मेरा प्यारा नबी

हिल्याए सआदत

हबीबे अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को रूपरङलाई “हिल्याए सआदत” भनिन्छ। इस्लामी विद्वानहरूले मुहम्मद अलैहिस्सलामका देखिने सबै अङ्ग, आकार, विशेषता, सुन्दर स्वभाव र मसिनो कुरासम्म उहाँको सारा जीवन प्रमाण र दस्तावेजसहित स्पष्ट रूपमा लेख्नुभएको छ। यी जानकारी प्यारा नबीका आफ्नै वचन रहेका हदीसे शरीफहरू र उहाँका असहाबले दिएका खबरहरूबाट सङ्कलन गरिएका हुन्। यिनलाई समेट्ने कृतिहरूलाई सियरका किताब भनिन्छ। हजारौँ सियरका किताबमध्ये प्यारा नबीको हिल्याए सआदत बताउने सबैभन्दा प्रसिद्ध किताबहरू इमामे तिर्मिजीको “अश्शमाइलुर रसूल”, काजी इयाजको “शिफाए शरीफ”, इमामे बैहकी र अबू नुऐम इस्फहानीका “दलाइलुन नुबुव्वा” र हजरत इमामे कस्तल्लानीको “मवाहिबे लदुन्निय्या” भन्ने कृति हुन्। हदीसे शरीफहरूमा र असहाबे किरामले दिएका खबरहरूमा हाम्रा प्यारा नबीको हिल्याए सआदत यसरी बताइएको छ: “फख्रे कायनातको मुबारक अनुहार, सबै शरीफ अङ्ग र मुबारक आवाज सबै मानिसहरूका अनुहार, अङ्ग र आवाजभन्दा सुन्दर थिए।

मुबारक अनुहार अलिकति गोलो थियो र मन प्रसन्न हुँदा चन्द्रमाझैँ चम्किन्थ्यो।१ खुसी हुनुहुँदा त्यो उहाँको मुबारक निधारबाट थाहा हुन्थ्यो।

हजुर रसूलुल्लाह दिउँसो जसरी देख्नुहुन्थ्यो, रातमा पनि त्यसरी नै देख्नुहुन्थ्यो; अगाडिको कुरा देखेझैँ पछाडिको कुरा पनि देख्नुहुन्थ्यो। छेउ वा पछाडितिर हेर्नुपर्दा सारा शरीर नै फर्काएर हेर्नुहुन्थ्यो। आकाशतिरभन्दा धर्तीतिर बढी हेर्नुहुन्थ्यो। मुबारक आँखा ठूला र परेला लामा थिए। मुबारक आँखामा अलिकति रातोपन थियो, आँखाको नानी साह्रै कालो थियो; रातमा सुर्मा लगाउनुहुन्थ्यो। फख्रे आलम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को निधार खुला थियो।

मुबारक आँखीभौँ पातला थिए, आँखीभौँबीचको भाग खुला थियो। दुई आँखीभौँबीचको नसा रिसाउनुहुँदा फुल्थ्यो। मुबारक नाक साह्रै सुन्दर थियो, बीचमा अलिकति उठेको थियो। मुबारक शिर ठूलो थियो। मुबारक मुख सानो थिएन। मुबारक दाँत सेता थिए, अगाडिका दाँतबीच अलिकति खाली ठाउँ थियो। बोल्नुहुँदा मानौँ दाँतका बीचबाट नूर निस्कन्थ्यो। अल्लाह तआलाका बन्दाहरूमध्ये उहाँभन्दा प्रस्ट र मीठो बोल्ने कोही देखिएन।

फख्रे आलम चालीस वर्षको उमेरमा पुग्नुहुँदा,
रिसालतको मुकुट उहाँको शिरमा बस्यो।
घरीघरी आवाज आउँथ्यो: “हे अमीन,
मैले तिमीलाई सारा संसारका लागि रहमत बनाएँ।”

“मैले भेटेका हरेक गिर्जाघरका पादरीसँग रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)का गुण र हिल्या (रूपरङ, शमाइल) सोधेँ र सबै एक-एक गरी सम्झनामा राखेँ। मदीना फर्केपछि सबै कुरा रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई सुनाएँ। उहाँलाई मन पर्‍यो” मुगीरा बिन शुअबा (रदियल्लाहु अन्हु)

