е мојот умет, што го оставам зад себе.“ Хазрети Џибрил рече: „О Хабибе на Аллах теала! Аллах теала на Судниот ден ќе му простува на твојот умет додека не бидеш задоволен. Пред сите пејгамбери тебе, а пред сите умети твојот умет ќе го воведе во џенетот.“ Нашиот сакан Пејгамбер му рече на Џибрил алејхиселам: „Кај Аллах теала имам три желби: првата е да ме направи оној што прави шефаат за грешниците од мојот умет. Втората, да не ги казнува за гревовите што ги направија на овој свет. Третата, во четвртоците и во понеделниците да ми се покажуваат делата на мојот умет. (Ако нивните дела се добри, ќе упатам дова, а Аллах теала ќе ја прими. Ако се лоши, ќе направам шефаат и ќе барам да се избришат од книгата на делата.)“ Џибрил алејхиселам донесе од Аллах теала вест дека сите три негови желби се примени. На тоа нашиот сакан Пејгамбер се смири.

Аллах теала објави: „О Мој Хабибе! Кој ти ја стави во благословеното срце толкавата љубов и нежност кон твојот умет?..“ Пејгамберот одговори: „Мојот Господар теала, кој ме создаде и ме воспита.“ Џенаб-и Хак рече: „Мојата милост и Моето сочувство кон твојот умет се илјада пати поголеми од твоите. Остави ги на Мене.“ Потоа нашиот сакан Пејгамбер рече: „Сега сум спокоен. О Азраиле! Изврши ја должноста што ти е наредена!“ Азраил алејхиселам, за да ја изврши својата должност, се приближи во присуството на Султанот на вселената, заради кого беше создаден и самиот тој. Нашиот сакан Пејгамбер ги потопи двете свои благословени раце во садот со вода што стоеше покрај него, ги помина мокрите раце преку своето благословено лице и рече: „Ла илахе иллаллах! Аллаху мој! Рефик-и ала!..“ Азраил алејхиселам почна да ја зема благословената душа на Предводникот на световите. Благословеното лице на Ресулуллах час поцрвенуваше, час пожолтуваше. Кога му рече на Азраил алејхиселам: „Зар и душите на мојот умет ги земаш вака тешко и насилно?..“, тој одговори: „Ја Ресулаллах! Ничија душа не сум ја земал толку лесно.“ Нашиот сакан Пејгамбер, кој ни во својот последен миг не го заборави својот умет, рече: „О Азраиле! Тегобата што би му ја задал на мојот умет, задај ја мене! Зашто тие се слаби, нема да можат да издржат…“ Потоа рече: „Ла илахе иллаллах! Рефик-и ала!..“, и неговата благословена душа беше земена и издигната до Ала-и илијин…

Шефаат, ја Ресулаллах!
Дахилек, ја Ресулаллах!
Есалату веселаму алејке ја Ресулаллах!
Есалату веселаму алејке ја Хабибаллах!
Есалату веселаму алејке ја Сејиделевелине велахирин!

Џибрил алејхиселам се збогува со Пејгамберот со зборовите: „Еселаму алејкум, о Ресуле на Аллах теала! Ти беше мојата цел и мојата желба. Веќе нема повторно да слегувам на земјата!..“

Кога благословената душа на Ресул-и екрем замина во возвишениот свет, нашата мајка хазрети Фатима и езваџ-и тахират (неговите благословени сопруги) (радијаллаху анхунне) почнаа тивко да плачат.12 Во тој миг еден глас, чиј сопственик не се гледаше,

„О Фатима! Знаеш ли кој е на вратата? Тоа е мелекот на смртта Азраил, кој ги урива насладите, ги растура заедниците, жените ги остава вдовици, а децата сираци, домовите ги пустоши, а гробовите ги населува“ Хадис-и шериф

