लैलाए तारीसको घटना
खैबरको गजवाबाट फर्कँदा उहाँहरू तारीस भन्ने ठाउँमा बास बस्नुभयो। त्यो रात रसूलुल्लाहले हजरत बिलाललाई बोलाउनुभयो र भन्नुभयो: “हे बिलाल! आज राति नसुत! बिहानी कुरेर हामीलाई नमाजका लागि उठाऊ।” त्यसपछि रसूलुल्लाह असहाबसँगै सुत्नुभयो। हजरत बिलालले केही बेर नमाज पढ्नुभयो। अनि पूर्वतिर मुख फर्काएर आफ्नो भारीमा पिठ्युँ अड्याउनुभयो। नमाजको समय पर्खँदा-पर्खँदै उहाँलाई निद्राले छोप्यो। सबै यति थाक्नुभएको थियो कि घामका किरणले धर्ती तताएर अनुहारमा नपरुन्जेल कसैले आँखा खोल्न सक्नुभएन। सबैभन्दा पहिले रसूलुल्लाह ब्युँझनुभयो। छोटकरीमा, सबै उठ्नुभयो र वुजू गर्नुभयो। हजरत बिलालले इकामत भन्नुभयो। फज्रको नमाज जमाअतसहित कजा गरेर पढ्नुभयो। नमाज सकिएपछि रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले भन्नुभयो: “कसैले आफ्नो नमाज बिर्स्यो भने सम्झनेबित्तिकै तुरुन्तै पढोस्। किनभने हक तआलाले ‘अकिमिस्सलाता लिजिक्री (मलाई सम्झन, मेरो महानता याद गर्न नमाज पढ)’ भन्नुभएको छ।”
हजरत अलीका लागि सूर्य फर्कनु
खैबरको गजवाबाट फर्कँदा रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) सहबामा आराम गरिरहनुभएको थियो। उहाँले आफ्नो मुबारक शिर हजरत अली (रदियल्लाहु अन्हु)को घुँडामा राख्नुभएको थियो। त्यही बेला वही आउन थाल्यो। सूर्य क्षितिजमा थियो। हजरत अली (रदियल्लाहु अन्हु)ले अस्रको नमाज पढ्नुभएको थिएन। वही पूरा हुँदा सूर्य अस्तायो। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले यसो भन्दै दुआ गर्नुभयो: “या रब! यदि अली (रदियल्लाहु अन्हु) तपाईँ र तपाईँका रसूलको पक्षमा छन् भने सूर्यलाई फर्काइदिनुहोस्।” हजरत अलीले नमाज पढिसक्नुभएपछि सूर्य फेरि अस्तायो। अस्मा बिन्त उमैस भन्नुहुन्छ: “मैले देखेँ, सूर्य अस्ताइसकेको भए पनि फेरि निस्क्यो र धर्तीलाई उज्यालो पार्यो।”
वादिल कुराको गजवा
यो गजवा जमादिउल आखिर महिनामा वादिल कुरामा भयो। रसूलुल्लाह इस्लामी सेना लिएर वादिल कुरा आउनुभएको खबर पाएपछि त्यस क्षेत्रका यहूदीहरू अरब मुशरिकहरूको एउटा टोलीको साथ लिएर युद्धका लागि तयार भए। आफ्ना ठाउँबाट निस्केर उनीहरूले लडाइँको मोर्चा कसे। नबी अलैहिस्सलामले पनि सेनालाई युद्धको पङ्क्तिमा मिलाउनुभयो र झन्डा असहाबमध्ये एकजनालाई दिनुभयो। काफिरहरूलाई इस्लाममा बोलाउनुभयो र भन्नुभयो: “यदि ईमान ल्यायौ भने आफ्नो ज्यान र धनसम्पत्ति बचाउनेछौ।” उनीहरूले यो सल्लाह मानेनन्। मुशरिकहरूमध्ये एउटा मैदानमा निस्क्यो र दोहोरो भिडन्त माग्यो। जुबैर बिन अव्वाम (रदियल्लाहु अन्हु)ले उसलाई मार्नुभयो। अर्को एउटा हजरत अलीको सामु आयो। हजरत इमामले त्यो काफिरलाई तुरुन्तै जहन्नमको आगोमा पठाइदिनुभयो। अर्को एउटा आयो; उसलाई पनि मार्नुभयो। अबू दुजाना (रदियल्लाहु अन्हु)ले दुईजना यहूदीलाई मार्नुभयो। त्यस दिन पन्ध्रजना काफिर मारिए। साँझ परेपछि सबै आ-आफ्नो डेरातिर गए। बिहान दुवै पक्षले फेरि तरबार म्यानबाट निकाले र लडाइँका लागि तयार भए। घाम एक भाला जति माथि उक्लँदा काफिरहरूलाई डरले छोप्यो र उनीहरू भागे। मुजाहिदहरूले धेरै नियामत र गनीमत पाए। वादिल कुराका यहूदीहरूको यो हाल देखेर तैमाका यहूदीहरू पनि डराए। आफ्नो सम्पत्ति जोगाउन उनीहरूले जिज्या तिर्न स्वीकार गरे र सन्धि भयो।
“खैबरको किल्लाको ढोका मैले शरीरको बलले होइन, रूहानी बलले उठाएँ” हजरत अली (रदियल्लाहु अन्हु)
वादिल कुराको गजवा