कुरआने करीम आयत-आयत गरी स्पष्ट प्रमाणसहित नाजिल भयो,
कति किसिमका मुजिजाहरू प्रकट भए।
यद्यपि ती पवित्र व्यक्तिको सबै कुरा नूर थियो,
तर उहाँका हरेक अङ्गमा मुजिजाहरू थिए।
सबैभन्दा पहिले: उहाँको मुबारक शरीरको
छाया धर्तीमा पर्दैनथ्यो।
शिरदेखि पाउसम्म उहाँको शरीर नूर थियो,
यो स्पष्ट छ: नूरको छाया हुँदैन।
अनि उहाँको मुबारक शिरमाथि सधैँ
एक टुक्रा बादल छहारी बन्थ्यो।
उहाँ जहाँ जानुहुन्थ्यो, त्यो बादल पनि सँगै जान्थ्यो,
सधैँ उहाँको शिरमाथि रहन्थ्यो।
ती मुबारक आँखामा रहेको मुजिजा
कस्तो थियो, त्यो पनि तिमीहरूलाई भनूँ।
अगाडिको कुरा स्पष्ट देखेझैँ
पछाडिको कुरा पनि त्यसरी नै देख्नुहुन्थ्यो।
सुन, ती मुबारक नाकको
मुजिजा कस्तो थियो, एक पटक हेर।
जिब्रीले अमीन वहीका लागि ओर्लँदा,
आकाशबाट छुट्टिएकै घडीमा
ती जिब्रीलको बास्ना पाउनुहुन्थ्यो,
वहीका लागि ओर्लँदै हुनुहुन्छ भनेर थाहा पाउनुहुन्थ्यो।
चन्द्रमाझैँ उज्याला उहाँले ओठ चलाउन लाग्नुहुँदा,
आकाशमा सूर्यको मण्डल पनि चल्थ्यो।

उहाँका मुबारक वचन साह्रै सजिलै बुझिन्थे, मन जित्थे र रूहलाई तान्थे। बोल्नुहुँदा शब्दहरू मोतीझैँ उनिन्थे। कसैले गन्न चाह्यो भने उहाँका शब्द गन्न सक्थ्यो। कहिलेकाहीँ राम्ररी बुझियोस् भनेर तीन पटक दोहोर्‍याउनुहुन्थ्यो। (जन्नतमा मुहम्मद अलैहिस्सलामले जस्तै बोलिनेछ।) उहाँको मुबारक आवाज कसैको आवाज नपुग्ने ठाउँसम्म पुग्थ्यो। फख्रे आलम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) हँसिलो मुहारका हुनुहुन्थ्यो। मुस्कुराएर हाँस्नुहुन्थ्यो र अगाडिका मुबारक दाँत देखिन्थे।

हाँस्नुहुँदा उहाँको नूर पर्खालमाथि झल्कन्थ्यो। उहाँको रुवाइ पनि हाँसोजस्तै हलुका थियो। गलल्ल हाँस्नुहुन्नथ्यो, ठूलो स्वरले रुनुहुन्नथ्यो पनि। तर दुःखी हुनुहुँदा मुबारक आँखाबाट आँसु बग्थे, मुबारक छातीको आवाज सुनिन्थ्यो। उम्मतका पापबारे सोच्नुहुँदा, अल्लाह तआलाको डरले, कुरआने करीम सुन्नुहुँदा र कहिलेकाहीँ नमाज पढ्नुहुँदा रुनुहुन्थ्यो। फख्रे आलमका मुबारक औँला मोटा, मुबारक पाखुरा मासुदार थिए। मुबारक हत्केला फराकिला थिए। सारा शरीरको बास्ना कस्तूरीभन्दा मीठो थियो। मुबारक शरीर नरम पनि थियो, बलियो पनि। अनस बिन मालिक यसो भन्नुहुन्छ: “मैले रसूलुल्लाहको दस वर्ष सेवा गरेँ। उहाँका मुबारक हात रेशमभन्दा नरम थिए।”

उहाँको मुबारक छालाबाट कस्तूरी र फूलभन्दा पनि मीठो बास्ना आउँथ्यो। मुबारक पाखुरा, खुट्टा र औँला लामा थिए। मुबारक खुट्टाका औँला मोटा थिए, पैताला धेरै खाल्डो नभई नरम थिए। मुबारक पेट फराकिलो थियो र छातीसँग एउटै सतहमा थियो। काँधका हड्डी ठूला, मुबारक छाती फराकिलो थियो। हजुर रसूलुल्लाहको कल्बे शरीफ इलाही दृष्टि पर्ने ठाउँ थियो। रसूले अकरम धेरै अग्लो पनि हुनुहुन्नथ्यो, होचो पनि हुनुहुन्नथ्यो। उहाँको छेउमा कुनै अग्लो मानिस आयो भने पनि उहाँ त्यसभन्दा अग्लो देखिनुहुन्थ्यो। बस्नुहुँदा उहाँको मुबारक काँध बस्नेहरू सबैभन्दा माथि हुन्थ्यो।

मुबारक कपाल र दाह्रीका रौँ न धेरै घुम्रिएका थिए, न धेरै सिधा; जन्मजात छालदार थिए। मुबारक कपाल लामो थियो; सुरुमा निधारतिर केश झार्नुहुन्थ्यो, पछि बीचमा सिउँदो काढ्न थाल्नुभयो। मुबारक कपाल कहिले लामो पार्नुहुन्थ्यो, कहिले काटेर छोटो पार्नुहुन्थ्यो। कपाल र दाह्री रङ्गाउनुहुन्नथ्यो। वफात हुनुहुँदा कपाल र दाह्रीमा सेता रौँ बीसभन्दा कम थिए। मुबारक जुँगा काट्नुहुन्थ्यो। जुँगाको लम्बाइ र आकार मुबारक आँखीभौँजत्तिकै थियो। उहाँका आफ्नै निजी हजाम थिए।

रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) मिस्वाक र काइँयो आफूबाट अलग गर्नुहुन्नथ्यो। मुबारक कपाल र दाह्री कोर्दा ऐना हेर्नुहुन्थ्यो। फख्रे कायनात अगाडि हेरेर छिटो हिँड्नुहुन्थ्यो; कुनै ठाउँ भएर उहाँ जानुभएको कुरा उहाँको मीठो बास्नाबाट थाहा हुन्थ्यो। हजुर रसूलुल्लाह अरब हुनुहुन्थ्यो। अर्थात् रातोपन मिसिएको गोरो वर्णका, साह्रै सुन्दर, नूरानी र प्यारा हुनुहुन्थ्यो।” कसैले प्यारा नबीको बारेमा “कालो” भन्यो भने ऊ काफिर हुन्छ। “अरब” शब्दको शब्दकोशीय अर्थ “सुन्दर” हो। जस्तै, “लिसाने अरब” भनेको सुन्दर भाषा हो। पारिभाषिक अर्थ, अर्थात् भूगोलमा अरब भनेको अरब प्रायद्वीप भनिने भूभागमा जन्मिएर हुर्केका, त्यहाँको जलवायु, हावा, पानी र खानाबाट पालिएका र तिनैको रगतका मानिस हो। अनातोलियाको रगतबाट आएकालाई तुर्की, बुल्गेरियामा जन्मेर हुर्केकालाई बुल्गेरियन, जर्मनीमा बस्नेलाई जर्मन भनेझैँ रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) पनि अरब प्रायद्वीपमा जन्मनुभएकाले अरब हुनुहुन्छ। अरबहरू गोरा, गहुँगोरो वर्णका हुन्छन्। विशेषगरी हाम्रा नबीको वंश गोरो र साह्रै सुन्दर थियो। त्यसै पनि उहाँका पुर्खा इब्राहीम अलैहिस्सलाम गोरा हुनुहुन्थ्यो र बसरा सहरका बासिन्दा तारूख नामका एक गोरा मोमिनका छोरा हुनुहुन्थ्यो। काफिर आजर इब्राहीम अलैहिस्सलामका बुबा होइन, काका र सौतेनी बुबा थियो।

“मैले रसूलुल्लाहको दस वर्ष सेवा गरेँ। उहाँका मुबारक हात रेशमभन्दा नरम थिए। उहाँको मुबारक छालाबाट कस्तूरी र फूलभन्दा पनि मीठो बास्ना आउँथ्यो” अनस बिन मालिक (रदियल्लाहु अन्हु)

हाम्रा प्यारा नबीका बुबा अब्दुल्लाहको सुन्दरता मिस्रसम्म फैलिएको थियो र उहाँको निधारमा रहेको नूरका कारण झन्डै दुई सयजना केटीहरू उहाँसँग विवाह गर्न मक्का आएका थिए। तर मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर आमिनाको नसीबमा पर्‍यो। काका अब्बास र अब्बासका छोरा अब्दुल्लाह पनि गोरा हुनुहुन्थ्यो। हाम्रा नबीका सन्तान कियामतसम्म सुन्दर र गोरा छन्। रसूलुल्लाहका असहाब पनि गोरा र सुन्दर हुनुहुन्थ्यो। उस्मान (रदियल्लाहु अन्हु) गोरा, सुनौलो कपाल भएका हुनुहुन्थ्यो। हजुर रसूलुल्लाहले रूमका सम्राट हिरक्लको दरबारमा पठाउनुभएका दूत दिहया कल्बी साह्रै सुन्दर हुनुहुन्थ्यो; उहाँ बाटोमा हिँड्दा उहाँको मुहार हेर्न रूमी केटीहरू सडकमा निस्कन्थे। जिब्रील अलैहिस्सलाम धेरै पटक दिहया (रदियल्लाहु अन्हु)को रूपमा आउनुहुन्थ्यो। मिस्र, शाम, अफ्रिका, सिसिली र स्पेनका रैथाने बासिन्दा अरब होइनन्। अरबहरू इस्लामलाई संसारमा फैलाउन अरब प्रायद्वीपबाट निस्केर यी ठाउँमा आएकाले आज यी ठाउँमा पनि छन्। अनातोलिया, हिन्दुस्तान र अरू देशमा पनि छन्। तर आज यी देशमध्ये कुनैका बासिन्दालाई अरब भनेर नाम दिनु ठीक हुँदैन।

