घेराबन्दी
घेराबन्दीको सुरुवात
बेसतको सातौँ वर्ष… मुशरिकहरू इस्लाम हृदयमा पस्न र फैलिन नदिन निरन्तर प्रयास गरिरहेका थिए। तैपनि दिनप्रतिदिन मुसलमानहरूको सङ्ख्या अलि-अलि बढ्दै थियो। मुसलमानहरूमाथि भएका यातना र अत्याचारले उनीहरूलाई बाटोबाट फर्काउँदैनथे, उल्टै एकअर्कासँग झन् टाँसिन, एकजुट हुन कारण बन्थे। कोही पनि आफ्नो धर्मबाट फर्किँदैनथे, हजुर रसूलुल्लाहका लागि ज्यान दिन पछि हट्दैनथे। यो सुनेर मक्काबाहिरका कबिलाहरूको उत्सुकता बढ्दै थियो र इस्लामको उज्यालो झन्-झन् टाढा पुग्दै थियो। हब्शा पठाएका मानिसहरूले आफ्नो उद्देश्य पूरा गर्न नसकेको, अझ नज्जाशी असहमा मुसलमान हुनुभएको र मुसलमानहरूको रक्षा गर्दै उनीहरूसँग राम्रो व्यवहार गरिरहनुभएको थाहा पाएपछि मुशरिकहरू पागलझैँ भए। यसको रिस राम्रैसँग पोख्न, इस्लामको जरा उखेल्न उनीहरू भेला भए र यो भयानक निर्णय गरे: “जहाँ भए पनि, जहाँ देखिए पनि मुहम्मद अवश्य मारिनेछन्!…”
काफिरहरूले यसका लागि कसममाथि कसम खाए।
मुशरिकहरूको यो निर्णय थाहा पाएर अबू तालिब साह्रै दुःखी भए। आफ्नो मुटुको टुक्रा, मुबारक भतिजको ज्यानको चिन्ता लाग्यो। उनले आफ्नो कबिलालाई भेला गरे र सारा सृष्टिका सुल्तानलाई कुरैशका मुशरिकहरूबाट जोगाउन आदेश दिए। बनू हाशिम नाताको जोसले यो आदेश पूरा गर्न एक भए। यसका लागि उनीहरूले प्यारा नबी र उहाँमाथि ईमान ल्याउने सबै असहाबलाई मक्काको उत्तरतिर, बैतुल्लाहबाट करिब तीन किलोमिटर टाढाको डाँडामा रहेको शिअबे अबू तालिब, अर्थात् अबू तालिबको टोलमा निम्त्याए। हजुर रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले आफ्ना असहाबलाई भेला गर्नुभयो र शिअबमा बस्न थाल्नुभयो। बनू हाशिममध्ये अबू लहबले मात्र प्यारा नबीलाई जोगाउने निर्णयको विरोध गर्यो र शिअबमा गएन। ऊसमेत मिलेर मुशरिकहरू हाम्रा नबीलाई मार्ने मौका ढुक्न थाले।१
प्यारा नबी र उहाँका असहाब अबू तालिबको टोलमा भेला भएको देखेपछि मुशरिकहरू फेरि भेला भए र यो निर्णय गरे: “मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई मार्नका लागि कुरैशको हातमा नसुम्पिउन्जेल बनू हाशिमबाट केटी लिइनेछैन!… उनीहरूलाई केटी दिइनेछैन!… उनीहरूलाई केही बेचिनेछैन!… उनीहरूबाट केही किनिनेछैन!… उनीहरूसँग भेला भएर कुरा गरिनेछैन, भेटघाट गरिनेछैन!… उनीहरूका घर र टोलमा पसिनेछैन!… उनीहरूबाट आउने मेलको कुनै प्रस्ताव कहिल्यै स्वीकार गरिनेछैन!… उनीहरूमाथि कहिल्यै दया गरिनेछैन!…”
मन्सूर बिन इक्रिमा भन्ने मुशरिकले एउटा कागजमा लेखेको यो निर्णयमा उनीहरूले मोहर लगाए र सबैले देखून्, पालना गरून् भनेर काबा मुअज्जमाको पर्खालमा झुण्ड्याए।
