मेरा प्यारा नबी

उमरतुल कजाको यात्रा

हुदैबियाको सन्धि भएको एक वर्ष बितिसकेको थियो। कुर्बानीको ईद आउन एक महिना बाँकी छँदा, जिलकादा महिनाको सुरुतिर रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले असहाबे किरामलाई उमराको तयारी गर्न आदेश दिनुभयो। उमराका लागि हुदैबिया गएर बैअतुर रिजवानमा सहभागी भएका सबै, वफात भइसक्नुभएकाबाहेक, उपस्थित हुनुपर्ने थियो। यो आदेशपछि दुई हजार सहाबीले आफ्नो तयारी पूरा गर्नुभयो। कुर्बानी गर्न सत्तरीवटा ऊँट लिइयो। यिनलाई बाटोभरि चराउँदै मक्कासम्म लैजाने जिम्मा नाजिया बिन जुन्दुब र उहाँका चारजना साथीलाई दिइयो। साथै हजरत मुहम्मद बिन मस्लमाको कमानमा सयजना घोडचढी दिएर उहाँलाई कवच, भाला, तरबारजस्ता युद्धमा चल्ने हतियार लिएर अगाडि पठाइयो। मुशरिकहरूलाई पत्याउन सकिँदैनथ्यो। कतैबाट आक्रमण भइहाले यी हतियार काम लाग्ने थिए। असहाबे किराममध्ये केहीले भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! हुदैबियाको सन्धिअनुसार हामी उमरामा म्यानमा राखिएका तरबारबाहेक अरू कुनै हतियार लिएर आउने थिएनौँ!” सारा संसारका सरदारले भन्नुभयो: “हामी यी हतियार हरमभित्र, कुरैशका मानिसहरूका बीचमा भित्र्याउनेछैनौँ। तर कुरैशले हामीमाथि आक्रमण गरिहाले भनेर यी हाम्रो नजिकै, हाताहातै राखिनेछन्।”

मदीना मुनव्वराको जिम्मा अबू जर गिफारीलाई सुम्पिइयो।१ अबू रुह्म गिफारीलाई छोडिएको थियो भन्ने रिवायत पनि छ। दुई हजार सहाबी हाम्रा प्यारा नबीसँगै मक्कातर्फ लाग्नुभयो। असहाबे किरामको मन साह्रै उत्साहित थियो। अल्लाह तआलाको बाटोमा, हाम्रा प्यारा नबीका लागि वर्षौँअघि छोडेका आफ्ना घर, चुलो र जन्मथलो उहाँहरू फेरि देख्न पाउनुहुनेछ… दिनको पाँच पटक पढिने नमाजमा आफूले मुख फर्काउने काबा मुअज्जमाको जियारत गर्न पाउनुहुनेछ… भर्खरै मुसलमान भएर पनि सन्धिका कारण मदीना आउन नसकेका आफन्तसँग भेट्न पाउनुहुनेछ। वर्षौँसम्म उहाँहरूलाई आँसुको सट्टा रगत रुवाउने, अत्याचारले छटपटाउँदै कराउन बाध्य पार्ने र आफ्ना मूर्ति पुज्न लगाउन उहाँहरूका धेरै दाजुभाइलाई शहीद गर्ने कुरैशी मुशरिकहरूलाई इस्लामको इज्जत र मान देखाउनुहुनेछ। कसो, यो देखेर मुशरिकहरूको मनमा इस्लामको माया पलाउँथ्यो र उनीहरू मुसलमान हुन्थे कि!…

