अकबाका बैअतहरू
पहिलो अकबा बैअत
बेसतको एघारौँ वर्ष, जिलहिज्जा महिनामा असअद बिन जुरारा र उहाँका एघारजना साथी हजको बेला फेरि मक्का आए। सारा संसारका सरदारसँगको अघिल्लो भेटपछि ठ्याक्कै एक वर्ष बितेको थियो। त्यस वर्ष मुशरिकहरूले मुसलमानहरूलाई अरू वर्षभन्दा पनि बढी दुःख र कष्ट दिइरहेका थिए। हजुर रसूलुल्लाहको सधैँ पछि लाग्थे, उहाँसँग कुरा गर्ने जो कोहीलाई यातना दिन्थे। यो थाहा पाएर मदीनावासीहरूले हाम्रा नबीसँग राति अकबामा भेट्ने वचन लिए। रात परेपछि भेटे। आफ्नो निष्ठा जाहेर गर्दै, उहाँका सबै आदेश र इच्छाप्रति समर्पित रहने वचन दिएर बैअत गरे। यस सम्झौतामा उनीहरूले “अल्लाह तआलासँग शरीक नठहराउने, जिना नगर्ने, चोरी नगर्ने, झूटो लाञ्छनाबाट टाढा रहने, बदनामी र रोजीको डरले आफ्ना सन्तान नमार्ने” प्रतिज्ञा गरे।१
हाम्रा प्यारा नबीले दुईजना औस कबिलाका र बाँकी खजरज कबिलाका यी १२ जनालाई आ-आफ्ना कबिलाका प्रतिनिधि बनाउनुभयो। उनीहरूले आफ्ना कबिलालाई इस्लामबारे बताउने र तिनका तर्फबाट हजुर रसूलुल्लाहसामु जमानी बस्ने थिए। असअद बिन जुरारालाई चाहिँ सबैका तर्फबाट प्रतिनिधि तोकिएको थियो। अघिल्लो वर्ष अकबाको भेटमा भाग लिएका ५ र भर्खर इस्लाम स्वीकार गरेका ७ जना यी थिए: बनू मालिक बिन नज्जारबाट असअद बिन जुरारा, औफ बिन हारिस, मुआज बिन हारिस; बनू जुरैक बिन आमिरबाट राफे बिन मालिक, जक्वान बिन अब्दे कैस; बनू गन्म बिन औफबाट उबादा बिन सामित; बनू गुसैनाबाट यजीद बिन सालबा; बनू अज्लान बिन जैदबाट अब्बास बिन उबादा; बनू हराम बिन काबबाट उक्बा बिन आमिर; बनू सवाद बिन गन्मबाट कुत्बा बिन आमिर; बनू अब्दुल अश्हल बिन जुशमबाट अबुल हैसम मालिक बिन तय्यिहान र बनू अम्र बिन औफबाट उवैम बिन साइदा।
मदीनामा उदाएको सूर्य
पहिलो अकबा बैअत (सम्झौता)पछि मदीना फर्कनुभएका हजरत असअद बिन जुरारा र उहाँका साथीहरूले आफ्ना कबिलालाई दिनरात इस्लामबारे बताउँदै सत्य धर्मतर्फ बोलाउनुभयो। यस निम्तोले गर्दा मदीनामा इस्लाम छिटोछिटो फैलिन थाल्यो। अघि एकअर्काका शत्रु रहेका औस र खजरज कबिलासमेत एकै ठाउँ भेला भएर इस्लाम अझ राम्ररी सिक्न हजुर रसूलुल्लाहसँग एकजना शिक्षक मागेका थिए। तब रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले कुरआने करीम र इस्लाम सिकाउन मक्कामा रहेका आफ्ना असहाबमध्येबाट हजरत मुसअब बिन उमैरलाई शिक्षक बनाएर मदीना पठाउनुभयो। हजरत मुसअब हजरत असअदको घरमा बस्नुभयो। उहाँसँगै घरदैलो गर्दै सबैलाई इस्लामको खबर सुनाउनुभयो। रसूलुल्लाहलाई