यो खबर हाम्रा प्यारा नबीकहाँ पुग्दा उहाँ साह्रै दुःखी हुनुभयो र दुआ गर्नुभयो। दुआ तुरुन्तै कबूल भयो र अभागी मन्सूरका हात एकै क्षणमा सुके। मुशरिकहरू छक्क परे र भने: “हेर! बनू हाशिममाथि हामीले गरेको अत्याचारको बदलामा मन्सूरका हात सुके, ऊ विपत्तिमा पर्यो।” होसमा आउनुको सट्टा उनीहरू झन् उद्दण्ड भए। शिअबतिर जाने बाटाका मुखमा पहरेदार राखे। त्यहाँ खानेकुरा र लुगा पस्न दिएनन्। मक्का आउने व्यापारीहरूलाई शिअबमा नपस्न, आफ्नो माल त्यता नलैजान भने; चाहिएमा आफैँले महँगोमा किनिदिने कुरा गरे। यसरी शिअबमा भएकाहरू भोकले मर्नेछन् वा बनू हाशिम पछुताएर प्यारा नबीलाई आफ्नो हातमा सुम्पनेछन् भन्ठाने। यो अवस्था हरेक वर्ष काबाको जियारतको समयसम्म चलिरहन्थ्यो।
“हे मेरा नबी! तिमीलाई अल्लाह र मोमिनहरूमध्ये तिम्रो पाइला पछ्याउनेहरू नै पुग्छन्!” अनफाल: ६४
परम्पराअनुसार यस समयमा रगत बगाइँदैनथ्यो। त्यसैले बनू हाशिम स्वतन्त्र भएर मक्का जान्थे र किनमेल गरेर वर्षभरिको खाँचो टार्ने प्रयास गर्थे। उनीहरूमध्ये कोही कुनै व्यापारीकहाँ सामान किन्न आयो भने अबू लहब र अबू जहलजस्ता मुशरिकहरूका प्रमुख तुरुन्तै आइपुग्थे र व्यापारीहरूलाई भन्थे: “हे व्यापारीहरू हो! मुहम्मदका असहाबका लागि आफ्नो भाउ धेरै चढाइदेऊ। यति महँगो होस्, कसैले केही किन्न नसकोस्! यसले गर्दा तिमीहरूको माल नबिकेर हातमै रह्यो भने हामी सबै किन्न तयार छौँ।” उनीहरू पनि आफ्नो मालको चर्को मोल भन्थे र मुसलमानहरू केही नकिनी फर्किन्थे…
यस बाटोमा हाम्रा प्यारा नबी, हाम्री आमा हजरत खदीजा र अबू बकर सिद्दीकले आफ्नो सबै धनसम्पत्ति खर्च गर्नुभयो, भोकले आकाशसम्म पुगेका केटाकेटीका चिच्याहट शान्त पार्ने प्रयास गर्नुभयो। उनीहरूलाई रुखका बोक्रा, घाँसका जरा र सुकेका छालाका टुक्रासमेत खुवाउनुभयो। आमा र बुबाहरू लाचार भएर हाड र छाला मात्र बाँकी रहेका थिए। प्यारा नबीलगायत अरू असहाबे किरामले भोकले मुबारक पेटमा ढुङ्गा बाँध्नुभयो। मुशरिकहरूमध्ये कसैले दया लागेर लुकेर केही ल्यायो भने उसलाई कुट्थे, साह्रै अपमान गर्थे। छोटकरीमा, आउजाउ बन्द भइसकेको थियो, मोमिनहरू साह्रै गाह्रो अवस्थामा परेका थिए।
