सानो बद्रको गजवा
यस गजवालाई बद्रे मौऊद र बद्रे सुगरा पनि भनिन्छ। उहुदबाट फर्कँदा अबू सुफयानले “आउँदो वर्ष बद्रमा फेरि लडौँ” भनेका थिए; त्यस बेला हजरत फारूके आजम (रदियल्लाहु अन्हु)ले हबीबे अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को इसारामा “त्यसै होस्” भनेर जवाफ दिनुभएको थियो। अबू सुफयान सेना जम्मा गर्दै कुरैशलाई युद्ध र लडाइँका लागि उक्साउँथे। तर मनमनै उनी यो चाहँदैनथे। फेरि पनि “आफ्नो वचनमा अडिएन” भनेर मानिसहरूले नभनून् भनी उनी जनताको अगुवाइ गर्थे। त्यसै बेला नुऐम इब्ने मसऊद अश्जई मक्का आएका थिए। उनले इस्लामी सेना युद्धका लागि तयार भएको कुरा सुनाए, त्यसको शक्ति र रवाफको बयान गरे। अबू सुफयानले भने: “यदि तिमीले मदीना पुगेर मुहम्मद र उनका असहाबलाई युद्धमा निस्कनबाट रोक्यौ भने म तिमीलाई तीन वर्षका बीसवटा ऊँट दिनेछु। मेरो यो वचनको जमानी सुहैल इब्ने अम्रले लिऊन्।” नुऐम राजी भए। मदीना आएर काफिरहरूको सेना धेरै ठूलो छ भनेर खबर फैलाए। असहाबमध्ये केही दोधारमा परे। तर अबू बकर र उमर (रदियल्लाहु अन्हुमा) रसूलुल्लाहको सामु जानुभयो र मदीनाबाट निस्कने सल्लाह दिनुभयो। हजुर रसूलुल्लाह साह्रै खुसी हुनुभयो र भन्नुभयो: “जसको कुदरतको हातमा मेरो ज्यान छ, उहाँ अल्लाहको कसम, म अवश्य युद्धमा निस्कनेछु।” अब्दुल्लाह बिन रवाहालाई मदीनामा आफ्नो प्रतिनिधि बनाएर राख्नुभयो र झन्डा हजरत अलीलाई दिनुभयो।
त्यसै बेला मक्काका मुशरिकहरू इस्लाम फैलिन नदिन अबू सुफयानको कमानमा दुई हजार सैनिक लिएर बद्रतर्फ हिँडे। सारा संसारका सरदार भने एक हजार पाँच सय वीर असहाबसहित उनीहरूभन्दा अघि नै बद्र आइपुग्नुभयो। मुजाहिदहरू आफूभन्दा पहिले बद्र पुगिसकेको थाहा पाएपछि मुशरिकहरूको मनमा डर पस्यो। उनीहरू मर्रुज्जहरानसम्म मात्र आउन सके। वीर इस्लामी सेनासँग जुध्ने आँट गर्न सकेनन्। मनमा डर पसेपछि त्यस वर्षको अनिकाललाई बहाना बनाएर मक्का फर्किए। मक्काका मानिसहरूले उनीहरूको खिल्ली उडाए, उनीहरूलाई हाँसोको पात्र बनाए।
मुसलमानहरूसँग दुईवटा घोडा थिए, तर व्यापारका माल भने धेरै थिए। ती माल उनीहरूले बद्रमा राम्रै मोलमा बेचे। जिलकादा महिनाको बीच थियो। उनीहरूले धेरै पैसा कमाए। रसूले अकरमले आफ्ना गौरवशाली असहाबसहित आठ दिनसम्म बद्रमा मुशरिकहरूलाई पर्खनुभयो। त्यसपछि खुसी र इज्जतका साथ मदीनातर्फ फर्कनुभयो।
जातुर्रिकाको गजवा
यो गजवा मुहर्रम महिनामा भयो। मदीनामा भेडा बेच्न आएका एकजना मानिसले बनू अन्मार र बनू सलमाले मुसलमानहरूमाथि आक्रमण गर्न सेना जम्मा गरिरहेको खबर मुसलमानहरूलाई दिए। यो खबर नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)कहाँ पुग्यो। उहाँले हजरत उस्मानलाई मदीनामा प्रतिनिधि बनाएर राख्नुभयो र चार सय, एउटा रिवायतअनुसार सात सयजनाको टोली लिएर त्यस महिनाको दसौँ दिन, आइतबारको रात मदीनाबाट निस्कनुभयो। मुसलमानहरू मुशरिकहरू बसेको ठाउँमा पुगे। त्यहाँ महिलाबाहेक अरू कोही भेटिएन; मुशरिकहरूका पुरुष पहाडतिर भागिसकेका थिए। मुशरिकहरूले कतै ढुकेर आक्रमण नगरून् भनेर ती ठाउँ लुटिए र वरपरका मुशरिक कबिलाहरूलाई तह लगाइयो।१ अभियानमा पन्ध्र दिन बिताएर उनीहरू मदीना फर्किए।
