ИСТИГФАРОТ НА ПЕЈГАМБЕРОТ1

Како што Пејгамберот е највозвишениот меѓу созданијата, така тој е и оној што највистински Го познава Аллах теала и најмногу се плаши од Него. Иако Џенаб-и Хак го чуваше од правење грев, тој непрестајно правеше ибадет и Му упатуваше дова и истигфар на Аллах теала. Почетокот на ноќта (по јацијата) го поминуваше во спиење, а крајот во ибадет. Ибн Абас раскажува: „Една ноќ бев гостин во куќата на мајката на верниците, хазрети Мејмуна. Ресулуллах спиеше до полноќ, или малку пред или по тоа. Потоа се разбуди и седна, па со раката ги избриша трагите од сонот од своето лице. Стана, го зеде ибрикот со вода што висеше и зеде абдест. Ги проучи последните десет ајет-и керими од сурата Али Имран и застана на намаз. И јас станав, зедов абдест како што зеде Ресулуллах и во намазот застанав покрај тој Сервер. Ресулуллах клања два реката намаз. Потоа клања уште два реката. Потоа повторно уште два реката. Потоа застана на витр-намаз. По тоа легна, додека не се проучи сабах-езанот. Потоа стана, повторно клања два реката намаз, излезе во месџидот и го клања фарзот на сабах-намазот.“2 Нашата мајка хазрети Аиша раскажува: „Ресулуллах една ноќ спиеше. Кога се разбуди, рече: ‚О Аиша, ако ми дозволиш, оваа ноќ би се зафатил со ибадет кон мојот Господар.‘ Потоа стана. Го учеше Чесниот Кур’ан и плачеше. Дури и двете колена му се наквасија од солзите. Продолжи да учи, и колку повеќе учеше, неговите благословени солзи го квасеа секое место од телото што ќе го допреа. Таа состојба траеше до утрото.

Наутро дојде Билал Хабеши и, кога ја виде таа состојба, рече: ‚Нека ти бидат жртва татко ми и мајка ми, ја Ресулаллах! Зар Аллах теала не ти ги прости поранешните и подоцнежните грешки?‘ Ресулуллах рече: ‚О Билале! Зар да не бидам благодарен роб? Аллах теала оваа ноќ3 го спушти 190-тиот ајет-и керим од сурата Али Имран, чие значење е: „Во создавањето на небесата и на земјата и во доаѓањето на ноќта и денот еден по друг за оние што имаат разум секако има многу ајети, знаци.“‘“ Во хадис-и шерифот објавен во „Муслим“ тој рече: „Во моето срце доаѓаат такви нешта што поради нив секој ден и секоја ноќ седумдесет пати правам истигфар кон Аллах теала“ и „Во моето срце се појавува превез (што го спречува доаѓањето на божествените нурови). Затоа секој ден 70 пати правам истигфар“, а исто така: „Секој ден сто пати правам истигфар кон Аллах теала.“4

Стравот на Пејгамберот од Аллах теала беше толку голем што никој не го видел да се смее гласно. Во хадис-и шерифот што имам Тирмизи го пренесува од Ебу Зер како мерфу5 е речено: „Навистина, јас го гледам она што вие не го гледате и го слушам она што вие не го слушате. На небото нема празно место ни колку четири прста на кое мелеките да не паѓаат на сеџде. Се колнам во Аллах, кога би го знаеле она што јас го знам, малку ќе се смеевте, а многу ќе плачевте. Ќе излезевте на патиштата и со сиот глас ќе Го преколнувавте Аллах теала.“6

Во хадис-и шерифот што го пренесува Ебу Хурејре, Ресулуллах рече: „Никого неговите дела нема да го однесат во џенетот.“ Кога го прашаа: „Ни тебе, ја Ресулаллах?“, рече: „Да, ни мене моите дела нема да ме однесат во џенетот. Само благодатта (фадл) и милоста на Аллах теала ќе ме покријат.“

Ибн Омер раскажува: „Кога бевме со Ресулуллах на некое собрание, броевме дека сто пати рекол: ‚Господаре мој! Прости ми и прими ја мојата тевба. Ти си Оној што ги прима тевбите и Ти си Милостивиот.‘“7

Енес ибн Малик пренесува: „Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) постојано велеше: ‚Аллахумме ја мукаллибел-кулуб, себбит калби ала диник.‘“8 Во хадис-и шерифот што Тирмизи го пренесува од Ебу Саид Худри, Пејгамберот рече: „Кој, кога ќе легне во постелата, ќе рече три пати: ‚Естагфируллахел-азим, еллези ла илахе илла хувел-хајјул-кајјум, ве етубу илејх‘, Аллах теала ќе му ги прости гревовите, па макар да ги има колку морската пена, или колку песокот во земјата Темим, или колку лисјата на дрвјата, или колку деновите на овој свет.“

Според она што го пренесуваат Бухари и Муслим, Ресулуллах правеше истигфар вака: „Аллахуммагфирли хатиети ве џехли ве исрафи фи емри ве ма енте а’лему бихи минни.“ (Аллаху мој! Прости ми ги грешките што ги направив и ги сторив (свесно или) несвесно, преминувајќи ја својата мерка, а што Ти ги знаеш!)

Според преданието од Ебу Муса Ешари (радијаллаху анху), Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) правеше истигфар и вака:

„Аллахуммагфирли хезли ве џидди ве хатаи ве амди ве куллу залике инди. Аллахуммагфирли ма каддемту ве ма аххарту ве ма есрарту ве ма а’ленту ве ма енте а’лему бихи минни, ентел-мукаддиму ве ентел-муаххиру ве енте ала кулли шеј’ин кадир.“9 (Аллаху мој! Прости ми ги сите недостатоци што можам да ги направам на шега и сериозно, од заборав и свесно. Аллаху мој! Прости ми го она што го направив порано и подоцна, тајно и јавно, секаков мој недостаток што Ти го знаеш. Ти си Оној што става напред и Ти си Оној што остава назад. Ти си Оној што има моќ над сѐ.)

Ресулуллах дење постеше,
а ноќе на намаз стоеше.
Ако си од уметот на тој Одбраник,
на сунетот и на мекрухот секогаш внимавај.

„Во моето срце се појавува превез (што го спречува доаѓањето на божествените нурови). Затоа секој ден 70 пати правам истигфар“ Хадис-и шериф