प्यारा नबीका फजीलतहरू
मुहम्मद अलैहिस्सलामका फजीलतहरू बताउने सयौँ किताब छन्। फजीलत भनेको श्रेष्ठता हो। उहाँका केही श्रेष्ठता तल बताइएका छन्: (१) सृष्टिमध्ये सबैभन्दा पहिले मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर र रूह सृष्टि गरिएको हो। (२) अल्लाह तआलाले उहाँको नाम अर्श, जन्नतहरू र सात तह आकाशमा लेख्नुभएको छ। (३) हिन्दुस्तानमा फुल्ने एक किसिमको गुलाफका पत्रहरूमा “ला इलाह इल्लल्लाह मुहम्मदुर रसूलुल्लाह” लेखिएको हुन्छ। (४) बसरा सहरनजिकको एउटा नदीमा समातिएको माछाको दाहिनेपट्टि “अल्लाह” र देब्रेपट्टि “मुहम्मद” लेखिएको देखिएको थियो। यस्ता घटना धेरै छन्। १९७५ मा लन्डनमा छापिएको “माछाहरूको इतिहास” किताबको दुई सयौँ पृष्ठमा पुच्छरमा कुरआने करीमका अक्षरले “शानुल्लाह” लेखिएको एउटा माछाको चित्र छ। साथमा दिइएको जानकारीमा पुच्छरको अर्कोपट्टि पनि “ला इलाह इल्लल्लाह” लेखिएको बताइएको छ। यसका उदाहरण धेरै छन्। (५) मुहम्मद अलैहिस्सलामको नाम लिनुबाहेक अरू कुनै काम नभएका फरिश्ताहरू छन्। (६) फरिश्ताहरूलाई हजरत आदमतर्फ सज्दा गर्ने आदेश दिइनुको कारण उहाँको निधारमा मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर हुनु थियो। (७) अल्लाह तआलाले सबै नबीहरूलाई मुहम्मद अलैहिस्सलाम आउनुहुनेछ भन्ने बताउनुभयो; साथै उहाँको जमाना भेटेमा उहाँमाथि ईमान ल्याउनू भनेर आफ्ना उम्मतलाई आदेश दिनू भन्ने पनि बताउनुभयो। (८) उहाँ संसारमा आउने बेला निकै ठूला लक्षणहरू देखिएका थिए। ती इतिहास र मौलिदका किताबमा लेखिएका छन्। (९) संसारमा आउनुहुँदा उहाँको नाल काटिएको र खतना भइसकेको देखियो। (१०) उहाँ संसारमा आउनुभएपछि शैतानहरू आकाशमा चढ्न र फरिश्ताहरूबाट खबर चोर्न नसक्ने भए। (११) उहाँ संसारमा आउनुहुँदा धर्तीका सबै मूर्ति र पुजिने प्रतिमाहरू घोप्टो परेर ढले। (१२) उहाँको कोक्रो फरिश्ताहरू झुलाउनुहुन्थ्यो। (१३) कोक्रामा छँदा आकाशको चन्द्रमासँग कुरा गर्नुहुन्थ्यो। मुबारक औँलाले इसारा गर्नुभएतिर चन्द्रमा ढल्कन्थ्यो। (१४) कोक्रामै छँदा बोल्न थाल्नुभयो। (१५) बालक छँदा खुला ठाउँमा हिँड्नुहुँदा टाउकोमाथि एउटा बादल पनि सँगसँगै सरेर छाया दिन्थ्यो। यो हाल नुबुव्वत सुरु नभएसम्म रह्यो। (१६) हरेक नबीको दाहिने हातमाथि नुबुव्वतको मोहर हुन्थ्यो। मुहम्मद अलैहिस्सलामको चाहिँ मुबारक पिठ्युँको बीचमा, देब्रे कुमनजिक, मुटुको ठीक माथि थियो। जिब्रील अलैहिस्सलामले उहाँको मुटु धोएर छाती बन्द गर्नुहुँदा जन्नतबाट ल्याउनुभएको मोहरले उहाँको पिठ्युँमा छाप लगाउनुभएको थियो।
