मेरा प्यारा नबी

प्यारा नबीमार्फत तवस्सुल

प्यारा नबीमार्फत सधैँ – सृष्टि हुनुअघि, सृष्टि भएपछि, संसारको जीवनमा र वफातपछि बर्जख (कब्र)को संसारमा – तवस्सुल गरिएको छ१; कियामतको दिन फेरि जीवित भएपछि अरसातको मैदानमा र जन्नतमा पनि गरिनेछ। वसीला भनेको अल्लाह तआलाले आफ्नो सामीप्य र आवश्यकता पूरा हुने कारण बनाउनुभएको हरेक कुरा हो। रसूले अकरममार्फत तवस्सुल गर्नु, अर्थात् हजुर रसूलुल्लाहलाई अल्लाह तआलाकहाँ वसीला बनाउनु, उहाँको सहायता र शफाअत माग्नु जायज हो। यी कुरा सलफे सालिहीन (सहाबी, ताबिईन र तबे ताबिईन), विद्वानहरू र अरू मुसलमानहरूले गर्दै आएका कुरा हुन्। मुसलमानहरूमध्ये कसैले यसलाई नराम्रो देखेका छैनन्। बिग्रिएको अकीदा भएकाहरूबाहेक यिनलाई अस्वीकार गर्ने अहिलेसम्म कोही भेटिएको छैन। मानिसहरूका पिता आदम अलैहिस्सलाम धर्तीमा ओरालिनुहुँदा उहाँले प्यारा नबीलाई वसीला बनाउनुभएको थियो। हाम्रा प्यारा नबीले यो कुरा आफ्नो एउटा हदीसे शरीफमा यसरी बताउनुभएको छ: “आदम (अलैहिस्सलाम) आफ्नो चुकका कारण जन्नतबाट निकालिनुहुँदा उहाँले भन्नुभयो: ‘या रब! मुहम्मदको सम्मानमा मलाई क्षमा गर्नुहोस्।’ अल्लाह तआलाले भन्नुभयो: ‘हे आदम! तिमीले मुहम्मदलाई कसरी चिन्यौ? मैले उहाँलाई अझै सृष्टि गरेको छैन।’ आदम (अलैहिस्सलाम)ले भन्नुभयो: ‘या रब! तपाईँले मलाई सृष्टि गरेर रूह दिनुहुँदा मैले आँखा खोलेर हेरेँ, अर्शको किनारामा “ला इलाह इल्लल्लाह, मुहम्मदुर रसूलुल्लाह” लेखिएको देखेँ। आफ्नो नामसँगै जसको नाम तपाईँले मन पराउनुभयो, उहाँ नै हुनुहुन्छ।’ अल्लाह तआलाले भन्नुभयो: ‘हे आदम! तिमीले ठीक भन्यौ! मेरा सृष्टिहरूमध्ये मैले सबैभन्दा बढी मन पराउने उहाँ नै हुनुहुन्छ। उहाँको सम्मानमा क्षमा मागेकाले मैले तिमीलाई क्षमा गरेँ।’”२ एउटा रिवायतमा: “उहाँ तिम्रा सन्तानबाट आउने एक नबी हुनुहुन्छ। उहाँलाई सृष्टि नगरेको भए म न तिमीलाई सृष्टि गर्थेँ, न तिम्रा सन्तानलाई। उहाँलाई शफाअत गर्ने बनाएर देखाएकाले मैले तिमीलाई क्षमा गरेँ, माफ गरिदिएँ” भन्नुभयो।३

यस विषयमा हजारौँ उदाहरण छन्। तीमध्ये केही तल दिइएका छन्। दुवै आँखा नदेख्ने एकजना मानिसले आफ्ना आँखा खुलून् भनेर हजुर रसूलुल्लाहसँग दुआ मागे। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले भन्नुभयो: “चाहन्छौ भने दुआ गर्छु। तर सब्र गरेर सह्यौ भने तिम्रा लागि अझ राम्रो हुन्छ।” “सब्र गर्ने शक्ति बाँकी रहेन। दुआ गरिदिनुहोस् भनेर बिन्ती गर्छु” भने। उहाँले भन्नुभयो: “त्यसो भए वुजू गरेर यो दुआ पढ:”

“अल्लाहुम्म इन्नी असअलुक व अतवज्जहु इलैक बि नबिय्यिक मुहम्मदिन नबिय्यिर्रहमह। या मुहम्मद! इन्नी अतवज्जहु बिक इला रब्बी फी हाजती हाजिही लि तुक्जा ली। अल्लाहुम्म शफ्फिअहु फिय्य।”

ती मानिसले यो दुआ पढ्दा अल्लाह तआलाले कबूल गरेर उनका आँखा खुलेको कुरा हदीसका विद्वानहरूमध्ये इमामे नसाईले बताउनुभएको छ। हजुर रसूलुल्लाहलाई वसीला बनाउने विषयमा हजरत उस्मान बिन हनीफ यो घटना सुनाउनुहुन्छ: “उस्मान बिन अफ्फान खलीफा हुनुहुँदा ठूलो सङ्कटमा परेका एकजना मानिसले खलीफाको सामु जान लाज मानेकाले मलाई आफ्नो दुःख सुनाएका थिए। मैले भनेँ: ‘तुरुन्त वुजू गर! मस्जिदे सआदतमा जाऊ! माथि बताइएको दुआ गर र आफ्नो चाहना भन।’ बिचरा मानिसले दुआ गरेपछि खलीफा भएको ठाउँमा गएछन् र उहाँको सामु लगिएछन्। खलीफाले उनलाई आफ्नो जानमाजमाथि बसाएर उनको दुःख सुन्नुभएछ र उनको माग पूरा गरिदिनुभएछ। बिचरा मानिसले आफ्नो काम तुरुन्तै बनेको देखेर खुसी हुँदै मकहाँ आए र भने: ‘अल्लाह तआला तिमीसँग राजी होऊन्! तिमीले खलीफालाई नभनेको भए म सङ्कटबाट छुट्न सक्ने थिइनँ।’ मैले खलीफासँग भेटेर कुरा गरेको हुँ भन्ठाने।”

“(हे आदम!) उहाँ तिम्रा सन्तानबाट आउने एक नबी हुनुहुन्छ। उहाँलाई सृष्टि नगरेको भए म न तिमीलाई सृष्टि गर्थेँ, न तिम्रा सन्तानलाई। उहाँलाई शफाअत गर्ने बनाएर देखाएकाले मैले तिमीलाई क्षमा गरेँ, माफ गरिदिएँ” हदीसे कुदसी

