मेरा प्यारा नबी

खैबरको विजय

उज्यालो मदीनामा बाहिरबाट मुसलमान, भित्रबाट मुनाफिक यहूदीहरू थिए। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) मदीनामा हिजरत गर्नुअघि मदीनाका मानिसहरूले अब्दुल्लाह बिन उबई बिन सलूललाई आफ्नो सरदार बनाएका थिए। उसलाई रत्नले सजिएको एउटा मुकुट पनि दिएका थिए। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) मदीना पाल्नुभएपछि मदीनाका मानिसहरू पूरै हाम्रा प्यारा नबीतर्फ फर्केर उहाँलाई आदर र ध्यान दिन थाले र उहाँको पछि लागे। इब्ने सलूल एउटा कुनामा मूल्यहीन भएर बस्यो। मानिसहरूले इब्ने सलूलको वास्तै गर्न छोडे। तब इब्ने सलूल रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई मार्न वा कुनै कष्ट दिन सक्रिय भयो। एक दिन यहूदीहरू उसकहाँ जम्मा भए। यसबारे केही योजना बनाए। लबीद बिन आसिमसँग सहायता मागे। लबीदले भन्यो: “फलानो टोलमा खैरा नामकी एउटी बूढी छे। जादुमा निकै सिपालु छे। उसलाई खोज।” उनीहरूले त्यो लानती आइमाईलाई खोजेर एक हजार दिरहम सुन र दस थान कपडा दिए। “यदि मुहम्मदलाई नाश गर्‍यौ भने तिमीलाई अझ धेरै कुरा दिनेछौँ” भने। बूढीले परेवाको एउटा बच्चामा सियो घोपेर धागोमा गाँठा पारी परेवाको बच्चामाथि बेरी। मदीनाबाहिर एउटा भत्केको इनारभित्र राखेर त्यसको मुख थुनिदिई। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) बिरामी हुनुभयो। उहाँका अङ्ग चल्न छाडे। थरीथरीका औषधि दिइयो, तर फाइदा भएन। यो अवस्था नौ दिन रह्यो।

त्यसपछि जिब्रील अलैहिस्सलाम आउनुभयो र भएको कुरा बताउनुभयो। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई त्यहाँ लगियो। उहाँले इनार खोलेर परेवा निकाल्नुभयो। तर धागोका गाँठा फुकाउन सम्भव भएन। जिब्रील अलैहिस्सलामले मुअव्वजतैन (फलक र नास) सूराहरू लिएर आउनुभयो। “हे मुहम्मद अलैहिस्सलाम! यी सूराहरू ती गाँठामाथि पढ्नुहोस्” भन्नुभयो। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले ती सूराहरू पढ्न थाल्नुभयो। हरेक आयत पढ्दा एउटा गाँठो फुक्न र एउटा सियो निस्कन थाल्यो। सूराहरू (दुई सूराका ११ आयत) पूरै पढिसक्नुहुँदा सबै गाँठा फुके। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) रोगबाट पूर्ण रूपमा मुक्त भएर निको हुनुभयो। त्यसपछि ती लानती मानिसहरूलाई बोलाएर हप्काउनुभयो। मदीनाका मानिसहरूले उनीहरूलाई यस्तो सजाय दिए, उनीहरू नाश भए। यहूदी लबीदलाई पनि समातेर हजुर रसूलुल्लाहको सामु ल्याइयो। प्यारा नबीले उसलाई “यो किन गरायौ?” भनेर सोध्नुहुँदा उसले जवाफ दियो: “सुनको मायाले।” असहाबे किराममध्ये केहीले “या रसूलल्लाह! अनुमति दिनुहुन्छ भने यो यहूदीको गर्दन काटौँ!” भन्नुहुँदा आफ्ना लागि कसैलाई कहिल्यै सजाय नदिनुहुने हाम्रा प्यारा नबीले “अन्त्यमा उसले भोग्ने इलाही अजाब अझ कडा छ” भन्दै उसलाई मार्ने अनुमति दिनुभएन।१ मदीनाबाट निकालिएपछि यहूदीहरू अरबको उत्तरी भागतिर गएका थिए। तीमध्ये केही खैबरमै बसे। केही उत्तरमा रहेको शाम गए। हजुर रसूलुल्लाहको हत्याको षड्यन्त्र रचेकाले उनीहरूलाई थातथलोबाट निकालिएको थियो। तर मुसलमानहरूप्रति उनीहरूको मनको रिस, लोभ र बदलाको भावना कहिल्यै निभेन। उल्टै दिनदिनै चर्किँदै गयो; सारा सृष्टिका सुल्तान, अल्लाह तआलाका हबीबको जीवन चाँडोभन्दा चाँडो अन्त्य गर्न र दीने इस्लाम मेटाउन चाहन्थे।

उनीहरूका केही अगुवाले भने: “गतफानीहरूकहाँ गएर सहायता मागौँ, उनीहरूसँग मिलेर मुसलमानहरूविरुद्ध लडौँ!” अरू केहीले भने: “फदक, तैमा र वादिल कुराका यहूदीहरूलाई पनि सहायताका लागि बोलाऔँ र मुसलमानहरूले हामीमाथि हमला गर्नुअघि हामी नै उनीहरूको सहरमा हमला गरौँ, भएका सबै कुराको बदला लिऔँ!…” खैबरका यहूदीहरूले यो कुरा मानेर वरपरका यहूदी कबिला र गतफानीहरूलाई सहायताका लागि बोलाए। गतफानीहरूबाट मात्रै धेरै छानिएका लडाकु आए र खैबरमा तयारी सुरु भयो। उनीहरू यो तयारी गरिरहँदा सारा संसारका सरदार (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले यहूदीहरूको अवस्थाबारे थाहा पाउनुभयो। हजरत अब्दुल्लाह बिन रवाहालाई तीनजना सहाबी साथमा दिएर खैबरमा के भइरहेको छ बुझ्न तुरुन्तै पठाउनुभयो। अब्दुल्लाह बिन रवाहा र उहाँका तीनजना साथी छिट्टै खैबर पुग्नुभयो। यो आठवटा बलिया किल्ला, अरू केही साना किल्ला, उब्जाउ जमिन र प्रशस्त दाखबारी र बगैँचा भएको एउटा धनी सहर थियो। हजरत अब्दुल्लाहले आफ्ना साथीमध्ये एकजनालाई शिक्क, अर्कालाई कतीबा र तेस्रोलाई नताट किल्लामा पठाउनुभयो। आफू चाहिँ अर्को एउटा किल्लामा पस्नुभयो; तीन दिनसम्म उहाँहरूले यहूदीहरूको अवस्था र युद्धको तयारी नजिकबाट नियाल्नुभयो। तीन दिनपछि भेट्ने ठाउँमा जम्मा भएर छिट्टै मदीना पुग्नुभयो र यहूदीहरूले गरेका सबै तयारी प्यारा नबीलाई एक-एक गरी सुनाउनुभयो।

