BXARAT TAJBA

Iż-żmien tal-Jâhiliyya (tal-injoranza)

Qabel ma Fakhr al-kâinât ġie fid-dinja, id-dinja kollha, mil-lat spiritwali, kienet mgħerrqa f’dlam (zulma) tal-biża’. In-nies kienu saru selvaġġi bla qies; ir-reliġjonijiet li bagħat Alla l-Għoli kienu ntesew; il-post tal-liġijiet divini kienu ħaduh ideat u ħsibijiet li ħarġu bihom il-bnedmin infushom. Il-ħlejjaq kollha kienu mgħaddba għalkollox bis-selvaġġerija u bil-moħqrija tal-bnedmin.

Fost il-ġnus kollha tal-art, Alla l-Għoli kien intesa, u t-twemmin fit-tawhîd (l-uniċità ta’ Alla), li huwa l-għajn tal-paċi, tal-hena u tal-ferħ, kien għeb. Il-maltempata tal-kufr (nuqqas ta’ fidi) qalgħet il-fidi mill-qlub, u fl-erwieħ, minflok it-twemmin f’Alla l-Għoli, qabdet għeruq il-fehma tal-qima tal-idoli.

Ir-reliġjon li ġab Mûsâ ‘alaihis-salâm kienet intesiet, it-Tawrât ġie mħassar. Ulied Isrâ’îl kienu nqasmu u ġġieldu bejniethom. Ir-reliġjon ta’ Îsâ wkoll, li ġab Îsâ ‘alaihis-salâm, kienet għalkollox imħassra u ma kellha xejn x’taqsam iżjed mar-reliġjon vera. Kienet ġiet aċċettata t-trinità (tathlîth), jiġifieri t-twemmin fi tliet allat. L-Injîl oriġinali kien intilef, u l-qassisin kienu jibdluh kif riedu. Iż-żewġ kotba ma baqgħux il-kelma (kalâm) ta’ Alla. Fl-Eġittu kienet issaltan il-liġi tat-Tawrât imħassar, u fil-Biżantju r-reliġjon ta’ Îsâ mibdula, jiġifieri l-Kristjaneżmu. Fl-Iran kienu jqimu n-nar, u n-nar ta’ dawk li jqimu n-nar ma ntefiex għal elf sena sħaħ. Fiċ-Ċina kien isaltan il-Konfuċjaniżmu, u fl-Indja l-Buddiżmu – reliġjonijiet ivvintati.

In-nies tal-Għarabja kienu saħansitra aktar mitlufin u żvijati mit-triq. Fil-Kâ’ba l-Imqaddsa, li Alla l-Għoli jagħtiha valur kbir, kienu qiegħdu tliet mija u sittin (360) idolu. U l-Kâ’ba l-Imqaddsa hija kopja, tal-istess daqs, tal-“Bayt al-Ma’mûr”, li l-anġli jżuru fl-Arsh. Kull min kien jonqos mir-rispett lejn il-Kâ’ba, Janâb al-Haqq kien jeqirdu fl-iqsar żmien.

