मेरा प्यारा नबी

बिरे मऊनाको घटना

सोही वर्षको सफर महिनामा अरबको नज्द क्षेत्रका बनू आमिरका मुखिया अबू बरा आमिर बिन मालिक मदीना आए। रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई भेटे। प्यारा नबीले उनलाई इस्लामबारे बताउनुभयो र मुसलमान हुन सल्लाह दिनुभयो। अबू बरा मुसलमान भएनन्, तर इस्लाम सुन्दर र सम्मानयोग्य धर्म हो भन्ने कुरा व्यक्त गरे। साथै नज्दमा इस्लाम फैलाउन असहाबे किराममध्ये केहीजनालाई त्यहाँ पठाइदिन अनुरोध गरे। हाम्रा प्यारा नबीले भन्नुभयो: “पठाउने मानिसहरूका बारेमा म नज्दका मानिसहरूलाई भरोसा गर्दिनँ!” आमिरले भने: “उनीहरूलाई म आफ्नो संरक्षणमा लिन्छु। त्यसपछि उनीहरूलाई कसैले हानि गर्न सक्दैन।”

सारा संसारका सरदारले यो पक्का वचन स्वीकार गर्नुभयो र असहाबे सुफ्फामध्येबाट सत्तरीजनाको एउटा टोली तयार पार्नुभयो। उहाँहरू राति कुरआने करीम पढ्नुहुन्थ्यो। सबै हाफिजे कुरआन हुनुहुन्थ्यो। उहाँहरूलाई असहाबे कुर्रा भनिन्थ्यो। तीमध्ये केहीका नाम यी हुन्: आमिर बिन फहर, अम्र इब्ने जम्री, अतिय्या बिन अब्दुल्लाह, अनस बिन मुआविया, हकम बिन कैसान, हारिस बिन सिम्मा, काब बिन जैद, मालिक बिन साबित, मुन्जिर बिन अम्र, राफे बिन मजिल, सईद बिन हुजाम, सलीम बिन मिल्हान, सुहैल बिन आमिर, तुफैल बिन असअद, उर्वा बिन सल्त (रदियल्लाहु तआला अन्हुम)। रसूलुल्लाहको आदेशले उहाँहरू हजरत मुन्जिर बिन अम्रको कमानमा बाटो लाग्नुभयो। रसूलुल्लाहले बनू अम्र र बनू नज्दका मुखियाहरूका लागि एक-एक पत्र पनि लेखाएर पठाउनुभयो।

आफ्नो कबिला इस्लामले धन्य होस् भन्ने चाहने अबू बरा असहाबे सुफ्फाभन्दा अघि नै हिँडेर आफ्नो कबिलामा पुगे र टोलीलाई आफ्नो संरक्षणमा लिएको, उनीहरूलाई कसैले नछुनू भन्ने चेतावनी दिए। उनको भतिज आमिर बिन तुफैलबाहेक सबैले उहाँहरूलाई नछुने कुरा माने। अबू बराको भतिज आमिर बिन तुफैलले तीन कबिलाका मानिसलाई हतियार दिएर तिनको अगुवा बन्यो र बिरे मऊनामा आइपुगेका असहाबे किरामलाई घेर्‍यो। चारैतिरबाट घेरिएका सहाबीहरू तरबार समातेर सबै जना रगतको अन्तिम थोपासम्म वीरताका साथ लड्नुभयो। तीमध्ये दुईजनाबाहेक सबैले शहादतको सरबत पिउनुभयो। हजरत अम्र बिन उमय्यालाई बन्दी बनाइयो। हजरत काब बिन जैदलाई भने मरेको ठानेर छोडिएको थियो।

शहीद हुनुभएका यी मुबारक असहाबका अन्तिम शब्द थिए: “या रब! यस घडीमा रसूलुल्लाहलाई हाम्रो हालको खबर दिने तपाईँबाहेक अरू कोही छैन। उहाँलाई हाम्रो सलाम पुर्‍याइदिनुहोस्!” त्यही क्षण जिब्रील अलैहिस्सलाम निकै दुःखी हुँदै प्यारा नबीकहाँ आउनुभयो, उहाँहरूको सलाम पुर्‍याउनुभयो र भन्नुभयो: “उहाँहरूले अल्लाह तआलासँग भेट गर्नुभयो। अल्लाह तआला उहाँहरूसँग राजी हुनुभयो, उहाँहरू पनि अल्लाह तआलासँग राजी हुनुभयो।”