हजरत उमर खलीफा हुनुहुँदा अनिकाल पर्‍यो। असहाबे किराममध्ये बिलाल बिन हारिसले रसूलुल्लाहको रौजामा गएर भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! तपाईँको उम्मत भोकले मर्न लागेको छ। पानी परोस् भनेर तपाईँ वसीला बनिदिनुहोस् भनी बिन्ती गर्छु।” हजुर रसूलुल्लाह त्यो रात उहाँको सपनामा देखा पर्नुभयो र भन्नुभयो: “खलीफाकहाँ जाऊ! मेरो सलाम भन! वर्षाको दुआका लागि निस्कून्!” हजरत उमर वर्षाको दुआका लागि निस्कनुहुँदा पानी पर्न थाल्यो। अल्लाह तआलाले आफूले मन पराउनेहरूको मान राख्न दुआ कबूल गर्नुहुन्छ। अल्लाह तआलाले मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई साह्रै मन पराउनुहुन्छ भन्ने कुरा बताउनुभएको छ। यसैकारण कसैले “अल्लाहुम्म इन्नी असअलुक बि जाहि नबिय्यिकल मुस्तफा” भनेर दुआ गर्‍यो भने उसको दुआ फर्काइँदैन। तैपनि साना-तिना सांसारिक कामका लागि रसूलुल्लाहलाई वसीला बनाउनु अदबअनुसार हुँदैन। बुरहानुद्दीन इब्राहीम मालिकीले भन्नुभयो: “साह्रै भोकाएका एकजना गरिब मानिस हुज्राए सआदतमा गएर ‘या रसूलल्लाह! म भोकाएको छु’ भने। केही बेरमा एकजना आएर गरिबलाई आफ्नो घर लगे र पेट भरिदिए। गरिबले आफ्नो दुआ कबूल भएको कुरा सुनाउँदा उनले भने: ‘भाइ! परिवार र बालबच्चाबाट छुट्टिएर, लामो बाटोका दुःख सहेर रसूलुल्लाहको जियारत गर्न आयौ। एक गाँस रोटीका लागि रसूलुल्लाहको सामु पुग्नु सुहाउँछ र? त्यो उच्च दरबारमा जन्नत र सदाका नियामत माग्नुपर्थ्यो! यहाँ मागिएका कुरा अल्लाह तआलाले फर्काउनुहुन्न।’ रसूलुल्लाहको जियारतको सौभाग्य पाएकाहरूले कियामतको दिन उहाँले शफाअत गरिदिऊन् भनेर दुआ गर्नुपर्छ।” इमामे अबू बकर मुक्री एक दिन इमामे तबरानी र अबुश्शैखसँग मस्जिदे सआदतमा बसिरहनुभएको थियो। केही दिनदेखि केही नखानुभएकाले उहाँहरू साह्रै भोकाउनुभएको थियो। इमामे अबू बकरले अब सहन नसकेर “या रसूलल्लाह, म भोकाएँ!” भन्नुभयो र एउटा कुनातिर लाग्नुभयो। सय्यिदहरूमध्ये एकजना व्यक्ति दुईजना सेवकसहित आएर भने: “भाइहरू! तपाईँहरूले मेरा हजुरबुबा रसूलुल्लाहसँग भोकका कारण सहायता माग्नुभएको रहेछ। उहाँले मलाई तपाईँहरूको पेट भरिदिन आदेश दिनुभयो।” ल्याएका कुरा सबैले सँगै खानुभयो। बाँकी रहेको उहाँहरूलाई छोडेर ती व्यक्ति गए। इस्लामी विद्वानहरूमध्येका अबू अब्दुल्लाह इब्ने नुमान मर्राकुशी तिलिम्सानी (६८३ / ईस्वी १२८४)ले “मिस्बाहुज्जुलाम” भन्ने बहुमूल्य किताबमा हजुर रसूलुल्लाहलाई वसीला बनाएर आफ्ना मुराद पूरा गरेका सयौँ मुसलमान र उनीहरूका दुआ विस्तारपूर्वक लेख्नुभएको छ। रसूलुल्लाहलाई वसीला बनाएर मुराद पूरा गर्नेहरूमध्ये एक मुहम्मद बिन मुन्कदिर हुनुहुन्छ। उहाँ यसो बताउनुहुन्छ: “एकजना मानिस मेरा बुबाकहाँ असी सुनका सिक्का छोडेर जिहादमा गएका थिए। ‘यिनलाई सुरक्षित राख! धेरै खाँचोमा परेकालाई सहायता पनि गर्न सक्छौ’ भनेका थिए। मदीनामा अनिकाल पर्‍यो। मेरा बुबाले सबै सुन भोकले छटपटाएकाहरूलाई बाँडिदिनुभयो। सुनका मालिक आएर मागे। बुबाले ‘एक रात बितेपछि आऊ’ भन्नुभयो। हुज्राए सआदतमा गएर बिहानसम्म रसूलुल्लाहसँग बिन्ती गर्नुभयो। मध्यरातमा एकजना मानिस आएर ‘हात फैलाऊ!’ भने। एउटा थैली सुन दिएर त्यहाँबाट हराए। बुबाले घरमा सुन गन्दा असीवटा भएको देखेर खुसी हुँदै तुरुन्तै मालिकलाई दिनुभयो।”

हजरत अबू अब्दुल्लाह तिलिम्सानी यस किताबमा आफूमाथि बितेको एउटा घटना पनि यसरी बताउनुहुन्छ:

“६३७ (ईस्वी १२३९) सालमा सदर किल्लाबाट एउटा छानिएको जमाअतसँग हामी निस्क्यौँ। हामीसँग बाटो देखाउने एकजना मानिस थिए। केही समय हिँडेपछि हाम्रो पानी सकियो। पानी खोज्न थाल्यौँ। म चाहिँ यसैबीच आफ्नो जरुरी काम गर्न गएँ। त्यही बेला मलाई साह्रै निद्रा लाग्यो। ‘जसो भए पनि हिँड्ने बेला मलाई उठाइहाल्छन्’ भनेर शिर भुइँमा राखेँ।

