मक्काबाट ताइफको यात्रा
अर्को वर्षको जिलहिज्जा महिनामा फेरि आउने गरी आफ्नो देश फर्कन उहाँहरूले हाम्रा नबीसँग अनुमति लिनुभयो र बिदा हुनुभयो। नयाँ मुसलमान भएका यी छजना उक्बा बिन आमिर, असअद बिन जुरारा, औफ बिन हारिस, राफे बिन मालिक, कुत्बा बिन आमिर र जाबिर बिन अब्दुल्लाह (रदियल्लाहु अन्हुम) हुनुहुन्थ्यो।१
मुसलमान भएका छजना मदीनामा आफ्नो कौमकहाँ फर्केपछि तुरुन्तै इस्लाम र हाम्रा नबीबारे बताउन, मानिसहरूलाई इस्लाम धर्ममा पस्न निम्तो दिन थाल्नुभयो। यस काममा उहाँहरू यति अघि बढ्नुभयो, मदीनामा हाम्रा नबी र इस्लामको कुरा नहुने एउटा पनि घर बाँकी रहेन। यसरी इस्लाम खजरज कबिलामा फैलियो, औस कबिलाका पनि केही मानिस मुसलमान भए।
ताइफवासीलाई ईमानको निम्तो
हाम्रा प्यारा नबीका धेरै मुजिजा देखे पनि मुशरिकहरू जिद्दीका कारण ईमान ल्याउँदैनथे; उल्टै मुसलमान भएका आफ्नै छोराछोरी, दाजुभाइ, नातेदार र साथीहरूलाई सताउन र अत्याचार गर्न पछि हट्दैनथे। झन्-झन् कडा हुँदै गएका यी अत्याचार र यातनाले हाम्रा प्यारा नबी साह्रै दुःखी हुनुभयो। मक्कानजिकैको ताइफ गएर त्यहाँका मानिसहरूलाई इस्लामतर्फ बोलाउने विचार गर्नुभयो। यसैकारण जैद बिन हारिसालाई साथमा लिएर ताइफ जानुभयो।
ताइफका प्रमुख मानिसहरूमध्ये अम्रका छोराहरू अब्दे यालील, हबीब र मसऊदसँग भेट गर्नुभयो। उनीहरूलाई इस्लाम बताएर अल्लाह तआलामाथि ईमान ल्याउन भन्नुभयो। उनीहरूले ईमान नल्याएको मात्र होइन, अपमान पनि गरे, अझ भने: “अल्लाह तआलाले नबी पठाउन तिमीबाहेक अरू कोही भेट्टाउनुभएन? अल्लाह तआला तिमीबाहेक अरूलाई नबी बनाएर पठाउन असमर्थ हुनुहुन्छ र? हाम्रो देशबाट निस्केर जहाँ जानु छ, जाऊ!… तिम्रो कौमले तिम्रा कुरा स्वीकार गरेन, त्यसैले यहाँ आयौ, होइन? कसम खान्छौँ, हामी पनि तिमीबाट टाढा रहनेछौँ। तिम्रो कुनै पनि माग स्वीकार गर्नेछैनौँ।”
हजुर रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) दुःखी हुँदै उनीहरूको छेउबाट हिँड्नुभयो। सकीफ कबिलालाई दस दिन वा एक महिना इस्लामतर्फ बोलाउनुभयो, तर उनीहरूमध्ये कसैले ईमान नल्याएको मात्र होइन, उल्टै ठट्टा गरे, यातना दिए, हल्ला गर्दै गिज्याए। केटाकेटी र जवानहरूलाई उहाँ हिँड्ने बाटाका दुवैतिर पङ्क्ति लगाएर ढुङ्गा हान्न लगाए र उहाँमाथि खेदाए। ताइफका जवानहरूले हानेका ढुङ्गा छेक्न हजरत जैद आफ्नो शरीरलाई ढाल बनाएर हाम्रा नबीलाई कुनै हानि नहोस् भनेर रोक्ने प्रयास गर्दै हुनुहुन्थ्यो। हजरत जैद हाम्रा प्यारा नबीको वरिपरि चारैतिर घुम्दै ढुङ्गा उहाँलाई नलागोस् भनेर छटपटाइरहनुभएको थियो। उहाँको मुबारक शरीरमा कुनै हानि नहोस् भनेर आफूलाई लागेका ढुङ्गाको वास्ता गर्नुहुन्नथ्यो। यस्तै दिनमा ज्यान दिन उहाँ मौका पर्खिरहनुभएको थिएन र? हेर, अब सारा संसारका सरदारलाई ढुङ्गा हानिरहेका थिए, सताउँदै, यातना दिँदै आफ्नो देशबाट निकाल्न खोजिरहेका थिए।