मदीनामै रहनेहरूले सारा संसारका सरदारलाई वदाको उकालोसम्म तकबीरसहित साथ दिएर बिदा गरे र फर्किए… हाम्रा प्यारा नबी मदीनाबाट करिब दस किलोमिटर टाढा रहेको जुल हुलैफा पुग्नुभएपछि एहराम बाँध्नुभयो। गौरवशाली सहाबीहरूले पनि उहाँकै अनुसरण गर्नुभयो। सबैजना सेतो लुगामा बेरिनुभएको थियो। उमरा गर्न मक्का मुकर्रमातर्फको यात्रा सुरु भएको थियो। अब धर्ती र आकाश यस आवाजले गुन्जिरहेका थिए: “लब्बैक, अल्लाहुम्म लब्बैक! लब्बैक, ला शरीक लक लब्बैक! इन्नल हम्द वन्निअमत लक वल मुल्क, ला शरीक लक!” (हाजिर छु, हे मेरा अल्लाह, हाजिर छु! तपाईँको बोलाइमा मैले वचन र मनले पटक-पटक “हाजिर छु” भनेँ, तपाईँको आदेशमा शिर झुकाएँ। तपाईँको कोही साझेदार छैन; मेरो सारा अस्तित्वले तपाईँतर्फ फर्केँ। हम्द र नियामत तपाईँकै हुन्। राज्य पनि तपाईँकै हो। तपाईँको कोही साझेदार छैन।)

अल्लाह तआलाको हम्द गर्दै, उहाँसँग बिन्ती गर्दै र उहाँको मुबारक नाम जिक्र गर्दै यात्रा निकै आनन्दसाथ बितिरहेको थियो।

मुहम्मद बिन मस्लमाको कमानमा अगाडि गइरहेको टोली मक्का नजिकिँदा कुरैशी मुशरिकहरूले त्यसलाई देखे। उनीहरू डराउँदै नजिक आए र ‘एक वर्षअघि हामीले यस्तो सम्झौता गरेका थियौँ र?’ भनेझैँ “यो के हो?” भनेर सोधे। मुहम्मद बिन मस्लमाले उनीहरूको हाडसम्म चिसो पार्ने यो जवाफ दिनुभयो: “यी अल्लाह तआलाका रसूलका घोडचढी हुन्… अल्लाह तआलाले अनुमति दिनुभयो भने भोलि उहाँ आफैँ पनि यहाँ पाल्नुहुनेछ!…” मुशरिकहरू डराउँदै-डराउँदै फर्किए र यो खबर मक्कासम्म पुर्‍याए। मक्काका मुशरिकहरू भन्दै थिए: “हामी कसम खान्छौँ, हामीले सन्धि पालन गरेका छौँ। मुहम्मद हामीसँग किन लड्ने?…” उनीहरूले तुरुन्तै आफूमध्येबाट एउटा प्रतिनिधिमण्डल प्यारा नबीसँग कुरा गर्न पठाए।

“लब्बैक, अल्लाहुम्म लब्बैक! लब्बैक, ला शरीक लक लब्बैक! इन्नल हम्द वन्निअमत लक वल मुल्क, ला शरीक लक!” तल्बिया

यतिन्जेल सारा संसारका सरदार (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) मक्का देखिने बत्ने याजज भन्ने ठाउँमा आइपुग्नुभएको थियो। भिरेका तरबारबाहेक सबै हतियार उहाँहरूले यहीँ छोड्नुभयो र तिनलाई कुर्न दुई सयजना सहाबीलाई पहरामा राख्नुभयो। यी तयारी सकिएपछि कुरैशको प्रतिनिधिमण्डलले प्यारा नबीसँग भेट्न र उहाँको सामु जान अनुमति माग्यो। अनुमति पाएपछि उनीहरूले भने: “हे मुहम्मद! हुदैबियाको सन्धिदेखि यता हामीले तिमीहरूमाथि कुनै धोका गरेका छैनौँ। तैपनि के तिमी मक्कामा, आफ्नै कौमका बीचमा यी हतियार लिएर पस्छौ? हाम्रो सन्धिअनुसार त तिमीहरूसँग म्यानमा राखिएका तरबारबाहेक अरू केही हुने थिएन!…” तब सारा संसारका सरदारले यसो भनेर जवाफ दिनुभयो: “म सानैदेखि आजसम्म दिएको वचन निभाउने र वफादार हुने भनेर चिनिन्छु। हामी म्यानमा राखिएका तरबारबाहेक अरू केही लिएर हरममा पस्दैनौँ। तर हतियार मेरो नजिकैको कुनै ठाउँमा होस् भन्ने म चाहन्छु।” आफूलाई सुनाइएको खबर फरक रहेछ भन्ने बुझेर प्रतिनिधिमण्डलका सदस्यहरूको मन शान्त भयो र उनीहरू “हे मुहम्मद! साँच्चै भन्ने हो भने हामीले तिमीबाट सधैँ वफादारी र भलाइ नै देखेका छौँ। तिमीलाई सुहाउने पनि त्यही हो” भन्दै फर्किए। मक्का आएर उनीहरूले कुरैशका मानिसहरूलाई सबै कुरा बताए। उनीहरूको मन पनि शान्त भयो।