ब्युँझँदा आफूलाई मरुभूमिको बीचमा एक्लै पाएँ। साथीहरू मलाई बिर्सेर गइसकेका थिए। एक्लोपनले म ठूलो डरमा परेँ। मरुभूमिमा दायाँबायाँ हिँड्न थालेँ। म कहाँ छु, कहाँ जाने हो, थाहा थिएन। चारैतिर सम्म बालुवा थियो। केही बेरमा अँध्यारो भयो। सँगै यात्रा गरेको काफिलाको डोबसम्म थिएन। रातको अँध्यारोमा म पूरै एक्लो थिएँ। मेरो डर झन् चर्कियो। आत्तिएर अझ छिटो हिँड्न थालेँ। केही समय हिँडेपछि साह्रै तिर्खाएर, थाकेर र कमजोर भएर भुइँमा ढलेँ। अब बाँच्ने आशा मारिसकेको थिएँ, मृत्यु नजिक आएको महसुस गर्न थालेको थिएँ। वर्णन गर्न नसकिने पीडामा थिएँ, मेरो छटपटी र दुःख चरम सीमामा पुगेको थियो। एक्कासि मनमा कुरा आयो। रातको अँध्यारोमा सारा शक्ति बटुलेर, साँचो मनले, इखलासका साथ अन्तिम पटक फेरि ‘या रसूलल्लाह! गुहार! अल्लाह तआलाको अनुमतिले मलाई सहायता गरिदिनुहोस् भनेर म तपाईँसँग माग्छु!’ भन्दै गुहारेँ। मेरो कुरा सकिन नपाउँदै कसैले मलाई बोलाएको सुनेँ। आवाज आएतिर हेर्दा रातको अँध्यारोमा वरिपरि उज्यालो छर्दै, सेताम्मे लुगा लगाएका, त्यस बेलासम्म कहिल्यै नदेखेको एकजना व्यक्तिले मलाई बोलाइरहनुभएको देखेँ। उहाँ नजिक आएर मेरो हात समात्नुभयो। त्यही क्षण मेरो सारा थकान र तिर्खा हरायो। नयाँ जन्म पाएझैँ भएँ। उहाँप्रति मेरो मन एक्कासि तानियो। हात समातेर केही बेर सँगै हिँड्यौँ। जीवनका सबैभन्दा मीठा क्षणमध्ये एउटा बाँचिरहेको महसुस गरेँ। एउटा बालुवाको ढिस्को पार गर्दा सँगै यात्रा गरेको काफिलाका बत्ती देखेँ र साथीहरूको आवाज सुनेँ। उनीहरूतिर नजिक भयौँ। म चढ्ने जनावर सबैभन्दा पछाडि उनीहरूको पछि लागेर आउँदै थियो। एक्कासि आएर मेरो अगाडि रोकियो। आफ्नो सवारी अगाडि देखेर म खुसीले चिच्याएँ। म चिच्याउनासाथ मसँग आउनुभएका ती व्यक्तिले आफ्नो हात मेरो हातबाट झिक्नुभयो। त्यसपछि मेरो हात समातेर मलाई सवारीमा चढाउनुभयो। अनि ‘हामीसँग केही माग्ने र सहायता खोज्ने व्यक्तिलाई हामी खाली हात फर्काउँदैनौँ’ भन्दै फर्केर जानुभयो। त्यस बेला उहाँ हजुर रसूलुल्लाह हुनुहुन्थ्यो भन्ने मैले बुझेँ। उहाँ फर्केर जाँदा वरिपरि छरिएको उहाँको नूर रातको अँध्यारोमा आकाशतिर उठेको देखिन्थ्यो। उहाँ आँखाबाट ओझेल हुनासाथ म एक्कासि होसमा आएँ। ‘कसरी मैले हजुर रसूलुल्लाहका हात-खुट्टा चुम्न सकिनँ!’ भनेर छटपटाएँ, तर अब समय घर्किसकेको थियो, मौका हातबाट उम्किसकेको थियो।” अबुल खैर अक्ता मदीनामा पाँच दिनदेखि भोकै हुनुहुन्थ्यो। हुज्राए सआदतको नजिक आएर रसूलुल्लाहलाई सलाम गर्नुभयो। आफू भोकाएको कुरा बताउनुभयो। एकातिर लागेर सुत्नुभयो। सपनामा रसूलुल्लाह आउनुभएको देख्नुभयो। उहाँको दाहिनेपट्टि अबू बकर सिद्दीक, देब्रेपट्टि उमरुल फारूक र अगाडि अलीयुल मुर्तजा हुनुहुन्थ्यो।

हजरत अलीले आएर भन्नुभयो: “हे अबुल खैर! उठ, किन पल्टिरहेका छौ? रसूलुल्लाह आउँदै हुनुहुन्छ!” उहाँ तुरुन्तै उठ्नुभयो। रसूलुल्लाहले आएर एउटा ठूलो रोटी दिनुभयो। अबुल खैर भन्नुहुन्छ: “साह्रै भोकाएकाले तुरुन्तै खान थालेँ। आधा सकिँदा ब्युँझेँ। बाँकी आधा मेरो हातमा थियो।”

“कुनै कुराबाट हानि पुगेको व्यक्तिले कुनै कमी नभएको वुजू गरेर दुई रकअत नमाज पढोस्! त्यसपछि यसो भनोस्: ‘या रब! म तपाईँसँग माग्छु। सारा संसारका लागि रहमत हुनुहुने तपाईँका नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई वसीला बनाएर तपाईँसँग बिन्ती गर्छु। या मुहम्मद! मेरो माग स्वीकार होस् भनेर म तपाईँलाई आफ्ना रबकहाँ वसीला बनाउँछु। या रब! उहाँलाई मेरा लागि शफाअत गर्ने बनाइदिनुहोस्’” हदीसे शरीफ

फेरि “मिस्बाहुज्जुलाम” किताबमा बताइन्छ: अहमद बिन मुहम्मद सूफी यसो भन्नुहुन्छ: “हिजाजका मरुभूमिमा मसँग भएको सबै सकियो। म मदीना आएँ। हुज्राए सआदतनजिक रसूलुल्लाहलाई सलाम गरेँ। एकातिर बसेर सुतेँ। हजुर रसूलुल्लाह देखा पर्नुभयो र (अहमद, आयौ? अँजुली खोल!) भन्नुभयो। मेरो अँजुली सुनले भरिदिनुभयो। म ब्युँझेँ। मेरा हात सुनले भरिएका थिए।” इमामे सम्हूदीले पनि “मदीनाको इतिहास” भन्ने किताबमा आफूमाथि बितेको एउटा घटना यसरी बताउनुहुन्छ: “मैले आफ्नो ढोकाको साँचो खसालेँ। भेट्टाउन सकिनँ। हुज्राए सआदतको अगाडि आएर ‘या रसूलल्लाह! मैले साँचो खसालेँ। घर जान सक्दिनँ’ भनेँ। त्यही बेला एउटा बालक आयो। हातको साँचो देखाउँदै ‘यो भेट्टाएँ। तपाईँको हो कि?’ भन्यो।”