हाम्रा प्यारा नबीले आफ्ना असहाबलाई तुरुन्तै तयार हुन आदेश दिनुभयो। यहूदीहरूलाई मदीना मुनव्वरामाथि हमला गर्नबाट रोक्न खैबरतर्फ जाने निधो गर्नुभयो। यो निर्णय सुनेर मदीनामा रहेका यहूदीहरू आत्तिए। मुसलमानहरूको मनोबल गिराउन उनीहरू भन्थे: “कसम खान्छौँ, खैबरका किल्ला र त्यहाँ जम्मा भएका वीर लडाकु देखेका भए तिमीहरू त्यहाँ कहिल्यै पाइला टेक्ने थिएनौ!… डाँडाका टुप्पामा अग्ला बुर्जा भएका किल्लाहरूको कवचधारी वीरहरू रक्षा गरिरहेका छन्। चारैतिरबाट हजारौँ सैनिक उनीहरूको सहायतामा आएका छन्!… तिमीहरूले खैबर जित्न सम्भव छ र?!…” यसको जवाफमा वीर सहाबीहरू “अल्लाह तआलाले आफ्ना हबीबलाई खैबर जिताउने वाचा गर्नुभएको छ” भन्दै यहूदीहरूसँग कहिल्यै नडराउने कुरा स्पष्ट पार्नुहुन्थ्यो। असहाबको यो दृढताले यहूदीहरूलाई झन् दुःखी र चिन्तित बनाउँथ्यो। मुनाफिकहरूको नाइके अब्दुल्लाह बिन उबईले तुरुन्तै खैबरमा खबर पठायो: “मुहम्मद थोरै सेना लिएर तिमीहरूमाथि आउँदै छन्। डराउनुपर्ने केही छैन, तर होसियार रहेर आफ्ना धनसम्पत्ति किल्लाभित्र भर। किल्लाबाट निस्केर उनीहरूको सामना गर!” असहाबे किरामले तयारी पूरा गर्नुभयो, घरकाहरूसँग माफी मागामाग गरेर बिदा हुनुभयो र प्यारा नबीको वरिपरि जम्मा हुनुभयो। उहाँहरू दुई सय घोडसवार र एक हजार चार सय पैदल हुनुहुन्थ्यो। अल्लाह तआलाको धर्म फैलाउन, जिहाद गर्न र शहादतको दर्जा पाउन उहाँहरू आफ्ना प्यारा नबीको आदेशमा तयार हुनुहुन्थ्यो। यसै बेला केही महिलाले युद्धमा असहाबे किरामका लागि खाना पकाउने, घाइते र बिरामीको हेरचाह गर्ने, घाउमा पट्टी बाँध्ने, औषधि तयार पार्ने र आफूले सक्ने अरू काम गर्ने जिम्मेवारी प्यारा नबीसँग मागेको देखियो। हजुर रसूलुल्लाहले दया गरेर उहाँहरूलाई यो सवाबबाट वञ्चित गर्नुभएन। यसरी हाम्रा प्यारा नबीकी मुबारक पत्नी हजरत उम्मे सलमा लगायत बीसजना महिला मुजाहिद पनि मुजाहिदहरूसँग सामेल हुनुभयो।२

रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले मदीनामा गिफार कबिलाका हजरत सिबालाई आफ्नो प्रतिनिधि बनाएर राख्नुभयो र खैबरतर्फ हिँड्ने आदेश दिनुभयो। (नुमैला बिन अब्दुल्लाहलाई राखिएको पनि बताइएको छ।) यात्रा तकबीरसँगै सुरु भयो। आफ्नो बाध्यताले युद्धमा जान नसक्ने र सानो उमेरका कारण अनुमति नपाएका सहाबीहरू प्यारा नबी र आफ्ना वीर बुबा, हजुरबुबा, काका, मामा र दाजुहरूलाई रहर लाग्दो नजरले हेर्दै तकबीर र दुआका साथ बिदा गर्दै हुनुहुन्थ्यो।

“खैबरको किल्ला अली बिन अबी तालिबको हातबाट जितिनेछ” हदीसे शरीफ

पात्रोले हिजरतको सातौँ वर्षको मुहर्रम महिना देखाउँदै थियो। प्यारा नबीको पवित्र झन्डा हजरत अलीले बोक्नुभएको थियो; दायाँ पङ्क्तिको कमान हजरत उमरले सम्हाल्नुभएको थियो।३ बायाँ पङ्क्तिमा अर्का एकजना सहाबीलाई तोक्नुभयो। यात्रा रमाइलो गरी बितिरहेको थियो। कविहरू आफ्ना कवितामार्फत अल्लाह तआलाले दिनुभएका नियामतका लागि उहाँको हम्द गर्दै थिए, हाम्रा प्यारा नबीमाथि सलवात पढ्दै थिए र गौरवशाली असहाबको प्रशंसा गर्दै थिए। सहाबीहरू पनि ईदमा गएझैँ सबै एकसाथ “अल्लाहु अकबर! अल्लाहु अकबर! ला इलाह इल्लल्लाहु वल्लाहु अकबर!” भन्दै चारैतिर गुन्जाउँदै हुनुहुन्थ्यो।

हरेक बास बस्ने ठाउँमा सारा सृष्टिका सुल्तान यसो दुआ गर्नुहुन्थ्यो: “या अल्लाह! भविष्यको चिन्ता र बितेको कुराको पीरबाट, कमजोरी र अल्छीबाट, कञ्जुसी, कायरता र ढाड झुकाउने ऋणबाट, जालिम र अन्यायी मानिसहरूको थिचोमिचोबाट म तपाईँको शरण लिन्छु!”

