ШЕФААТОТ НА ПЕЈГАМБЕРОТ

Ресул-и екрем на Судниот ден ќе прави шефаат за својот умет и ќе го спаси од тешкотијата и тагата. Во еден хадис-и шериф рече: „Ми беше даден избор меѓу тоа половина од мојот умет да влезе во џенетот и шефаатот. Го избрав шефаатот, зашто тој е поопфатен. Немојте да мислите дека тој е само за оние што достигнале таква (богобојазливост); тој е и за грешниците што паднале во грешка…“1

Во хадис-и шерифот што го пренесува хазрети Ебу Хурејре, Пејгамберот рече: „Мојот шефаат е за оној што со ихлас ќе ги изговори зборовите на шехадетот велејќи ‚Ла илахе иллаллах‘, така што неговото срце го потврдува она што го вели јазикот.“2

И во некои хадис-и шерифи е речено:

„Ќе направам шефаат за оние од мојот умет што го сакаат мојот Ехли бејт.“ „Ќе направам шефаат за оние од мојот умет што прават големи гревови.“ „Можам да направам шефаат за секого, освен за оние што зборуваат против моите асхаби.“ „Ќе направам шефаат за оние од мојот умет што си направиле неправда себеси и што ги измамил нивниот нефс.“ „На Судниот ден јас прв ќе направам шефаат.“3

„Кој не верува во мојот шефаат, нема да го достигне.“4

На Судниот ден, од страшноста на дувањето во Сур, кожата се јежи, очите не знаат каде да гледаат, а и верниците и кафирите се терани кон местото на махшерот. Тоа е казна што уште повеќе ја зголемува жестокоста на Судниот ден. Тогаш Аршот го носат осум мелеки. Еден од тие мелеки со еден чекор поминува пат од дваесет илјади години на овој свет. Мелеките и облаците изговараат тесбих со тесбихи што разумот не може да ги сфати, сѐ додека Арш-и ала не се смири. Така Арш-и ала се смирува на белата земја што Аллах теала ја создаде за него. Тогаш главите се свиткуваат надолу од казната на Аллах теала, која ништо не може да ја издржи. Сите созданија, заробени во својата мака и збунети, бараат сочувство. На махшерот состојбата на луѓето станува крајно тешка. Нивните маки и тегоби се зголемуваат. На секој човек околу вратот му е обвиткан имотот што на овој свет цврсто го чувал. На оние што не давале зекат за камилите на вратот им се товари камила. Таа толку рика и станува тешка што е како голема планина. Така е и со оние што не давале зекат за говедата и за овците. Нивниот лелек е како грмотевица.5 На оние што не давале зекат за житата, односно ушур, на вратот им се товарат вреќи жито. За кој и да е вид жито за кој на овој свет не дале зекат, од тој вид им се натоварени вреќи: ако е пченица – пченица, ако е јачмен – јачмен. Под нивната тежина викаат: „Ва вејла, ва себура!“ („Вејл“ е збор за казна. Човек така вика кога не може да ја поднесе казната. А зборот „себур“ се употребува во часот на пропаста.) На оние што не давале зекат за златото, среброто, (хартиените) пари и другата трговска стока им се нафрла страшна змија. Кога ќе викнат: „Што е ова?“, мелеките одговараат: „Ова се вашите имоти за кои на овој свет не дававте зекат.“ Ете, оваа страшна состојба е објавена во сто и осумдесеттиот ајет-и керим од сурата Али Имран, чие значење е: „Она што скржаво го задржуваа на овој свет ќе им биде обвиткано околу вратот на Судниот ден.“

„Кој не верува во мојот шефаат, нема да го достигне“ Хадис-и шериф

Од срамните делови (аврет) на друга група тече гној и жолта течност. Од нивниот смрад многу страдаат оние околу нив. Тоа се оние што правеле блуд (зина) и правеле харам. Друга група виси на гранките на дрвјата. Тоа се оние што на овој свет правеле ливата (содомија).

На друга група јазиците им излегле од устата и им висат до градите; тие се во многу грда состојба. Луѓето не сакаат да ги гледаат. Тоа се оние што лажеле и клеветеле.