प्यारा नबीलाई जोगाउन हजरत जैद जति यताउता दौडनुहुन्थ्यो, ढुङ्गा त्यति नै उहाँको टाउको, शरीर र खुट्टामा एकपछि अर्को लाग्थे। यसैले हजरत जैदको सारा शरीर रगताम्मे भएको थियो। आफ्ना प्यारा नबीलाई जोगाउन उहाँ आफ्नो सर्वस्व लगाइरहनुभएको थियो र ढुङ्गा हान्ने अत्याचारीहरूलाई सक्दो ठूलो स्वरले कराइरहनुभएको थियो: “नगर!… नहान!… उहाँ सारा संसारका सरदार हुनुहुन्छ! उहाँ रसूलुल्लाह हुनुहुन्छ!… मेरो शरीर टुक्रा-टुक्रा पार, तर हाम्रा नबीलाई कुनै हानि नहोस्!…” जैद बिन हारिसालाई नाघेर हजुर रसूलुल्लाहसम्म पुगेका ढुङ्गाले हजुरका मुबारक खुट्टा रगताम्मे बनाइसकेका थिए।
दुःखी, थकित र घाइते हाम्रा प्यारा नबी उत्बा र शैबा नाम गरेका दुई दाजुभाइको दाखबारीनजिक पुग्नुभयो। त्यहाँ, सबै मोमिनहरू जसका लागि ज्यान कुर्बान गर्न चाहन्छन्, ती हजुर रसूलुल्लाहले आफ्ना मुबारक खुट्टाबाट बगेको रगत पुछ्नुभयो।
वुजू गरेर एउटा रुखमुनि दुई रकअत नमाज पढ्नुभयो। त्यसपछि आफ्ना मुबारक हात उठाएर मुनाजात गर्नुभयो।
दाखबारीका मालिकहरू यो दृश्य हेरिरहेका थिए। हजुर रसूलुल्लाहमाथि परेका कुरा उनीहरूले देखेका थिए, उहाँ परदेशमा एक्लै पर्नुभएको देखेका थिए। उनीहरूमा दया जाग्यो। अद्दास नाम गरेका आफ्ना दासमार्फत अङ्गुर पठाए। अङ्गुर खान थाल्दा हाम्रा प्यारा नबीले बिस्मिल्लाह भन्नुभयो। अङ्गुर ल्याउने दास इसाई हुनुहुन्थ्यो। बिस्मिल्लाह सुनेर उहाँ छक्क पर्नुभयो र सोध्नुभयो: “म वर्षौँदेखि यहाँ छु, कसैबाट यस्तो कुरा सुनेको छैनँ। यो कस्तो वचन हो?”
रसूलुल्लाहले सोध्नुभयो: “तिमी कहाँका हौ?” अद्दासले भन्नुभयो: “म नैनवाको हुँ।” रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “त्यसो भए तिमी यूनुस (अलैहिस्सलाम)को देशका रहेछौ।” अद्दासले सोध्नुभयो: “तपाईँ यूनुसलाई कसरी चिन्नुहुन्छ? यहाँ उहाँलाई कसैले चिन्दैन।” रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “उहाँ मेरा भाइ हुनुहुन्छ। उहाँ पनि मजस्तै नबी हुनुहुन्थ्यो।”