कुरैशका अगुवाहरू आफ्नो रिस र डाहले गर्दा प्यारा नबी र उहाँका असहाबका यी सुखद क्षण हेर्नु नपरोस् भनेर मक्का छोडी पहाडतिर उक्ले। हाम्रा प्यारा नबीले चिनो लगाइएका कुर्बानीका ऊँट जी तुवा भन्ने ठाउँतिर अगाडि नै पठाउनुभयो। त्यसपछि असहाबसँग तयारी पूरा गरेर पवित्र मक्का सहरमा पस्न अघि बढ्नुभयो। असहाबे किरामले सारा संसारका सरदारलाई आफ्नो बीचमा राख्नुभएको थियो। सारा सृष्टिका सुल्तान आफ्नो ऊँटनी कस्वामाथि हजारौँ ताराको अस्तित्व ढाकिदिने सूर्यझैँ चारैतिर नूर छर्दै हुनुहुन्थ्यो। या रब! कस्तो सुन्दरता! कस्तो भव्य दृश्य थियो त्यो!…

सबैका जिब्रोमा “लब्बैक, अल्लाहुम्म लब्बैक! लब्बैक, ला शरीक लक लब्बैक!…” भन्ने आवाज थियो, मनमा भने अल्लाह तआला र उहाँका रसूलको माया।

उहाँहरू पाइला-पाइला गर्दै भव्य काबातर्फ अघि बढ्दै हुनुहुन्थ्यो। जति नजिक पुग्नुहुन्थ्यो, उत्साह उति नै दोब्बर हुन्थ्यो, मानौँ मन उर्लिरहेको थियो। सबैले एकै स्वरमा भनेको तल्बियाको आवाजले मक्का भरिएको थियो। यो भव्य दृश्य देख्दा मुशरिकहरूको भित्री मन पग्लन्थ्यो; मनमा मनतातो मायाको सरबत बगेको उनीहरूले अनुभव गर्थे। धेरैको मनमा त इस्लामको माया बसिसकेको थियो… आखिर सारा सृष्टिका सुल्तान, दुवै जहानका सरदार, हाम्रा प्यारा र मर्यादित नबी मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) विजयी हुनुभएको थियो…

यसरी हाम्रा प्यारा नबी र उहाँका गौरवशाली असहाब कम्मरमा तरबार भिरेर काबा मुअज्जमामा पस्दै हुनुहुन्थ्यो। प्यारा नबीको ऊँटनी कस्वाको डोरी समातेर हजरत अब्दुल्लाह बिन रवाहा अगाडि-अगाडि हिँड्दै हुनुहुन्थ्यो। मक्काका केही मुशरिक आफ्ना आइमाई र केटाकेटीसहित दारुन नदवामा लस्करै उभिएर हाम्रा प्यारा नबी र उहाँका वीर असहाबलाई हेरिरहेका थिए। अब्दुल्लाह बिन रवाहा अघि बढ्दै जाँदा यी पङ्क्ति मुशरिकहरूको टाउकोमा घनझैँ बजार्दै उनीहरूको मनसम्मै पुर्‍याइरहनुभएको थियो:

हे काफिर हो, हट नबीको बाटोबाट,
किनकि अल्लाह तआलाले उहाँलाई कुरआन पठाउनुभयो।
हरेक भलाइ र असल कुरा उहाँकै धर्ममा छ,
यही धर्मका लागि मर्नु नै सबैभन्दा उत्तम मृत्यु हो।
उहाँ नै साँचो रसूलुल्लाह हुनुहुन्छ, मनैदेखि मैले स्वीकारेँ,
उहाँको हरेक वचनमा विश्वास गरेँ, अहिले मैले स्वीकारेँ।
हे काफिर हो! कुरआन अल्लाह तआलाबाट
नाजिल भएको कुरा जब तिमीहरूले इन्कार गर्‍यौ,
जसरी हामीले एक्कासि प्रहार बजार्‍यौँ,
जसरी तिमीहरूका टाउका धडबाट छुट्याइदियौँ,
त्यसको अर्थमा पनि विश्वास गरेनौ भने,
त्यसैगरी तिमीहरूका टाउकामा प्रहार बर्सनेछन्।
म उहाँ अल्लाहको मुबारक नामबाट सुरु गर्छु,
जसको धर्मबाहेक अर्को साँचो धर्म छैन।
फेरि पनि उहाँ अल्लाहकै नामबाट सुरु गर्छु,
मुहम्मद उहाँका बन्दा पनि हुनुहुन्छ, रसूल पनि।

हजरत उमरले सहन नसकेर “हे इब्ने रवाहा! रसूलुल्लाहको अगाडि र हरमे शरीफमा तिमी कसरी कविता पढ्न सक्छौ?” भनेर सचेत गराउन खोज्नुभयो, तर प्यारा नबीले भन्नुभयो: “हे उमर! उनलाई नरोक। म अल्लाह तआलाको कसम खान्छु, उनका वचनले यी कुरैशी मुशरिकहरूमाथि काँड बर्साउनुभन्दा पनि छिटो र बढी असर गर्छन्। हे इब्ने रवाहा, पढ्दै जाऊ!”

केही बेरपछि प्यारा नबीले हजरत अब्दुल्लाह बिन रवाहालाई भन्नुभयो: “यसो भन: ‘अल्लाह तआलाबाहेक कोही इलाह छैन! एक उहाँ नै हुनुहुन्छ। आफ्नो वचन पूरा गर्नुहुने उहाँ नै हुनुहुन्छ! आफ्नो यस बन्दालाई सहायता गर्नुहुने उहाँ नै हुनुहुन्छ! आफ्नो सेनालाई बलियो बनाउनुहुने उहाँ नै हुनुहुन्छ! भेला भएका कबिलाहरूलाई तितरबितर पार्नुहुने पनि केवल उहाँ नै हुनुहुन्छ!’”

तब अब्दुल्लाह बिन रवाहाले यसो भन्न थाल्नुभयो:

अल्लाह तआलाबाहेक अर्को कुनै इलाह छैन!
उहाँको कोही साझेदार छैन, ला इलाह इल्लल्लाह!
मुसलमानहरूको सेनालाई बल दिनुहुने उहाँ नै हुनुहुन्छ!
काफिरहरूलाई तितरबितर पार्नुहुने, हराउनुहुने पनि उहाँ नै हुनुहुन्छ!

मुसलमानहरू पनि यी शब्द दोहोर्‍याइरहेका थिए। हाम्रा प्यारा नबी बैतुल्लाहमा पस्नुभएपछि आफ्नो मुबारक दाहिने काँध खोल्नुभयो। मुबारक छालाको सुन्दरताले आँखा तिर्मिराउँथे, मन तानिन्थे; त्यो सूर्यझैँ नूर छरिरहेको थियो। त्यसपछि उहाँले भन्नुभयो: “आज यी शिर्क गर्नेहरूका सामु आफूलाई बलियो र फुर्तिलो देखाउने वीरहरूलाई अल्लाह तआलाले आफ्नो रहमतले मगफिरत दिऊन्!” तब असहाबे किरामले आफ्ना दाहिने काँध खोल्नुभयो र रवाफिलो पाराले छिटो-छिटो हिँड्दै काबाको तीन पटक तवाफ गर्नुभयो। तर रुक्ने यमानी र हजरे अस्वदको कुनाका बीचमा भने बिस्तारै हिँड्नुभयो। प्यारा नबी र उहाँका असहाब हजरे अस्वदको नजिक पुगेर त्यसलाई चुम्बन गर्नुहुन्थ्यो, वा टाढैबाट हत्केला खोलेर हजरे अस्वदतिर फर्काउनुहुन्थ्यो।

“म अल्लाह तआलाको कसम खान्छु, उनका (इब्ने रवाहाका) वचनले यी कुरैशी मुशरिकहरूमाथि काँड बर्साउनुभन्दा पनि छिटो र बढी असर गर्छन्” हदीसे शरीफ