मिस्रका बासिन्दा साँवला हुन्छन्। हब्शाका बासिन्दा काला हुन्छन्। तिनलाई हबशी भनिन्छ। जन्जिबारका बासिन्दालाई जन्जी भनिन्छ। उनीहरू पनि काला हुन्छन्। हाम्रा नबीका नातेदार र नातिनातिनालाई माया र आदर गर्नु इबादत हो। हरेक मुसलमान उहाँहरूलाई माया गर्छ। अनातोलियामा पाहुना भएर आएका काला फल्लाह, हबशी र जन्जीहरूले सम्मान र आदर पाउन आफूलाई अरब भनेर चिनाए, अनातोलियाका सोझा मुसलमानहरूले पनि उनीहरूको कुरा पत्याएर उनीहरूलाई माया गरे। किनभने यस मायामा कालो-गोरोको भेद छैन। एउटा कालो मुसलमान एउटा गोरो काफिरभन्दा कयौँ गुणा उत्तम, बहुमूल्य र प्यारो हुन्छ। मानिस कालो हुनुले ईमानको इज्जत घटाउँदैन। हजरत बिलाल हबशी र रसूलुल्लाहले साह्रै माया गर्नुहुने उसामा काला हुनुहुन्थ्यो। दुष्टता र नीचता सबैलाई थाहा भएका काफिर अबू लहब र अबू जहल गोरा थिए। अल्लाह तआलाले मानिसको रङलाई होइन, उसको ईमानको बल र तकवालाई मूल्य दिनुहुन्छ। तर कालाहरूले आफूलाई अरब भनेर चिनाउनु इस्लामका शत्रुहरूको, यहूदीहरूको काममा आयो। एकातिर उनीहरूले काला मानिसहरूलाई तल्लो र घृणित भनेर चिनाए। उनीहरूलाई दास बनाएर प्रयोग गरे।

अर्कोतिर काला बिरालो र कुकुरहरूलाई “अरब, अरब” भनेर बोलाएर, पत्रपत्रिकामा छापिएका काला चित्र र कार्टुनलाई “अरब” भनेर, युवाहरूलाई अरबलाई कालो भनेर चिनाउन र यसरी मुसलमान बालबालिकालाई हाम्रा नबीबाट टाढा पार्न प्रयास गरे।

सबै सुन्दर गुणहरू हाम्रा प्यारा नबीमा जम्मा भएका थिए। उहाँका सुन्दर गुण वहबी, अर्थात् अल्लाह तआलाले दिनुभएका थिए; कस्बी, अर्थात् मिहिनेत गरेर पछि कमाउनुभएका थिएनन्। कुनै मुसलमानको नाम लिएर उहाँले कहिल्यै लानत गर्नुभएन र आफ्नो मुबारक हातले कसैलाई कहिल्यै पिट्नुभएन। अल्लाहका लागि बदला लिनुभयो; आफ्ना लागि कसैसँग बदला लिनुभएन। नातेदार, असहाब र सेवकहरूसँग विनम्र भएर राम्रो व्यवहार गर्नुहुन्थ्यो। घरभित्र साह्रै नरम र हँसिलो हुनुहुन्थ्यो। बिरामीलाई भेट्न जानुहुन्थ्यो, जनाजामा सामेल हुनुहुन्थ्यो। असहाबका काममा सघाउनुहुन्थ्यो, उहाँहरूका बालबालिकालाई काखमा लिनुहुन्थ्यो। तर उहाँको हृदय यिनमा अल्झिँदैनथ्यो। उहाँको मुबारक रूह फरिश्ताहरूको संसारमा हुन्थ्यो। हजुर रसूलुल्लाहलाई एक्कासि देख्ने व्यक्तिलाई डरले छोप्थ्यो। उहाँ आफैँ नरम व्यवहार नगर्नुभएको भए नुबुव्वतका हालका कारण कोही पनि उहाँको छेउमा बस्न सक्दैनथ्यो, उहाँका कुरा सुन्ने हिम्मत जुटाउन सक्दैनथ्यो। तर उहाँ आफू भने लाजले आफ्ना मुबारक आँखाले कसैको अनुहारमा हेर्नुहुन्नथ्यो।

फख्रे आलम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) मानिसहरूमध्ये सबैभन्दा उदार हुनुहुन्थ्यो। उहाँसँग केही मागिँदा उहाँले “छैन” भन्नुभएको कहिल्यै देखिएन। मागेको कुरा भए दिनुहुन्थ्यो, नभए जवाफ दिनुहुन्नथ्यो।

उहाँका यति धेरै भलाइ र इहसान थिए, रूमका सम्राटहरू, इरानका शाहहरू र कुनै पनि शासकले उहाँजत्तिको इहसान गर्न सक्दैनथे। तर आफू चाहिँ अभावमा बाँच्न मन पराउनुहुन्थ्यो; यस्तो जीवन बिताउनुहुन्थ्यो, खानपिनको कुरा मनमा पनि आउँदैनथ्यो। “खाना ल्याऊ, खाऊँ” वा “फलानो खाना पकाऊ” भन्नुहुन्नथ्यो। खाना ल्याइयो भने खानुहुन्थ्यो, जे फल दिइए पनि स्वीकार गर्नुहुन्थ्यो। कहिलेकाहीँ महिनौँसम्म थोरै खानुहुन्थ्यो, भोक मन पराउनुहुन्थ्यो। कहिलेकाहीँ धेरै पनि खानुहुन्थ्यो। खानापछि पानी पिउनुहुन्नथ्यो। पानी बसेर पिउनुहुन्थ्यो।२ अरूसँग खाना खाँदा सबैपछि हात झिक्नुहुन्थ्यो।३ सबैको उपहार स्वीकार गर्नुहुन्थ्यो। उपहार ल्याउनेलाई बदलामा कयौँ गुणा बढी दिनुहुन्थ्यो।