माया गर्न र सबै शत्रुबाट उहाँको रक्षा गर्न तन-मनले लाग्ने वचन दिन मानिसहरूसँग माग्नुभयो। उनीहरूलाई रसूलुल्लाहसँग हुने बैअतका लागि तयार पार्नुभयो। हजरत असअद बिन जुराराका कबिलाका सरदार साद बिन मुआज थिए; उनीहरू आपसमा नातेदार थिए। त्यस बेला अरबहरूमा नातेदारको अपमान गर्नबाट जोगिने चलन भएकाले अझै ईमान नल्याएका साद बिन मुआज हजरत असअद बिन जुराराको घरमा गएर यो काम रोक्ने प्रयासमा लागेनन्। कबिलाका सरदार भएकाले उनी आफैँ यसमा हात हाल्न चाहँदैनथे। यसै उद्देश्यले उनले आफ्नो कबिलाका प्रतिष्ठित मानिसमध्ये उसैद बिन हुजैरलाई भने: “हाम्रो टोलमा जाऊ, आएको त्यो मानिसलाई हेर, जे गर्नुपर्छ गर। असअद मेरी सानीआमाको छोरा नभएको भए यो काम म तिमीलाई सुम्पने थिइनँ।”
तब उसैद बिन हुजैर आफ्नो भाला लिएर हजरत मुसअब बिन उमैर बस्नुभएको घरमा गए। त्यहाँ पुग्नासाथ रिसाउँदै बोल्न थाले: “हामीकहाँ किन आयौ? मानिसहरूलाई धोका दिँदै छौ! ज्यान गुमाउन चाहँदैनौ भने यहाँबाट अहिल्यै जाऊ!” उनको यो रिसाएको हाल देखेर मुसअब बिन उमैरले साह्रै नरम र विनम्र भएर जवाफ दिनुभयो: “पहिले अलिकति बस, हाम्रो कुरा सुन! हाम्रो उद्देश्य बुझ; मन पर्यो भने स्वीकार गर्छौ, नत्र रोक्छौ…” उसैद शान्त भएर “ठीक भन्यौ” भने र भाला जमिनमा गाडेर बसे। हजरत मुसअबको मीठो बोली, मानिसको हृदयमा छुने कुरा र मीठो स्वरमा पढ्नुभएका कुरआने करीमका आयत सुने। आफूलाई बिर्सेर “यो कस्तो राम्रो कुरा!” भन्न पुगे। त्यसपछि सोधे: “यो धर्ममा पस्न के गर्नुपर्छ?” उहाँहरूले बताइदिनुभयो र उसैद बिन हुजैर कलिमाए शहादत पढेर मुसलमान हुनुभयो। खुसीले एक ठाउँमा अडिन नसक्नुभएका हजरत उसैदले “म गएर तिमीहरूकहाँ एकजनालाई पठाउँछु। उनी मुसलमान भए भने मदीनामा उनको कौममा ईमान नल्याउने कोही बाँकी रहँदैन…” भन्दै हतार-हतार उठेर जानुभयो। सिधै साद बिन मुआजकहाँ पुग्नुभयो। साद बिन मुआजले उहाँलाई देख्नासाथ भने: “कसम खान्छु, उसैद यहाँबाट गएको अनुहार लिएर फर्किँदै छैनन्।” अनि सोधे: “के गर्यौ, हे उसैद?” हजरत उसैद बिन हुजैर साद बिन मुआज मुसलमान होऊन् भन्ने साह्रै चाहनुहुन्थ्यो; त्यसैले भन्नुभयो: “ती मानिस (मुसअब बिन उमैर)सँग कुरा गरेँ, उनीहरूमा कुनै खराबी देखिनँ। तर हामीले सुन्यौँ, तिम्रा सानीआमाका छोरा असअदले यस्तो मानिसलाई घरमा बास दिएकोमा शङ्का गर्दै बनू हारिसाका मानिसहरू उनलाई मार्न निस्किएका छन् रे।” यी कुराले साद बिन मुआजलाई साह्रै चोट पुर्यायो। किनभने केही वर्षअघि भएको