हाम्रा प्यारा नबीले “व अलैहिस्सलाम” भनेर जवाफ दिनुभएपछि साह्रै दुःखी हुँदै असहाबे किरामतिर फर्केर घटनाको खबर दिनुभयो: “तिमीहरूका दाजुभाइ मुशरिकहरूसँग भिडे। मुशरिकहरूले उनीहरूलाई काटकुट गरे, भालाले छियाछिया पारे…”

“उहाँहरूले (बिरे मऊनाका शहीदहरूले) अल्लाह तआलासँग भेट गर्नुभयो। अल्लाह तआला उहाँहरूसँग राजी हुनुभयो, उहाँहरू पनि अल्लाह तआलासँग राजी हुनुभयो” हदीसे शरीफ

बिरे मऊनाको घटना

तपाईँको रूह खुदाको नूरको एउटा बिन्दु हो, या रसूलल्लाह;

तपाईँको सौन्दर्य मन उचाल्ने, हृदय खोल्ने छ, या रसूलल्लाह।

रहमतका चिह्नले भरिएको तपाईँको अस्तित्वको उदयले

कुफ्रको अँध्यारो हटायो; अब सबै ईमानसँग परिचित छन्, या रसूलल्लाह।

रिसालतको गुलाफबारीमा तपाईँको अस्तित्व, गुलाफको बोट मात्र

खुदाको सर्वोच्च बिरुवा हो, या रसूलल्लाह।

कृपा गर्नुहोस्, हे सरदार, मौलाका शरीफ प्रमाण!

नजीबको पीडाका लागि तपाईँको फैज नै औषधि हो, या रसूलल्लाह।

सुल्तान तेस्रो अहमद (नजीब)

यस घटनामा शत्रुसँग लड्दै गर्दा जब्बार नाम गरेका एकजनाले हजरत आमिर बिन फुहैराको पिठ्युँमा भाला रोपेका थिए। त्यही क्षण हजरत आमिरले भन्नुभयो: “अल्लाहको कसम, मैले जन्नत जितेँ!” त्यसपछि जब्बार र अरू मुशरिकहरूका आँखाका सामु उहाँ आकाशतिर उचालिनुभयो। यो देखेर सबै छक्क परे, तर तीमध्ये उहाँलाई शहीद गर्ने जब्बार मात्र मुसलमान हुनुभयो।

रजी र बिरे मऊनाका घटनाले प्यारा नबी साह्रै दुःखी हुनुभयो। यो पीडादायी काम गर्ने कबिलाहरूमाथि विपत्ति परोस् भनेर एक महिनासम्म हरेक नमाजपछि दुआ गर्नुभयो। अल्लाह तआलाले आफ्ना रसूलको दुआ कबूल गर्नुभयो। ती कबिलामाथि भयानक खडेरी र अनिकाल पठाउनुभयो। त्यसपछि सरुवा रोगले सात सयजना मरे।१

तपाईँ सारा संसारका चिकित्सक, म निकै बिरामी हृदय बोकेको,
शिफा पाउने आशाले त्यो तपाईँकहाँ ल्याएँ।
पिठ्युँमा पापको पहाड, अनुहार परालझैँ पहेँलो,
आशा राखेको छु, यहाँ मेटाउन भनेर ल्याएँ।
हे सारा संसारका सरवर, म तपाईँको आशिक, मुग्ध छु;
तपाईँको वियोगमा दिनरात रुन्छु।
तपाईँको महान् रहमत जीवनको पानी हो, म तिर्खाएको;
एक थोपा नपाए मर्छु, प्राण त्याग्छु।
उहाँको स्वभावको प्रशंसा गर्नु व्यर्थको मिहिनेत हो,
उहाँलाई शब्दले बयान गर्नु योभन्दा पनि गाह्रो लाग्छ।
क्षमाशील, करीम र यति उदार हुनुहुन्छ,
पानीबाट मोती, ढुङ्गाबाट रत्न, काँडाबाट गुलाफ आउँछ।
सूर्यले नूर छर्छ भने, त्यो उहाँकै नूरबाट हो,
गुलाफमा रहेको पसिनाको थोपा उहाँकै गुलाफी अनुहारबाट आउँछ।
उहाँको वर्णन योभन्दा पनि माथि छ, तर
अझ माथि भनेँ भने पराइहरू इन्कार गर्छन्।
संसारलाई एउटा कणमा अटाउन सम्भव होला,
उहाँलाई शब्दले बयान गर्नु योभन्दा पनि गाह्रो लाग्छ।
मौलाना खालिद बगदादी

“अल्लाहको कसम, मैले जन्नत जितेँ!” आमिर बिन फुहैरा (रदियल्लाहु अन्हु)

बनू नजीरको गजवा