अद्दासले भन्नुभयो: “यस्तो सुन्दर अनुहार र यस्ता मीठा वचनका मालिक झूटा हुन सक्दैनन्। म विश्वास गर्छु, तपाईँ अल्लाहका रसूल हुनुहुन्छ।” उहाँ मुसलमान हुनुभयो र भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! वर्षौँदेखि म यी अत्याचारी, यी झूटाहरूको दासत्व गरिरहेको छु। यिनीहरू सबैको हक खान्छन्। सबैलाई ठग्छन्। यिनको कुनै राम्रो पक्ष छैन। संसारी धन जम्मा गर्न र आफ्ना वासना पूरा गर्न हर किसिमको नीचता गर्न तयार हुन्छन्। म यिनीहरूलाई घृणा गर्छु। तपाईँसँगै जान, तपाईँको सेवाको सौभाग्य पाउन, अज्ञानी र मूर्खहरूले तपाईँप्रति गर्ने अनादरको तारो बन्न, तपाईँको मुबारक शरीरको रक्षाका लागि कुर्बान हुन चाहन्छु।”२
हजुर रसूलुल्लाहले मुस्कुराउँदै भन्नुभयो: “अहिले आफ्ना मालिकहरूकहाँ बस! केही समयपछि मेरो नाम जताततै सुन्नेछौ। त्यस बेला मकहाँ आऊ।”
“नगर!… नहान!… उहाँ सारा संसारका सरदार हुनुहुन्छ! उहाँ रसूलुल्लाह हुनुहुन्छ! मेरो शरीर टुक्रा-टुक्रा पार, तर हाम्रा नबीलाई कुनै हानि नहोस्!” जैद बिन हारिसा “रदियल्लाहु अन्हु”
केही बेर आराम गरेपछि उहाँहरू मक्कातिर लाग्नुभयो। मक्का पुग्न दुई बासको बाटो बाँकी रहँदा उहाँले एउटा बादलले आफूहरूलाई छहारी दिइरहेको देख्नुभयो। ध्यान दिएर हेर्दा त्यो जिब्रील अलैहिस्सलाम हुनुहुन्छ भन्ने बुझ्नुभयो। यो घटना हाम्रा प्यारा नबीले हाम्री आमा आइशा सिद्दीकालाई सुनाउनुभएको थियो।
“सहीह बुखारी” र अहमद बिन हम्बलको “मुस्नद”मा यसो बताइएको छ: एक दिन हाम्री आमा हजरत आइशाले “या रसूलल्लाह! तपाईँमाथि उहुदको दिनभन्दा पीडादायी कुनै दिन बितेको छ?” भनेर सोध्नुभएको थियो र हजुर रसूलुल्लाहले यसरी जवाफ दिनुभएको थियो: “अल्लाहको कसम, तिम्रो कौमबाट मैले यस्तो सास्ती भोगेँ, उहुदको गजवामा भएका काफिरहरूबाट पनि त्यस्तो भोगिनँ। इब्ने अब्दे यालील बिन अब्दे कुलाललाई मैले आफूलाई पेस गर्दा (अर्थात् आफ्नो नुबुव्वत बताएर उसलाई धर्मतर्फ बोलाउँदा) उसले स्वीकार गरेन। उनीहरूको छेउबाट यति ठूलो पीडासाथ छुट्टिएँ, कर्नुस्सआलिब भन्ने ठाउँ नपुगुन्जेल होसमा आउन सकिनँ। त्यहाँ मैले टाउको माथि उठाएँ। एउटा बादलले ममाथि छाया पारेको देखेँ। हेर्दा बादलभित्र जिब्रील (अलैहिस्सलाम) उभिनुभएको थियो। उहाँले मलाई पुकारेर भन्नुभयो: ‘हे मुहम्मद! हक तआलाले तपाईँका बारेमा तपाईँको कौमले भनेका कुरा सुन्नुभयो। उनीहरूले तपाईँलाई जोगाउन नचाहेको कुरा पनि जान्नुभयो। तपाईँले जे चाहनुहुन्छ, त्यसको आदेश दिनुहोस् भनेर पहाडहरूमा खटिएका यी फरिश्तालाई तपाईँकहाँ पठाउनुभएको छ।’ ती फरिश्ताले पनि मलाई पुकारेर सलाम गरेपछि भन्नुभयो: ‘हे मुहम्मद! जिब्रीलले भन्नुभएजस्तै, हक तआलाले पहाडहरूको फरिश्ता मलाई तपाईँकहाँ पठाउनुभएको छ, ताकि तपाईँ मलाई जे चाहनुहुन्छ, आदेश दिनुहोस्। म तपाईँको आदेशका लागि तयार छु। यदि तपाईँ यी दुई ठाडा पहाड (कुऐकिआन पहाड र अबू कुबैस पहाड) मक्कावासीमाथि बन्द भएझैँ एकअर्कासँग जोडिऊन् (र मुशरिकहरूलाई पूरै किचून्) भन्ने चाहनुहुन्छ भने आदेश दिनुहोस्, जोडिदिन्छु।’ मैले स्वीकार गरिनँ र भनेँ: ‘(होइन! म सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाइएको हुँ।) अल्लाह तआलाले यी मुशरिकहरूको सन्तानबाट जनाबे हकको मात्र इबादत गर्ने र अल्लाह तआलासँग कुनै कुरालाई साझेदार नठहराउने पुस्ता निकालिदिऊन् भनेर म दुआ गर्छु।’”