एउटा युद्धमा उनीहरूले बनू हारिसालाई हराएर खैबरमा शरण लिन बाध्य पारेका थिए। एक वर्षपछि क्षमा गरेर आफ्नो देश फर्कन अनुमति पनि दिएका थिए। यति हुँदाहुँदै पनि उनीहरूले यस्तो व्यवहार देखाए भन्ने सोचाइले साद बिन मुआजलाई निकै रिस उठायो। हुन त वास्तवमा त्यस्तो केही थिएन। साद बिन मुआजले आफ्नी सानीआमा र उनका छोरा असअद बिन जुरारालाई, र यसरी मुसअब बिन उमैरलाई हानि नगरून् भनेर उसैद बिन हुजैरले यो जुक्ति अपनाउनुभएको थियो। यसरी उहाँले साद उनीहरूको पक्षमा आउने र अन्त्यमा मुसलमान हुने आधार तयार पार्नुभयो। उसैद बिन हुजैरका यी कुरा सुनेर साद बिन मुआज जुरुक्क उठे र हजरत असअद बिन जुराराकहाँ गए। त्यहाँ पुग्दा असअद र मुसअब बिन उमैर साह्रै शान्त र ढुक्क भएर बसेर कुराकानी गरिरहनुभएको देखे। नजिक गएर भने: “हे असअद! हाम्रो बीचमा नाता नभएको भए तिमीले यी काम गर्न सक्ने थिएनौ…” हजरत मुसअब बिन उमैरले यी कुराको जवाफ दिँदै भन्नुभयो: “हे साद! अलिकति पर्ख, बस र हाम्रो कुरा सुन, बुझ… हाम्रा कुरा मन पर्यो भने राम्रै भयो; मन परेन भने हामी तिमीसामु यो कुरा राख्दैनौँ। तिमी पनि उठेर जान्छौ!” यी नरम र मीठा कुरा सुनेर साद बिन मुआज शान्त भए, एक छेउमा बसे र उनीहरूको कुरा सुन्न थाले। हजरत मुसअब बिन उमैरले साद बिन मुआजलाई सुरुमा इस्लामबारे बताउनुभयो। इस्लामका मूल कुरा खोलेर बुझाउनुभयो। त्यसपछि मीठो र सुन्दर स्वरमा कुरआने करीमबाट केही भाग पढ्नुभयो। जति पढ्नुहुन्थ्यो, साद बिन मुआजको हाल उति फेरिँदै जान्थ्यो, उनी आफूलाई बिर्सँदै जान्थे। कुरआने करीमको अतुलनीय भाषिक सुन्दरता सुनेर उनको हृदय नरम भयो र उनी निकै प्रभावित भए। आफूलाई थाम्न नसकेर सोधे: “तिमीहरू यो धर्ममा पस्न के गर्छौ?” मुसअब बिन उमैरले तुरुन्तै कलिमाए शहादत सिकाउनुभयो। साद बिन मुआजले “अश्हदु अन ला इलाह इल्लल्लाह व अश्हदु अन्न मुहम्मदन अब्दुहू व रसूलुहू” भन्दै मुसलमान हुनुभयो। मुसलमान हुँदा पाएको शान्ति र खुसीले उहाँ एक ठाउँमा अडिन सक्नुभएन। तुरुन्तै घर गएर सिकेअनुसार गुस्ल गर्नुभयो। त्यसपछि आफ्नो कौम भेला गराउन भन्नुभयो। उसैद बिन हुजैरलाई साथमा लिएर मानिसहरू भेला भएको ठाउँमा पुग्नुभयो। बनू अब्दुल अश्हललाई सम्बोधन गर्दै भन्नुभयो: “हे बनू अब्दुल अश्हल! तिमीहरू मलाई कस्तो मानिस भनेर चिन्छौ?” उनीहरूले एकै स्वरमा जवाफ दिए: “तिमी हाम्रा सरदार र हाम्रा ठूला हौ, हामी तिम्रा अनुयायी हौँ!” उनीहरूका यी कुरा सुनेर साद बिन मुआजले भन्नुभयो: “त्यसो भए तिमीहरू सबैलाई खबर गर्छु: म मुसलमान भएर इज्जत पाएँ। तिमीहरूले पनि अल्लाह तआला र उहाँका रसूलमाथि ईमान ल्याएको म चाहन्छु। ईमान ल्याएनौ भने तिमीहरूमध्ये कसैसँग पनि म बोल्नेछैन, भेटघाट गर्नेछैन!…”