(१७) अगाडि देखेझैँ पछाडि पनि देख्नुहुन्थ्यो।
(१८) उज्यालोमा देखेझैँ अँध्यारोमा पनि देख्नुहुन्थ्यो। (१९) उहाँको थुकले तीतो पानीलाई मीठो बनायो। बिरामीलाई निको पार्यो। शिशुहरूका लागि दूधजस्तै आहार बन्यो। (२०) आँखा सुत्दा पनि उहाँको हृदय जागा रहन्थ्यो। (सबै नबीहरू पनि यस्तै हुनुहुन्थ्यो।) (२१) जीवनभर कहिल्यै हाई काढ्नुभएन। (२२) उहाँको मुबारक पसिना गुलाफझैँ सुगन्धित थियो। एकजना गरिब मानिसले आफ्नी छोरीको विवाह गर्दा उहाँसँग सहयोग मागेका थिए। त्यस बेला उहाँसँग दिने केही थिएन। एउटा सानो सिसीमा आफ्नो पसिना हालेर दिनुभयो। ती केटीले त्यो अनुहार र टाउकोमा दल्दा उनको घरभरि कस्तूरीझैँ बास्ना आउँथ्यो। त्यो घर (सुगन्धित घर) भन्ने नामले प्रसिद्ध भयो। (२३) मझौला कदको हुनुहुन्थ्यो, तैपनि अग्ला मानिसका छेउमा उभिँदा उनीहरूभन्दा अग्लो देखिनुहुन्थ्यो। (२४) घाम र जूनको उज्यालोमा हिँड्दा उहाँको छाया जमिनमा पर्दैनथ्यो। (२५) उहाँको शरीर र लुगामा झिँगा, लामखुट्टे र अरू कीरा बस्दैनथे। (२६) उहाँका भित्री लुगा जति लगाए पनि कहिल्यै मैला हुँदैनथे। (२७) उहाँ हिँड्नुहुँदा सधैँ पछाडि फरिश्ताहरू आउनुहुन्थ्यो। त्यसैले असहाबलाई अगाडि हिँडाउनुहुन्थ्यो र भन्नुहुन्थ्यो: “मेरो पछाडिको भाग फरिश्ताहरूलाई छोडिदेऊ।”१ (२८) ढुङ्गामा टेक्नुहुँदा ढुङ्गामा उहाँको पाइलाको छाप बस्थ्यो। बालुवामा हिँड्नुहुँदा कुनै डोब छोड्नुहुन्नथ्यो। शौच गर्नुहुँदा जमिन फाटेर पिसाब र त्यस्तै कुरा माटोभित्रै रहन्थे। (सबै नबीहरू पनि यस्तै हुनुहुन्थ्यो।) (२९) मानिस र फरिश्ताहरूमध्ये सबैभन्दा धेरै ज्ञान उहाँलाई दिइयो। उम्मी हुनुहुँदाहुँदै, अर्थात् कसैबाट केही नसिक्नुभएको भए पनि, अल्लाह तआलाले उहाँलाई सबै कुरा बताउनुभएको छ। आदम अलैहिस्सलामलाई हरेक कुराको नाम बताइएझैँ उहाँलाई हरेक कुराको नाम र ज्ञान बताइएको छ। (३०) उहाँको उम्मतका नाम, शरीर र उनीहरूबीच हुने सबै कुरा उहाँलाई बताइयो। (३१) उहाँको बुद्धि सबै मानिसको बुद्धिभन्दा बढी छ। (३२) मानिसमा हुन सक्ने सबै असल गुण उहाँलाई दिइयो। महान् कवि उमर इब्नुल फारिजलाई “तपाईँले रसूलुल्लाहको प्रशंसा किन गर्नुभएन?” भनेर सोध्दा उहाँले भन्नुभएको थियो: “उहाँको प्रशंसा गर्ने मेरो सामर्थ्य पुग्दैन भन्ने मैले बुझेँ। उहाँको प्रशंसा गर्ने शब्द मैले भेटिनँ।”
“मेरो उम्मतको एकजना पनि जहन्नममा रहोस् भन्नेमा म राजी हुन्नँ” हदीसे शरीफ