यस्तो कठोर अत्याचारले बनू हाशिम गलेर हार मान्नेछन् र अबू तालिबले प्यारा नबीलाई आफूहरूको हातमा सुम्पनेछन् भनेर मुशरिकहरू पर्खिरहे। अबू तालिबको टोलका मुसलमानहरू भने उनीहरूको सोचाइको ठीक उल्टो प्यारा नबीको रक्षा गरिरहेका थिए र उहाँलाई कुनै हानि नहोस् भनेर हरेक उपाय गरिरहेका थिए। हुन सक्ने कुनै हत्याको प्रयास रोक्न अबू तालिबले हजुर रसूलुल्लाह सुत्नुहुने ठाउँमा पालो लगाएर पहरेदार राख्थे र उहाँलाई ढुक्कसँग आफ्नो घरमा सुताउँथे। प्यारा नबी भने कत्ति पनि नहिचकिचाई अल्लाह तआलाको आदेश पूरा गर्न, इस्लाम फैलाउन एक पल पनि खेर फाल्नुहुन्नथ्यो; मानिसहरूलाई धर्मतर्फ बोलाएर उनीहरू जहन्नमबाट जोगिने कारण बन्न प्रयास गर्नुहुन्थ्यो, यस बाटोमा धैर्यसाथ उपदेश दिइरहनुहुन्थ्यो। उहाँलाई झूटो ठहराउने कुरैशका मुशरिकहरूले पनि भोक भनेको के हो बुझून् भनेर एक दिन हजुर रसूलुल्लाहले यसरी दुआ गर्नुभयो: “या अल्लाह! यिनीहरूलाई पनि यूसुफ (अलैहिस्सलाम)को समयका सात अनिकालका वर्षजस्तै सात अनिकालको अजाब दिएर मलाई सहायता गर्नुहोस्।” त्यसपछिका दिनमा आकाशबाट एक थोपा पनि पानी परेन। धर्ती तिर्खाले डढ्यो। भुइँमा कुनै हरियो बिरुवा देखिन छाड्यो। कुरैशका मुशरिकहरू आफूहरूमाथि के आइपर्यो भनेर छक्क परे। भोकले मरेका जनावरको सिनो र कुहिएका कुकुरका छाला खाएर मृत्युबाट बच्ने प्रयास गरे।
उनीहरूका केटाकेटी पनि भोकले रुन-कराउन थाले। धेरै भोकले मरे। भोकले आकाशतिर हेर्दा चारैतिर धुवाँ छाएजस्तो देख्थे। उनीहरू होसमा आएझैँ, आफूले गरेको अत्याचार कति ठूलो रहेछ भन्ने बुझेझैँ भए। आफूमध्येबाट अबू सुफयानलाई प्यारा नबीको शरीफ दरबारमा पठाए। अबू सुफयानले आएर कसम खाँदै भने: “हे मुहम्मद! तिमी आफूलाई सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाइएको भन्छौ, हामीलाई अल्लाहमाथि ईमान ल्याउन, नातेदारको हक हेर्न आदेश दिन्छौ। तर तिम्रो कौम खडेरी र भोकले मर्दै छ। यो विपत्ति हामीमाथिबाट हटोस् भनेर आफ्ना रबसँग एउटा दुआ गरिदेऊ; अल्लाहले तिमीले गरेको दुआ कबूल गर्नुहुन्छ। यस्तो दुआ गर्यौ भने हामी सबै ईमान ल्याउनेछौँ!…”
यसरी आफूले गरेका अत्याचार र यातना एकातिर पन्छाएर उनीहरू सङ्कटमा परेका थिए र हजुर रसूलुल्लाहसँग बिन्ती बिसाउन थालेका थिए। प्यारा नबीले उनीहरूले गरेका कुरा औँल्याउनुभएन; “ईमान ल्याउनेछौँ” भन्ने उनीहरूको वचन सुनेर आफ्ना मुबारक हात उठाएर जनाबे हकसँग दुआ गर्नुभयो। अल्लाह तआलाले आफ्ना हबीबको दुआ कबूल गर्नुभयो र मक्कामाथि प्रशस्त वर्षा पठाउनुभयो; माटो पानीले अघायो र बोटबिरुवा हरिया हुन थाले। खडेरी र अनिकालबाट छुटकारा पाए पनि मुशरिकहरूले आफ्नो वचन बिर्सेर कुफ्रमा अडिइरहे…