велејќи: „Еселаму алејкум, о Ехли бејт! Ве рахметуллахи ве берекатуху“, даде селам и го проучи 185-тиот ајет-и керим од сурата Али Имран, чие значење е: „Знајте дека секое живо суштество ќе ја вкуси смртта. И на Судниот ден наградите ќе ви бидат дадени во целост.“ Потоа ги утеши и им изрази сочувство со зборовите: „Потпрете се на дарежливоста и на почестите на Аллах теала. Цврсто држете се за Него и од Него надевајте се. Не лелекајте! Вистински погоден од несреќа е оној што ќе остане лишен од севапот!“

Сите присутни ги слушнаа овие зборови и му одговорија на неговиот селам. Оној што ги изговори беше Хизр алејхиселам.13 Кога кај Ресул-и екрем се појавија знаците на мевт (смртта), Уму Ејмен му испрати вест на својот син Усама. Кога Усама, хазрети Омер и Ебу Убејда ја примија оваа горчлива вест, ја напуштија војската и дојдоа во Месџидун Небеви. Кога Аиша-и Сидика и другите жени почнаа да плачат, Есхаб-и кирам, што беа во Месџид-и шериф, се збунија. Не можеа да сфатат што се случило. Беа како погодени од гром. Хазрети Алија остана неподвижен како мртов. На хазрети Осман му се врза јазикот. Хазрети Ебу Бекр во тој миг беше во својата куќа. Дотрча и веднаш влезе во Хуџре-и сеадет. Го откри лицето на Гордоста на светот и виде дека се преселил на ахиретот. Неговото благословено лице и целото тело, нежни и чисти, светеа како нур. Велејќи: „Колку е убава и твојата смрт, како и твојот живот, ја Ресулаллах!“, го бакна. Долго плачеше. Го покри неговото благословено лице. Ги утеши домашните. Потоа дојде во Месџид-и шериф. Се качи на минберот и им одржа хутба на Есхаб-и кирам. Му изрече фалба и благодарност на Аллах теала (хамд и сена) и, откако донесе салават за Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем), рече: „Кој поверувал во Мухаммед алејхиселам, нека знае дека Мухаммед алејхиселам се пресели на ахиретот. А за оној што Му прави ибадет на Аллах теала: Тој е Хај (Жив) и Баки (Кој не умира, Вечен).“ Потоа го проучи 144-тиот ајет-и керим од сурата Али Имран, чие значење е: „Мухаммед (алејхиселам) е ресул. И пред него дојдоа ресули. И тој ќе почине. Ако се пресели на ахиретот или биде убиен, зар ќе се свртите од својата вера? Ако некој излезе од својата вера, нема да Му наштети на Аллах теала. Си наштетува на самиот себе. На оние што не се свртуваат од својата вера Аллах теала ќе им даде севапи.“ Ги посоветува Есхаб-и кирам и воспостави ред.14 Така сите поверуваа дека Ресулуллах се преселил на ахиретот. Тагата и жалоста се забија во срцата на Есхаб-и кирам како отровен бодеж. Очите плачеа, солзите течеа како порој, а огнот на копнежот ја палеше утробата на секого. Есхаб-и кирам (алејхимур-ридван) како прва работа го избраа хазрети Ебу Бекр за халифа, за да управува со сите работи. Му дадоа бејат (заклетва на верност), му се покорија и почнаа да ги вршат работите според неговата наредба.15 Ресул-и екрем се пресели на ахиретот во единаесеттата година по хиџрата (632 година од новата ера), на 12-тиот ден од месецот ребиул-евел, во понеделник пред пладне. Тогаш, според месечевото сметање, имаше 63 (според сончевото сметање 61) години.16

Пејгамберот го капеа хазрети Алија, хазрети Абас, хазрети Фадл ибн Абас и хазрети Усама ибн Зејд.17

„Потпрете се на дарежливоста и на почестите на Аллах теала. Цврсто држете се за Него и од Него надевајте се. Не лелекајте! Вистински погоден од несреќа е оној што ќе остане лишен од севапот!“ Хизр алејхиселам

Делот од Месџид-и шериф на Пејгамберот (алејхисалату веселам)
што се нарекува „Равда-и мутахара / Џенетска градина“.
Се гледа михработ во кој нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) како имам
ги предводеше намазите.
Иако не се гледа на оваа фотографија, од левата страна се наоѓа неговиот благословен гроб
(Хуџре-и сеадет).