खैबरको नजिक पुग्दा हाम्रा प्यारा नबीले आफ्ना असहाबलाई रोक्नुभएको देखियो। हात फैलाएर उहाँले यो मुनाजात सुरु गर्नुभयो: “हे आकाशहरू र तिनले छाया दिने सबैका रब या अल्लाह! हे धर्तीहरू र तिनमाथि भएका सबैका रब या अल्लाह! हे शैतानहरू र तिनले बहकाउनेहरूका रब या अल्लाह! हे हावाहरू र तिनले उडाउने कुराका रब या अल्लाह! हामी तपाईँसँग यो ठाउँको भलाइ र असल कुरा, यस ठाउँमा बस्ने मानिसहरूको भलाइ र असल कुरा र यस ठाउँमा भएका हरेक कुराको भलाइ र असल कुरा माग्छौँ। यस ठाउँको खराबीबाट, मानिसहरूको खराबीबाट र यहाँ भएका हरेक कुराको खराबीबाट पनि तपाईँको शरण लिन्छौँ!”

सहाबीहरूका ओठबाट “आमीन, आमीन”का स्वर झर्दै थिए। त्यसपछि आफ्ना असहाबलाई भन्नुभयो: “‘बिस्मिल्लाहिर्रहमानिर्रहीम’ भन्दै अघि बढ।”

असहाबे किराम रसूले अकरमको वरिपरि रहेर फेरि हिँड्न थाल्नुभयो।

खैबरका सबैभन्दा बलिया किल्लामध्येको नताट किल्लानजिक आएर उहाँहरूले छाउनी हाल्नुभयो। साँझ परिसकेको थियो। हजुर रसूलुल्लाहको शरीफ बानी थियो: बिहान नभई छापा मार्नुहुन्नथ्यो र पहिले इस्लामको निम्तो दिनुहुन्थ्यो। निम्तो स्वीकार नगरे मात्र युद्ध सुरु गर्नुहुन्थ्यो। त्यसैले असहाबे किरामले बिहान पर्खनुभयो। इस्लामी सेना आएको कुरा यहूदीहरूमध्ये कसैले थाहा पाएनन्। सारा सृष्टिका सरदारले फज्रको नमाज पढाइसकेपछि तयारी सक्नुभयो र मुजाहिदहरूलाई अघि बढाउनुभयो। दुई सय घोडसवार र एक हजार चार सय पैदल व्यवस्थित पङ्क्तिमा नताट किल्लाको अगाडि पुगे। यसै बेला दाखबारी, बगैँचा र खेतमा काम गर्न किल्लाबाट निस्केका यहूदीहरू अचानक इस्लामी सैनिकहरूसँग जम्काभेट हुँदा छक्क परे।

“कसम खान्छौँ, यिनीहरू त मुहम्मद र उनको व्यवस्थित सेना हुन्!…” भन्दै उनीहरू पछाडि फर्केर भाग्न थाले। उनीहरूको यो हालत देखेर हाम्रा प्यारा नबीले भन्नुभयो: “अल्लाहु अकबर! अल्लाहु अकबर! खैबर बरबाद भयो” र आफ्नो यो मुबारक वचन तीन पटक दोहोर्‍याउनुभयो। प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले यहूदीहरूलाई या त मुसलमान बन्न, या आत्मसमर्पण गरेर खराज र जिज्या तिर्न, नत्र युद्ध गरिनेछ र रगत बग्नेछ भनेर खबर पठाउनुभयो। यहूदीहरू आफ्ना अगुवामध्येका सल्लाम बिन मिश्कमकहाँ गएर अवस्था सुनाए। सल्लामले उनीहरूलाई युद्धका लागि उक्साउँदै भने: “मैले पहिले नै मुहम्मदमाथि चढाइ गर भनेको थिएँ, तिमीहरूले मानेनौ। कम्तीमा अब उनीसँग लड्नमा ढिलासुस्ती नगर। मुसलमानहरूसँग लड्दालड्दै मर्नु, जीवनमा कोही नभई एक्लो रहनुभन्दा असल हो!…” यहूदीहरूले छिटोछिटो आफ्ना केटाकेटी र महिलालाई कतीबा किल्लामा, रसद नाइममा र सैनिकलाई नताट किल्लामा थुपारे।

इस्लामी सेनाको मुसलमान हुने प्रस्तावको जवाफ यहूदीहरूले काँड हानेर दिए। मुजाहिदहरूले काँडलाई ढालले थामे। हाम्रा प्यारा नबीको आदेशमा धनु तानिए र किल्लाका बुर्जामा रहेका यहूदीहरूतिर एकसाथ “अल्लाहु अकबर!…”का नाराका बीच काँड छोडिए। अब युद्ध सुरु भइसकेको थियो। एकातिर सारा सृष्टिका सुल्तान र उहाँका वीर असहाब इस्लाम फैलाउन र यहूदीहरू मुसलमान भएर जहन्नमबाट बच्ने कारण बन्न लडिरहनुभएको थियो। अर्कातिर नसिहत नबुझ्ने, हरेक मौकामा मुसलमानहरूलाई पछाडिबाट छुरा हान्न चाहने र सत्य नदेख्न अडिग यहूदीहरू थिए। खातमुल अम्बिया आफ्नो कौमबाट नआउनुभएको देखेर उनीहरूले डाहले उहाँलाई स्वीकार गरेनन्; उहाँको बाल्यकालदेखि नै प्यारा नबीलाई मेटाउन दिमागमा आएका हरेक चलाखी अपनाए, तर अल्लाह तआलाको संरक्षणका कारण केही गर्न सकेनन्।

एक हजार छ सय गौरवशाली मुजाहिदमाथि दस हजारभन्दा बढी यहूदी सैनिक काँड बर्साइरहेका थिए। असहाबे किराम लगातार आइरहेका ती काँडबाट ढालले जोगिनुहुन्थ्यो, मौका मिल्नासाथ भुइँमा खसेका काँड उठाएर यहूदीहरूतिरै हान्नुहुन्थ्यो। तैपनि केही सहाबी घाइते हुनुभएको थियो।