यिनीहरूलाई जवाफ दिन नाजिल गर्नुभएका आयते करीमाहरूमा अल्लाह तआलाले भावार्थमा यसो भन्नुभयो: “तर उनीहरू (अल्लाह तआला र मुहम्मद अलैहिस्सलाममाथि ईमान ल्याउँदैनन्; कुरआने करीम, आखिरत र फेरि ब्युँतिने कुरामा…) शङ्कामा अल्मलिँदै खेलिरहेका छन्। त्यसैले (हे मेरा हबीब!) आकाशले स्पष्ट धुवाँ ल्याउने दिनको प्रतीक्षा गर। त्यो धुवाँले सबै मानिसलाई पूरै ढाक्नेछ। यो अत्यन्त कठोर अजाब हो! (मानिसहरू) भन्नेछन्: ‘हे हाम्रा रब! हामीबाट यो अजाब हटाइदिनुहोस्, हामी ईमान ल्याउनेछौँ।’ सत्य कुरा खुलस्त पार्ने नबी आइसक्नुभएको हुँदा पनि उनीहरूका लागि सोचेर पाठ सिक्ने कुरा कहाँ? त्यसपछि उनीहरूले उहाँबाट मुख फर्काए र ‘यी त सिकाइएका, जिन लागेका हुन्’ भने। हामीले यो अजाब अलिकति हटाउनासाथ तिमीहरू फेरि पुरानै हालमा फर्किनेछौ। ठूलो कठोरताका साथ (च्याप्प) समातिने दिन (बद्रको दिन) हामी अवश्य (उनीहरूसँग) बदला लिनेछौँ। मेरो जलालको कसम, निःसन्देह यिनीहरूभन्दा (कुरैशका मुशरिकहरूभन्दा) अघि हामीले फिरऔनको कौमलाई पनि परीक्षामा पारेका थियौँ। उनीहरूकहाँ हाम्रो तर्फबाट एकजना सम्मानित नबी आउनुभयो (उहाँ मूसा अलैहिस्सलाम हुनुहुन्छ)। उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो: ‘अल्लाहका बन्दाहरूलाई (बनी इस्राईललाई) मलाई देऊ। (उनीहरूलाई मसँग पठाऊ। उनीहरूलाई मुक्त गर, उनीहरूलाई यातना नदेऊ।) निःसन्देह म अल्लाह तआलाबाट वहीसहित तिमीहरूकहाँ पठाइएको भरपर्दो नबी हुँ। अल्लाह तआलाका विरुद्ध घमण्ड नगर। किनभने म तिमीहरूकहाँ मेरो दाबी सत्य हो भन्ने स्पष्ट पार्ने प्रमाण, खुला मुजिजा लिएर आएको छु। जानिराख, तिमीहरूले मलाई ढुङ्गाले हान्नु र मार्नुबाट म मेरा र तिमीहरूका रब अल्लाह तआलाको शरण लिन्छु; उहाँले मेरो रक्षा गर्नुहुन्छ। यदि मलाई साँचो मानेनौ, ममाथि ईमान ल्याएनौ भने मलाई मेरै हालमा छोडिदेऊ। (तिमीहरूको भलाइ मलाई चाहिँदैन; कम्तीमा तिमीहरूको खराबीले मलाई नछोओस्।)’ (उनीहरूले ईमान नल्याएर उहाँलाई झूटा ठहराएको मात्र होइन, उल्टै सताउन र यातना दिन थालेपछि) मूसा (अलैहिस्सलाम)ले अल्लाह तआलासँग दुआ गर्दै भन्नुभयो: ‘या रब! यिनीहरू कुफ्रमा अडिग रहने कौम हुन्।’ अल्लाह तआलाले मूसा (अलैहिस्सलाम)लाई वही पठाएर भन्नुभयो: ‘मेरा बन्दाहरू (बनी इस्राईल)लाई लिएर राति (मिस्रबाट) निस्केर जाऊ! तिमीहरू निस्केको खबर पाएपछि फिरऔन र उसका मानिसहरूले पक्कै तिमीहरूलाई लखेट्नेछन्। आफ्नो कौमसँग समुद्र पार गरिसकेपछि त्यसलाई जस्ताको तस्तै छोडिदेऊ (आफ्नो लौरो फेरि हानेर खुलेका बाटाहरू बन्द नगर; खुलै छोड)। किनभने फिरऔन र उसको सेना ती बाटामा पस्नेछन् र डुब्नेछन्, डुबेर मर्नेछन्।’”२
घेराबन्दीको अन्त्य