“जसको कुदरतको हातमा मेरो ज्यान छ, उहाँ अल्लाहको कसम, म अवश्य युद्धमा निस्कनेछु” हदीसे शरीफ
मुरैसीको गजवा
दूमतुल जन्दलको गजवा
दूमतुल जन्दलमा बस्ने, शाम आउजाउ गर्ने यात्रुहरूलाई दुःख दिने र मदीना मुनव्वरालाई धम्क्याउने कबिलाहरूमाथि हजुर रसूलुल्लाह एक हजारजनाको सेना लिएर अभियानमा निस्कनुभयो। रबीउल अव्वल महिना सकिन लागेको थियो, सोमबारको दिन थियो। सिबा बिन उर्तुफालाई मदीनामा प्रतिनिधि बनाएर राख्नुभयो। इस्लामी सेना आउँदै छ भन्ने खबर पाउनासाथ शत्रु कबिलाहरू भागे। केही दिन त्यहाँ बसेपछि रबीउल आखिरको बीस तारिखतिर सेना मदीना फर्कियो।२
मुरैसीको गजवा
यस गजवालाई बनू मुस्तलिकको गजवा पनि भनिन्छ। मुरैसी कुदैदमा रहेका खुजाआ कबिलाका इनारहरू र ती इनारको रक्षा गर्न बनाइएको मोर्चाको नाम हो। यो ठाउँ बनू खुजाआ कबिलाको अग्रचौकी पनि हो।
हिजरतको पाँचौँ वर्ष बनू मुस्तलिकका सरदार हारिस बिन अबी जिरारले प्यारा नबीसँग लड्न धेरै मानिस जम्मा गरेका थिए। उनीहरूलाई हतियार दिएर मदीनामाथि चढाइ गर्ने उनको योजना थियो। यो खबर हाम्रा प्यारा नबीकहाँ पुगेपछि तुरुन्तै सात सयजनाको टोली बनू मुस्तलिकविरुद्ध अभियानमा निस्कियो। मुरैसी इनारको छेउमा छाउनी हालियो र सबैभन्दा पहिले बनू मुस्तलिकलाई इस्लामको निम्तो दिइयो। उनीहरूले त्यो स्वीकार गरेनन्, बरु काँड हानेर युद्ध सुरु गरे। हजुर रसूलुल्लाहले आदेश दिनुभयो: “सबै एकसाथ, अचानक हमला गर!” यो आदेश पालन गर्दै असहाबे किरामले बनू मुस्तलिकका दसजनालाई मार्नुभयो। कबिलाका सरदार भागेर ज्यान जोगाए, तर उनकी छोरी बर्रा र उनको कबिलाका ६०० जना बन्दी भए। गनीमत बाँडियो। बर्रा प्यारा नबीको सामु आइन् र भनिन्: “जसको भागमा म परेँ, ती मालिकसँग नौ सुनका मोहर तिरेर स्वतन्त्र हुने सम्झौता गरेकी छु। मलाई सहायता गर्नुहोस्!” प्यारा नबीले दया गरेर उनको यो इच्छा पूरा गरिदिनुभयो र उनलाई किन्नुभयो। त्यसपछि उनलाई मुक्त गरेर स्वतन्त्र बनाइदिनुभयो। हाम्रा प्यारा नबीले इस्लामको सन्देश सुनाउनुभएपछि बर्रा मुसलमान हुनुभयो। उहाँ मुसलमान हुनुभएकोमा साह्रै खुसी हुनुभएका सारा संसारका सरदारले इनामस्वरूप उहाँलाई आफूसँग निकाह गरेर धन्य बनाउनुभयो। यो देखेर असहाबे किराम सबैले भन्नुभयो: “रसूलुल्लाहकी पत्नी, हाम्री आमाका नातेदारलाई नोकरचाकर बनाएर राख्न हामीलाई लाज लाग्छ।” अनि उहाँहरूले आफ्ना बन्दीहरूलाई मुक्त गरिदिनुभयो। यही निकाहका कारण सयौँ बन्दी मुक्त भए।
हाम्रा प्यारा नबीले आफ्नी मुबारक पत्नीको नाम बर्राबाट जुवैरिया राखिदिनुभयो। हाम्री आमा हजरत जुवैरियाका बारेमा हाम्री आमा हजरत आइशा यसो भन्नुहुन्थ्यो: “मैले जुवैरियाभन्दा बढी असल र बढी बरकत भएकी कुनै महिला देखिनँ।”३