(३३) कलिमाए शहादतमा, अजानमा, इकामतमा, नमाजको तशह्हुदमा, धेरै दुआमा, केही इबादत र खुत्बामा, नसिहत गर्दा, कष्टको बेला, कब्रमा, महशरमा, जन्नतमा र हरेक सृष्टिको जिब्रोमा अल्लाह तआलाले उहाँको नाम आफ्नो नामको छेउमा राख्नुभएको छ। (३४) उहाँका श्रेष्ठतामध्ये सबैभन्दा ठूलो श्रेष्ठता उहाँ हबीबुल्लाह हुनु हो। अल्लाह तआलाले उहाँलाई आफ्नो प्यारो र मित्र बनाउनुभएको छ, सबैभन्दा र हरेक फरिश्ताभन्दा बढी मन पराउनुभएको छ र भन्नुभएको छ: “इब्राहीमलाई खलील बनाएँ भने तिमीलाई आफ्नो हबीब बनाएँ।”
(३५) “तिमी राजी नहुन्जेल (पुग्यो नभनुन्जेल) तिमीले चाहेका सबै कुरा म तिमीलाई दिनेछु”२ भन्ने भावार्थ भएको आयते करीमामा अल्लाह तआलाले आफ्ना नबीलाई सबै ज्ञान, सबै श्रेष्ठता, इस्लामका अहकाम, शत्रुहरूविरुद्ध सहायता र जित, उम्मतलाई विजय र सफलता, र कियामतमा हर किसिमका शफाअत र तजल्लीहरू दिनुहुनेछ भन्ने वाचा गर्नुभएको छ। यो आयते करीमा आउँदा उहाँले जिब्रील अलैहिस्सलामतिर हेरेर भन्नुभयो: “मेरो उम्मतको एकजना पनि जहन्नममा रहोस् भन्नेमा म राजी हुन्नँ।” (३६) अल्लाह तआलाले कुरआने करीममा हरेक नबीलाई नाम लिएर, मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई चाहिँ “हे मेरा रसूल! हे मेरा नबी!” भनेर सम्बोधन गर्नुभएको छ। (३७) अरबी भाषाका हरेक भाषिकामा अत्यन्त प्रस्ट र सजिलै बुझिने गरी बोल्नुहुन्थ्यो। विभिन्न ठाउँबाट आएर सोध्नेहरूलाई उनीहरूकै बोलीमा जवाफ दिनुहुन्थ्यो। सुन्नेहरू छक्क पर्थे। उहाँ भन्नुहुन्थ्यो: “अल्लाह तआलाले मलाई अत्यन्त राम्ररी हुर्काउनुभयो।”३
(३८) थोरै शब्दमा धेरै कुरा बताउनुहुन्थ्यो। एक लाखभन्दा बढी हदीसे शरीफले उहाँ “जवामिउल कलिम” हुनुहुन्छ भन्ने देखाउँछन्।
केही विद्वानहरू भन्नुहुन्छ: “मुहम्मद अलैहिस्सलामले इस्लाम धर्मका चार आधार चारवटा हदीसले बताउनुभएको छ:
- ‘अमलहरू नियतअनुसार मूल्याङ्कन हुन्छन्।’४ र,
- ‘हलाल प्रस्ट छ, हराम प्रस्ट छ।’५ र,
- ‘दाबी गर्नेले साक्षी देखाउनुपर्छ र जसमाथि दाबी गरिएको छ उसले कसम खानुपर्छ।’६ र,
- ‘कुनै व्यक्तिले आफ्ना लागि चाहेको कुरा आफ्नो धर्मका भाइका लागि पनि नचाहेसम्म उसको ईमान पूर्ण हुँदैन।’७ यी चार हदीसमध्ये पहिलो इबादतको, दोस्रो मुआमलातको, तेस्रो खुसूमात, अर्थात् न्याय र शासनका कामको, र चौथो आदाब र अखलाकको ज्ञानको आधार हो।”८