It-tribù ta’ Jurhum ukoll kienet marret ’il bogħod ħafna fiż-żina u fid-dissolutezza. Meta raw l-għemejjel diżonorati u baxxi ħafna ta’ din it-tribù, il-mexxejja tagħhom tawhom parir: “O nies ta’ Jurhum! Ħarsu l-Haram ash-sharîf (iż-żona mqaddsa) ta’ Alla l-Għoli u s-sigurtà ta’ dan il-Haram, u erġgħu f’sensikom! Tafu x’ġara lill-ummijiet ta’ Hûd, Sâlih u Shu’ayb (‘alaihimus-salâm), li kienu qabilkom, u kif inqerdu. Ordnaw lil xulxin it-tajjeb u żommu lil xulxin lura mill-ħażin. Tħallux il-qawwa tagħkom, li tgħaddi, tqarraq bikom. F’Mekka għassu milli titbiegħdu mill-Haqq u mill-moħqrija, għax il-moħqrija hija l-kawża tal-qerda tan-nies. Naħlef b’Alla l-Għoli: m’hemm l-ebda poplu li jgħix f’dan ir-reġjun, jagħmel il-moħqrija u jitbiegħed mill-Haqq, li Alla l-Għoli ma jaqtagħlux nislu, ma jaqilgħux mill-għeruq u ma jġibx poplu ieħor minfloku. Għall-abitanti ta’ Mekka li jkomplu fl-arroganza tagħhom u jitbiegħdu mill-Haqq m’hemmx waqfa dejjiema hawn. Tafu x’ġara lill-popli ta’ Tasm, Jadîs u Amâliqa, li għexu qabilkom f’dan ir-reġjun, li għexu aktar minnkom u kienu aktar b’saħħithom, aktar numerużi u aktar sinjuri minnkom. Il-fatt li ħarsu b’disprezz lejn il-Haram ash-sharîf u li, wara li tbiegħdu mill-Haqq, għerqu fil-moħqrija, kien il-kawża li tkeċċew minn dan il-post imbierek. Rajtu u smajtu li Alla l-Għoli lil uħud minnhom bagħtilhom nemel żgħir, lil oħrajn keċċiehom bil-ġuħ, u lil oħrajn bix-xabla!”

Iżda huma ma semgħux. Fl-aħħar Alla l-Għoli qeridhom ukoll minħabba din l-arroganza tagħhom… Eżatt f’żmien bħal dan, f’Mekka mbierka, li hija ċ-ċentru tal-art, il-kufr kien qiegħed jinżel bħal għargħar, u ġewwa l-Baytullah kien mimli b’mijiet ta’ idoli bħal Lât, Uzzâ u Manât. Il-moħqrija kienet laħqet l-ogħla grad, u l-immoralità kienet meqjusa raġuni ta’ kburija. L-Għarabja, reliġjożament, spiritwalment, soċjalment u politikament, kienet qiegħda tgħix f’dlam mifrux, f’injoranza sħiħa, f’arroganza, f’dissolutezza u fl-iżball. F’dak iż-żmien, li jissejjaħ iż-żmien tal-Jâhiliyya (tal-injoranza), in-nies l-aktar kienu jgħixu ħajja nomadika u kienu maqsuma fi tribujiet. Iż-żmien tal-Jâhiliyya kien żmien mimli dlam (zulma). It-tribujiet Għarab, f’ġlied kontinwu, kienu jqisu l-attakki u s-serq bħala l-mezz tal-għajxien tagħhom. Fl-Għarabja, magħmula minn tribujiet fejn il-moħqrija u s-serq kienu mxerrdin, ma kien hemm la ordni politiku u lanqas organizzazzjoni soċjali. Barra minn hekk, ix-xorb, il-logħob tal-azzard, iż-żina, is-serq, il-moħqrija, il-gideb u l-immoralità – kull ma kien hemm minn dawn – kienu nfirxu sal-aħħar. Il-moħqrija kienet l-aktar għodda bla ħniena, li kienet tkessaħ id-demm fil-vini, li biha l-qawwi kien jaġixxi kontra d-dgħajjef. In-nisa kienu jixtruhom u jbigħuhom bħal oġġetti komuni. Xi wħud kienu jqisu t-twelid ta’ tifla bħala sfortuna u għajb. Din il-fehma tal-biża’ waslet sa dan il-punt, li tfajliet ċkejknin kienu jpoġġuhom ħajjin f’ħofor imħaffra fir-ramel u, mingħajr ma jagħtu kas li kienu jaqbduhom minn għonqhom u jibku b’ħerqa: “Missieri! Missieri!..”, kienu jgħattuhom bit-trab u jħalluhom imutu. Minħabba dawn l-għemejjel, il-kuxjenza tagħhom ma kinitx tniggiżhom xejn; anzi kienu jqisuhom eroiżmu. Fi kelma waħda, fost in-nies ta’ dak iż-żmien donnhom kienu għebu kwalitajiet sbieħ bħall-mogħdrija, il-ħniena, it-tjubija u l-ġustizzja.