Се гледа минберот од кој нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) ја држеше
џума-хутбата.
Тогашниот минбер-и шериф имаше три скалила и беше висок еден метар.
Целосно изгоре во пожарот во 654 година (1256 година од новата ера). Во различни години
беа правени различни минбери. Денешниот мермерен минбер, со дванаесет скалила и висок седум метри,
го испрати од Истанбул султан Мурад-хан III во 998 година по хиџрата (1590 година од новата ера).

Додека го капеа, од неговото благословено тело се рашири таков мирис на мошус каков што дотогаш никој не помирисал. Потоа, без да му ја соблечат благословената кошула, го капеа три пати и го завиткаа во три слоја нов бел ќефин. Го пренесоа на една постела (седир) и го донесоа во месџидот. Како што претходно кажа нашиот сакан Пејгамбер, сите излегоа од месџидот. Мелеките доаѓаа група по група и му клањаа џеназа-намаз. Кога мелеките завршија, еден глас, чиј сопственик не се гледаше, велеше: „Влезете! Клањајте му намаз на својот Пејгамбер!“ На тоа Есхаб-и кирам влегоа внатре. И тие, група по група, му клањаа џеназа-намаз на нашиот сакан Пејгамбер без имам. Едвај завршија до вечерта во среда. Есхаб-и кирам, во поглед на копањето на благословениот гроб на нашиот сакан Пејгамбер, постапија според овој хадис-и шериф, на кој ги потсети хазрети Ебу Бекр: „Пејгамберите се погребуваат на местото каде што ја предаваат душата.“ Пејгамберот беше погребан во благословениот гроб, што хазрети Ебу Талха Енсари го ископа во облик на лахд, кон полноќ во ноќта што го поврзува вторникот со средата (ноќта спроти средата). Кусем, синот на хазрети Абас, откако ја заврши работата во гробот, последен излезе од него. Тој рече: „Јас сум последниот што го виде благословеното лице на Ресулуллах. Неговите благословени усни се движеа. Се наведнав над него и наслушнав. Преколнуваше: ‚Господаре мој! Мојот умет!.. Господаре мој! Мојот умет!..‘“18 На денот кога нашиот сакан Пејгамбер се пресели на ахиретот, хазрети Абдуллах ибн Зејд упати дова: „Господаре мој! Ова око го сакав само за да гледам во благословеното, нурно лице на Твојот Хабиб. Штом тој повеќе не се гледа, што ми е сега од него! Господаре мој, земи ми го видот!“, и ослепе…

Кога Ресулуллах се пресели на ахиретот, неговата почитувана тетка (сестра на таткото) Сафија бинт Абдулмуталиб (радијаллаху анха) ја изрече оваа тажалка:

Ја Ресулаллах! Ти беше нашата надеж,
ти секогаш добро ни правеше.
Никогаш не беше од оние што прават неправда,
беше од милосрдните и од оние што го покажуваат патот.
И море на знаење што не може да се опише.
Денес лелекот на сите што плачат е за тебе.
Нека бидат жртва за твојот пат сите мои предци!
Мојот имот, мојот живот, сето мое битие нека е жртва.
Ах! Да бевте сега живи меѓу нас,
колку радосни ќе бевме да останевте.
Ова е одредбата на Хак теала, „О, трпение!“ велиме,
не знаеме што да правиме, само лелекаме.
Селамот на Аллах нека е над тебе, ја Ресулаллах!
Влези во џенетот Адн и остани во него, ја Ресулаллах!