(३९) मुहम्मद अलैहिस्सलाम मसून र मासूम हुनुहुन्थ्यो। जानेर वा नजानेर, ठूलो वा सानो, चालीस वर्षको उमेरअघि वा पछि कहिल्यै कुनै पाप गर्नुभएन। उहाँको कुनै नराम्रो काम देखिएन। (४०) मुसलमानहरूलाई नमाजमा बस्दा “अस्सलामु अलैका अय्युहन्नबिय्यु व रहमतुल्लाहि” पढेर मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई सलाम गर्ने आदेश दिइयो। नमाजमा अरू कुनै नबी वा फरिश्तालाई सलाम गर्नु जायज भएन। (४१) हदीसे कुदसीमा यसो भनिएको छ: “तिमी नभएको भए म कुनै पनि कुरा सृष्टि गर्ने थिइनँ।”९
(४२) अरू नबीहरूले काफिरहरूका झूटा आरोपको जवाफ आफैँ दिनुभयो। मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई लगाइएका झूटा आरोपको जवाफ चाहिँ अल्लाह तआलाले दिएर उहाँको रक्षा गर्नुभयो। (४३) मुहम्मद अलैहिस्सलामको उम्मतको सङ्ख्या अरू नबीहरूका उम्मतको सङ्ख्या जोड्दा जति हुन्छ, त्योभन्दा पनि बढी छ। यो उम्मत उनीहरूभन्दा श्रेष्ठ र बढी सम्मानित छ। जन्नत जानेहरूमध्ये तीन भागको दुई भाग यही उम्मतबाट हुने कुरा हदीसे शरीफहरूमा बताइएको छ। (४४) रसूलुल्लाहलाई दिइने सवाब अरू नबीहरूलाई दिइने सवाबभन्दा कैयौँ गुणा बढी छ।
कुनै मकबूल इबादत र भलाइको काम गर्नेलाई जति सवाब दिइन्छ, त्यति नै उसका गुरुलाई पनि दिइनेछ। गुरुका गुरुलाई चार गुणा, उहाँका गुरुलाई आठ गुणा, उहाँका पनि गुरुलाई सोह्र गुणा – यसरी रसूलुल्लाहसम्म हरेक गुरुलाई आफ्नो शिष्यको दोब्बर सवाब दिइनेछ। जस्तै, बीसौँ गुरुलाई ५,२४,२८८ सवाब दिइनेछ। मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई आफ्नो उम्मतको हरेक कामबाट सवाब दिइनेछ।
मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई हरेक कामबाट दिइने सवाबको सङ्ख्या यही हिसाबले सोच्ने हो भने ती सबैको जम्मा परिमाण अल्लाह तआलाबाहेक अरू कसैलाई थाहा छैन। सलफे सालिहीन पछि आउनेहरूभन्दा अझ अफजल, अझ श्रेष्ठ हुनुहुन्छ भन्ने बताइएको छ। सवाबको सङ्ख्याका हिसाबले यो श्रेष्ठता प्रस्टै छ। (४५) उहाँलाई नाम लिएर बोलाउनु, उहाँका छेउमा ठूलो स्वरले बोल्नु, टाढाबाट उहाँलाई कराएर बोलाउनु र बाटोमा उहाँभन्दा अगाडि हिँड्नु हराम गरियो। अरू नबीहरूका उम्मतले भने आफ्ना नबीलाई नाम लिएरै बोलाउँथे। (४६) उहाँले जिब्रील अलैहिस्सलामलाई फरिश्ताकै रूपमा दुई पटक देख्नुभएको छ। अरू कुनै नबीले जिब्रीललाई उहाँको असली रूपमा देख्नुभएको छैन। (४७) उहाँकहाँ जिब्रील अलैहिस्सलाम चौबीस हजार पटक आउनुभएको छ। अरू नबीहरूमध्ये सबैभन्दा धेरै मूसा अलैहिस्सलामकहाँ आउनुभएको छ। यसरी आउनु चार सय पटक भएको छ।