मुशरिकहरू “ईमान ल्याउनेछौँ” भन्ने वचनबाट फर्किए र फेरि अत्याचार गर्न थाले। एक दिन अल्लाह तआलाले प्यारा नबीलाई वहीमार्फत “काबामा झुण्ड्याइएको सम्झौतापत्रमा रुखको कीरा (घुन) लगाइदिनुभएको र त्यस कीराले अल्लाह तआलाको नामबाहेक सबै लेखाइ खाइसकेको…” कुरा बताउनुभयो। प्यारा नबीले अबू तालिबलाई भन्नुभयो: “हे काका! मेरा रब अल्लाह तआलाले कुरैशका सम्झौतापत्रमा रुखको कीरा लगाइदिनुभयो। अल्लाह तआलाको नामबाहेक त्यसमा लेखिएका अत्याचार, नाता तोड्ने कुरा, लाञ्छना… जस्ता कुनै कुरा बाँकी राखेन, सबै नष्ट गरिदियो।”
“या अल्लाह! यिनीहरूलाई पनि यूसुफ (अलैहिस्सलाम)को समयका सात अनिकालका वर्षजस्तै सात अनिकालको अजाब दिएर मलाई सहायता गर्नुहोस्!” हदीसे शरीफ
अबू तालिबले “तिम्रा रबले तिमीलाई यो खबर दिनुभयो?” भनेर सोध्दा प्यारा नबीले भन्नुभयो: “हो।” तब अबू तालिबले भने: “म गवाही दिन्छु, तिमी साँचो मात्र बोल्छौ।” उनले तुरुन्तै लुगा लगाए र काबा गए। मुशरिकहरूका प्रमुखहरू त्यहाँ बसिरहेका थिए। अबू तालिब आएको देखेर उनीहरूले भने: “पक्कै पनि मुहम्मदलाई हाम्रो हातमा सुम्पन आउँदै छन्!…” उनीहरूको छेउमा पुगेपछि अबू तालिबले भने: “हे कुरैशका मानिसहरू हो! अल-अमीन भएका र कहिल्यै झूट नबोलेका मेरा भतिजले तिमीहरूले लेखेको पानामा अल्लाह तआलाको नामबाहेक सबै लेखाइ एउटा कीराले खाइसकेको खबर दिए। ल, हाम्राविरुद्ध लेखेको कागज ल्याऊ, हेरौँ!… यो कुरा साँचो रहेछ भने कसम खान्छु, हामी सबै मरुन्जेल उनको रक्षा गरिरहनेछौँ। अब तिमीहरू पनि यो अत्याचार र नराम्रो व्यवहारबाट हट…” मुशरिकहरूले आतुर हुँदै काबाको पर्खालबाट पाना झिकेर ल्याए। अबू तालिबले “पढ!” भन्दा तीमध्ये एकजनाले पढ्न पाना खोल्यो र “बिस्मिका अल्लाहुम्म”बाहेक सबै लेखाइ मेटिएको देख्यो।३ मुशरिकहरूलाई के भनौँ, के गरौँ भयो। अझ कतिपयले आफ्नो निर्णय फिर्ता लिएकाले तीन वर्षदेखि चलिरहेको, नबिर्सिने पीडा छोडेको, मनमा गहिरा घाउ खोलेको यो कठोर घेराबन्दी उनीहरूले हटाए। तर आफ्नो शत्रुता छोड्दै छोडेनन्, उल्टै झन् कठोरता देखाए। इस्लाम फैलिन नदिन सबै उपाय लगाए। उनीहरूले यति प्रयास गर्दा पनि इस्लाम तीव्र गतिमा फैलिँदै थियो; हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलाम जाहिलिय्यतको युगको अँध्यारोमा निसास्सिएका मानिसहरूलाई बचाउने प्रयास गर्दै हुनुहुन्थ्यो र उनीहरूलाई साँचो सुखमा पुर्याउँदै हुनुहुन्थ्यो। यो सुख पाउनेहरू आफूले पाएको ठूलो नियामतको शुक्र गर्थे, मुशरिकहरूको अपमान र यातनादेखि कहिल्यै हच्किँदैनथे। मुहम्मद अलैहिस्सलामका मुजिजा र मुसलमानहरूको धर्ममा अडिगता देखेर कति हृदय इस्लामको नूरले उज्यालिँदै थिए!