विभिन्न लुगा लगाउनु उहाँको बानी थियो। विदेशी राज्यहरूबाट दूतहरू आउँदा सजिएर, बहुमूल्य र सुन्दर लुगा लगाएर आफ्नो सुन्दर मुहार देखाउनुहुन्थ्यो। अकीक ढुङ्गा जडिएको चाँदीको औँठी लगाउनुहुन्थ्यो र त्यसलाई मोहर बनाएर प्रयोग गर्नुहुन्थ्यो। औँठीमा “मुहम्मदुर रसूलुल्लाह” लेखिएको थियो। उहाँको ओछ्यान छालाको थियो, भित्र खजुरका रेसाले भरिएको थियो। कहिले यही ओछ्यानमा, कहिले भुइँमा ओछ्याइएको छालामा, कहिले चटाई वा सुक्खा माटोमा पल्टनुहुन्थ्यो। मुबारक हत्केला दाहिने गालामुनि राखेर दाहिने कोल्टे फर्केर सुत्नुहुन्थ्यो।४ रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) जकातको धन लिनुहुन्नथ्यो, काँचो प्याज र लसुनजस्ता कुरा खानुहुन्नथ्यो र कविता भन्नुहुन्नथ्यो। प्यारा नबीका मुबारक आँखा सुत्थे, कल्बे शरीफ सुत्दैनथ्यो। भोकै सुतेर अघाएको भएर उठ्नुहुन्थ्यो। कहिल्यै हाई काड्नुहुन्नथ्यो। मुबारक शरीर नूरानी थियो, छाया धर्तीमा पर्दैनथ्यो। उहाँको लुगामा झिँगा बस्दैनथ्यो, लामखुट्टे र अरू कीराले उहाँको मुबारक रगत चुस्दैनथे।

अल्लाह तआलाले उहाँ रसूलुल्लाह हुनुहुन्छ भनेर बताउनुभएपछि शैतानहरू आकाशमा चढेर खबर लिन सक्दैनथे र काहिनहरूले केही बताउन सक्न छाडे। सरवरे आलम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) हामीले नजानेको एक किसिमको जीवनसहित अहिले जीवित हुनुहुन्छ। उहाँको जसदे शरीफ कहिल्यै गल्दैन। उहाँको कब्रमा एउटा फरिश्ता उभिएर उम्मतले पढेका दुरूद शरीफको खबर उहाँलाई दिनुहुन्छ। उहाँको मिम्बर र कब्रे शरीफबीचको ठाउँलाई रौजाए मुतह्हरा भनिन्छ। यो ठाउँ जन्नतका बगैँचामध्येको हो। उहाँको कब्रे शरीफको जियारत गर्नु आज्ञापालनमध्ये सबैभन्दा ठूलो र इबादतमध्ये सबैभन्दा बहुमूल्य हो। प्यारा नबीको सुन्दरता असहाबे किरामका ठूला व्यक्तिहरूले यसरी बताउनुभयो। अबू हुरैराले “मैले रसूलुल्लाहभन्दा सुन्दर कसैलाई देखिनँ। मानौँ सूर्य आफ्नो सारा चमकसहित उहाँको अनुहारमा चम्किरहेको थियो। हाँस्नुहुँदा उहाँका दाँतले पर्खालहरूमा उज्यालो छर्थे” भन्नुभयो।

“मेरो उम्मतमध्ये मलाई सबैभन्दा बढी माया गर्नेहरू मपछि आउने, मलाई देख्नका लागि आफ्नो परिवार र धन कुर्बान गर्ने मानिसहरू हुन्” हदीसे शरीफ

इब्ने अबी हालाले “प्यारा नबीको मुबारक अनुहार चौधौँ रातको चन्द्रमाझैँ चम्किन्थ्यो” भन्नुभयो। हजरत अलीले “उहाँलाई एक्कासि देख्ने व्यक्ति उहाँको तेजले डराउँथ्यो। उहाँसँग सङ्गत गरेर चिनेको व्यक्ति चाहिँ तुरुन्तै घुलमिल हुन्थ्यो र माया गर्न थाल्थ्यो” भन्नुभयो।

जाबिर बिन समुराले भन्नुभयो: “रसूलुल्लाहले आफ्नो मुबारक हात मेरो अनुहारमा फेर्नुभयो। उहाँको हातमा मानौँ अत्तारहरू, अर्थात् सुगन्ध बेच्नेहरूको झोलाबाट भर्खरै निकालिएजस्तो मीठो बास्ना र शीतलता पाएँ। हजुर रसूलुल्लाहले हात मिलाउन कसैको हातमा आफ्नो हात छुवाउनुभयो भने दिनभरि त्यो व्यक्तिको हातबाट त्यो मीठो बास्ना जाँदैनथ्यो।”५

हाम्री आमा हजरत आइशाले भन्नुभयो: “रसूलुल्लाहले कुनै बालकको शिर मुसार्नुभयो भने त्यो बालक आफ्नो मीठो बास्नाले अरू बालबालिकाका बीचमा तुरुन्तै चिनिन्थ्यो।”६

रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) एक दिन आफ्नो घरमा सुतिरहनुभएको थियो। अनस बिन मालिककी आमा उम्मे सुलैम आउनुभयो। हजुर रसूलुल्लाह सुतिरहनुहुँदा उहाँको मुबारक अनुहारमा पसिनाका थोपा देखा परेका थिए। उम्मे सुलैमले प्यारा नबीको मुबारक पसिना जम्मा गर्न थाल्नुभयो। ब्युँझेर कारण सोध्नुहुँदा प्यारा नबीकी दूधको नाताकी सानीआमा उम्मे सुलैमले भन्नुभयो: “यसलाई हामी आफ्ना अत्तरमा मिसाउँछौँ। तपाईँको पसिना सुगन्धमध्ये सबैभन्दा राम्रो, सबैभन्दा मीठो बास्नादार हो।”७

अबू हुरैराले “मैले हिँडाइमा रसूलुल्लाहभन्दा छिटो कसैलाई देखिनँ। मानौँ धर्ती उहाँका लागि बेरिन्थ्यो। उहाँसँग हिँड्दा हामी आफ्नो सारा बल लगाएर आफूलाई जबरजस्ती गर्थ्यौँ” भन्नुभयो।

प्यारा नबी असाधारण सुन्दर ढङ्गले बोल्नुहुन्थ्यो। कुरा कहाँबाट सुरु गरेर कहाँ टुङ्ग्याउने भन्ने सबैभन्दा उत्तम ढङ्गले जान्नुहुन्थ्यो। उहाँका वचन उच्चारणका हिसाबले स्पष्ट, साह्रै शुद्ध र प्रभावशाली थिए। उहाँका कुरा र शब्दमा अर्थको सत्यता सधैँ झल्कन्थ्यो; अभिव्यक्तिको शक्ति असाधारण उच्च भएकाले बोल्दा कहिल्यै थाक्नुहुन्नथ्यो र गाह्रो मान्नुहुन्नथ्यो।

प्यारा नबीको सुन्दरता

उलमाए रासिखीन भनिने, जाहिर र बातिन दुवै ज्ञानमा निपुण र प्यारा नबीका वारिस उच्च इस्लामी विद्वानहरूले उहाँलाई सबै सुन्दरतासहित देखेर उहाँका आशिक बन्नुभयो। यिनमा सबैभन्दा अगाडि अबू बकर सिद्दीक आउनुहुन्छ। उहाँले रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)मा नुबुव्वतको नूर देखेर उहाँको श्रेष्ठता, सुन्दरता र उच्चता बुझी आशिक बन्नुभयो र यसमा यति अगाडि बढ्नुभयो, अरू कोही उहाँजस्तो हुन सकेन। हजरत अबू बकर हरेक घडी, जता हेरे पनि हजुर रसूलुल्लाहलाई नै देख्नुहुन्थ्यो। एक पटक आफ्नो अवस्था “या रसूलल्लाह! जता हेर्छु, तपाईँलाई नै देख्छु” भनेर बिन्ती गर्नुभएको थियो। अर्को पटक “मेरा सबै भलाइहरू तपाईँको एउटा सह्व (भुल)सँग साटिदिन्छु” भन्नुभएको थियो। हजुर रसूलुल्लाहको सुन्दरता सबैभन्दा राम्ररी देखेर बुझ्ने र बुझाउनेमध्ये एक मोमिनहरूकी आमा, हाम्री आमा हजरत आइशा हुनुहुन्थ्यो। हजरत आइशा विदुषी, मुज्तहिद, बुद्धिमती, तीक्ष्ण र साहित्यकार हुनुहुन्थ्यो। साह्रै प्रभावशाली र शुद्ध बोल्नुहुन्थ्यो। कुरआने करीमका अर्थ, हलाल र हराम, अरबी कविता र गणितको ज्ञान राम्ररी जान्नुहुन्थ्यो। रसूलुल्लाहको प्रशंसामा उहाँका कविताहरू छन्। यी दुई बैत हाम्री आमा हजरत आइशाले भन्नुभएका हुन्:

“रसूलुल्लाहले कुनै बालकको शिर मुसार्नुभयो भने त्यो बालक आफ्नो मीठो बास्नाले अरू बालबालिकाका बीचमा तुरुन्तै चिनिन्थ्यो” हजरत आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)

व लौ समिऊ अह्लु मिस्र औसाफ खद्दिही,
लमा बजलू फी सौमि यूसुफ मिन नक्दिन।
लवाइमु जुलैखा लौ रऐन जबीनहू,
लआसर्न बिल कत्इल कुलूबि अलल ऐदी।
अर्थ:
मिस्रका मानिसहरूले उहाँका गालाको सुन्दरता सुनेका भए,
यूसुफ अलैहिस्सलामको मोलमोलाइमा एक पैसा पनि दिने थिएनन्।
(आफ्नो सारा धन उहाँका गाला हेर्नका लागि जोगाउने थिए।)
जुलैखालाई दोष दिने महिलाहरूले उहाँको चम्किलो निधार देखेका भए,
हातको सट्टा आफ्नो हृदय काट्ने थिए (र त्यसको पीडा महसुस गर्ने थिएनन्)।