“मेरो अहले बैतसँग शत्रुता गर्ने मुनाफिक हो” हदीसे शरीफ
(४८) इसराफील अलैहिस्सलाम पनि मुहम्मद अलैहिस्सलामकहाँ धेरै पटक आउनुभएको छ। अरू नबीहरू (अलैहिमुस्सलवातु वत्तस्लीमात)कहाँ जिब्रील अलैहिस्सलाम मात्र आउनुभएको छ। (४९) अल्लाह तआलालाई मुहम्मद अलैहिस्सलामको कसम दिनु जायज छ; अरू नबी र फरिश्ताहरूको कसम दिनु जायज छैन। (५०) मुहम्मद अलैहिस्सलामपछि उहाँका श्रीमतीहरूसँग अरूले निकाह गर्नु हराम गरियो; यस हिसाबले उहाँहरू मोमिनहरूका आमा हुनुहुन्छ भन्ने बताइयो।
अरू नबीहरू (अलैहिमुस्सलवातु वत्तस्लीमात)का श्रीमतीहरू आफ्ना पतिका लागि या त हानिकारक भए, या बेकाम भए। मुहम्मद अलैहिस्सलामका मुबारक श्रीमतीहरू (रदियल्लाहु तआला अन्हुन्न) भने संसार र आखिरतका काममा उहाँका सहयोगी बन्नुभयो, गरिबीमा सब्र गर्नुभयो, शुक्र गर्नुभयो र इस्लाम फैलाउन धेरै सेवा गर्नुभयो। (५१) नसब र सबब, अर्थात् रगत र निकाहको नाताको कियामतमा कुनै फाइदा हुँदैन। रसूलुल्लाहका नातेदार भने यसको अपवाद हुनुहुन्छ। (५२) रसूलुल्लाहको नाम राख्नु संसारमा पनि, आखिरतमा पनि फाइदाजनक छ। उहाँको नाम बोक्ने साँचो मोमिनहरू जहन्नममा पस्नेछैनन्। (५३) उहाँका हरेक वचन र हरेक काम सत्य छन्। उहाँका हरेक इज्तिहादलाई अल्लाह तआलाले सही ठहराउनुहुन्छ। (५४) उहाँलाई माया गर्नु सबैका लागि फर्ज हो। उहाँले भन्नुभएको छ: “अल्लाह तआलालाई माया गर्नेले मलाई माया गर्छ।” उहाँलाई माया गर्नुको चिनो उहाँको धर्म, बाटो, सुन्नत र अखलाकको अनुसरण गर्नु हो। कुरआने करीममा उहाँलाई “मेरो अनुसरण गर्यौ भने अल्लाह तआलाले तिमीहरूलाई मन पराउनुहुन्छ” भन्न आदेश दिइएको छ।
(५५) उहाँको अहले बैतलाई माया गर्नु वाजिब हो। उहाँले भन्नुभएको छ: “मेरो अहले बैतसँग शत्रुता गर्ने मुनाफिक हो।” अहले बैत भनेका जकात लिनु हराम भएका उहाँका नातेदार हुन्। यिनमा उहाँका श्रीमतीहरू र उहाँका पुर्खा हाशिमको वंशका मोमिनहरू पर्नुहुन्छ, अर्थात् अली, अकील, जाफर तय्यार र अब्बासका वंशका मानिसहरू।
(५६) उहाँका सबै असहाबलाई माया गर्नु वाजिब हो। उहाँले भन्नुभयो: “मपछि मेरा असहाबसँग शत्रुता नगर! उनीहरूलाई माया गर्नु मलाई माया गर्नु हो। उनीहरूसँग शत्रुता गर्नु मसँग शत्रुता गर्नु हो। उनीहरूलाई दुःख दिनेले मलाई दुःख दिएको हुन्छ। मलाई दुःख दिनेले अल्लाह तआलालाई नाराज पार्छ। अल्लाह तआलाले आफूलाई नाराज पार्नेलाई अजाब दिनुहुन्छ।”