“Jiena nagħtikom il-bxara t-tajba dwar rasûl li ġej warajja, jismu Ahmad” Îsâ ’alaihis-salâm

Madankollu, f’dak iż-żmien fost l-Għarab kien hemm xi ħaġa li tistħoqq attenzjoni: il-letteratura, l-elokwenza u s-safa tal-lingwa kienu apprezzati ħafna u laħqu l-quċċata. Lill-poeti u lill-poeżija kienu jagħtuhom importanza kbira, u kienu jqisuhom raġuni kbira ta’ kburija. Poeta b’saħħtu kien iġib ġieħ lilu nnifsu u lit-tribù tiegħu. Fi żminijiet stabbiliti kienu jsiru fieri u kompetizzjonijiet tal-poeżija u tal-oratorja. Il-poeżiji jew id-diskorsi tar-rebbieħa kienu jiddendlu mal-ħajt tal-Kâ’ba. Is-seba’ poeżiji l-aktar magħrufa mdendla mal-ħajt tal-Kâ’ba fiż-żmien tal-Jâhiliyya kienu jissejħu “Mu’allaqât as-sab’”, jiġifieri “Is-seba’ poeżiji mdendla”.

F’dak iż-żmien in-nies fl-Għarabja kienu maqsuma wkoll fit-twemmin. Xi wħud ma kienu jemmnu f’xejn u ma kienu jaċċettaw xejn ħlief il-ħajja ta’ din id-dinja. Oħrajn kienu jemmnu f’Alla l-Għoli u f’jum il-qiyâmat, iżda ma kinux jaċċettaw li jiġi profeta minn fost il-bnedmin. Oħrajn kienu jemmnu f’Alla l-Għoli, iżda ma kinux jemmnu fl-âkhirat. U parti kbira oħra kienu jagħmlu shirk, billi jagħtu sħab lil Alla l-Għoli, u kienu jqimu l-idoli. Kull politeista kellu idolu f’daru.

Id-dinja kienet daqshekk imdallma, u d-dlam kien tant ħakem kollox madwar, li n-nies waqfu jemmnu f’Alla l-Għoli, il-Ħallieq ta’ kollox, u jagħmlu ’ibâda Lilu. Fit-taħwid tagħhom kienu jqimu bħala “allat” il-fenomeni li jseħħu fl-univers u l-ħwejjeġ maħluqa minn Janâb al-Haqq, u speċjalment l-idoli li naqqxu b’idejhom stess mill-ġebel u mill-injam.

Minbarra dawn kollha kien hemm ukoll fidili ta’ fidi sewwa, imsejħa “hanîf”, li kienu fuq ir-reliġjon li għarraf Hazreti Ibrâhîm. Dawn kienu jemmnu f’Alla l-Għoli u jżommu ruħhom ’il bogħod mill-idoli. Missier il-Profeta, Abdullah, nannuh Abdulmuttalib, ommu u xi nies oħra kienu fuq ir-reliġjon ta’ Ibrâhîm ’alaihis-salâm.

Il-gruppi l-oħra kollha, ħlief il-fidili hanîf, kienu fit-triq il-ħażina u mgħerrqa f’dlam kbir.

Iz-zulumât u l-âb-i hayât

Abû Mujâhid Enver ibn Nâzif rahmatullâhi ’alaih qal: “L-âb-i hayât jinsab fiz-zulumât.” L-âb-i hayât huwa l-ilma tal-ħajja, li min jixrob minnu ma jmutx, u zulumât tfisser dlam. Huwa maħsub li dan l-ilma jinsab f’foresti li qatt ma messithom mannara, fost bhejjem selvaġġi, fi dlam ċappa, fl-aktar partijiet fondi tal-imsaġar.

Li tasal għal dan l-ilma huwa tant diffiċli li huwa kważi impossibbli. Ir-rakkonti jgħidu li min jegħleb dawn l-ostakli diffiċli u jasal għal dan l-ilma, ma jmutx. U t-twemmin ta’ Ahl as-sunnah donnu huwa l-âb-i hayât wara l-Muntanja Qâf, fl-aktar rokna mwarrba tal-foresti li qatt ma messithom mannara. Dawk li jixorbu qatra waħda minn dan l-ilma, li jnixxi lejn l-eternità, jiksbu grazzji eterni. Kif jgħid vers ta’ poeżija: “L-âb-i hayât jinsab fil-postijiet mudlama!”