चन्द्रमा दुई टुक्रा भयो
प्यारा नबीका ठूला मुजिजामध्ये एक चन्द्रमा दुई टुक्रा हुनु हो। अबू जहल र वलीद बिन मुगीरासमेत रहेको मुशरिकहरूको एउटा समूहले रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई भन्यो: “यदि तिमी साँच्चै नबी हौ भने चन्द्रमालाई दुई टुक्रा पार; आधा कुऐकिआन पहाडमाथि र आधा अबू कुबैस पहाडमाथि देखियोस्!…” हजुर रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “यो गरेँ भने ईमान ल्याउँछौ?” उनीहरूले भने: “हो, ईमान ल्याउँछौँ।” हजुर रसूलुल्लाहले चन्द्रमा दुई टुक्रा होस् भनेर अल्लाह तआलासँग दुआ गर्नुभयो। जिब्रील अलैहिस्सलाम तुरुन्तै हाम्रा प्यारा नबीकहाँ आउनुभयो र भन्नुभयो: “हे मुहम्मद! आज राति मक्कावासीलाई मुजिजा हेर्न खबर गर्नुहोस्।” प्यारा नबीले महिनाको चौधौँ रात, पूर्ण बद्र (पूर्णिमा), अर्थात् पूरै गोलो र सबैभन्दा चम्किलो भएको रातमा चन्द्रमा दुई टुक्रा हुनेछ, पाठ सिक्न चाहनेहरूले हेरून् भन्ने कुरा बताउनुभयो। त्यस रात हाम्रा प्यारा नबीले आफ्नो मुबारक औँलाले इसारा गर्नुहुँदा चन्द्रमा दुई टुक्रा भयो। एउटा टुक्रा अबू कुबैस र अर्को कुऐकिआन पहाडमाथि देखियो। त्यसपछि आकाशमा फेरि जोडियो।
रसूलुल्लाहले “हे अबू सलमा बिन अब्दुल असद, अरकम बिन अबिल अरकम! साक्षी बस!” भन्नुभएपछि साथमा भएका अरू असहाबलाई पनि “साक्षी बस!” भन्नुभयो। मुशरिकहरूले भने आफ्नै आँखाले अर्को एउटा स्पष्ट मुजिजा देखे। तर वचन पूरा गरेर ईमान नल्याएको मात्र होइन, अरूले पनि ईमान ल्याउन नपाऊन् भनेर भने: “यो त मुहम्मदले हामीमाथि गरेको जादुबाहेक केही होइन! तर सबै मानिसलाई जादु गर्न सक्दैनन् नि!… अरू ठाउँबाट आउने मानिसहरूलाई पनि सोधौँ। हेरौँ, उनीहरूले पनि यही घटना देखेका छन् कि। देखेका छन् भने मुहम्मदको नुबुव्वतको दाबी साँचो हो। नत्र यो जादु हो।” आउनेहरूसँग सोधे, अझ अरू ठाउँमा मानिस पठाएर सोधाए। “हो, त्यस रात चन्द्रमा दुई टुक्रा भएको हामीले देख्यौँ!” भन्ने एउटै कुरा सबैबाट सुने। तैपनि इन्कार गरे। इन्कार गर्नेहरूको अगुवा अबू जहल थियो। मानिसहरूले ईमानको नियामत नपाऊन् भनेर ऊ “अबू तालिबको अनाथको जादु आकाशसम्म पनि पुग्यो!…” भन्दै हृदयहरू बिगार्थ्यो।४ उसको यो इन्कारपछि अल्लाह तआलाले आयते करीमाहरू नाजिल गर्नुभयो। भावार्थमा:
“घडी (कियामत) नजिक आयो र चन्द्रमा चिरियो (दुई टुक्रा भयो)। उनीहरूले (कुरैशका काफिरहरूले, मुहम्मद अलैहिस्सलामको नुबुव्वत देखाउने) कुनै मुजिजा देखे भने (त्यसबारे सोच्न र ईमान ल्याउनबाट) मुख फर्काउँछन् र ‘यो त निरन्तर (कहिल्यै नटुट्ने, सबैतिर फैलिने, बलियो) जादु हो’ भन्छन्। उनीहरूले (नबीलाई वा मुजिजालाई) झूटो ठहराए, आफ्नो इच्छा (नफ्सका चाहना र मागहरू)को पछि लागे। वास्तवमा हरेक काम (आफू लक्षित गरेको) परिणाममा पुग्छ, आफ्नो ठाउँ पाउँछ। कसम