किलिसका मुस्तफा इश्की एफेन्दी “मवारिदे मजीदिय्या” इतिहासको किताबमा यसो भन्नुहुन्छ: “म मक्कामा बीस वर्ष बसेँ। १२४७ [ईस्वी १८३१] सालमा साठी सुनका सिक्का जम्मा गरेर परिवारसहित मदीना आयौँ। बाटैमा पैसा सकियो। एकजना चिनेकाकहाँ पाहुना बसेर हुज्राए सआदतमा आएँ। रसूलुल्लाहसँग सहायता मागेँ। तीन दिनपछि हामी बसेको घरमा एकजना भलादमी आएर मेरा लागि एउटा घर भाडामा लिएको बताए। मेरो सामान त्यहाँ सारिदिए। एक वर्षको भाडा तिरिदिए। केही महिनापछि म एक महिना बिरामी भएर ओछ्यान परेँ। घरमा खाने र बेच्ने केही बाँकी रहेन। श्रीमतीको सहायताले छतमा चढेर रसूलुल्लाहको रौजातिर फर्केर आफ्नो दुःख सुनाई सहायता माग्न चाहेँ। हात उठाउँदा संसारको कुरा माग्न लाज लाग्यो। केही भन्न सकिनँ। कोठामा झरेँ। भोलिपल्ट एकजना आएर ‘फलाना एफेन्दीले यो सुन तपाईँलाई उपहार पठाउनुभएको छ’ भने। थैली लिएँ। गुजारा त सुध्रियो, तर रोगबाट छुट्न सकिनँ। सहारा लिएर हुज्राए सआदतको अगाडि आएँ र रसूलुल्लाहसँग शिफा मागेँ। मस्जिदबाट निस्केर कसैको सहारा नलिई हिँडेरै घर गएँ। घर पस्दा रोग पटक्कै रहेन। नजर नलागोस् भनेर केही दिन लौरो टेकेर बाटोमा निस्केँ। तर पैसा सकिइसकेको थियो। परिवारलाई अँध्यारोमा छोडेर मस्जिदे नबवी आएँ। इशाको नमाजपछि आफ्नो दुःख रसूलुल्लाहलाई सुनाएँ। बाटोमा मैले नचिनेको एकजना व्यक्ति मकहाँ आएर मेरो हातमा एउटा थैली दिए। त्यसभित्र प्रत्येक नौ कुरुशका उनन्चास सुनका सिक्का थिए। मैनबत्ती र चाहिने सामान किनेँ र घर आएँ।”

“शकाइके नुमानिय्या” किताबको अनुवादको दोस्रो खण्डमा यसो भनिएको छ: उस्मानी राज्यका पहिलो शैखुल इस्लाम र आफ्नो समयका मुजद्दिद, महान् इस्लामी विद्वान मौलाना शम्सुद्दीन मुहम्मद बिन हमजा फनारीका आँखामा पर्दा पर्‍यो। उहाँले देख्न छाड्नुभयो। एक रात हजुर रसूलुल्लाहले “सूरा ताहाको तफ्सीर गर!” भन्नुहुँदा उहाँले भन्नुभयो: “तपाईँको उच्च दरबारमा कुरआने करीमको तफ्सीर गर्ने मेरो सामर्थ्य छैन, मेरा आँखाले पनि देख्दैनन्।” नबीहरूका वैद्य हजुर रसूलुल्लाहले आफ्नो मुबारक खिरकाबाट एक टुक्रा कपास निकाल्नुभयो, आफ्नो मुबारक थुकले भिजाएर उहाँका आँखामाथि राखिदिनुभयो। मुल्ला फनारी ब्युँझनुहुँदा कपास आफ्ना आँखामाथि भेट्टाउनुभयो, त्यो हटाउनासाथ देख्न थाल्नुभयो। अल्लाह तआलाको हम्द र शुक्र गर्नुभयो। कपासका धागा सुरक्षित राखेर वफात हुँदा आफ्ना आँखामाथि राखियोस् भनेर वसीयत गर्नुभयो। ८३४ [ईस्वी १४३१] मा बुर्सामा वफात हुनुहुँदा उहाँको वसीयत पूरा गरियो।

अब्बासी खलीफाहरूमध्ये अबू जाफर मन्सूर मस्जिदे नबवीभित्र इमाम मालिकसँग कुरा गरिरहेका थिए। इमाम मालिकले भन्नुभयो: “हे मन्सूर! यो मस्जिदे सआदत हो! बिस्तारै बोल! हक तआलाले सूरा हुजुरातमा भावार्थमा ‘आफ्ना आवाज रसूलुल्लाहको आवाजभन्दा माथि नउठाऊ!’४ भनेर एउटा समूहलाई हप्काउनुभएको छ। ‘रसूलुल्लाहको सामु मधुरो स्वरमा बोल्नेहरू’५ भन्ने आयते करीमामार्फत मधुरो स्वरमा बोल्नेहरूको प्रशंसा गर्नुभएको छ। रसूलुल्लाहलाई वफातपछि आदर देखाउनु जीवित हुँदा आदर देखाउनुसरह हो।” मन्सूरले शिर झुकाएर सोधे: “हे अबा अब्दुल्लाह! किब्लातर्फ फर्केर उभिनुपर्छ कि कब्रे सआदततर्फ?” हजरत इमाम मालिकले भन्नुभयो: “रसूलुल्लाहतिरबाट मुख नफर्काऊ! कियामतको दिनका शफाअत गर्नुहुने ती महान् नबी (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम) कियामतको दिन तिम्रो र तिम्रा पिता आदम अलैहिस्सलामको छुटकाराका लागि वसीला हुनुहुनेछ। कब्रे सआदततिर फर्केर र रसूलुल्लाहको मुबारक रूहको शरण लिएर शफाअत माग्नुपर्छ! सूरा निसाको ६४औँ आयते करीमामा भावार्थमा:

‘आफ्नो नफ्समाथि जुल्म गर्नेहरू (आफैँमाथि अन्याय गर्नेहरू)ले तिमीकहाँ आएर अल्लाह तआलासँग क्षमा मागे र मेरा रसूलले पनि उनीहरूका लागि क्षमा मागिदिनुभयो भने उनीहरूले अल्लाह तआलालाई तौबा स्वीकार गर्नुहुने र दया गर्नुहुने पाउनेछन्’ भनिएको छ। यो आयते करीमाले रसूलुल्लाहलाई वसीला बनाउनेहरूको तौबा स्वीकार हुने वचन दिन्छ।” यो सुनेर मन्सूर आफ्नो ठाउँबाट उठेर हुज्राए सआदतको अगाडि उभिए र “या रब! यस आयते करीमामा तपाईँले आफ्ना रसूललाई वसीला बनाउनेहरूको तौबा स्वीकार गर्ने वचन दिनुभयो। म पनि तपाईँका महान् नबीको उच्च दरबारमा आएर तपाईँसँग क्षमा माग्छु। उहाँ जीवित हुँदा क्षमा मागेका र तपाईँले क्षमा दिनुभएका बन्दाहरूलाई जस्तै मलाई पनि क्षमा गर्नुहोस्! या रब! नबिय्युर्रहमा हुनुहुने तपाईँका महान् नबीलाई वसीला बनाएर तपाईँसँग बिन्ती गर्छु। हे नबीहरूमध्ये सर्वश्रेष्ठ मुहम्मद अलैहिस्सलाम! तपाईँमार्फत तवस्सुल गरेर मैले आफ्ना रबसँग बिन्ती गरेँ। या रब! ती महान् नबीलाई मेरा लागि शफाअत गर्ने बनाइदिनुहोस्!” भन्दै बिन्ती गर्न थाले। पिठ्युँ किब्लातिर र मुख मुवाजहाए सआदतको झ्यालतिर फर्काएर उभिई दुआ गरे। मिम्बरे नबवी देब्रेपट्टि परेको थियो। इमाम मालिकले खलीफा मन्सूरलाई दिनुभएको उपदेशले हुज्राए सआदतको अगाडि दुआ गर्नेहरू साह्रै सचेत हुनुपर्छ भन्ने देखाउँछ। त्यो मकामअनुसारको अदब र आदर देखाउन नसक्नेहरू मदीना मुनव्वरामा धेरै बस्नु ठीक हुँदैन भनिएको छ। अनातोलियाका गाउँलेहरूमध्ये एकजना मदीना मुनव्वरामा वर्षौँ बसेका, विवाह गरेका र हुज्राए सआदतमा एउटा निश्चित सेवामा लागेका थिए। एक दिन उनलाई ज्वरोले समात्यो र उनको मन मही खान लालायित भयो। “गाउँमा भएको भए दहीबाट मही बनाउन लगाएर पिउँथेँ” भन्ने सोच उनको मनमा आयो। त्यो रात रसूलुल्लाह शैखुल हरम एफेन्दीको सपनामा देखा पर्नुभयो र ती व्यक्तिले गर्ने काम अरू कसैलाई दिइयोस् भनेर आदेश दिनुभयो। शैखुल हरमले “या रसूलल्लाह! त्यो सेवा तपाईँको उम्मतका फलाना व्यक्तिले गर्दै छन्” भन्दा उहाँले भन्नुभयो: “ती व्यक्तिलाई भन! गाउँ गएर मही पिऊन्!…” भोलिपल्ट यो आदेश सुनाइँदा गाउँले “आदेश शिरोपर!” भन्दै आफ्नो देश फर्के।

“आफ्नो नफ्समाथि जुल्म गर्नेहरूले तिमीकहाँ आएर अल्लाह तआलासँग क्षमा मागे र मेरा रसूलले पनि उनीहरूका लागि क्षमा मागिदिनुभयो भने उनीहरूले अल्लाह तआलालाई तौबा स्वीकार गर्नुहुने र दया गर्नुहुने पाउनेछन्” निसा: ६४

मनमा आएको एउटा सोचले मात्र यति हानि गर्छ भने, अल्लाह जोगाऊन्, ठट्टामा भए पनि नसुहाउने एउटा कुरा वा अदबविपरीतको कुनै व्यवहारले कति ठूलो हानि गर्ला भन्ने कुरा यसबाट बुझ्नुपर्छ।

तपाईँलाई माया गर्ने मोमिनको हृदयमा तपाईँ उसको ईमान हुनुहुन्छ,
उसको दुःख कहिल्यै रहँदैन, तपाईँ उसको पीडाको औषधि हुनुहुन्छ,
उसले तपाईँको शफाअत पर्खन्छ, तपाईँ उसको मनको फर्मान हुनुहुन्छ,
सहायताको आशा गर्ने अवश्य पाउँछ, या रसूलल्लाह।

हजुर रसूलुल्लाहमाथि दुरूद शरीफ पढ्नुको महत्त्व र फजीलत

प्यारा नबीको नाम लिइँदा, सुनिँदा र लेखिँदा सम्मान र आदरस्वरूप उहाँमाथि दुरूद शरीफ पढ्नु हाम्रा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कर्तव्यमध्ये एक हो। कुरआने करीममा सूरा अहजाबको ५६औँ आयते करीमामा भावार्थमा यसरी भनिएको छ:

“निश्चय नै अल्लाह तआला र उहाँका फरिश्ताहरू नबीमाथि सलात पठाउनुहुन्छ (उहाँको इज्जत र शान उच्च पार्न)। हे ईमान ल्याउनेहरू हो! तिमीहरू पनि उहाँमाथि सलात र सलाम पठाऊ र उहाँप्रति मनैदेखि समर्पित होऊ।”

तफ्सीरका विद्वानहरूले यस आयते करीमामा उल्लेख गरिएको “सलात” शब्दले अल्लाह तआलाबाट रहमत, फरिश्ताहरूबाट इस्तिगफार र मोमिनहरूबाट दुआको अर्थ दिन्छ भनेर बताउनुभएको छ। सबै इस्लामी विद्वानहरूले एकमत भएर बताउनुभएको छ: जीवनमा एक पटक दुरूद पढ्नु फर्ज हो। हरेक पटक भन्दा, सुन्दा, पढ्दा, लेख्दा एक पटक पढ्नु वाजिब, दोहोरिँदा मुस्तहब हो।

अल्लाह तआलासँग केही माग्ने व्यक्तिले पहिले अल्लाह तआलाको हम्द र सना गरेपछि हजुर रसूलुल्लाहमाथि दुरूद पढ्नुपर्छ। यस्तो दुआ कबूल हुन साह्रै लायक हुन्छ। दुई दुरूद (दुआको सुरु र अन्त्यमा)सहित गरिएको दुआ फर्काइँदैन। हजरत अबू तल्हा बताउनुहुन्छ: “म रसूलुल्लाहको सामु पसेको थिएँ। उहाँमा यसअघि कहिल्यै नदेखेको खुसी र प्रसन्नता देखेँ। कारण सोध्दा उहाँले भन्नुभयो: ‘किन खुसी नहोऊँ? केही बेरअघि जिब्रील (अलैहिस्सलाम) खुसीको खबर लिएर आए। अल्लाह तआलाले भन्नुभयो: “तिम्रो उम्मतबाट कसैले तिमीमाथि एक पटक दुरूद पढ्यो भने अल्लाह तआलाले त्यसको बदलामा उसमाथि दस सलात पठाउनुहुन्छ” भने।’”६