मुशरिकहरू पछाडिबाट असहाबलाई नियालिरहेका थिए र उहाँहरूको यो रवाफिलो र शानदार हिँडाइ देखेर छक्क पर्दै थिए। किनभने मदीना गएदेखि मुसलमानहरू कमजोर र बिरामी भएका छन् भनेर उनीहरूलाई सुनाइएको थियो, यस्तै खबर फैलिएका थिए। अहिले भने उनीहरू ठीक उल्टो देखिरहेका थिए र उनीहरूको अचम्म झन् बढ्दै थियो।

बाँकी चार चक्करको तवाफ भने बिस्तारै, गम्भीर पाइला चालेर पूरा गरियो। तवाफपछि उहाँहरूले मकामे इब्राहीममा दुई रकअत नमाज पढ्नुभयो। त्यसपछि सफा र मरवा डाँडाका बीचमा सात पटक सई गर्नुभयो। कुर्बानी गरिसकेपछि प्यारा नबीले आफ्नो मुबारक शिर मुण्डन गराउनुभयो। मुबारक कपाल हावामै खोसाखोस भयो। असहाबे किरामले पनि कपाल खौरनुभयो। यसरी रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले ठीक एक वर्षअघि देख्नुभएको सपना पूरा भयो। उमराको जियारत सकिएको थियो, जुहरको समय भइसकेको थियो। सारा संसारका सरदारले हजरत बिलाललाई काबामा अजान दिन आदेश दिनुहुँदा बिलाल हबशीले तुरुन्तै आदेश पालन गर्नुभयो। उहाँले काबामा अजाने मुहम्मदी दिँदै गर्दा सारा मक्का खलबलियो। असहाबे किराम ठूलो खुशूका साथ अजान सुनिरहनुभएको थियो र मधुरो स्वरमा दोहोर्‍याइरहनुभएको थियो। अजान सकिएपछि हबीबुल्लाह इमाम हुनुभयो। सबैले मिलेर पढेको जुहरको नमाजले मुशरिकहरूको मनमा पारेको असर नै बेग्लै थियो।

हाम्रा प्यारा नबीका लागि अब्तहमा छालाको एउटा पाल टाँगिएको थियो। सहाबीहरू पनि वरपरका पालमा तीन दिन बस्नुभयो। नमाजको समयमा उहाँहरू बैतुल्लाहमा भेला भएर जमाअतसँग नमाज पढ्नुहुन्थ्यो। अरू बेला आफन्तलाई भेट्न जानुहुन्थ्यो र इस्लामले दिएको सुन्दर अखलाकले उनीहरूका लागि नमुना बन्नुहुन्थ्यो। आफन्तहरू पनि असहाबको यो सुन्दर व्यवहार देखेर मानौँ पग्लिन्थे, मोहित भएको कुरा लुकाउन सक्दैनथे। यी तीन दिनमा मक्का मानौँ भित्रैबाट जितिएको थियो।

तीन दिन पुगे… अब छुट्टिने बेला आएको थियो। साँझतिर प्यारा नबीले “मुसलमानहरूमध्ये (उमराका लागि आएका) कसैले पनि साँझ मक्कामा बिताउनेछैन, सबै बाटो लाग्नेछन्!” भन्नुभएपछि सबैले आफ्नो सरसामान समेटे र मदीनातर्फ बाटो लागे… जुह्फामा हुनुहुँदा उहाँको हजरत अब्बाससँग भेट भयो। हजरत अब्बासले यस्तो प्रस्ताव राख्नुभयो: “या रसूलल्लाह! मैमूना बिन्त हारिस विधवा हुनुभयो। उहाँलाई तपाईँले आफ्नी पत्नी बनाउनुभयो भने कसो होला?” त्यसपछि प्यारा नबीले अबू राफे र अन्सारका एकजना व्यक्तिलाई बिहेको कुरा राख्न मक्का पठाउनुभयो। रसूलुल्लाहले आफूलाई माग्नुभएको खबर ऊँटमाथि छँदै पाएपछि हजरत मैमूनाले भन्नुभयो: “ऊँट पनि, यसमाथि भएको पनि रसूलुल्लाहकै हो।” उहाँले आफूलाई प्यारा नबीमा सुम्पिदिनुभयो। यस कामको जिम्मा उहाँले आफ्नी दिदी उम्मुल फज्ललाई दिनुभयो, उहाँले फेरि आफ्ना श्रीमान् हजरत अब्बासलाई। उमराबाट मदीना फर्कँदा सरिफ भन्ने ठाउँमा पुगेपछि हजरत अब्बासले हाम्रा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)बाट चार सय दिरहम मेहर लिएर हजरत मैमूनाको निकाह रसूलुल्लाहसँग गराइदिनुभयो। बिहे पनि यहीँ भयो। हजरत मैमूना रसूलुल्लाहसँगको निकाहले धन्य हुनुभयो र उहाँकी अन्तिम पत्नी बन्नुभयो। यसपछि हाम्रा नबीले फेरि बिहे गर्नुभएन।