छ, उनीहरूकहाँ (मक्काका मुशरिकहरूकहाँ) उनीहरूलाई (खराबीबाट) रोक्ने धेरै महत्त्वपूर्ण खबरहरू (हुकुम, निषेध) आइसकेका छन्। (यी आदेश र ज्ञान) पूर्ण हिकमत हुन्। तर रसूलहरू, चेतावनी र डर देखाउने कुराले (उनीहरूलाई) कुनै फाइदा दिँदैनन्। त्यसैले (हे मेरा हबीब! उनीहरू इन्कारमा अडिग छन् भने) तिमी पनि उनीहरूबाट मुख फर्काऊ। बोलाउने (इसराफील अलैहिस्सलाम)ले कहिल्यै नदेखिएको र नजानिएको कुरातिर (महशरको मैदान, हिसाबतिर) बोलाउने दिन, उनीहरू आँखा झुकाएर, अपमानित भई (डर र त्रासले कता जाने थाहा नपाई) छरिएका सलहझैँ आफ्ना कब्रबाट निस्कनेछन्। बोलाउनेतिर (घाँटी झुकाएर) दौडँदै काफिरहरू भन्नेछन्: ‘आज हाम्रा लागि कस्तो कठिन र कष्टकर दिन!’”५
मेरा रबले तिमीहरूलाई पनि हिदायत देऊन्
मुशरिकहरूले मुसलमानहरूमाथि लगाएको तीन वर्षको नाकाबन्दी अन्त्य भएपछि नजरानबाट एउटा समूह हजुर रसूलुल्लाहकहाँ आयो। उनीहरू बीसजना जति थिए; हब्शा हिजरत गर्नुभएका असहाबे किरामबाट इस्लामबारे सुनेका थिए र इस्लाम सिक्न तथा प्यारा नबीलाई देख्ने सौभाग्य पाउन मक्का आएका थिए। काबा मुअज्जमाको छेउमा उनीहरूले हजुर रसूलुल्लाहसँग भेट गरे। धेरै प्रश्न सोधेर चाहेभन्दा पनि सुन्दर र पूर्ण जवाफ पाए। कुरैशका मुशरिकहरू पनि चारैतिरबाट उनीहरूलाई हेरिरहेका थिए। सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाइनुभएका हाम्रा प्यारा नबीले उनीहरूलाई कुरआने करीमबाट केही आयते करीमा पढेर सुनाउनुभयो। उनीहरू यसबाट निकै प्रभावित भए र आँसु थाम्न नसकेर रोए। त्यसपछि हजुरको निम्तो पाएर अत्यन्त सन्तुष्ट भए र ठूलो खुसीका साथ कलिमाए शहादत पढेर मुसलमान हुने सौभाग्य पाए। आफ्नो देश फर्कन अनुमति माग्दा अबू जहल उनीहरूकहाँ आयो र अपमानले भरिएका यस्ता कुरा गर्यो: “तिमीहरूजस्तो मूर्ख हामीले कहिल्यै देखेनौँ!… उनको छेउमा एक पटक बस्दैमा आफ्नो धर्म छोड्यौ र उनले जे भने, त्यसलाई साँचो मान्यौ!…” भर्खरै असहाब हुने सौभाग्य पाउनुभएका यी व्यक्तिहरूले जवाफ दिनुभयो: “अल्लाह तआलाले तिमीहरूलाई पनि हिदायत देऊन् भन्ने हाम्रो कामना छ। तिमीहरूले हामीमाथि गरेको यो अपमान र अज्ञानता हामी तिमीहरूमाथि गर्दैनौँ। हामीले तिमीहरूको कुनै हक कुल्चेका छैनौँ। तर यो राम्ररी जान, केही अज्ञानीका कुराले हामीले पाएको यो ठूलो नियामत कहिल्यै गुमाउन चाहँदैनौँ, यो सत्य धर्मबाट फर्किँदैनौँ।”६
“हे काका! मेरा रब अल्लाह तआलाले कुरैशका सम्झौतापत्रमा रुखको कीरा लगाइदिनुभयो। अल्लाह तआलाको नामबाहेक त्यसमा लेखिएका अत्याचार, नाता तोड्ने कुरा, लाञ्छना… जस्ता कुनै कुरा बाँकी राखेन, सबै नष्ट गरिदियो” हदीसे शरीफ