यस विषयमा हदीसे शरीफहरूमध्ये केही यस्ता छन्:

“जसको सामु मेरो नाम लिइयो र उसले ममाथि दुरूद र सलाम पढेन, उसको नाक माटोमा रगडियोस्। रमजान महिना आएर पनि आफ्ना पाप माफ नगराई रमजान महिना बितेर जाने व्यक्तिको पनि नाक माटोमा रगडियोस्। आमाबुबाको बुढेसकाल पाएर पनि उनीहरूको खुसी कमाएर जन्नत पस्न नसक्ने व्यक्तिको पनि नाक माटोमा रगडियोस्।”

“जसको सामु मेरो नाम लिइयो र उसले ममाथि दुरूद र सलाम पढेन, ऊ कन्जुसहरूमध्ये सबैभन्दा कन्जुस हो।” हजरत अबू हुमैद अस-साइदी बताउनुहुन्छ: “असहाबे किराममध्ये केहीले हजुर रसूलुल्लाहसँग सोध्नुभयो: ‘या रसूलल्लाह! हामी तपाईँमाथि कसरी दुरूद र सलाम पढौँ?’ हजुर रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: ‘“अल्लाहुम्म सल्लि अला मुहम्मदिन व अज्वाजिही व जुर्रिय्यतिही कमा सल्लैत अला इब्राहीम व बारिक अला मुहम्मदिन व अज्वाजिही व जुर्रिय्यतिही कमा बारक्त अला इब्राहीम इन्नक हमीदुन मजीद” भन।’”७

केही दुरूद शरीफ यस्ता छन्:

“अलैहिस्सलाम”।

“सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम”।

“अलैहिस्सलातु वस्सलामु वत्तहिय्या”।

“अल्लाहुम्म सल्लि अला सय्यिदिना मुहम्मद”।

“अल्लाहुम्म सल्लि अला मुहम्मदिन व अला आलिही व सह्बिही अजमईन”।

“अलैहि व अला जमीइ मिनस्सलवाति अतम्मुहा व मिनत्तहिय्याति ऐमनुहा”।

“अल्लाहुम्म सल्लि अला मुहम्मदिन व अला आलि मुहम्मद, कमा सल्लैत अला इब्राहीम व अला आलि इब्राहीम…”

एकजना मानिसले यसो सुनाए: मेरा एकजना साथीले पठाएको एउटा चिठीमा रसूलुल्लाहको मुबारक नाम आएको हरेक ठाउँमा “सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम तस्लीमन कसीरन कसीरा” लेखेका रहेछन्। देखेर कारण सोध्दा उनले भने: “जवानीमा मैले हदीसका किताब लेखेँ। रसूलुल्लाहको मुबारक नाम लेख्दा दुरूद लेख्दिनथेँ। सपनामा सारा संसारका सरदारलाई देखेँ र उहाँको नजिक गएँ। उहाँले आफ्नो मुबारक अनुहार मबाट फर्काउनुभयो। म उहाँको अर्कोपट्टि गएँ, फेरि फर्काउनुभयो। अगाडि गएर ‘या रसूलल्लाह! किन मबाट मुख फर्काउनुहुन्छ?’ भनेर बिन्ती गरेँ। उहाँले भन्नुभयो: ‘किनभने तिमीले आफ्नो किताबमा मेरो नाम लेख्दा ममाथि दुरूद लेखेनौ!’ त्यस बेलादेखि म उहाँको इस्मे शरीफ सधैँ दुरूदसहित लेख्छु।”

हदीसे शरीफहरूमा:

“जसले ममाथि एक पटक दुरूद पढ्छ, अल्लाह तआलाले उसमाथि दस पटक सलात (रहमत) पठाउनुहुन्छ, उसका दस पाप माफ गर्नुहुन्छ र उसको दर्जा दस गुणा उच्च पार्नुहुन्छ।”

“कियामतको दिन मेरो सबैभन्दा नजिक हुने, मेरो शफाअतको सबैभन्दा योग्य व्यक्ति ममाथि सबैभन्दा धेरै दुरूद र सलाम पढ्ने व्यक्ति हो।” हक तआलाले हजरत मूसालाई भन्नुभयो: “हे मूसा, म तिम्रो जिब्रोसँग तिम्रो बोलीभन्दा, तिम्रो हृदयसँग तिम्रो सोचभन्दा, तिम्रो शरीरसँग तिम्रो रूहभन्दा, तिम्रा आँखासँग तिनको ज्योतिभन्दा पनि नजिक होऊँ भन्ने चाहन्छौ?” उहाँले “हो, या रब” भनेर जवाफ दिनुभयो। “त्यसो भए मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)माथि धेरै दुरूद पढ” भन्नुभयो। “हे मूसा, कियामतको दिन तिर्खा भोग्न नपरोस् भन्ने चाहन्छौ?” भन्नुभयो। उहाँले “हो, या रब” भनेर जवाफ दिनुभयो। “त्यसो भए मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)माथि धेरै दुरूद पढ” भन्नुभयो।८

प्यारा नबीले भन्नुभयो:

“कियामतमा हरेक मकाममा तिमीहरूमध्ये मेरो सबैभन्दा नजिक हुने व्यक्ति संसारमा ममाथि धेरै दुरूद पढ्ने व्यक्ति हो। शुक्रबारको दिन र रातमा ममाथि सय दुरूद पढ्ने व्यक्तिका सय आवश्यकता अल्लाह तआलाले पूरा गरिदिनुहुन्छ। तीमध्ये सत्तरी आखिरतका र तीस संसारका काम हुन्। त्यसपछि अल्लाह तआलाले एउटा फरिश्तामार्फत यी दुरूद मेरो कब्रमा पुर्‍याउनुहुन्छ। ती तिमीहरूकहाँ आउने उपहारजस्तै हुन्छन्। ती फरिश्ताले पठाउने व्यक्तिको नाम, वंश र कबिला मलाई बताउँछन्। मेरो छेउमा रहेको एउटा सेतो पानामा त्यो लेखिदिन्छन्। मेरो मृत्युपछि मेरो जानकारी जीवित हुँदाको जानकारीजस्तै हुन्छ।”९

“जसले ममाथि एक पटक दुरूद पढ्छ, अल्लाह तआलाले उसमाथि दस पटक सलात (रहमत) पठाउनुहुन्छ, उसका दस पाप माफ गर्नुहुन्छ र उसको दर्जा दस गुणा उच्च पार्नुहुन्छ” हदीसे शरीफ