एक पटक हजरत हुबाब बिन मुन्जिर ठूलो अदबका साथ हबीबुल्लाहको नजिक आउनुभएको देखियो; उहाँले सोध्नुभयो: “या रसूलल्लाह! मेरो ज्यान तपाईँमाथि कुर्बान होस्! हामीले छाउनी अर्को ठाउँमा सार्दा कसो होला?” प्यारा नबीले भन्नुभयो: “इन्शाअल्लाहु तआला, साँझ परेपछि सार्नेछौँ!” मुजाहिदहरू काँडको पहुँचभित्र परिसकेका थिए। यहूदीहरूले किल्लाबाट हानेका काँड इस्लामी छाउनीको पछाडिसम्म पुग्थे।४ त्यस दिन साँझसम्म काँडले नै लडाइँ चल्यो। हानिएका काँडले करिब पचासजना सहाबी घाइते हुनुभयो। साँझ परेपछि नयाँ छाउनीको ठाउँ खोज्ने जिम्मा हजरत मुहम्मद बिन मस्लमालाई दिइयो। उहाँले रजी भनिने ठाउँ उपयुक्त भएको बताउनुभएपछि इस्लामी छाउनी त्यहाँ सारियो।

“हामी नबीहरू मिरास छोड्दैनौँ। हामीले छोडेका कुरा गरिबहरूका लागि सदका हुन्छन्” हदीसे शरीफ

खैबरको गजवा

घाइतेहरूको उपचार पनि सुरु भयो।५ भोलिपल्ट नतातको अगाडि आइपुगेका वीर असहाब साँझसम्म लड्नुभयो। तेस्रो, चौथो र पाँचौँ दिन पनि घेराबन्दी चलिरह्यो। यहूदीहरू भने सधैँ आफ्नो बचाउमै सीमित रहे। ती दिनमा हाम्रा प्यारा नबीलाई कडा टाउको दुखेकाले उहाँ दुई दिन मुजाहिदहरूका बीचमा रहन सक्नुभएन। पहिलो दिन उहाँले झन्डा हजरत अबू बकरलाई र दोस्रो दिन हजरत उमरलाई दिनुभयो। दुवैजनाले असहाबे किरामको अगुवाइ गर्दै यहूदीहरूसँग घमासान लडाइँ गर्नुभयो, तर किल्ला जित्न सम्भव भएन। यसैबीच आँट बढेका यहूदीहरूले किल्लाका ढोका खोलेर आक्रमण गरेको देखियो। अब हातापाती लडाइँ सुरु भइसकेको थियो। युद्ध साह्रै चर्किएको थियो। प्यारा नबीले आफ्ना असहाबलाई जति पटक “‘अल्लाहु अकबर! अल्लाहु अकबर!…’ भन्दै तकबीर भन!” भन्नुहुन्थ्यो, उति पटक उहाँहरू तकबीरको गुन्जनबीच माया र जोसका साथ शत्रुमाथि तरबार चलाउनुहुन्थ्यो। लडाइँकै बीच मुहम्मद बिन मस्लमाका भाइ महमूद शहीद हुनुभयो। घमासान लडाइँ साँझसम्म चलिरह्यो।

भोलिपल्ट खैबरका सबैभन्दा नामी सेनापतिमध्ये एक मरहब कवचले ढाकिएर किल्लाबाट बाहिर निस्क्यो। ऊ दैत्यजस्तो बलियो, हट्टाकट्टा मानिस थियो। अहिलेसम्म उसलाई हराउन सक्ने कुनै पहलमान उसको सामु आउन सकेको थिएन। मुजाहिदहरूतिर फर्केर ऊ “म साहस र वीरताका लागि नाम चलेको मरहब हुँ!” भन्दै आफ्नो बखान गर्न थाल्यो। ऊ यसरी शेखी गर्दै गर्दा सहाबीहरूका बीचबाट एकजना मुजाहिद अघि हामफालेको देखियो। उहाँले मरहबलाई “म पनि भयानक र घमासान युद्धको बीचमा हामफाल्न नडराउने आमिर हुँ!” भनेर ललकार्नुभयो र तुरुन्तै उसको सामु उभिनुभयो। दैत्यजस्तो मरहबले “जसलाई छुन्छ, उसलाई सखाप पार्छ!…” लेखिएको आफ्नो तरबार पूरा बलले हजरत आमिरमाथि बजार्‍यो। वीर आमिरले तुरुन्तै ढाल उठाउनुभयो। चौडा तरबार ढालमा बजारिँदा चारैतिर ठूलो आवाज गुन्जियो र तरबार ढालमै गडियो।

हजरत आमिरले सृष्टिकर्ताको शरण लिँदै “या अल्लाह!” भनेर मरहबका कवच लगाएका खुट्टामा तरबार हान्नुभयो। तरबार इस्पाती कवचमा ठोकिनासाथ उछिट्टिएर फर्कियो र एक्कासि ती सहाबीकै खुट्टामा लाग्यो। तरबार जोडले उछिट्टिँदा हजरत आमिरको खुट्टाको धमनी नै काटियो। असहाबे किराम दौडेर आउनुभयो, आमिरलाई काखमा उठाउनुभयो र उपचारका लागि छाउनीमा लैजानुभयो। तर आमिर (रदियल्लाहु अन्हु) त्यहीँ शहादत पाएर जन्नते आलातर्फ उड्नुभयो।६

लडाइँ पूरा चर्कोसँग चलिरहेको थियो। साँझतिर हाम्रा प्यारा नबीले चार हजार सैनिक लिएर यहूदीहरूको सहायतामा आएका र युद्धमा सामेल भएका मुशरिक गतफानीहरूलाई छुट्टिएर आफ्नो देश फर्कन प्रस्ताव राख्नुभयो। उनीहरूले त्यसो गरे भने खैबरको एक वर्षको खजुरको उब्जनी उनीहरूलाई दिने वचन पनि दिनुभयो। तर गतफानीहरूले यो प्रस्ताव अस्वीकार गरे। तब सारा संसारका सरदार (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले आफ्ना असहाबलाई गतफानीहरू रहेको किल्लाको वरिपरि रात बिताउन आदेश दिनुभयो। रातमा मुजाहिदहरूले आक्रमण गर्लान् भनेर गतफानीहरू साह्रै डराए; उनीहरूलाई निद्रा परिँदै परेन। त्यो रात कहाँबाट आएको हो, थाहा नहुने एउटा आवाजले “गतफानको भूमिमा छापा मारिएको छ, उनीहरूका जहान-बालबच्चा र धनसम्पत्ति कब्जा गरिएको छ” भनेर खबर दिइरहेको थियो। यो आवाज तीन पटक दोहोरियो र सबै गतफानीहरूले ठूलो डरका साथ यो सुने। उनीहरूका सेनापति उयैनाले पनि त्यही आवाज तीन पटक सुने र उज्यालो हुनै लाग्दा आफ्ना सैनिक लिएर हतार-हतार खैबरबाट टाढिए, आफ्नो देशको बाटो लागे। बिहान गतफानीहरूले बिनाकारण खैबर छोडेर गएको देखेर यहूदीहरू छक्क परे र निराश भए। उनीहरूलाई सहायताका लागि बोलाएकोमा पनि साह्रै पछुताए।