Hazreti Husayn Hilmi ibn Sa’îd quddisa sirruh qal: “Min jixrob qatra minnu, ma jibqagħlux mewt; f’Jannah jistennieh ħajja eterna. L-âb-i hayât jinsab fil-postijiet fejn hemm nies ħżiena u korrotti, il-bid’a u l-kufr.”

Ġej is-Sultân tal-univers

Id-dinja kienet imnikkta, il-ħlejjaq imnikkta, il-qlub imnikkta, u l-uċuħ kienu nsew kif jitbissmu. Kien hemm bżonn ta’ eroj li jkun il-kawża li l-bnedmin, li Alla l-Għoli ħalaq fuq il-ħlejjaq l-oħra, jeħilsu minn Jahannam. Għat-twelid tiegħu kien fadal ftit ħafna. Id-dinja kienet qiegħda tħejji ruħha biex tilqa’ lil sid in-nûr li, minn Âdam ‘alaihis-salâm sa dakinhar, kien għadda minn ġbin safi għal ġbin safi. Kien ġej il-Bniedem Uniku, li kellu juri lill-bnedmin u lill-ġinn il-hena ta’ dejjem!… Kien ġej il-Bniedem Għoli, l-għajn tal-mogħdrija u tal-ħniena, imżejjen bl-akhlâq ta’ Rabbu!…

Kien ġej sid il-Maqâm al-Mahmûd, il-kuruna tal-interċessuri!… Kien ġej l-għalliem tal-univers, il-qofol tal-ħlejjaq kollha, il-mexxej tal-bnedmin! Kien ġej dak li f’jum il-mahshar jiġri għall-għajnuna, is-Sultân tal-profeti!… Kien ġej il-Habîb ta’ Alla l-Għoli, il-Maħbub Tiegħu, dak li minħabba fih inħloqna, il-ħniena għad-dinjiet, il-Profeta maħbub tagħna!.. Kien ġej Sidna l-Profeta, Hazreti Muhammad Mustafâ (sallallâhu ’alaihi wa sallam)…

Qalu: tifel bħal ibnek
Ma kienx hemm minn meta nħolqot id-dinja.
Grad għoli bħal dak ta’ ibnek
Il-Jalîl qatt ma tah lil ebda omm.
Sibt hena kbir, o Âmina, int,
Minnek se jitwieled dak ta’ akhlâq sabiħ.
Dan li ġej – is-sultân tal-għarfien ladunnî,
Dan li ġej – il-minjiera tat-tawhîd u tal-’irfân.
Wieħed minn ismijietu Mahmûd, ieħor Ahmad,
L-eżistenza tiegħu hija ħniena għad-dinjiet kollha.
Għall-imħabba tiegħu jduru s-smewwiet,
Għal wiċċu jixxennqu l-bnedmin u l-anġli.

“F’jum il-qiyâmat jiena s-sayyid ta’ dawk li ġew qabel u ta’ dawk li għad jiġu wara. Qiegħed ngħid il-verità, m’iniex niftaħar” Hadîth sharîf

Ir-reġjun ta’ Mekka al-Mukarramah

Ġie għasfur abjad, xejjer ġwinħu,
U b’qawwa messli dahri bil-ħlewwa.
F’dak il-ħin twieled is-Sultân tar-reliġjon,
In-nûr mela s-smewwiet u l-art.
Jekk tixtieq issib il-ħelsien min-nar,
Għid is-salawât b’imħabba u b’ħeġġa!
Assalâtu wassalâmu ’alaika yâ Rasûlallah!
Assalâtu wassalâmu ’alaika yâ Habîballah!
Assalâtu wassalâmu ’alaika yâ Sayyidal-awwalîna wal-âkhirîn.