“बिहीबारको दिन आएपछि अल्लाह तआलाले चाँदीका बही र सुनका कलम बोकेका फरिश्ताहरू पठाउनुहुन्छ। उनीहरूले बिहीबारको दिन र जुमाको रातमा नबीमाथि धेरै दुरूद पढ्नेहरूको नाम लेख्छन्।” “दुई मुसलमान भेट भएर हात मिलाए र नबीमाथि दुरूद पढे भने छुट्टिनुअघि नै उनीहरूका अघिल्ला र पछिल्ला पाप माफ हुन्छन्।” “तिमीहरूमध्ये कोही मस्जिदमा पस्दा नबीलाई सलाम गरोस् र ‘या रब, मलाई शैतानबाट जोगाउनुहोस्’ भनोस्!”१०

एउटा रिवायतमा: “मस्जिदबाट निस्कँदा ‘अल्लाहुम्म इन्नी असअलुक मिन फज्लिक’ पढोस्।”

दुआको सुरुमा अल्लाह तआलाको सना (हम्द) र रसूलुल्लाहमाथि दुरूद भएन भने दुआ पर्दापछाडि अड्किन्छ। सुरुमा हम्द र दुरूद भएको दुआ कबूल हुन्छ। रसूलुल्लाह र उहाँका आलमाथि दुरूद नपढुन्जेल दुआ र आकाशबीच पर्दा रहन्छ। दुरूद पढिँदा यो पर्दा च्यातिन्छ र दुआ आकाशमा पुग्छ। नपढिँदा दुआ फर्किन्छ।

कुनै सभामा रसूलुल्लाहमाथि दुरूद पढिएन र अल्लाह तआलाको नाम लिइएन भने त्यहाँ हुनेहरूमाथि कोर्रा रहन्छ: उहाँ चाहनुहुन्छ भने उनीहरूलाई अजाब दिनुहुन्छ, चाहनुहुन्छ भने क्षमा गर्नुहुन्छ।

“जसको कान बज्छ, उसले मलाई सम्झोस् र ममाथि दुरूद पढोस्।”

“कुनै काम गर्ने नियत गर्नेले त्यस कामबारे सल्लाह गरोस्। अल्लाह तआलाले उसको काममा उसलाई सही बाटो देखाउनुहुन्छ। कसैले कुनै कुरा भन्न खोजेर बिर्सियो भने ममाथि दुरूद पढोस्। किनभने ममाथिको दुरूदमा उसको कुराको सट्टा छ। आशा गरिन्छ, उसले त्यो सम्झन्छ।”११

“कुनै असल काम अल्लाहको नाम र ममाथि दुरूदसहित सुरु गरिएन भने त्यो काममा भलाइ हुँदैन र त्यसको सारा बरकत हटाइएको हुन्छ।”१२ इस्लामका ठूला व्यक्तिहरूमध्ये अबू हफ्स कागिदी वफात हुनुभएपछि कसैले उहाँलाई सपनामा देखेर सोधे: “अल्लाह तआलाले तपाईँसँग कस्तो व्यवहार गर्नुभयो?” उहाँले भन्नुभयो: “मलाई रहमत र मगफिरत गरेर जन्नतमा पठाउनुभयो।” “कुन कारणले?” भनेर उनले सोधे। उहाँले जवाफ दिनुभयो: “मलाई फरिश्ताहरूका बीचमा उभ्याउनुभयो। उनीहरूले मेरा पापसँग रसूलुल्लाहमाथि पढेका मेरा दुरूदको हिसाब गरे। मेरा दुरूद धेरै भेट्टाए। अल्लाह तआलाले उनीहरूलाई भन्नुभयो: ‘हे मेरा फरिश्ताहरू, तिमीहरूको काम पूरा भयो। अरू हिसाब नसोध। उनलाई मेरो जन्नतमा लैजाऊ!’”

सलफमध्ये एकजनाले बताउनुभयो: “मसँगै हदीस सिक्ने मेरा एकजना साथीको वफात भयो। सपनामा उनलाई हरिया पोसाक लगाएको देखेँ। कारण सोध्दा उनले भने: ‘हरेक हदीसमा रसूलुल्लाहको नाम देख्दा त्यसको छेउमा “सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम” लेख्ने गर्थेँ। हक तआलाले त्यसको इनाम यसरी दिनुभयो।’”

सलफमध्ये अर्का एकजनाले पनि बताउनुभयो: “लेखनको काम गर्ने मेरा एकजना छिमेकीको वफात भयो। सपनामा उनलाई देखेँ। ‘अल्लाह तआलाले तिमीसँग कस्तो व्यवहार गर्नुभयो?’ भनेर सोधेँ। ‘क्षमा गर्नुभयो’ भने। ‘कुन कारणले?’ भनेँ। ‘रसूलुल्लाहको नाम लेख्दा हरेक पटक “सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम” पनि सँगै लेखेकाले’ भने।” अबू सुलैमान दारानी बताउनुहुन्छ: “हदीस लेख्दा उहाँको इज्जतदार नाम लेख्ने हरेक पटक ‘सल्लल्लाहु अलैह’ लेख्थेँ, ‘व सल्लम’ शब्द लेख्दिनथेँ। सपनामा उहाँलाई देखेँ। मलाई भन्नुभयो: ‘हे अबा सुलैमान, हदीसमा मेरो नाम लेख्दा दुरूदसँगै “व सल्लम” पनि लेख। त्यो चार अक्षर हो। हरेक अक्षरमा दस सवाब छ। नलेखे चालीस सवाब छोड्छौ भन्ने हो।’”

एकजनाको पनि बानी यस्तै थियो। रसूलुल्लाहले सपनामा उनलाई भन्नुभयो: “तिमीलाई के भयो, ममाथि दुरूद पूरा किन लेख्दैनौ?”