ताइफबाट मक्का फर्कंदै गर्दा प्यारा नबीले नख्ला भन्ने ठाउँमा केही बेर आराम गर्नुभयो। एक बेला उहाँ नमाज पढ्न उभिनुभयो। त्यहाँबाट जाँदै गरेका नसीबीनका जिनहरूको एउटा समूह हाम्रा प्यारा नबीले पढ्नुभएका कुरआने करीमका आयत सुनेर रोकियो र सुन्न थाल्यो। त्यसपछि उनीहरू प्यारा नबीसँग भेटेर मुसलमान भए। प्यारा नबीले उनीहरूलाई भन्नुभयो: “आफ्नो कौमकहाँ पुगेपछि मेरो ईमानको निम्तो उनीहरूलाई पनि सुनाऊ। उनीहरूलाई पनि ईमानतर्फ बोलाऊ।”
ती जिनहरूले आफ्नो कौमकहाँ गएर यो कुरा सुनाएपछि सुन्ने सबै जिनले ईमान ल्याए।३ यो कुरा कुरआने करीमको सूरा जिनमा र “बुखारी” तथा “मुस्लिम” नाम गरेका प्रसिद्ध हदीसे शरीफका किताबहरूमा बताइएको छ।
मक्का नजिकिँदै गर्दा मोमिनहरूले हजुर रसूलुल्लाहकहाँ यस्तो खबर पठाए: “ताइफका नीचहरूले तपाईँसँग गरेको नराम्रो व्यवहार कुरैशले थाहा पाइसके। अहिले पाल्नुभयो भने उनीहरूले अत्याचार बढाउन सक्छन्।” प्यारा नबीले हिरा पुगेपछि सुहैल बिन अम्रकहाँ एकजनालाई पठाएर आफूलाई संरक्षणमा लिन अनुरोध गर्नुभयो। ती अभागीले स्वीकार नगरेपछि मुतइम बिन अदीकहाँ खबर पठाउनुभयो। उनले यो अनुरोध स्वीकार गरे। हबीबे अकरम र नबीए मुहतरम मुतइम बिन अदीको संरक्षणमा मक्का आउनुभयो। मुतइमले पनि यो कुरा कुरैशलाई बताए। रसूलुल्लाहले बैते शरीफको तवाफ गर्नुभयो र हजरे अस्वदलाई चुम्नुभयो। केही दिनपछि उहाँले मुतइमलाई भन्नुभयो: “अब योभन्दा बढी म तिम्रो संरक्षणमा नबसूँ।” मुतइमले पनि स्वीकार गरे। जनाबे हकले आफ्ना हबीबलाई आफ्नै संरक्षणमा राखेर जोगाउनुभयो।
“ला इलाह इल्लल्लाह” भनेर छुटकारा पाऊ
रसूल अलैहिस्सलामले मानिसहरूलाई सत्य बाटोतर्फ बोलाइरहनुभयो। यो देखेर मुशरिकहरू फेरि उत्तेजित भए र पहिलेभन्दा पनि बढी यातना र अत्याचार गर्न थाले। तब जनाबे हकले प्यारा नबीलाई काबाको जियारतको समयमा जियारत गर्न आउने अरब कबिलाहरूसँग भेटेर उनीहरूलाई इस्लामतर्फ बोलाउन आदेश दिनुभयो। यो आदेशपछि हाम्रा प्यारा नबी मक्कावरिपरि लाग्ने जुलमजाज, उकाज र मजन्ना मेलाहरूमा जान थाल्नुभयो।