“हामीले खैबरको किल्ला लिएको दिन रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले घरपालुवा गधाको मासु खान र मुतआ निकाह गरेर स्त्री लिन निषेध गर्नुभयो” हजरत अली (रदियल्लाहु अन्हु)

हजरत अलीको वीरता

त्यो दिन पनि खैबरको अगाडि घमासान लडाइँ भयो, तर किल्ला जित्न सकिएन। साँझ सारा सृष्टिका सुल्तानले यसो भन्दै खुसीको खबर दिनुभयो: “भोलि म यो झन्डा अल्लाह तआला र उहाँका रसूललाई माया गर्ने, अनि अल्लाह तआला र उहाँका रसूलले पनि मन पराउनुहुने एक वीरलाई दिनेछु। अल्लाह तआलाले उनकै हातबाट विजय दिलाउनुहुनेछ!”

त्यो रात असहाबे किरामले आतुर हुँदै बिहान पर्खनुभयो। झन्डा आफूलाई नै दिइयोस् भन्ने हरेकको आशा थियो र यसका लागि उहाँहरू अल्लाह तआलासँग दुआ गरिरहनुहुन्थ्यो। हजरत बिलाल हबशीले आफ्नो मार्मिक र मीठो स्वरमा फज्रको अजान दिनुभयो। अजान हुँदा हरेकको मनमा छुट्टै उत्साह, छुट्टै आनन्द जाग्थ्यो; त्यो इलाही आनन्दको स्वादले मन अघाउँदैनथ्यो। हाम्रा प्यारा नबीले असहाबलाई फज्रको नमाज पढाइसकेपछि उठेर उभिनुभयो र मुबारक इस्लामी झन्डा ल्याउन आदेश दिनुभयो। पवित्र झन्डा ल्याइँदै गर्दा असहाबे किराम उभिएर पर्खिरहनुभएको थियो; रसूले अकरमका मुबारक ओठबाट निस्कने वचन सुन्न उहाँहरू उत्सुक हुँदै सारा ध्यान दिएर कान थापिरहनुभएको थियो।

आखिर सारा संसारका सरदारले भन्नुभयो: “मुहम्मदलाई नुबुव्वत दिएर धन्य बनाउनुहुने अल्लाह तआलाको कसम, म यो झन्डा भाग्नु के हो भन्ने नै नजान्ने एक वीरलाई दिनेछु”, अनि आफ्ना मुबारक आँखा असहाबमाथि डुलाउँदै सोध्नुभयो: “अली कहाँ छन्?” सहाबीहरूले “या रसूलल्लाह! उहाँका आँखा दुखिरहेका छन्” भनेपछि हजुरले भन्नुभयो: “उनलाई मकहाँ बोलाऊ।” ती दिनमा हजरत अलीका आँखा दुखेका थिए, उहाँ आँखा खोल्नै सक्नुहुन्नथ्यो। सहाबीहरू उहाँकहाँ गए, कुरा बताए र उहाँको मुबारक पाखुरा समातेर हजुर रसूलुल्लाहको सामु ल्याए। सारा सृष्टिका सुल्तानले हजरत अली निको होऊन् भनेर अल्लाह तआलासँग दुआ गर्नुभयो र आफ्ना मुबारक औँला मुखमा भिजाएर उहाँका आँखामा दल्नुभयो। त्यही क्षण हजरत अलीका आँखामा कुनै दुखाइ बाँकी रहेन। त्यसपछि उहाँका लागि यो दुआ पनि गर्नुभयो: “या रब! गर्मी र जाडोको कष्ट यिनबाट हटाइदिनुहोस्!” अनि आफ्ना मुबारक हातले हजरत अलीलाई कवच लगाइदिनुभयो, कम्मरमा आफ्नै तरबार भिराइदिनुभयो, हातमा सेतो इस्लामी झन्डा थमाइदिनुभयो र भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले तिमीलाई विजय नदिउन्जेल लड। खबरदार, पछाडि नफर्क!” हजरत अलीले भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! मेरो ज्यान तपाईँमाथि कुर्बान होस्! उनीहरू दीने इस्लाममा नपसुन्जेल म उनीहरूसँग लड्नेछु।” हाम्रा प्यारा नबीले भन्नुभयो: “अल्लाहको कसम, तिम्रो कारणले अल्लाह तआलाले उनीहरूमध्ये एकजनालाई मात्र पनि हिदायत दिनुभयो भने त्यो तिम्रा लागि धेरैवटा रातो ऊँटको मालिक भएर तिनलाई अल्लाह तआलाको बाटोमा सदका दिनुभन्दा पनि उत्तम छ।”७

हजरत अली हातमा झन्डा लिएर यहूदीहरूको किल्लातर्फ अघि बढ्दै गर्दा गौरवशाली सहाबीहरू पनि उहाँको पछि-पछि हिँड्नुभयो। किल्लाको एकदमै नजिक पुगेर झन्डा एउटा ढुङ्गाको फेदमा गाडिँदै गर्दा नतात किल्लाको ढोका खुलेको देखियो।

यहूदीहरूका आक्रमणकारी टोली बाहिर निस्के। यिनीहरू खैबरका सबैभन्दा छानिएका योद्धा थिए। हरेकले दोहोरो कवच लगाएका थिए, फलामे रक्षाकवचले ढाकिएका थिए। तीमध्ये एउटा हजरत अलीतिर बढेर लड्न उहाँको सामु उभिएको देखियो। ऊ साहसमा जोडा नभएको, मरहबको भाइ हारिस थियो। ऊ झपटेर आइलाग्यो… दुई इस्पातको ठोक्काइले मैदान भरिँदै गर्दा जुल्फिकार बिजुलीझैँ झरेको र हारिसको टाउको धडबाट छुट्याएको देखियो। त्यही बेला “अल्लाहु अकबर! अल्लाहु अकबर!” भन्ने आवाज आकाशसम्म गुन्जियो। आफ्नो भाइ मारिएको सुनेर मरहब आफ्ना सैनिक लिएर वेगले घोडा दौडाउँदै मैदानतर्फ बढ्यो र हजरत अलीको सामु उभियो। उसले पनि दोहोरो कवच लगाएको थियो। दुईवटा तरबार भिरेको ऊ आफ्नो विशाल शरीरले मानौँ कुनै दैत्यजस्तै देखिन्थ्यो। पूरा रिसले ऊ आफ्नो बखान गर्न थाल्यो: “म युद्ध सबैभन्दा चर्किएको बेला मैदानमा हामफालेर वीरतासाथ लड्ने मरहब हुँ! गर्जने सिंहहरूलाई समेत म आफ्नो भाला वा तरबारले छियाछिया पार्छु!…”