На уште една група стомаците им отекле и пораснале како високи планини. Тоа се оние што на овој свет, без нужда и без да применат (дозволена) трговска постапка (муамеле), земале и давале имот и пари со камата. Гревовите на оние што прават таков харам се обелоденуваат на најсрамен начин. Пејгамберите и учените ги обзема страв. Евлиите и шехидите лелекаат од казната на Аллах теала, која тешко се поднесува. Додека се во таа состојба, ги опфаќа нур многу посилен од нурот на сонцето. Луѓето, кои и онака не можат да ја поднесат жештината на сонцето, кога ќе го видат тоа, сосема се збунуваат. Илјада години остануваат во таа состојба. Аллах теала не им вели ништо. Тогаш луѓето одат кај првиот пејгамбер, Адем алејхиселам, и го преколнуваат: „О Адеме алејхиселам! Ти си драг и чесен пејгамбер. Аллах теала те создаде, им нареди на мелеките да паднат на сеџде пред тебе и ти вдахна од душата што Му припаѓа. Направи шефаат за нас за да почне пресметката, да ни се пресуди онака како што сака Аллах теала и секој да оди таму каде што Тој ќе нареди. Аллах теала, кој е Владетел и Сопственик на сѐ, нека прави со Своите созданија што сака.“

Адем алејхиселам вели: „Јадев од плодот на дрвото што Аллах теала го забрани. Затоа сега се срамам од Аллах теала. Но вие одете кај Нух.“ По тоа илјада години стојат и се советуваат меѓу себе. Потоа одат кај Нух алејхиселам и го преколнуваат: „Во состојба сме што никако не може да се издржи. Направи шефаат нашиот случај побрзо да се пресуди. Да се спасиме од оваа махшерска казна.“ Нух алејхиселам им одговара: „Упатив дова на Аллах теала и поради таа дова се удавија сите луѓе што беа на земјата. Затоа се срамам од Аллах теала. Но вие одете кај Ибрахим алејхиселам, кој е Халилуллах. Аллах теала во последниот ајет од сурата Ел-Хаџџ рече, по значење: ‚Следете ја верата на вашиот татко Ибрахим (алејхиселам). За Пејгамберот да биде сведок за вас, а вие да бидете сведоци за луѓето, Аллах теала и во претходните книги и во Чесниот Кур’ан ве нарече муслимани.‘ Можеби тој ќе направи шефаат за вас.“

Повторно, како и претходно, разговараат меѓу себе уште илјада години. Потоа доаѓаат кај Ибрахим алејхиселам и велат: „О татко на муслиманите! Ти си оној што Аллах теала го направи Свој халил. Направи шефаат за нас! Аллах теала нека ја донесе Својата пресуда меѓу созданијата.“ Ибрахим алејхиселам им вели: „Јас на овој свет трипати изреков зборови со скриено значење (кинаје). Изговарајќи ги, се борев на патот на верата. Сега се срамам на ова место да барам од Аллах теала дозвола за шефаат. Одете кај Муса алејхиселам, зашто Аллах теала зборуваше со него и му покажа духовна блискост. Тој ќе направи шефаат за вас.“ По тоа повторно илјада години стојат и се советуваат едни со други. Но во тоа време нивната состојба станува многу тешка. Местото на махшерот станува многу тесно. Потоа доаѓаат кај Муса алејхиселам и велат: „О сине на Имран! Ти си пејгамберот со кого зборуваше Аллах теала и на кого му го спушти Теврат. Направи шефаат за нас за да почне пресметката! Зашто нашето стоење тука многу се одолжи. Од гужвата нозете се натрупаа една врз друга.“ Муса алејхиселам им вели: „Упатив дова на Аллах теала фараоновиот народ со години да биде казнуван со нешта што не ги сакаат. Потоа замолив да бидат поука за оние што ќе дојдат по нив. Сега се срамам да правам шефаат. Но Џенаб-и Хак е Сопственик на милоста и простувањето. Одете кај Иса алејхиселам, зашто тој по јакин (увереност) е најисправниот меѓу ресулите, по спознанието (марифет) и зухдот – највозвишениот, а по мудроста – највисокиот. Тој ќе направи шефаат за вас.“ За да се спасат од маката на махшерот, потоа доаѓаат кај Иса алејхиселам и велат: „Ти си душата и зборот на Аллах теала. Аллах теала за тебе во четириесет и петтиот ајет од сурата Али Имран рече, по значење: ‚Тој е веџих и на овој свет и на ахиретот, односно многу вреден (чесен и угледен)‘. Направи шефаат за нас кај својот Господар!“