उहाँ बारम्बार त्यहाँ जानुहुन्थ्यो र कबिलाहरूलाई अल्लाह तआलाको एकत्व र उहाँको इबादततर्फ बोलाउनुहुन्थ्यो, आफू नबी हुनुभएको कुरा स्वीकार गर्न भन्नुहुन्थ्यो। स्वीकार गरेमा जनाबे हकले उनीहरूलाई जन्नत दिनुहुनेछ भन्ने बताउनुहुन्थ्यो। प्यारा नबीले लगभग बिन्ती गरेझैँ गर्नुहुने यी निम्तोमा, दुःखको कुरा, कसैले कान थाप्दैनथ्यो; कोही असभ्य व्यवहार गर्थे, अपमान गर्थे, कोही मुख बिगारेर नराम्रा कुरा गर्थे। कुरैशका मुशरिकहरू पनि उहाँको पछि लागेर उहाँ गएका कबिलाहरूलाई बिगार्थे।
इमाम अहमद, बैहकी, तबरानी र इब्ने इसहाकले बताएअनुसार रबीआ बिन अब्बादले यसरी रिवायत गर्नुभयो: “म जवान थिएँ। बुबासँग मिना गएको थिएँ। रसूल अलैहिस्सलाम अरब कबिलाहरू बसेका ठाउँमा पुग्नुहुन्थ्यो र भन्नुहुन्थ्यो: ‘हे फलानाका छोराहरू हो! तिमीहरूले पुज्दै आएका यी मूर्तिहरू फ्याँकेर अल्लाह तआलासँग कुनै साझेदार नठहराई उहाँको इबादत गर्न, ममाथि ईमान ल्याएर मलाई साँचो मान्न, अनि हक तआलाबाट मलाई पठाइएको कर्तव्य खुलस्त पारेर पूरा नगरुन्जेल मेरो रक्षा गर्न तिमीहरूलाई आदेश दिनुहुने अल्लाह तआलाको म रसूल हुँ!…’
उहाँको पछि-पछि हिँड्ने, डेढो आँखा र बाटिएको कपाल भएको एकजना मानिस भन्थ्यो: ‘हे फलानाका छोराहरू हो! यिनले तिमीहरूलाई हाम्रा मूर्ति लात र उज्जालाई पुज्नबाट रोकेर आफैँले गढेको धर्मतर्फ बोलाउँदै छन्!… होसियार! यिनको कुरा नसुन, यिनको आज्ञा नमान!…’ मैले बुबालाई सोधेँ: ‘यी व्यक्तिको पछि लाग्ने को हो?’ उहाँले भन्नुभयो: ‘उनका काका अबू लहब।’”
तबरानीले तारिक बिन अब्दुल्लाहबाट यसरी रिवायत गर्नुभयो: “मैले रसूल अलैहिस्सलामलाई जुलमजाज मेलामा देखेको थिएँ। मानिसहरूले सुनून् भनेर उहाँ ठूलो स्वरमा पुकार्दै हुनुहुन्थ्यो: ‘हे मानिसहरू हो! “ला इलाह इल्लल्लाह (अल्लाह तआलाबाहेक कुनै इलाह छैन)” भन र छुटकारा पाऊ!’ उहाँको पछि लाग्ने एकजना मानिस आफ्नो हातमा परेका ढुङ्गा उहाँका खुट्टामा हान्दै भन्थ्यो: ‘हे मानिसहरू हो! नपत्याऊ!… यिनीबाट होसियार! किनभने यिनी झूटा हुन्!…’ लागेका ढुङ्गाले उहाँका मुबारक खुट्टाबाट रगत बगाइसकेका थिए, तर उहाँ अझै नआत्तिई, नथाकी निम्तो दिइरहनुभएको थियो। ‘यी जवान को हुन्?’ भनेर मानिसहरूले सोधे। कसैले जवाफ दियो: ‘बनू अब्दुल मुत्तलिबका एक जवान हुन्।’ ‘ढुङ्गा हान्ने को हो?’ भनेर सोध्दा उसले भन्यो: ‘उनका काका अबू लहब।’”
इमाम बुखारीले आफ्नो “तारीखुल कबीर”मा र तबरानीले आफ्नो “मुजमुल कबीर”मा यो कुरा उल्लेख गर्नुभएको छ: मुद्रिक बिन मुनीबले आफ्ना बुबाबाट, उहाँले आफ्ना बुबाबाट रिवायत गर्दै भन्नुभयो: “हामी बुबासँग मिना आएर बास बसेका थियौँ। एउटा समूहसँग भेट भयो। एकजना व्यक्ति उनीहरूलाई भन्दै हुनुहुन्थ्यो: ‘हे मानिसहरू हो! ला इलाह इल्लल्लाह भन र छुटकारा पाऊ!’ वरिपरिका मानिसहरूमध्ये कोही उहाँको त्यस सुन्दर अनुहारमा थुक्दै थिए, कोही टाउकोमा माटो छर्दै थिए, कोही गाली गर्दै किसिम-किसिमका अपमान गर्दै थिए। यो हाल मध्याह्नसम्म चल्यो। त्यही बेला एउटी सानी केटी हातमा पानीको भाँडो लिएर त्यहाँ आउनुभयो। उहाँलाई त्यस हालमा देखेर रुन थाल्नुभयो। ती व्यक्तिले पानी पिउनुभएपछि केटीतिर फर्केर भन्नुभयो: ‘हे छोरी! तिम्रा बुबालाई पासोमा पारेर मारिन्छ, उनको बेइज्जत हुन्छ भनेर नडराऊ!’ त्यसपछि हामीले त्यहाँ भएकाहरूसँग सोध्यौँ: ‘यी व्यक्ति र ती केटी को हुन्?’ उनीहरूले भने: ‘यी बनू अब्दुल मुत्तलिबका मुहम्मद हुन्, छेउमा भएकी उनकी छोरी जैनब हुन्।’”
“उहाँ (यूनुस अलैहिस्सलाम) मेरा भाइ हुनुहुन्छ। उहाँ पनि मजस्तै नबी हुनुहुन्थ्यो” हदीसे शरीफ
सईद बिन यह्या बिन सईद उमवीले आफ्नो “मगाजी”मा आफ्ना बुबाबाट रिवायत गर्नुभयो; उहाँले अबू नईम र अब्दुर्रहमान आमिरीबाट, अब्दुर्रहमान आमिरीले धेरै मानिसबाट रिवायत गर्नुभयो। उनीहरूले भने: एक दिन हाम्रा प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) उकाज मेला जानुभयो। बनू आमिर कबिलाकहाँ पुगेर उनीहरूलाई सोध्नुभयो: “हे बनू आमिर! तिमीहरूकहाँ शरण लिनेहरूलाई तिमीहरू कसरी संरक्षण दिन्छौ?” उनीहरूले भने: “हामीलाई कसैले एउटा कटु वचन पनि लगाउन सक्दैन, हाम्रो अनुमतिबिना हाम्रो आगो पनि ताप्न सक्दैन!…” प्यारा नबीले भन्नुभयो: “म अल्लाह तआलाको रसूल हुँ। म तिमीहरूकहाँ आएँ भने मेरा रबले मलाई दिनुभएको नुबुव्वतको कर्तव्य मानिसहरूसम्म नपुर्याउन्जेल मेरो रक्षा गर्छौ?” उनीहरूले सोधे: “तिमी कुरैशका कुन घरानाका हौ?” हजुरले “बनू अब्दुल मुत्तलिबको” भन्नुहुँदा उनीहरूले भने: “तिमी बनू अब्दुल मुत्तलिबका हौ भने उनीहरूले किन तिम्रो रक्षा गर्दैनन्?” हजुर रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “मलाई झूटो ठहराउनेहरूमा सबैभन्दा अगाडि उनीहरू नै भए।” बनू आमिरको समूहले भन्यो: “हे मुहम्मद! हामी न तिमीलाई अस्वीकार गर्छौँ, न तिमीले ल्याएका कुरामा ईमान ल्याउँछौँ। तर तिमीले नुबुव्वतको कर्तव्य मानिसहरूसम्म नपुर्याउन्जेल तिम्रो रक्षा गर्छौँ।”
त्यसपछि प्यारा नबी उनीहरूको छेउमा बस्नुभयो। त्यही बेला बनू आमिरका प्रमुखमध्ये बैहरा बिन फारिस मेलामा किनमेल सकेर उनीहरूकहाँ आयो र प्यारा नबीतिर देखाउँदै त्यहाँ भएकाहरूलाई सोध्यो: “यी को हुन्?” उनीहरूले भने: “मुहम्मद बिन अब्दुल्लाह हुन्।” बैहराले “उनीसँग तिमीहरूको के काम, छेउमा बसाल्यौ?” भनेपछि उनीहरूले भने: “हामीकहाँ शरण लिएका छन्, आफू अल्लाहका रसूल हुँ भन्छन् र नुबुव्वतको कर्तव्य मानिसहरूसम्म