“त्यसो भए तिमीहरू सबैलाई खबर गर्छु: म मुसलमान भएर इज्जत पाएँ। तिमीहरूले पनि अल्लाह तआला र उहाँका रसूलमाथि ईमान ल्याएको म चाहन्छु” साद बिन मुआज (रदियल्लाहु अन्हु)
सनतुस्सुरूर (खुसीको वर्ष)
बनू अब्दुल अश्हलले आफ्ना सरदार साद बिन मुआज मुसलमान हुनुभएको र आफूहरूलाई पनि इस्लामतर्फ बोलाउनुभएको सुन्नासाथ सबै मिलेर मुसलमान भए। त्यस दिन साँझसम्म उनीहरूले मदीनाको आकाशलाई कलिमाए शहादत र तकबीरका आवाजले गुन्जाइरहे।२ बनू अब्दुल अश्हल एकैसाथ मुसलमान भएको केही समयपछि नै सारा मदीनावासी र औस तथा खजरज कबिलाले पनि इस्लाम स्वीकार गरे। हरेक घर इस्लामको नूरले उज्यालो भयो। साद बिन मुआज र उसैद बिन हुजैरले आफ्ना कबिलाका सबै मूर्ति फोडिदिनुभयो। यो कुरा हाम्रा प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई बताइँदा उहाँ साह्रै खुसी हुनुभयो। मक्काका मुसलमानहरू खुसीले गद्गद थिए। यसैले यस वर्ष (ईस्वी ६२१)लाई “सनतुस्सुरूर” (खुसीको वर्ष) भनियो।
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या रसूलल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या हबीबल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या सय्यिदल अव्वलीना वल आखिरीन!
दोस्रो अकबा बैअत
बेसतको बाह्रौँ वर्षमा मक्काका मुशरिकहरूको मुसलमानमाथिको अत्याचार चरम सीमामा पुगेको थियो र सहनै नसकिने भएको थियो। मदीनामा भने असअद बिन जुरारा र मुसअब बिन उमैरको सेवाका कारण औस र खजरजका मानिसहरू मुसलमानहरूलाई काखमा लिने, छातीमा टाँसेर तिनका लागि हरेक त्याग गर्ने प्रेम र जोसले भरिएका थिए। हजुर रसूलुल्लाह पनि जतिसक्दो चाँडो मदीना पाल्नुहोस् भन्ने उनीहरूको चाहना थियो; उहाँका लागि आफ्नो धन र ज्यान नबचाउने वचन दिइरहेका थिए। हजको समय आएको थियो। जिलहिज्जा महिनामा मुसअब बिन उमैरसँगै मदीनाका ७३ पुरुष र २ महिला मुसलमान मक्का आए। हजपछि सबै फेरि अकबामा हाम्रा नबीसँग भेटे। असअद बिन जुरारासहित १२ प्रतिनिधिले आ-आफ्ना कबिलाका तर्फबाट हाम्रा नबीलाई मदीनामा हिजरत गर्न अनुरोध र प्रस्ताव गरे। हजुर रसूलुल्लाहले उनीहरूलाई कुरआने करीमका केही आयते करीमा पढेर सुनाउनुभयो; त्यसपछि आफ्नो ज्यान र आफ्ना छोराछोरी, परिवारलाई जसरी जोगाउँछन्, उहाँलाई पनि त्यसरी नै जोगाउने