हाम्री आमा हजरत आइशा भन्नुहुन्छ: “एक दिन रसूलुल्लाह आफ्ना मुबारक नालिनका फित्ता निकाल्दै हुनुहुन्थ्यो। म धागो कातिरहेकी थिएँ। उहाँको मुबारक अनुहारतिर हेरेँ। चम्किलो निधारबाट पसिना चुहिँदै थियो। पसिनाको थोपाले चारैतिर नूर छर्दै थियो, मेरा आँखा तिरमिराउँथे। म छक्क परेँ। मतिर हेरेर भन्नुभयो: ‘तिमीलाई के भयो, यसरी टोलाएर बसेकी छौ?’ ‘या रसूलल्लाह! तपाईँको मुबारक अनुहारका नूरको चमक र तपाईँको मुबारक निधारका पसिनाका थोपाले छरेको उज्यालो हेरेर म होस हराएँ’ भनेँ। रसूलुल्लाह उठेर मकहाँ आउनुभयो। मेरा आँखाका बीचमा चुम्नुभयो र भन्नुभयो: ‘हे आइशा! अल्लाह तआलाले तिमीलाई भलाइ दिऊन्! तिमीले मलाई खुसी पारेझैँ मैले तिमीलाई खुसी पार्न सकिनँ।’” अर्थात् “तिमीले मलाई खुसी पारेको, मैले तिमीलाई खुसी पारेभन्दा बढी छ” भन्नुभयो। हजरत आइशाका मुबारक आँखाबीच चुम्नुभएको कारण उहाँले हजुर रसूलुल्लाहलाई माया गर्नुभएको र उहाँको जमाल बुझेर देख्नुभएको हो। यसैकारण उहाँको प्रशंसा र सम्मान गरियो।

मिस्रा:

तपाईँको सुन्दरता देख्न पाउने मेरा आँखालाई शाबास!

बैत:

सुन्दरलाई हेर्ने ती आँखा कति राम्रा!
उहाँका लागि जल्ने त्यो हृदय कति भाग्यमानी!

रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को मुबारक शरीरमा जम्मा भएका, भित्री सुन्दरता झल्काउने बाहिरी सुन्दरता अरू कुनै मानिसको शरीरमा जम्मा भएनन्।

हजरत इमामे कुर्तुबीले यसो रिवायत गर्नुभएको छ: “रसूले अकरमको सुन्दरता पूरै देखिएन। यदि उहाँको वास्तविक सुन्दरता देखिएको भए असहाबे किराम उहाँलाई हेर्ने सामर्थ्य जुटाउन सक्नुहुने थिएन। यदि उहाँले आफ्नो वास्तविक सुन्दरता देखाउनुभएको भए कसैले पनि हेर्न सहन सक्दैनथ्यो।”

यूसुफ अलैहिस्सलाम बाहिरी, हजुर रसूलुल्लाह चाहिँ भित्री सुन्दरतासहित मानिसहरूको सामु देखा पर्नुभयो। यूसुफ अलैहिस्सलामको जमाल देखिँदा हातहरू काटिए। हजुर रसूलुल्लाहको कमालले चाहिँ जुन्नारहरू काटिए, मूर्तिहरू भाँचिए र कुफ्रका बादल छरिए। असहाबे किरामले प्यारा नबीसँग सोध्नुभयो: “या रसूलल्लाह! तपाईँ सुन्दर हुनुहुन्छ कि यूसुफ अलैहिस्सलाम बढी सुन्दर हुनुहुन्थ्यो?” हजुरले जवाफमा भन्नुभयो: “मेरा भाइ यूसुफ मभन्दा सबीह (सुन्दर) हुनुहुन्छ, म चाहिँ उहाँभन्दा मलीह (प्यारो) छु। उहाँको बाहिरी सुन्दरता मेरो बाहिरी सुन्दरताभन्दा बढी छ।”

प्यारा नबीले एउटा हदीसे शरीफमा भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले पठाउनुभएका हरेक नबी सुन्दर अनुहार र सुन्दर स्वरका हुनुहुन्छ। तिमीहरूका नबी चाहिँ उहाँहरूमध्ये सबैभन्दा सुन्दर अनुहार र सबैभन्दा सुन्दर स्वरका हुन्।”

एकजना मानिस हजुर रसूलुल्लाहकहाँ आएर सोधे: “हे अल्लाह तआलाका रसूल! कियामत कहिले आउँछ?” प्यारा नबीले भन्नुभयो: “कियामतका लागि के तयारी गरेका छौ?” ती मानिसले भने: “साँचो भन्नुपर्दा, मैले धेरै नमाज पढेर, रोजा बसेर, सदका दिएर कियामतका लागि तयारी गरेको छैन। तर म अल्लाह तआला र उहाँका रसूललाई माया गर्छु।” यो सुनेर प्यारा नबीले भन्नुभयो: “मानिस आफूले माया गर्नेसँगै हुन्छ।”८

