वर्षाका लागि दुआ
हिजरतको छैटौँ वर्ष भयानक खडेरी परेको थियो, आकाशबाट एक थोपा पनि पानी परेको थिएन। त्यसैले भुइँमा घाँस उम्रिएन; मानिस र पशु भोकको कष्टमा परे। रमजाने शरीफ महिनाको एक शुक्रबार उहाँहरूले हाम्रा प्यारा नबीलाई आफ्नो इच्छा सुनाउनुभयो: “या रसूलल्लाह! तपाईँले दुआ गरिदिनुभए अल्लाह तआलाले वर्षा दिनुहुन्थ्यो कि!…” प्यारा नबी आफ्ना असहाबसहित खुला मैदानमा निस्कनुभयो र अजान नपढी, इकामत नभनी दुई रकअत नमाज पढ्नुभयो। प्यारा नबीले आफ्नो मुबारक चादर उल्टो पारेर तकबीर भन्नुभयो। त्यसपछि आफ्ना मुबारक हात यति माथि उठाउनुभयो, बाहुलाबीचबाट उहाँका मुबारक काखी देखिए, र यसो दुआ गर्न थाल्नुभयो: “या अल्लाह! हामीलाई वर्षा दिनुहोस्!…” असहाबे किराम “आमीन! आमीन!” भन्दै हुनुहुन्थ्यो। त्यस बेला आकाश एकदम सफा थियो, बादलको टुक्रासम्म थिएन। रसूले अकरम दुआ गर्दै हुनुहुँदा हावा चल्न थाल्यो र आकाश बादलले ढाकिएको देखियो। त्यसपछि मसिनो पानी पर्न थाल्यो। यस पटक सारा संसारका सरदारले यसो दुआ गर्नुभयो: “या अल्लाह! यो वर्षालाई मुसलधारे बनाइदिनुहोस् र हाम्रा लागि भलाइको बनाइदिनुहोस्!” त्यसै बेला मुसलधारे पानी पर्न थाल्यो। प्यारा नबी र असहाबे किरामका लुगामा नभिजेको ठाउँ बाँकी रहेन। घर पुग्दासम्म पानीले चारैतिर पोखरीजस्तो बनायो। सबै पानी छिचोल्दै हिँडिरहेका थिए। वर्षा रोकिएन। त्यो दिन, भोलिपल्ट… त्यसको भोलिपल्ट… अर्को शुक्रबारको जुमाको बेला असहाबे किरामले बिन्ती गर्नुभयो: “या रसूलल्लाह! वर्षाको पानीले हाम्रा घर भत्किन थाले, पशु डुब्न थाले। अल्लाह तआलासँग दुआ गरिदिनुभए वर्षा रोकिन्थ्यो कि!…” हाम्रा प्यारा नबी मुस्कुराउनुभयो र मुबारक हात उठाएर यसो दुआ गर्नुभयो:
“या रब! यो वर्षालाई खेतबारी, रुख उम्रने ठाउँ र उपत्यकाहरूतिर पठाइदिनुहोस्!” त्यसै बेला एक हप्तादेखि परिरहेको वर्षा रोकियो र दुआ गरिएका ठाउँहरू भिज्न थाले।
सारा संसार नूरमा डुब्यो
मुहम्मद जन्मनुभएको रात,
मोमिन र मुनाफिक छुट्टिए
मुहम्मद जन्मनुभएको रात।
आकाशबाट धर्तीमा नूर झर्यो,
सातहरू र चालीसहरू आइपुगे,
पादरीको बोली बन्द भयो
मुहम्मद जन्मनुभएको रात।
“आज (गाबाको गजवामा) हाम्रा घोडसवारमध्ये सबैभन्दा असल अबू कतादा हुन्, हाम्रा पैदल सैनिकमध्ये सबैभन्दा असल सलमा बिन अक्वा हुन्” हदीसे शरीफ