हजरत अली कर्रमल्लाहु वज्हहू व रदियल्लाहु अन्हुले जवाफ दिनुभयो: “मेरी आमाले मेरो नाम हैदर (सिंह) राख्नुभएको हो। म रवाफिलो सिंहजस्तै हुँ! तिमीलाई एकै झट्कामा भुइँमा पछार्ने वीर हुँ!…”

हजरत अलीको मुखबाट “हैदर” शब्द सुन्नासाथ मरहबको मनमा डर पस्यो। किनभने त्यही रात उसले सपनामा एउटा सिंहले आफूलाई चिथोरेको देखेको थियो। सपनामा देखेको सिंह कतै यही त होइन? त्यत्तिकैमा दैत्यजस्तो मरहबले हमला गर्‍यो र हजरत अलीले उसलाई ढालले छेक्नुभयो। त्यसपछि उहाँले अल्लाह तआलाको शरण लिँदै “या अल्लाह!…” भनेर जुल्फिकार त्यो काफिरको टाउकोमा यस्तो जोडले बजार्नुभयो कि विशाल मरहबले जुल्फिकारको सामु तेर्स्याएको बाक्लो इस्पाती ढाल र इस्पातकै टोप दुई टुक्रा भए, उसको टाउको तालुदेखि गर्धनसम्म चिरियो, घाँटीबाट धाराझैँ रगत फुट्यो र उसको दैत्यजस्तो शरीर भुइँमा ढल्यो। जुल्फिकारको डरलाग्दो आवाज खैबरको चारैतिर सुनिएको थियो। प्यारा नबीले भन्नुभयो: “खुसी होऊ! अब खैबरको विजय सहज र सजिलो भयो।” असहाबे किराम हजरत अलीको यो बहादुरी देखेर छक्क पर्नुभयो र “अल्लाहु अकबर! अल्लाहु अकबर!…” भन्ने नाराले आकाश गुन्जाउनुभयो।

लडाइँ पूरा चर्कोसँग चलिरहेको थियो। असहाबे किराम लड्दै-लड्दै किल्लाको ढोकानजिक आइपुग्दा एउटा यहूदीले आफ्नो तरबारले हजरत अलीको ढालमा हान्यो। ढाल भुइँमा खस्यो, तर निहुरिएर उठाउने समय थिएन। मौका गुमाउन नचाहने त्यो यहूदी ढाल टिप्नासाथ पछाडि भाग्यो। यस कुराले मन साह्रै दुखेका अल्लाह तआलाका सिंहले जुल्फिकारले वरिपरिका शत्रुलाई तितरबितर पारेपछि किल्लाको ढोकालाई नै ढाल बनाउने विचार गर्नुभयो। “बिस्मिल्लाहिर्रहमानिर्रहीम” भन्दै उहाँ विशाल फलामे ढोकाका कडामा झुन्डिनुभयो र त्यसलाई अड्याउने अङ्कुसेहरू हल्लाउँदै पर्खालबाट उखेलिदिनुभयो… हजरत अलीले ढोका उखेल्दा किल्ला नै जगदेखि हल्लियो। आठ-दसजना पहलमानले पनि ठाउँबाट टसमस गराउन नसक्ने त्यो ढोकालाई उहाँले एउटै हातले ढाल बनाउनुभयो र लड्न थाल्नुभयो। पत्याउनै नसकिने यो घटना हाम्रा प्यारा नबीको एउटा मुजिजा र हजरत अलीको एउटा करामत थियो।८

उहाँको सामु एकपछि अर्को गर्दै यहूदीहरूका सबैभन्दा बहादुर अरू छजना पहलमान निस्के। अल्लाह तआलाको अनुमतिले तिनलाई पनि पछारेपछि हजरत अली आफ्ना वीर साथीहरूसँग किल्लाभित्र पस्नुभयो। अब लडाइँ किल्लाभित्रै हुन थाल्यो। छिट्टै उहाँहरूको सामु आउने कोही बाँकी रहेन। उहाँहरूले इस्लामी झन्डा किल्लामा गाड्नुभयो। यसरी यहूदीहरूको सबैभन्दा बलियो किल्ला नतात जितियो। हाम्रा प्यारा नबीले हजरत अलीका आँखामा चुम्बन गर्नुभयो र भन्नुभयो: “तिमीले देखाएको वीरताका कारण अल्लाह तआला र उहाँका रसूल तिमीसँग राजी हुनुभयो।” यो मुबारक वचन सुनेर अली खुसीले रुन थाल्नुभयो। प्यारा नबीले “किन रोइरहेका छौ?” भनेर सोध्नुहुँदा उहाँले भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! मेरो ज्यान तपाईँमाथि कुर्बान होस्! म खुसीले रोइरहेको छु। किनभने अल्लाह तआला र उहाँका रसूल मसँग राजी हुनुभयो।” तब हाम्रा प्यारा नबीले भन्नुभयो: “म मात्र होइन, जिब्रील, मीकाईल र सबै फरिश्ता पनि तिमीसँग राजी हुनुभयो।” यसै बेला दौस कबिलाका चार सयजना मुसलमान प्यारा नबीको सहायताका लागि आइपुगे।९ त्यसपछि अरू किल्ला जित्न घमासान लडाइँ चलिरह्यो। खैबरका बाँकी सातवटा बलिया किल्ला पनि एकएक गरी ढलेपछि उपाय नदेखेका यहूदीहरूले प्रतिनिधिमण्डल पठाएर सन्धि मागे। हाम्रा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले यो प्रस्ताव स्वीकार गर्नुभयो र यी बुँदामा सहमति भयो: (१) यस गजवामा मुसलमानहरूसँग लडेका यहूदीहरूको रगत बगाइनेछैन। (२) खैबर छोडेर जाने यहूदीहरूले आफूसँग आफ्ना बालबच्चा र घरमा चाहिने सामानको एक ऊँट भारी मात्र लैजान पाउनेछन्। (३) बाँकी रहेका चल-अचल सबै सम्पत्ति; कवच, तरबार, ढाल, धनु, काँडजस्ता सबै हतियार, आफूले लगाएकोबाहेक सबै लुगा; कपडा, सुन र साथै खजाना, घोडा, ऊँट, भेडाजस्ता सबै पशु… जे जति छ, सबै मुसलमानहरूलाई रहनेछ। (४) मुसलमानहरूलाई छोड्नुपर्ने कुनै पनि चिज कुनै पनि हालतमा लुकाइनेछैन। लुकाउनेहरू अल्लाह तआला र उहाँका रसूलको अमान र संरक्षणबाट बाहिर पारिनेछन्…