इस्लामी सेना विजयका साथ उज्यालो मदीनाको बाटो लाग्दा वरपरका मुशरिक कबिलाहरू त्रसित भइसकेका थिए; मुसलमानहरूमाथि आक्रमण गर्ने आँट गर्नु कति खतरनाक हुन्छ भन्ने उनीहरूले बुझिसकेका थिए।
हिजरी पाँचौँ वर्षका केही घटना
मुस्तलिकको गजवाबाट फर्कँदा जोडले हावा चल्यो। शत्रु मदीनामा आएर लुटपाट गर्न चाहँदै छ भनेर असहाबले ठाने। रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “नडराऊ। मदीना सुरक्षित ठाउँ हो, यसको हरेक कुनामा रक्षा गर्ने फरिश्ताहरू छन्। तर आज एउटा मुनाफिक मर्यो। ऊ उबई सलूलको साथी जैद इब्ने फुराआ थियो।”
“मैले जुवैरियाभन्दा बढी असल र बढी बरकत भएकी कुनै महिला देखिनँ” हजरत आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)
यस गजवामा मोमिनहरूका आमा हजरत आइशा र उम्मे सलमा पनि जानुभएको थियो। मुनाफिकहरूले हाम्री आमा हजरत आइशामाथि लाञ्छना लगाए। केही मुसलमान पनि त्यो लाञ्छनामा झुक्किएका थिए। आयते करीमाहरू नाजिल भए, मुनाफिकहरूको लाञ्छना छर्लङ्ग भयो र हजरत आइशाको प्रशंसा गरियो।४ रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “हे आइशा! तिमीलाई खुसीको खबर छ! हक तआलाले तिमीलाई निर्दोष ठहर्याउनुभयो। तिम्रो पवित्रताको गवाही दिनुभयो।” नबी अलैहिस्सलामले असहाबलाई मस्जिदमा जम्मा गर्नुभयो। खुत्बा दिनुभयो र नाजिल भएका महान् आयतहरू पढेर सुनाउनुभयो। ती आयते करीमाहरूको बरकतले मोमिनहरूका मनमा रहेका शङ्का हटे। यस्तो लाञ्छना लगाउने दुस्साहस गर्नेहरूले पनि आफ्नो सजाय पाए। यस गजवाबाट फर्कँदा तयम्मुमको आयत नाजिल भयो।५
आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)को हार सल्सला भनिने ठाउँमा फेरि एक पटक हरायो। त्यो ठाउँ मदीनाको नजिकै थियो। हार नभेटिन्जेल सबै त्यहीँ पर्खिए। त्यस ठाउँमा पानी थिएन, असहाबसँग पनि पानी थिएन। रसूलुल्लाह अलैहिस्सलाम आइशा सिद्दीकाको घुँडामा शिर राखेर सुतिरहनुभएको थियो। असहाबे किरामले पानी नभएको कुरा हजरत अबू बकरलाई सुनाउनुभयो। उहाँ रसूलुल्लाहकहाँ जानुभयो, रसूलुल्लाह अलैहिस्सलाम ब्युँझनुभयो। अल्लाह तआलाले तयम्मुमको आयत पठाउनुभयो। असहाबले तयम्मुम गरेर फज्रको नमाज पढ्नुभयो। त्यसपछि आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)लाई ऊँटमा चढाउनुभयो। ऊँट उठ्नासाथ हार भेटियो।
आज तपाईँ संसारको नूर हुनुहुन्छ, खुदाका प्यारा पनि,
आशिकहरूलाई आफ्नो ढोकाबाट एक पल पनि टाढा नगर्नुहोस्।
तपाईँको शरीफ नाम मेरो यो जिब्रोबाट पलपल कहिल्यै नछुटोस्,
मेरो दुखेको मनको औषधि हो यो, प्राणले यसैबाट आनन्द पाउँछ।
आशा छ, तपाईँको हरेक नामले छुट्टाछुट्टै शफाअत गर्नेछ:
अहमद र महमूद, अबुल कासिम, मुहम्मद मुस्तफा।
किनकि उहाँका लागि ‘वश्शम्स’ भनियो, ‘वद्दुहा’ पनि,
उहाँको अनुहार र निधारलाई घाम र जूनसँग दाँजेँ भने के नै अचम्म?
कानूनी सुल्तान सुलैमान (मुहिब्बी)