पक्का वचन उनीहरूसँग माग्नुभयो। अझै मुसलमान नहुनुभएका हजुर रसूलुल्लाहका काका हजरत अब्बास पनि त्यहाँ हुनुहुन्थ्यो। बैअतका लागि आएको यस समूहलाई उहाँले यसरी सम्बोधन गर्नुभयो: “हे मदीनावासीहरू हो! यी मेरा दाजुका छोरा हुन्। मानिसहरूमध्ये म सबैभन्दा बढी माया यिनैलाई गर्छु। यदि तिमीहरू यिनलाई साँचो मान्छौ, यिनले अल्लाहबाट ल्याएका कुरामा विश्वास गर्छौ र यिनलाई आफूसँगै लैजान चाहन्छौ भने मलाई ढुक्क पार्ने पक्का वचन दिनुपर्छ। तिमीहरूलाई थाहै छ, मुहम्मद अलैहिस्सलाम हाम्रै हुन्। हामीले यिनलाई यिनमाथि विश्वास नगर्नेहरूबाट जोगायौँ। यिनी हाम्रो बीचमा आफ्नो इज्जत र मानसहित सुरक्षित भएर बसिरहेका छन्। यति हुँदाहुँदै पनि यिनले सबैबाट मुख फर्काएर तिमीहरूसँग मिल्ने र तिमीहरूसँगै जाने निधो गरेका छन्। सारा अरब कबिला एक भएर तिमीहरूमाथि हमला गर्दा तिनको सामना गर्न सक्ने युद्धशक्ति तिमीहरूसँग छ भने यो काममा हात हाल। यस विषयमा आपसमा राम्ररी सल्लाह गर, पछि फाटो नपरोस्। दिएको वचनमा अडिएर के यिनलाई शत्रुबाट जोगाउन सक्छौ? यो काम राम्ररी गर्न सक्छौ भने राम्रै भयो। होइन, मक्काबाट निस्केपछि यिनलाई एक्लै छोड्ने हो भने अहिल्यै छाडिदेऊ, ताकि यिनी आफ्नो देशमा इज्जतसाथ सुरक्षित भएर बस्न पाऊन्।” हजरत अब्बासका यी कुराले मदीनाका मुसलमानहरू दुःखी भए। मानौँ हजुर रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई आफ्नो देश लगेपछि उनीहरूले मुशरिकहरूबाट उहाँको रक्षा गर्न नसक्ने र अप्ठ्यारो पर्दा उहाँलाई छोडिदिने हुन् भन्ने खालको कुरा सुन्नुपरेको थियो। मदीनाका सहाबीहरूमध्ये हजरत असअद बिन जुरारा प्यारा नबीतिर फर्केर भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! अनुमति दिनुहुन्छ भने मेरा केही कुरा छन्। ती तपाईँसमक्ष राखूँ।” फख्रे कायनातले अनुमति दिनुभएपछि हजरत असअदले भन्नुभयो: “मेरा आमाबुबा तपाईँमाथि कुर्बान होऊन्, या रसूलल्लाह! हरेक निम्तोको नरम वा कडा एउटा बाटो, एउटा तरिका हुन्छ। अहिले तपाईँ हामीलाई मानिसहरूले स्वीकार गर्न अत्यन्त गाह्रो मान्ने कुरातर्फ बोलाउँदै हुनुहुन्छ। किनभने मानिसहरूले परापूर्वदेखि पुज्दै आएका मूर्ति छोडेर इस्लाम स्वीकार गर्नु निकै कठिन छ। यति हुँदाहुँदै पनि हामीले इस्लामलाई पूरै हृदयले स्वीकार गर्यौँ। अनि मुशरिक नातेदारहरूसँग सम्बन्ध तोड्न तपाईँले आदेश दिनुभयो; त्यो पनि हामीले इखलासका साथ स्वीकार गर्यौँ। तपाईँलाई थाहै छ, यो स्वीकार गर्नु पनि निकै गाह्रो हो। आफ्नै