Иса алејхиселам вели: „Мојот народ ме зеде мене и мајка ми за божества освен Аллах. Како да направам шефаат во таква состојба? Ми правеа и ибадет; мене ме нарекоа син, а Аллах теала татко. Но дали сте виделе некој од вас да има ќесе, а во него да нема храна и отворот да не му е запечатен? Може ли да се дојде до таа храна без да се скрши печатот? Одете кај Мухаммед (саллаллаху алејхи ве селлем), највозвишениот и последниот од пејгамберите. Зашто тој својата дова и својот шефаат ги чуваше за својот умет. Неговиот народ многупати го вознемируваше. Му го расекоа благословеното чело. Му го скршија благословениот заб. Му припишаа лудило. А тој возвишен Пејгамбер беше меѓу нив најдобриот по она со што се гордееја и највисокиот по чест. На нивните неподносливи вознемирувања и малтретирања одговараше со ајет-и керимот во кој се наведени зборовите што Јусуф алејхиселам им ги рече на своите браќа, чие значење е: ‚Денес веќе нема да ве повикувам на одговорност за она што го направивте (нема да ви ги фрлам в лице вашите грешки). Џенаб-и Аллах, кој е Ерхамур-рахимин, ќе ви прости.‘“6 Кога Иса алејхиселам ќе ги раскаже фазилетите на нашиот Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем), сите посакуваат што побрзо да стигнат до него. Веднаш доаѓаат до минберот на Мухаммед алејхиселам и велат: „Ти си Хабибуллах! А хабибот е најкорисниот посредник. Направи шефаат за нас! Зашто отидовме кај првиот пејгамбер, Адем алејхиселам. Тој нѐ испрати кај Нух алејхиселам. Отидовме кај Нух алејхиселам. Тој нѐ испрати кај Ибрахим алејхиселам. Отидовме кај Ибрахим алејхиселам; тој нѐ испрати кај Муса алејхиселам. Отидовме кај Муса алејхиселам; тој нѐ испрати кај Иса алејхиселам, а тој нѐ испрати кај тебе. Ја Ресулаллах (саллаллаху алејхи ве селлем)! По тебе нема каде да се оди.“

„Она што го ускратуваа на овој свет (имотот) ќе им биде обесено околу вратот на Судниот ден“ Али Имран: 180

Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: „Ако Аллах теала дозволи и ако биде задоволен, ќе направам шефаат.“

Стигнува до местото што се вика Сурадикатул-џелал, односно до превезот на џелалот (величественоста). Бара од Аллах теала дозвола за да прави шефаат. Му се дава дозвола. Превезите се креваат. Влегува во Арш-и ала. Паѓа на сеџде. Илјада години останува на сеџде. Потоа Му изрекува на Џенаб-и Хак таква фалба каква што, откако е создаден светот, никој не Го пофалил Аллах теала. Некои арифи рекле дека Аллах теала, кога ги создаде световите, Самиот Себеси се пофалил и се прославил со такви фалби. Аллах теала вели, по значење: „О Мухаммеде, подигни ја главата од сеџде! Зборувај – ќе бидеш сослушан. (Што и да кажеш, ќе биде сослушано. Што и да побараш, ќе ти биде дадено.) Прави шефаат – ќе биде примен.“ Потоа Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: „Господаре мој! Одвој ги добрите од лошите меѓу Твоите робови, зашто нивното чекање многу се одолжи. Секој од нив, поради своите гревови, е осрамотен и понижен на полето Арасат.“

Џенаб-и Хак наредува да се донесе џенетот. Џенетот, украсен со секаков вид украс, се донесува на полето Арасат. Неговиот убав мирис се чувствува од оддалеченост од петстотини години пат. Од тоа срцата се радуваат и душите оживуваат. (Но кафирите, муртедите (отпадниците од исламот), оние што се исмеваат со муслиманите, оние што ја измамуваат младината и ѝ го крадат иманот, и) оние чии дела се нечисти и лоши не го чувствуваат мирисот на џенетот.

Мелеките го донесуваат џехенемот на местото на махшерот врзан со синџири. Тогаш џехенемот рика и тутни, фрла оган и испушта густ чад што целото небо го прави црно. Неговиот рик, тутнеж и жештина се толку големи што не можат да се издржат. На секого му се пресекуваат колената и сите паѓаат таму каде што стоеле. Дури и пејгамберите и ресулите не можат да се совладаат. Хазрети Ибрахим, хазрети Муса и хазрети Иса се фаќаат за Арш-и ала. Ибрахим алејхиселам го заборава Исмаил алејхиселам, кого сакаше да го принесе како курбан. Муса алејхиселам го заборава својот брат Харун алејхиселам, а Иса алејхиселам својата мајка хазрети Мерјем. Секој од нив вели: „Господаре мој! Денес не барам ништо друго освен за самиот себе.“