यस घटनापछि पठाउनुभएका आयते करीमाहरूमा अल्लाह तआलाले भावार्थमा यसो भन्नुभयो: “यस (कुरआने करीम)भन्दा अघि हामीले किताब दिएका धेरै मानिसहरू यसमा (कुरआने करीममा) ईमान ल्याउँछन्। उनीहरूलाई (कुरआने करीम) पढेर सुनाइँदा उनीहरूले भने: ‘हामीले यसमा ईमान ल्यायौँ। निःसन्देह यो हाम्रा रबबाट (आएको) सत्य हो। वास्तवमा हामी यसअघि पनि इस्लाम स्वीकार गरिसकेका मानिस थियौँ।’ यिनीहरूलाई सब्र (र दृढता) गरेकाले यिनीहरूको इनाम दुई पटक दिइनेछ। यिनीहरू खराबीलाई भलाइले हटाउँछन्, हामीले दिएको जीविकाबाट (भलाइमा) खर्च गर्छन्। यिनीहरूले नराम्रो कुरा सुन्दा त्यसबाट मुख फर्काउँछन् र भन्छन्: ‘हाम्रा कर्म हाम्रा लागि, तिमीहरूका कर्म तिमीहरूका लागि। तिमीहरूलाई सलाम छ (हामीबाट ढुक्क रह)। हामी अज्ञानीहरूलाई खोज्दैनौँ (उनीहरूको मित्रता पनि चाहँदैनौँ)।’”७
पानीको कसीदा८
हे आँखा, मेरो मनका आगोमा आँसुको पानी नछर्क,
किनकि यति दन्किएका आगोको उपाय बन्दैन पानी।
घुम्ने गुम्बजको रङ पानीजस्तो हो कि, मलाई थाहा छैन,
कि मेरा आँखाबाट घुम्ने गुम्बजलाई घेरेको छ पानी।
तपाईँको तरबारको स्वादले मेरो मन चिराचिरा भए अचम्म छैन,
किनकि बग्दाबग्दै पर्खालमा प्वाल पारिदिन्छ पानी।
घाइते मन डराउँदै तपाईँको तीरको टुप्पोको९ कुरा गर्छ,
घाउ भएकाले सधैँ होसियार भएर पिउँछ पानी।
मालीले गुलाफबारीलाई पानीको भरमा छोडोस्, दुःख नगरोस्,
तपाईँको अनुहारजस्तो एउटा गुलाफ फुल्दैन, हजार बगैँचालाई दिए पनि पानी।
कुनै लेखकले तपाईँको लिपिको मसिनोपनको नक्कल गर्न सक्दैन,
कलमजस्तै हेर्दाहेर्दै आँखामा झरोस् उसको कालो पानी।
तपाईँको गालाको सम्झनाले मेरा परेला भिजे भने के भो?
खेर जाँदैन, गुलाफको आशामा काँडालाई दिनु पानी।
शोकको दिन रोगी मनबाट आफ्नो तरबार नरोक्नुहोस्,
असल काम हो अँध्यारो रातमा रोगीलाई दिनु पानी।
हे मन, उहाँको तीरको टुप्पो माग, विरहमा मेरो तिर्सना शान्त पार,
म तिर्खाएको छु, यस मरुभूमिमा मेरा लागि खोज पानी।
म तपाईँको ओठको तिर्सनामा छु, जाहिदहरू कौसर चाहन्छन्,
जसरी मातेकालाई मदिरा, होसमा हुनेलाई मीठो लाग्छ पानी।
तपाईँको गल्लीको बगैँचामा सधैँ नरोकिई बगिरहन्छ,
सायद त्यो सुन्दर चालका सरुको आशिक भएको छ पानी।
माटो भएर त्यस गल्लीबाट पानीको बाटो छेक्नुपर्छ मैले,
किनकि प्रतिद्वन्द्वी हो मेरो, त्यस गल्लीमा जान दिन्नँ पानी।
हे साथीहरू, हात चुम्ने चाहनामा म मरेँ भने,
मेरो माटोको घैँटो बनाएर प्रियतमलाई दिनू पानी।
“यसभन्दा अघि हामीले किताब दिएका धेरै मानिसहरू यसमा ईमान ल्याउँछन्। उनीहरूलाई (कुरआने करीम) पढेर सुनाइँदा उनीहरूले भने: ‘हामीले यसमा ईमान ल्यायौँ। निःसन्देह यो हाम्रा रबबाट (आएको) सत्य हो। वास्तवमा हामी यसअघि पनि इस्लाम स्वीकार गरिसकेका मानिस थियौँ’” कसस: ५२–५३
जन्नतुल मुअल्ला
हाम्री आमा हजरत खदीजा “रदियल्लाहु अन्हा”लगायत धेरै असहाबे किरामका मकबरा रहेको
कब्रिस्तान।
आज यी मकबरा देख्न सम्भव छैन। दुर्भाग्यवश यी सबै सुन्दर
ऐतिहासिक सम्पदा भत्काइएका छन्।