“आज यी शिर्क गर्नेहरूका सामु आफूलाई बलियो र फुर्तिलो देखाउने वीरहरूलाई अल्लाह तआलाले आफ्नो रहमतले मगफिरत दिऊन्!” हदीसे शरीफ

तपाईँलाई सामदान चढाउने आँट गरेँ, या रसूलल्लाह!
मेरो इच्छा तपाईँको उच्च दरबारको सेवा हो, या रसूलल्लाह!
मेरो यो तुच्छ उपहार तपाईँको रौजाको लायक छैन,
स्वीकार गर्नुहोस्, कृपा र निगाह राख्नुहोस्, या रसूलल्लाह!
तपाईँबाहेक मेरो को छ र, जसलाई आफ्नो हाल सुनाऊँ?
कृपा र उदारता तपाईँबाटै हो, या रसूलल्लाह!
तपाईँकै शरणमा छु, अमान, सय पटक अमान, तपाईँको दरबारमा आइपरेँ,
दया गर्नुहोस्, मेरा लागि शफाअत गर्नुहोस्, या रसूलल्लाह!
दुवै जहानमा न्यायी महमूद खानलाई आफ्नो साथमा राख्नुहोस्,
सुरुमा पनि, अन्त्यमा पनि राज्य तपाईँकै हो, या रसूलल्लाह!
दोस्रो महमूद खान

खालिद बिन वलीद मुसलमान हुनु

सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाइनुभएका हबीबे अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) उमराका लागि मक्का जानुहुँदा आफ्ना असहाबमध्ये हजरत वलीद बिन वलीदलाई यसो भन्नुभएको थियो: “खालिद कता छन्? उनीजस्तो मानिसले इस्लामलाई नचिन्ने, नजान्ने त हुनै सक्दैन। उनले आफ्नो सारा मेहनत र वीरता मुसलमानहरूको पक्षमा, मुशरिकहरूविरुद्ध देखाएका भए कति राम्रो हुन्थ्यो! हामी उनलाई माया गर्थ्यौँ र माथि राख्थ्यौँ।” वलीद बिन वलीद यसअघि पनि बेलाबेलामा आफ्ना दाजुलाई पत्र लेख्नुहुन्थ्यो र मुसलमान हुन प्रेरणा दिनुहुन्थ्यो। प्यारा नबीका यी मुबारक वचन पनि उहाँले पुर्‍याइदिनुभएपछि खालिद बिन वलीदको इस्लामतर्फको झुकाव झन्-झन् बढ्दै गयो। उमराको जियारत गरेका सहाबीहरू मदीना फर्किसक्नुभएको थियो। दिनहरू बित्दै गए, हिजरतको आठौँ वर्ष लाग्यो। खालिद बिन वलीद भने अब एक ठाउँमा बस्नै सक्दैनथे; जतिसक्दो छिटो मदीना पुग्न, सारा संसारका सरदारको सामु घुँडा टेकेर मुसलमान हुने सौभाग्य पाउन उनी छटपटाइरहेका थिए। उहाँ आफैँले यसरी बताउनुभएको छ:

“अल्लाह तआलाले मलाई प्यारा नबीको माया दिनुभयो। मेरो हृदयमा इस्लामको माया बसाल्नुभयो। मलाई भलाइ र खराबी छुट्याउन सक्ने बनाउनुभयो। मैले मनमनै भनेँ: ‘म मुहम्मद अलैहिस्सलामविरुद्धका सबै युद्धमा थिएँ। तर हरेक पटक युद्धमैदान छोड्दा म बिग्रेको, गलत बाटोमा छु र उहाँ एक दिन अवश्य हामीमाथि विजयी हुनुहुनेछ भन्ने मलाई थाहा हुन्थ्यो, अनि यही भावना बोकेर फर्कन्थेँ।’ रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) हुदैबिया आउनुहुँदा पनि म शत्रुका घोडचढीको नाइके थिएँ। उस्फानमा म उहाँहरूको नजिक पुगेँ र देखा परेँ। रसूलुल्लाह हामीदेखि ढुक्क भएर आफ्ना असहाबलाई जुहरको नमाज पढाइरहनुभएको थियो। हामीले उहाँहरूमाथि अचानक हमला गर्न खोज्यौँ, तर सम्भव भएन। त्यसो हुनु पनि राम्रै भयो। रसूलुल्लाहले हाम्रो मनमा के खेलिरहेको छ, बुझ्नुभएको हुनुपर्छ; अस्रको नमाज होसियारीसाथ पढ्नुभयो। यस कुराले ममा निकै असर पार्‍यो। ‘यी व्यक्ति पक्कै अल्लाहबाट जोगाइएका हुनुपर्छ’ भनेँ। हामी छुट्टियौँ। म यस्तै थरीथरीका सोचमा डुबिरहेका बेला मुहम्मद अलैहिस्सलाम उमराका लागि मक्का आउनुभयो; म उहाँको सामु परिनँ। मेरा भाइ वलीदसँगै उहाँहरू आउनुभएको रहेछ, तर मलाई भेट्टाउनुभएनछ। भाइले यस्तो पत्र छोडेका रहेछन्: ‘बिस्मिल्लाहिर्रहमानिर्रहीम! अल्लाह तआलाको हम्द र प्रशंसा, अनि रसूलुल्लाहमाथि सलात र सलामपछि म भन्छु: साँच्चै, तिमीले इस्लामबाट मुख फर्काएर हिँडेको कुराजत्तिको अचम्मको कुरा म अरू केही जान्दिनँ। आफू हिँडिरहेको बाटो गलत हो भन्ने बुझ्न नसक्ने त तिमी होइनौ। आफ्नो बुद्धि किन चलाउँदैनौ? इस्लामजस्तो धर्मलाई चिनेर बुझ्न नसक्नु कति अनौठो! प्यारा नबीले मसँग तिम्रो बारेमा सोध्नुभयो। तिमी इस्लामलाई चिनेर आफ्नो मेहनत र वीरता मुसलमानहरूका बीचमा रहेर मुशरिकहरूविरुद्ध लगाऊ भन्ने उहाँको चाहना छ। हे दाजु! तिमीले धेरै मौका गुमायौ; अब अझ ढिला नगर!…’