रसूलुल्लाहलाई माया गर्नु सबै मुसलमानका लागि फर्जे ऐन हो।

ती सरवरको माया कुनै हृदयमा बस्यो भने इस्लामअनुसार बाँच्न, ईमान र इस्लामको स्वाद र अघाउनै नसकिने आनन्दमा पुग्न साह्रै सजिलो हुन्छ। यो माया दुवै जहानका सरदारको पूरा अनुसरण गर्ने कारण बन्छ। यस मायाका कारण अल्लाह तआलाले आफ्ना हबीबलाई इकराम गर्नुभएका अन्तहीन र वर्णन गर्न नसकिने नियामत र बरकतमा पुग्ने इज्जत पाइन्छ। साना-ठूला हरेक मुसलमानलाई सिधै रसूलुल्लाहको मायासम्म पुर्‍याउने अहले सुन्नतका विद्वानहरू र उहाँहरूका किताब यी बरकतका प्रमाण हुन्।

रसूल अलैहिस्सलामको मुबारक नाम लिने वा सुन्ने मोमिन, मानौँ रसूलुल्लाहको इज्जतदार मजलिसमा उपस्थित छ, यसरी शान्ति, अदब र मन र शरीरले सम्मान गर्दै रहनु वाजिब हो।

हजुर रसूलुल्लाहका मुबारक वचन र कामबाट बताइएको कुनै कुरालाई उहाँको शान बढाउने कुराले जवाफ दिनु उहाँप्रतिको सम्मान र आदर हो। मानिसहरूबीच तल्लो र हीन दर्जाका लागि प्रयोग हुने शब्दले रसूलुल्लाहको वर्णन नगर्नु पनि उहाँप्रतिको सम्मान हो।

जस्तै, रसूलुल्लाहलाई “गरिब” भनिँदैन। “गोठालो” भनिँदैन। “हजुर रसूलुल्लाह फलानो कुरा मन पराउनुहुन्थ्यो” भनिँदा “तर मलाई त्यो मन पर्दैन” नभन्नु उहाँप्रतिको सम्मान हो। रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले “म कुनै कुरामा अडेस लागेर, ढल्केर खाँदिनँ”९ भन्नुभएको कुराको उल्टो “म त कुनै कुरामा अडेस लागेर खान्छु” भनेर पछि ढल्केर खानेजस्तो प्रतिक्रिया जनाउनु हुँदैन। यिनको पालना गर्नु रसूलुल्लाहप्रतिको सम्मानभित्र पर्छ। जानीजानी महत्त्व नदिने नियतले गरिएको लापरबाहीले कुफ्रका ढोकातर्फ बाटो खोल्छ।

कुरआने करीम र हदीसे शरीफका किताबमाथि अर्को किताब वा घरको कुनै सामान नराख्नु पनि अल्लाह तआला र उहाँका रसूलप्रतिको सम्मान हो। तिनमाथिको धुलो पुछ्नु, भित्र अल्लाह तआलाको इस्मे शरीफ वा हजुर रसूलुल्लाहका मुबारक नाम भएको कागज नफाल्नु अल्लाह तआला र उहाँका रसूलप्रतिको सम्मान हो। यस्ता कागज च्यातिँदैनन्। इस्लामी अक्षरले लेखिएका कागजलाई झन् बढी आदर गर्नुपर्छ। अल्लाह तआलाको इस्मे शरीफ र आयते करीमाहरू भएका किताब र कागज पुराना भएर च्यातिए भने तिनलाई सफा कपडामा बेरेर माटोमा गाड्नुपर्छ, वा पानीले धोएर तिनमाथिका अक्षर मेटाउनुपर्छ, वा जलाउनुपर्छ। जलाइयो भने खरानी गाडिन्छ। जलाउनु धोएर अक्षर मेटाउनुभन्दा राम्रो हुन्छ। किनभने धुन प्रयोग गरिएको पानी खुट्टामुनि पर्न सक्छ।

रसूलुल्लाहको हरम मदीना मुनव्वराको सम्मान र आदर गर्नु, त्यहाँ निषेध गरिएका कुराहरू (वा पाप गर्ने कुरा)बाट जोगिनु र मदीना मुनव्वराका बासिन्दालाई इकराम गर्नु पनि रसूलुल्लाहप्रतिको सम्मानमा गनिन्छ।

मेरो अस्तित्वको राज्यका सुल्तान तपाईँ हुनुहुन्छ,
निःसन्देह मेरो प्राणका प्रियतम तपाईँ हुनुहुन्छ।
सेजाईले आफ्नो अस्तित्व अब मेटायो,
अस्तित्वमा रहेको एक मात्र कुरा तपाईँको इहसान हो।
हसन सेजाई

“मेरा भाइ यूसुफ मभन्दा सबीह (सुन्दर) हुनुहुन्छ, म चाहिँ उहाँभन्दा मलीह (प्यारो) छु। उहाँको बाहिरी सुन्दरता मेरो बाहिरी सुन्दरताभन्दा बढी छ” हदीसे शरीफ