नपुर्याउन्जेल आफ्नो रक्षा गर्न हामीसँग माग्छन्।” त्यसपछि बैहरा प्यारा नबीतिर फर्केर भन्यो: “तिम्रो रक्षा गर्न अघि सर्नु भनेको सारा अरबको काँडको तारो आफ्नो छाती बनाउनु हो।” अनि आफ्नो कौमलाई भन्यो: “तिमीहरूभन्दा नराम्रो कुरा लिएर आफ्नो देश फर्कने कुनै कबिला छैन। भनेपछि तिमीहरू सारा अरबसँग लड्ने, उनीहरूको काँडको तारो आफ्नो शरीर बनाउने, होइन त!… उनको कौमले उनमा कुनै भलाइ देखेको भए उनीहरू आफैँ पहिले रक्षा गर्थे। उनको कौमले झूटो ठहराएर आफूबाट टाढा पारेको मानिसलाई तिमीहरू आश्रय दिन, सहायता गर्न अघि सर्दै छौ!… तिमीहरू साह्रै गलत सोच्दै छौ!…”
त्यसपछि त्यस अभागीले हाम्रा प्यारा नबीतिर फर्केर “तुरुन्तै हाम्रो बीचबाट निस्केर आफ्नो कौमकहाँ फर्क!… कसम खान्छु, मेरो कौमको बीचमा नभएको भए अहिल्यै तिम्रो घाँटी काटिदिन्थेँ!…” भन्ने दुस्साहस गर्यो। यी कुरा सुनेर सारा संसारका सरदार ठूलो दुःखका साथ आफ्नो ऊँटमा चढ्नुभयो। त्यो ढिट बैहराले हजुर रसूलुल्लाहलाई ऊँटबाट खसालिदियो। यो घटना देखेकी असहाबे किराममध्येकी दबाआ बिन्त आमिर नाम गरेकी एक महिलाले चिच्याउँदै आफ्ना नातेदारलाई पुकार्नुभयो: “अल्लाह तआलाका हबीबलाई गरिएको यो व्यवहार तिमीहरू कसरी सहन्छौ? मेरो मान राखेर रसूलुल्लाहलाई यिनीहरूको हातबाट छुटाउने कोही छैन?” उहाँका काकाका छोराहरूमध्ये तीनजना तुरुन्तै अभागी बैहरामाथि जाइलागे। बैहराको कौमका दुईजनाले उसलाई सघाउन खोजे, तर अरूले बैहरा र उसका सहयोगीहरूलाई लछारपछार गरेर कुटे। यो दृश्य हेरिरहनुभएका हाम्रा प्यारा नबीले आफ्ना लागि लड्ने ती तीनजनाका लागि “या रब! यिनीहरूलाई तपाईँको बरकत दिनुहोस्!” र बैहरा र उसका सहयोगीहरूका लागि “या रब! यिनीहरूलाई तपाईँको रहमतबाट टाढा राख्नुहोस्!” भनेर दुआ गर्नुभयो।
उहाँले भलाइको दुआ गर्नुभएकाहरू मुसलमान हुने सौभाग्य पाए, अरूहरू भने काफिर भएरै मरे। बनू आमिर कबिलाका मानिसहरूले आफ्नो देश फर्केपछि इलाही किताब पढेका आफ्नो कबिलाका एकजना वृद्धलाई मक्कामा आफूहरूमाथि बितेका कुरा सुनाए। ती व्यक्तिले प्यारा नबीको नाम सुन्नासाथ उनीहरूलाई यसो भन्दै हप्काए: “हे बनू आमिर! तिमीहरूले के गर्यौ? इस्माईलका सन्तानमध्ये आजसम्म कसैले पनि झूटो नुबुव्वतको दाबी गरेको छैन। निःसन्देह उहाँले भन्नुभएको कुरा साँचो र सत्य थियो। गुमाइएको यो अवसर अब फेरि पाउन साह्रै गाह्रो छ!…”
जिब्रीलसँग कुरा गर्दै हुनुहुँदा,
रफरफ आयो, अगाडि आएर सलाम गर्यो;
जहानका ती शाहलाई त्यस बेला लियो,
अनि सिद्रातिर तुरुन्तै लगिहाल्यो।
“हे मानिसहरू हो! ला इलाह इल्लल्लाह भन र छुटकारा पाऊ!” हदीसे शरीफ
इसरा र मेराज