काकाहरूसमेत शत्रु बनेर रक्षा नगरेका तपाईँजस्ता उच्च व्यक्तिलाई दुवै हात फैलाएर स्वागत गर्दै यो इज्जतको जिम्मेवारी हामीले आफूमाथि वाजिब र अनिवार्य ठान्यौँ। हामी सबै यी कुरामा एकमत छौँ। मुखले जे भन्छौँ, हृदयले त्यसलाई साँचो मान्छौँ। आफ्ना छोराछोरी र परिवारलाई जसरी जोगाउँछौँ, तपाईँको मुबारक शरीरलाई पनि रगतको अन्तिम थोपासम्म जोगाउने कसम खान्छौँ। यदि यो वाचा तोड्यौँ भने अल्लाह तआलालाई दिएको वचनमा नअडिएर अभागीहरूको समूहमा परौँ। या रसूलल्लाह! हामी यस वचनमा सच्चा छौँ। अल्लाह तआलाले सफल पारून्!” त्यसपछि उहाँले कुरा अगाडि बढाउनुभयो: “या रसूलल्लाह! हामीबाट आफ्ना लागि चाहेजति जमानत लिएर सर्त राख्न सक्नुहुन्छ।”
प्यारा नबीले उनीहरूलाई इस्लामतर्फ उत्साहित पार्नुभयो, कुरआने करीम पढ्नुभयो। त्यसपछि भन्नुभयो: “तिमीहरूसँग मेरा रबका लागि मेरो सर्त यो हो: तिमीहरूले अल्लाह तआलाको इबादत गर्नु र कुनै पनि कुरालाई उहाँसँग शरीक नठहराउनु; आफ्ना र मेरा असहाबका लागि मेरो सर्त चाहिँ हामीलाई बास दिनु, मलाई र मेरा असहाबलाई सहयोग गर्नु, आफूलाई जुन कुराबाट बचाउँछौ र जोगाउँछौ, हामीलाई पनि त्यसैबाट जोगाउनु हो।”
बरा बिन मारूरले भन्नुभयो: “तपाईँलाई सत्य धर्म र किताबसहित नबी बनाएर पठाउनुहुने अल्लाह तआलाको कसम, आफ्ना छोराछोरी र परिवारलाई जसरी बचाउँछौँ र जोगाउँछौँ, तपाईँलाई पनि त्यसरी नै जोगाउनेछौँ! हामीसँग बैअत गर्नुहोस्, या रसूलल्लाह!” मदीनाका मुसलमानमध्ये अब्बास बिन उबादाले प्यारा नबीसँग भएको सम्झौता अझ पक्का बनाउन आफ्ना साथीहरूलाई भन्नुभयो: “हे खजरजका मानिसहरू हो! मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई तिमीहरूले किन स्वीकार गर्दै छौ, थाहा छ?” उनीहरूले “हो” भनेर जवाफ दिए। तब उहाँले भन्नुभयो: “तिमीहरू उहाँलाई शान्ति र युद्ध दुवै समयका लागि स्वीकार गरेर उहाँको अनुसरण गर्दै छौ। यदि आफ्नो धनमा हानि पुग्दा, नातेदार र आफन्त मारिँदा हाम्रा नबीलाई एक्लै र असहाय छोड्ने हो भने अहिल्यै छोड। अल्लाहको कसम, यस्तो गर्यौ भने दुनियाँ र आखिरतमा नष्ट हुनेछौ! यदि उहाँले बोलाउनुभएको कुरामा धन गुमे पनि र नजिकका नातेदार मारिए पनि उहाँप्रति वफादार रहन तिमीहरूको मनले ठोकुवा गर्छ भने उहाँलाई समातिराख। अल्लाहको कसम, यो तिमीहरूको दुनियाँ र आखिरतका लागि भलो हो।” यो सुनेर उहाँका साथीहरूले भने: “धन नष्ट भए पनि, आफन्त मारिए पनि हामी हाम्रा नबीलाई छोड्दैनौँ। उहाँबाट कहिल्यै अलग हुँदैनौँ। मर्नु छ, फर्कनु छैन!”