“मेरी आमाले मेरो नाम हैदर (सिंह) राख्नुभएको हो। म रवाफिलो सिंहजस्तै हुँ!” हजरत अली (रदियल्लाहु अन्हु)

यी सर्त नमान्ने र आफ्ना खजाना छालाका थैलामा हालेर जमिनमा गाड्ने किनाना बिन रबीलाई सजाय दिइयो। हात परेको गनीमतको कुनै हिसाबकिताब नै थिएन। खैबरका ती उर्वर जमिन र खजुरका बगैँचा पूरै इस्लामी सेनाको हातमा छोडिएका थिए।१० यसै बेला आफ्नो देश फर्केका गतफानीहरू यहूदीहरूलाई सघाउन फेरि खैबर फर्केका थिए। प्यारा नबीले खैबर जितेर यहूदीहरूलाई आत्मसमर्पण गराइसक्नुभएको देखेपछि उनीहरूले भने: “हे मुहम्मद! हामीले खैबर छोड्यौँ भने हामीलाई खैबरको एक वर्षको खजुर दिने वचन तिमीले दिएका थियौ। हामीले आफ्नो वचन पालन गर्‍यौँ। अब ती हामीलाई देऊ!” हजुरले उनीहरूलाई भन्नुभयो: “फलानो पहाड तिमीहरूको होस्।” गतफानीहरूले “त्यसो भए हामी तिमीहरूसँग लड्छौँ” भन्दै धम्की दिन खोजे। रसूले अकरमले भन्नुभयो: “हाम्रो लडाइँको ठाउँ जनफा होस्।” जनफा गतफानीहरूको एउटा इलाकाको नाम थियो। यो सुनेर गतफानीहरू डरले पछि हटे र गए।

हाम्रा प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) र उहाँका वीर असहाब खैबर जित्दाको लडाइँमा साह्रै थाक्नुभएको थियो। एकातिर घाइतेहरूको उपचार भइरहेको थियो, अर्कोतिर उहाँहरू आराम गरिरहनुभएको थियो।

यहूदीहरूका अगुवामध्ये एक सल्लाम बिन मिश्कमकी श्रीमती जैनबले प्यारा नबीलाई विष खुवाएर मार्न चाहिन्। यसका लागि उनले एउटा भेडा काटेर पकाइन् र मासुमा प्रशस्त विष मिसाइन्। त्यसपछि उनी हजुर रसूलुल्लाहको सामु आइन् र उपहार ल्याएको बताइन्। रसूले अकरमले उपहार स्वीकार गर्नुभयो र आफ्ना असहाबलाई बोलाउनुभयो; सबैजना सँगै खान बस्नुभयो। सारा संसारका सरदारले भुटेको भेडाको मासुबाट एक टुक्रा छुट्याउनुभयो र “बिस्मिल्लाहिर्रहमानिर्रहीम” भन्दै आफ्नो मुबारक मुखमा हाल्नुभयो। केही पटक चपाउनुभएपछि तुरुन्तै मुबारक मुखबाट निकाल्नुभयो र भन्नुभयो: “हे मेरा असहाब! यो खानाबाट हात हटाऊ! किनभने कुमको यो मासुले आफूमा विष हालिएको छ भनेर मलाई खबर दियो।” सहाबीहरूले तुरुन्तै खानाबाट हात झिके। तर मासुको एक गाँस खाइसक्नुभएका हजरत बिश्र बिन बराको शरीर तुरुन्तै निलो भयो र उहाँ शहीद हुनुभयो। जिब्रील अलैहिस्सलाम हाम्रा प्यारा नबीकहाँ आउनुभयो र मुबारक थुकमा मिसिएको विषको असरबाट जोगिन मुबारक दुई कुमका बीचमा सिङ्गी लगाएर रगत झिक्न भन्नुभयो। त्यसै गरियो। त्यसपछि विष हालिएको मासु जमिनमा गाडियो। यो काम गर्ने जैनबलाई समातेर उहाँको सामु ल्याइयो।

हजुरले उनलाई सोध्नुभयो: “यो भेडाको मासुमा तिमीले विष हालेकी हौ?” उनले आफूले गरेको कुरा स्वीकार्दै भनिन्: “हो! मैले नै विष हालेकी हुँ!” प्यारा नबीले “यस्तो किन गर्न खोज्यौ?” भनेर सोध्नुहुँदा उनले भनिन्: “तिमीले मेरा श्रीमान्, बुबा र काकालाई मार्‍यौ। मैले मनमनै भनेँ: ‘यदि उनी साँच्चै नबी हुन् भने अल्लाहले उनलाई बताइदिनुहुनेछ। होइनन् भने यो विषले उनलाई असर गर्नेछ र उनी मर्नेछन्। यसरी हामी उनीबाट छुटकारा पाउनेछौँ।’” असहाबे किराम यस घटनाले साह्रै दुःखी हुनुभएको थियो। उहाँहरूले “या रसूलल्लाह! हाम्रा ज्यान तपाईँमाथि कुर्बान होऊन्! यिनलाई मारौँ?” भनेर सोध्नुहुँदा आफूमाथि गरिएका हरेक अपमान क्षमा गर्नुहुने सारा संसारका सरदारले यसलाई पनि क्षमा गर्नुभयो। यो ठूलो दया देखेर जैनबले कलिमाए शहादत पढ्नुभयो र मुसलमान हुनुभयो।११ खैबरमा हात परेका गनीमत र बन्दीहरूमध्ये हुयै बिन अख्तबकी छोरी सफिय्या पनि हुनुहुन्थ्यो। प्रधान सेनापतिको हकअनुसार उहाँ प्यारा नबीको भागमा पर्नुभएको थियो। सारा संसारका सरदारले आफ्नो बन्दीलाई मुक्त गर्नुभयो। यो व्यवहारले उहाँको मन साह्रै छोयो र उहाँले मनैदेखि कलिमाए शहादत पढेर इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो। यसबाट साह्रै खुसी हुनुभएका हाम्रा प्यारा नबीले हाम्री आमा हजरत सफिय्यासँग निकाह गरेर उहाँलाई धन्य बनाउनुभयो र खुसी पार्नुभयो। यसरी हजरत सफिय्या मोमिनहरूकी आमा हुनुभयो। सहबा भन्ने ठाउँमा बिहे भयो र खरबुजा र खजुरको वलीमा, अर्थात् बिहेको भोज दिइयो।१२