А Мухаммед алејхиселам вели: „Дарувај му на мојот умет спас и избавување, Господаре мој!“ Таму нема никој што би можел тоа да го издржи. Зашто Аллах теала, известувајќи за тоа, во дваесет и осмиот ајет од сурата Ел-Џасие рече, по значење: „Ќе го видиш секој умет паднат на колена од страв од Џенаб-и Хак. Секој од нив ќе биде повикан кон книгата на делата што ги правеле на овој свет.“

Аллах теала во осмиот ајет од сурата Ел-Мулк вели, по значење: „Од големиот гнев и жестина огнот (Нар) речиси ќе се распрсне на два дела.“

Потоа нашиот Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) излегува напред и го запира џехенемот. Вели: „Врати се назад понижен и презрен! Додека не дојдат кај тебе твоите жители, група по група.“ А џехенемот вели: „О Мухаммеде! Пушти ме да поминам! Зашто ти си харам за мене.“ Од Аршот доаѓа глас: „О џехенеме! Слушни го зборот на Мухаммед алејхиселам и покори му се!“ Потоа Ресулуллах го повлекува џехенемот и го сместува на едно место од левата страна на Арш-и ала. Оние на махшерот едни на други си ја соопштуваат радосната вест за оваа милосрдна постапка и за шефаатот на Пејгамберот. Стравот малку им се намалува. Се обелоденува значењето на сто и седмиот ајет-и керим од сурата Ел-Енбија: „Ние те испративме како милост на световите.“7

Накратко, Ресулуллах ќе прави шефаат на пет места.8

Првото – со својот шефаат што се вика Макам-и Махмуд ќе ги спаси сите луѓе од маката на чекањето на махшерот.9

Второто – со својот шефаат ќе воведе многу луѓе во џенетот без пресметка. Третото – ќе ги изведе од џехенемот верниците што имаат многу гревови. Четвртото – ќе направи шефаат да влезат во џенетот оние чии севапи и гревови се еднакви и кои чекаат на местото што се вика „А’раф“. Петтото – ќе направи шефаат да се подигнат степените на оние што се во џенетот.

Со шефаатот на секој од седумдесетте илјади луѓе што со својот шефаат ги спаси од пресметката, уште по седумдесет илјади луѓе ќе влезат во џенетот без пресметка.

ШЕФААТ, ЈА РЕСУЛАЛЛАХ!
Многу сум во потреба, кај тебе дојдов,
шефаат, ја Ресулаллах!
Ја спознав својата вина каква е,
шефаат, ја Ресулаллах!
Грешник сум, лицето ми е црно,
можеби во огнот ќе бидам фрлен,
само од тебе може да дојде спасот,
шефаат, ја Ресулаллах!
Љубовта кон тебе е над сѐ,
твоето знаење е повисоко од секое,
тебе те фали Самиот Мевла,
шефаат, ја Ресулаллах!
Како да те фали човекот?
Нека дојде од тебе добрина,
помогни ни, аман!
Шефаат, ја Ресулаллах!
Без тебе светот ми е зандана,
работата ми е расипана, состојбата тешка,
само од тебе може да дојде лекот,
шефаат, ја Ресулаллах!
Светлина расеа по овој свет,
салават и селам нека се над тебе,
на секој муслиман, мртов и жив –
шефаат, ја Ресулаллах!
Секако, многу е мојата непокорност,
и немоќен сум и полн со недостатоци,
но мојот иман е исправен,
шефаат, ја Ресулаллах!
Кога џехенемот ќе зоврие и ќе се прелее,
не се знае што кого ќе го снајде,
на другарот што прави џихад –
шефаат, ја Ресулаллах!
Нека ми се крене превезот од очите,
ти си лек за секоја болка,
на секој поединец што е верник –
шефаат, ја Ресулаллах!
За твојата чест е речено „Левлаке“,
и пак е речено „Атејнаке“,
ти си владетелот на „Ерселнаке“,
шефаат, ја Ресулаллах!
На оние што ја шират нашата вера,
на оние што го следат твојот сунет,
на оние што ја полагаат главата на твојот пат –
шефаат, ја Ресулаллах!
На најмалиот во твојот умет,
на оној што благодари и на оној што прави зикр,
на неговиот богаташ и на неговиот сиромав –
шефаат, ја Ресулаллах!
Muhammed Hâdimî (рахметуллахи алејх)

„Ќе го видиш секој умет паднат на колена од страв од Џенаб-и Хак. Секој од нив ќе биде повикан кон книгата на делата што ги правеле на овој свет“ Џасие: 28