“यदि यो वाचा तोड्यौँ भने अल्लाह तआलालाई दिएको वचनमा नअडिएर अभागीहरूको समूहमा परौँ। या रसूलल्लाह! हामी यस वचनमा सच्चा छौँ। अल्लाह तआलाले सफल पारून्!” असअद बिन जुरारा (रदियल्लाहु अन्हु)
त्यसपछि उनीहरूले प्यारा नबीतिर फर्केर सोधे: “या रसूलल्लाह! हामीले यो वाचा पूरा गर्यौँ भने हाम्रा लागि के छ?” तब हाम्रा प्यारा नबीले भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाको रजा र जन्नत छ!” उनीहरूमध्ये हरेकले आ-आफ्नो कौमका प्रतिनिधि र वकिल बनेर वचन दिए। सबैभन्दा पहिले हजरत असअद बिन जुराराले “अल्लाह तआला र उहाँका रसूललाई दिएको वचन पूरा गर्न, आफ्नो ज्यान र धनले उहाँलाई सहयोग गर्ने वाचा साकार पार्न म बैअत गर्छु” भन्दै हात मिलाउनुभयो। त्यसपछि हरेकले यसै गरी बैअत पूरा गरे र “अल्लाह तआला र उहाँका रसूलको निम्तो हामीले स्वीकार गर्यौँ, सुन्यौँ र शिर झुकायौँ” भन्दै आफ्नो खुसी र समर्पण जाहेर गरे। यसरी उनीहरूले रसूलुल्लाहका लागि आफ्नो ज्यान र धन नहिचकिचाई अर्पण गरे। महिलाहरूसँगको बैअत भने वचनले मात्र गरिएको थियो। हाम्रा प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले उनीहरूसँग “अल्लाह तआलासँग कुनै पनि कुरालाई शरीक नठहराउने, चोरी, झूटो लाञ्छना र जिना नगर्ने, आफ्ना सन्तान नमार्ने, झूट नबोल्ने, असल कामको विरोध नगर्ने…” कुरामा वचन लिनुभयो… मदीनावासीहरूले प्यारा नबीसँग बैअत गरिरहेका बेला अकबाको डाँडाबाट एउटा आवाज चिच्यायो: “हे मिनामा बास बस्नेहरू हो! नबी र मदीनाका मुसलमानहरूले तिमीहरूसँग युद्ध गर्ने सम्झौता गरे।” हाम्रा नबीले यस आवाजबारे “यो अकबाको शैतान हो” भन्नुभयो र कराउनेलाई पनि भन्नुभयो: “हे अल्लाह तआलाका शत्रु! तँलाई पनि म तह लगाउनेछु।” बैअत गर्ने मदीनावासीहरूलाई भन्नुभयो: “तिमीहरू तुरुन्तै आफ्ना बास बसेका ठाउँमा फर्क।” अब्बास बिन उबादाले भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! कसम खान्छु, तपाईँ चाहनुहुन्छ भने भोलि बिहानै मिनामा रहेका काफिरहरूमाथि जाइलागेर सबैलाई तरबारले काटिदिन्छौँ।” प्यारा नबी खुसी हुनुभयो, तर भन्नुभयो: “हामीलाई अहिलेसम्म यसरी कदम चाल्ने आदेश भएको छैन। अहिलेलाई आ-आफ्नो ठाउँमा फर्क।” इमाम नसाईले अब्दुल्लाह इब्ने अब्बासबाट गर्नुभएको रिवायतअनुसार अकबाको बैअतमा भाग लिएका अन्सार रसूलुल्लाहकहाँ आएकाले मुहाजिर पनि भए।३
सल्लाको रुख घमण्डले कुम्री चराको बिन्ती सुन्दैन,
पानीले नै त्यसको फेर समातेर, खुट्टामा परेर बिन्ती गरे मात्र सुन्छ।
गुलाफ बुलबुलको रगत पिउन चाहन्छ,
पानीले नै कुनै जुक्तिले त्यसको हाँगाको स्वभावमा पसेर जोगाए मात्र बच्छ।
पानीले आफ्नो पवित्र स्वभाव संसारका मानिसहरूलाई उज्यालो पारेर देखायो,
अहमदे मुख्तारको बाटो पछ्यायो पानीले।
मानवजातिका सरदार, छानिएका मोतीहरूको समुद्र,
उहाँका मुजिजाहरू दुष्टहरूको आगोमा पानी हुन्।
नुबुव्वतको गुलाफबारीको चमक ताजा पार्न,
उहाँको मुजिजाले कडा चट्टानबाट निस्क्यो पानी।
उहाँको मुजिजा संसारमा किनारा नभएको समुद्र रहेछ,
त्यसैबाट काफिरहरूका हजार अग्निघरसम्म पुग्यो पानी।
यो सुन्ने अचम्मले औँला टोक्छ:
कठिन दिनमा अन्सारलाई उहाँका औँलाबाट बग्यो पानी।