हाम्री आमा सफिय्याका मुबारक आँखामा एउटा निलो दाग देखिन्थ्यो।

हाम्रा प्यारा नबीले “यो दाग के हो?” भनेर सोध्नुहुँदा उहाँले भन्नुभयो: “एक रात मैले सपनामा जून आकाशबाट झरेर मेरो काखमा पसेको देखेकी थिएँ। मेरा श्रीमान् किनानालाई सुनाउँदा उनले ‘तिमी त हामीमाथि आइलाग्दै गरेको त्यो अरब राजाकी श्रीमती बन्न आँखा लगाएकी रहिछौ!’ भन्दै मेरो आँखामा थप्पड हाने; तपाईँले देख्नुभएजस्तै यो निलो भयो।” खैबर जितिएपछि यहूदीहरूले प्यारा नबीसामु यस्तो प्रस्ताव राखे: “हे मुहम्मद! हामी खैबर छोडेर जानेछौँ। तर हामी खेतीपाती र खेत, दाखबारी, बगैँचाको स्याहार राम्ररी जान्दछौँ। तिमी चाहन्छौ भने यी उर्वर जमिन हामीलाई भाडामा देऊ। हामी यी जग्गा जोत्नेछौँ र उब्जनीको आधा तिमीलाई दिनेछौँ!” हाम्रा प्यारा नबी र सहाबीहरूसँग खेतीको काममा लाग्ने समय थिएन। उहाँहरू दीने इस्लाम फैलाउन लागिपर्नुभएको थियो र रात-दिन एक गरेर अल्लाहको बाटोमा जिहाद (जिहाद फी सबीलिल्लाह)१३ गर्न अविराम लागिरहनुभएको थियो। प्यारा नबी यो प्रस्तावबाट सन्तुष्ट हुनुभयो र भन्नुभयो: “हामीले चाहेको बेला तिमीहरूलाई निकाल्न पाउने सर्तमा।” यहूदीहरूले यो कुरा माने र खैबरका जमिन जोत्न थाले।१४ प्यारा नबी आफ्ना असहाबसँग विजयी भएर मदीना फर्कनुभयो। यिनै दिनमा हब्शामा हिजरत गरेका मुहाजिरहरूमध्ये त्यहाँ अन्तिमसम्म बाँकी रहेका असहाब – उम्मे हबीबा (रदियल्लाहु अन्हा) पनि उहाँहरूमध्ये हुनुहुन्थ्यो – जाफर बिन अबी तालिबको नेतृत्वमा नज्जाशीले जुटाइदिनुभएका दुईवटा पानीजहाजमा चढेर जार बन्दरगाहमा ओर्लनुभयो। त्यहाँबाट ऊँट चढेर मदीना आउनुभयो। बाह्र वर्षअघि हब्शामा हिजरत गरेका आफ्ना असहाब जाफर बिन अबी तालिबको अगुवाइमा आएको देखेर उहाँ साह्रै खुसी हुनुभयो। हजरत जाफरको निधारमा चुम्बन गर्नुभयो, छातीमा टाँस्नुभयो र भन्नुभयो:

“हे मेरा असहाब! यो खानाबाट हात हटाऊ! किनभने कुमको यो मासुले आफूमा विष हालिएको छ भनेर मलाई खबर दियो” हदीसे शरीफ

“म खैबरको विजयमा खुसी होऊँ कि जाफर आएकोमा, थाहै पाउँदिनँ। तिमीहरूको हिजरत दोहोरो हो। तिमीहरूले हब्शाको भूमितर्फ पनि हिजरत गर्‍यौ, मेरो देशतर्फ पनि।” उहाँहरूले नज्जाशी असहमाले पठाउनुभएका उपहार र पत्र रसूलुल्लाहलाई चढाउनुभयो। हाम्री आमा उम्मे हबीबासँगको बिहे पनि यसै वर्ष भयो। त्यस बेला हाम्री आमा उम्मे हबीबा छत्तीस वर्ष पुग्नुभएको थियो। खैबरमा हात परेको गनीमत हुदैबियाको सन्धिमा सहभागी सबै असहाबे किराम, खैबरमा सामेल भएकाहरू, हब्शाबाट हिजरत गरेर आएका असहाब र विजयमा भाग लिएको दौस कबिलाबीच बाँडियो।१५

खैबर जितिएसँगै अरबका सबै यहूदी प्यारा नबीको अधीनमा आए। अब उनीहरूसँग मुशरिकहरूलाई सघाउने कुनै उपाय बाँकी रहेन। हतियार र सेनाका हिसाबले जित्नै नसकिनेजस्तो देखिने खैबरको किल्ला कब्जा गर्ने मुसलमानहरूसँग ठूलो शक्ति छ भन्ने कुरा वरपरका कबिला र राज्यहरूले पनि बुझे र यस इस्लामी राज्यसँग तर्सिन थाले। खैबरको विजयले मक्काका मुशरिकहरू ठूलो शोक र निराशामा डुबे। यस विजयपछि साना-ठूला धेरै कबिला मुसलमान हुन मदीना मुनव्वरा आए र असहाबे किराममा गनिने सौभाग्य पाए, अझ गतफानीहरूसमेत… बाटोमा नआउने केही कबिलालाई भने सेना पठाएर वशमा ल्याइयो।