भाइको पत्र हात परेपछि ममा मुसलमान हुने चाहना झन् बलियो भयो। म जान हतारिँदै थिएँ। रसूलुल्लाहले भन्नुभएका कुराले मलाई साह्रै खुसी पारेका थिए। त्यो रात सुत्दा सपनामा म गुम्सिएको, साँघुरो र मरुभूमिजस्तो पानी नभएको ठाउँबाट निस्केर हरियाली छाएको, फराकिलो र खुला ठाउँमा पुगेँ। मदीना पुगेपछि यो सपना हजरत अबू बकरलाई सुनाएर उहाँसँग यसको अर्थ सोध्ने निधो गरेँ। रसूलुल्लाहकहाँ जान तयारी गर्दै गर्दा ‘त्यहाँ जाँदा मेरो साथी को होला?’ भनेर म सोच्दै थिएँ। त्यही बेला सफवान बिन उमय्यासँग मेरो भेट भयो। मैले उनलाई कुरा बताएँ। उनले मेरो प्रस्ताव अस्वीकार गरे। त्यसपछि इक्रिमा बिन अबू जहलसँग भेट भयो। उनले पनि नमानेपछि म घर गएँ। आफ्नो सवारीमा चढेर उस्मान बिन तल्हाकहाँ पुगेँ। उनलाई पनि म मुसलमान हुन रसूलुल्लाहकहाँ जाँदै छु भनेँ र मेरो साथ दिन भनेँ। उनले नहिचकिचाई स्वीकार गरे र भोलिपल्ट झिसमिसेमै हामी सँगै बाटो लाग्यौँ। हीरा भन्ने ठाउँमा पुग्दा अम्र बिन आससँग हाम्रो भेट भयो। उहाँले हामी कता जाँदै छौँ भनेर सोध्नुभयो। हाम्रो उद्देश्य बताएपछि उहाँले पनि आफू हब्शाको भूमिबाट आएको, नज्जाशी असहमाकहाँ मुसलमान भएर रसूलुल्लाहसँग बैअत गर्न मदीना जाँदै गरेको बताउनुभयो। हामी तीनजना मदीना पुग्यौँ। हामी आएको थाहा पाउनुभएपछि प्यारा नबीले भन्नुभएछ: ‘मक्काले आफ्ना कलेजाका टुक्रा हामीतिर फ्याँकिदियो।’ मदीना आइपुगेपछि मैले यात्राको लुगा फुकालेँ। आफ्ना लुगामध्ये सबैभन्दा राम्रो लगाएर हजुर रसूलुल्लाहलाई भेट्न तयार भएँ। त्यही बेला भाइ वलीद आए र भने: ‘छिटो गर। किनभने प्यारा नबीलाई तिमीहरू आएको खबर दिइएछ, उहाँ साह्रै खुसी हुनुभएको छ। अहिले तिमीहरूलाई पर्खिरहनुभएको छ।’ म हतार-हतार ती महान् नबीको सामु पुगेँ। उहाँ मुस्कुराइरहनुभएको थियो। मैले सलाम गरेँ र भनेँ: ‘म गवाही दिन्छु, अल्लाह तआलाबाहेक कोही इलाह छैन र तपाईँ अल्लाह तआलाका नबी हुनुहुन्छ।’ उहाँले भन्नुभयो: ‘तिमीलाई हिदायत दिनुहुने, सही बाटो देखाउनुहुने अल्लाह तआलालाई हम्द होस्।’ त्यसपछि मेरा पाप माफ होऊन् भनेर अल्लाह तआलासँग दुआ गरिदिन मैले बिन्ती गरेँ। उहाँले मेरा लागि दुआ गर्नुभयो र भन्नुभयो: ‘इस्लामले आफूभन्दा अघि गरिएका पापलाई काटेर फ्याँकिदिन्छ।’ मेरा अरू दुई साथी पनि मुसलमान हुनुभयो।”२ यसरी मक्काका सबैभन्दा बहादुरमध्ये पर्ने, कुनै कुराको डर नमान्ने, आफ्नो लक्ष्यका लागि ज्यान दिन रत्तिभर पनि नहिचकिचाउने यी तीन पहलमान मनबाट उर्लिएको निष्ठासाथ रसूले अकरमको सामु असहाबे किराममा गनिने सौभाग्यले धन्य हुनुभयो। अब उहाँहरू आफ्नो सारा शक्ति कुफ्र मेटाउन लगाउनुहुनेछ। उहाँहरू मुसलमान हुनुभएकोमा सहाबीहरू साह्रै खुसी हुनुभयो र आफ्नो खुसी “अल्लाहु अकबर!” भन्ने तकबीरले प्रकट गर्नुभयो।

हजरत मुहम्मद हकको आवाज हुनुहुन्छ,
उहाँ दुवै संसारका सरदार हुनुहुन्छ।
अरब र अजम उहाँका सेवक हुन्।
समयले त्यो गुलाफजस्तो गुलाफ देखेको छैन,
तिमी पनि ती सुन्दरको सामु शिर झुकाऊ।
इमाम बुसैरी

“इस्लामले आफूभन्दा अघि गरिएका पापलाई काटेर फ्याँकिदिन्छ” हदीसे शरीफ