अबू बकर सिद्दीकले भन्नुभयो: “बिर्सने डर भएको व्यक्तिले रसूलुल्लाहमाथि धेरै दुरूद पढोस्।”

नेक मानिसहरूका ठूला व्यक्तिमध्येका मुहम्मद बिन सईद बिन मुतर्रिफ बताउनुहुन्छ: “हरेक रात सुत्ने बेला निश्चित सङ्ख्यामा दुरूद पढ्ने गर्थेँ। एक रात सपनामा रसूलुल्लाह आउनुभयो। भित्र पस्नुभयो। मेरो कोठा नूरले भरियो। त्यसपछि मतिर आएर भन्नुभयो: ‘ल्याऊ, ममाथि धेरै दुरूद पढ्ने यो मुख चुमूँ।’ मैले चाहिँ मुख अगाडि सार्न लाज मानेर गाला अगाडि सारेँ। उहाँले मुबारक मुखले चुम्नुभयो। म खुसीले ब्युँझेँ। कोठाभित्र कस्तूरीको बास्नाले भरिएको पाएँ। आठ दिनसम्म मेरो गालाबाट त्यो मीठो बास्ना गएन।” सलफका ठूला व्यक्तिहरूमध्ये खल्लाद बिन कसीर वफात हुनुहुँदा उहाँको सिरानमुनि “यो खल्लाद बिन कसीरको जहन्नमबाट छुटकाराको प्रमाणपत्र हो” लेखिएको एउटा कागज भेट्टाइयो। नजिकका मानिसहरूलाई उहाँको कर्म के थियो भनेर सोधियो। “हरेक शुक्रबार दुरूद पढ्नुहुन्थ्यो” भने। शैख ऐनीको “जैनुल मजालिस”मा लेखिएको छ: रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले भन्नुभयो: “कियामतको दिन, त्यसको छायाबाहेक अरू कुनै छाया नहुने अर्शमुनि तीन किसिमका मानिस हुनेछन्।” “उनीहरू को हुन्?” भनेर सोधिँदा भन्नुभयो: “मेरो उम्मतलाई सङ्कटबाट उद्धार गर्ने, मेरो सुन्नतलाई जीवित पार्ने र ममाथि धेरै दुरूद पढ्ने।”

शैख अबू मूसा दरीरी बताउनुहुन्छ: “हामी समुद्रमा आँधीमा पर्‍यौँ। सबै मृत्युको डरले रोइरहेका थिए। त्यस अवस्थामा मलाई निद्राले छोप्यो। सपनामा रसूले अकरमलाई देखेँ। ‘जहाजमा भएकाहरूलाई भन, हजार पटक “अल्लाहुम्म सल्लि अला सय्यिदिना मुहम्मदिन व अला आलि सय्यिदिना मुहम्मदिन, सलातन तुन्जीना बिहा मिन जमीइल अह्वालि वल आफात, व तक्जी लना बिहा जमीअल हाजात, व तुतह्हिरुना बिहा मिन जमीइस्सय्यिआत, व तर्फउना बिहा इन्दक अअलद्दरजात, व तुबल्लिगुना बिहा अक्सल गायाति मिन जमीइल खैराति फिल हयाति व बादल ममात” पढून्’ भन्नुभयो। हामीले तीन सय पटक मात्र पढेका थियौँ, आँधी थामियो र हामी बच्यौँ।” यो दुरूद हरेक महत्त्वपूर्ण काममा, हरेक विपत्ति, आपत् र भुइँचालोमा पढ्न सल्लाह दिइएको छ।

दिनरात मेरो जिब्रोमा सलात र सलाम, उहाँको मुबारक रूहमाथि, हे फख्रुल अनाम!

भरपर्दा किताबहरूमा दुरूद कस्तो हुन्छ भन्नेबारे चालीसभन्दा बढी हदीस छन्।

तीमध्ये एउटा यस्तो छ:

“जसको कान बज्छ, उसले मलाई सम्झोस् र ममाथि दुरूद पढोस्” हदीसे शरीफ

अल्लाहुम्म सल्लि अला मुहम्मदिन व अला आलि मुहम्मद, कमा सल्लैत अला इब्राहीम व अला आलि इब्राहीम, व बारिक अला मुहम्मदिन व अला आलि मुहम्मद, कमा बारक्त अला इब्राहीम व अला आलि इब्राहीम, इन्नक हमीदुन मजीद।

अल्लाहुम्म सल्लि व सल्लिम व बारिक वर्हम अला सय्यिदिना मुहम्मदिन हुव सय्यिदुल अरबि वल अजम।

व इमामि मक्कतिल मुकर्रमति वल मदीनतिल मुनव्वरति वल हरम। अल्लमल इन्सान मा लम यअलम।

अस्लुहू नूरुन व नस्लुहू आदम।

बअसुहू मुअख्खरुन व खल्कुहू मुकद्दम।

इस्मुहुश्शरीफु मक्तूबुन अलल लौहिल मह्फूजि बि याकूतिल कलम।

व जिस्मुहुश्शरीफु मद्फूनुन फिल मदीनतिल मुनव्वरति वल हरम।

या लैत अक्तहिलु तुराबल्लजी तह्तल कदम।

फतूबा सुम्म तूबा लिमन दआ व तबिअहू व लिमन अस्लम साहिबश्शफाअति लिल आलमीन।

काइलन या रब्बी! सल्लिम उम्मती, उम्मती, वा उम्मता, या जल्लुत्फि वल करम।

फयुनादिल मुनादी मिन किबलिर्रहमान: कबिल्तु शफाअतक या नबिय्यल मुहतरम।

उद्खुलुल जन्नत ला खौफुन अलैकुम व ला हुज्नुन व ला अलम।

सुम्म रदियल्लाहु तआला अन अबी बक्रिन व उमर व उस्मान व अलिय्यिन जिल करम।

व सल्लल्लाहु अला सय्यिदिना मुहम्मदिन वल हम्दु लक या रब्बल आलमीन।

बि हुर्मति सय्यिदिल मुर्सलीन।

बिहानीको हावाले उहाँको कपाल छुँदा,
हावा कस्तूरी र अम्बरको बास्नाले भरिन्थ्यो।
उहाँका मोतीजस्ता दाँतको उज्यालोमा रातमा
सियो खस्यो भने पनि भेटिन्थ्यो, हे गुरु!
उहाँको नूरानी छातीको उज्यालोमा अँध्यारो रातहरूमा बाटोमा जवान र बूढा हिँड्थे।
ती हकका महबूबले इसारा गर्नुहुँदा
औँलाले चन्द्रमातिर, चन्द्रमा दुई टुक्रा भयो।
पसिना आउँदा उहाँको हरेक थोपा गुलाफ बन्थ्यो,
उहाँको पसिनाबाट गुलाफ रमाउँदै टिप्थे।
ती संसारका शाहले खजुरको बिरुवा रोप्नुभयो,
रोप्नुभएकै घडीमा तुरुन्तै फल दियो।
उहाँका मुजिजा महशरसम्म भनिरहे पनि,
कति महशर आए पनि यिनको अन्त्य आउँदैन।
यदि आगोबाट छुटकारा चाहन्छौ भने,
इश्क र पीडासहित दुरूद पढ।
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या रसूलल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या हबीबल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या नूरा अर्शिल्लाह!