(५७) अल्लाह तआलाले मुहम्मद अलैहिस्सलामका लागि आकाशमा दुई र धर्तीमा दुई सहयोगी सृष्टि गर्नुभएको छ। उहाँहरू जिब्रील, मीकाईल, अबू बकर र उमर (रदियल्लाहु तआला अन्हुम अजमईन) हुनुहुन्छ।१० (५८) पुरुष होस् वा महिला, ठूलो उमेरमा वफात हुने हरेकलाई कब्रमा मुहम्मद अलैहिस्सलामबारे सोधिनेछ। “तिम्रो रब को हुनुहुन्छ?” भनेर सोधिएझैँ “तिम्रा नबी को हुनुहुन्छ?” भनेर पनि सोधिनेछ। (५९) मुहम्मद अलैहिस्सलामका हदीसे शरीफ पढ्नु इबादत हो। पढ्नेलाई सवाब दिइन्छ।
हदीसे शरीफ पढ्नका लागि वुजू गर्नु, सफा लुगा लगाउनु, अत्तर लगाउनु, हदीसे शरीफको किताब अग्लो ठाउँमा राख्नु, पढ्ने व्यक्ति बाहिरबाट आउनेहरूका लागि नउठ्नु र सुन्नेहरूले आपसमा कुरा नगर्नु मुस्तहब हो। हदीसे शरीफ नियमित पढ्नेहरूका अनुहार नूरानी, चम्किलो र सुन्दर हुन्छन्। कुरआने करीम पढ्दा पनि यी अदबमा ध्यान दिनुपर्छ। (६०) उहाँको मुबारक रूह लिन अजराईल अलैहिस्सलाम मानिसको रूपमा आउनुभयो। भित्र पस्न अनुमति माग्नुभयो। (६१) उहाँ आफ्नो कब्रमा हामीले नजानेको एक किसिमको जीवनले जीवित हुनुहुन्छ। कब्रमा कुरआने करीम पढ्नुहुन्छ, नमाज पढ्नुहुन्छ। (सबै नबीहरू पनि यस्तै हुनुहुन्छ।) (६२) संसारको हरेक ठाउँमा रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई दुरूद पढ्ने मुसलमानहरूको आवाज सुन्ने फरिश्ताहरू उहाँको कब्रमा आएर खबर दिनुहुन्छ। हरेक दिन हजारौँ फरिश्ताहरू उहाँको कब्रको जियारत गर्नुहुन्छ। (६३) उहाँको कब्रभित्रको माटो हरेक ठाउँभन्दा, काबाभन्दा र “जन्नतहरूभन्दा” पनि अफजल छ। (६४) उहाँको उम्मतका अमल र इबादतहरू हरेक बिहान र बेलुकी उहाँलाई देखाइन्छन्। ती गर्नेहरूलाई पनि देख्नुहुन्छ, पाप गर्नेहरू माफ होऊन् भनेर दुआ गर्नुहुन्छ। (६५) उहाँको कब्रको जियारत गर्नु महिलाहरूका लागि पनि मुस्तहब हो। अरू कब्रहरूको जियारत चाहिँ भीड नभएको बेला र मुसलमानलाई सुहाउने पहिरनमा मात्र गर्नु उनीहरूका लागि जायज हो। (६६) जीवित हुनुहुँदा जस्तै, वफातपछि पनि संसारको हरेक ठाउँमा, हरेक समय उहाँको तवस्सुल गर्ने, अर्थात् उहाँको मान र सम्मानको वास्ता दिएर माग्नेहरूको दुआ अल्लाह तआलाले कबूल गर्नुहुन्छ।
एकजना गाउँले उहाँको रौजाछेउ आएर भने: “या रब! तपाईँले दास मुक्त गर्ने आदेश दिनुभयो। यी तपाईँका नबी हुनुहुन्छ। म पनि तपाईँका दासमध्ये एक हुँ। आफ्ना नबीको इज्जतका लागि मलाई जहन्नमको आगोबाट मुक्त गर्नुहोस्!” “हे मेरो बन्दा! तिमीले किन आफू मात्र मुक्त हुन माग्यौ? मेरा सबै बन्दा मुक्त होऊन् भनेर किन मागेनौ? जाऊ! तिमीलाई जहन्नमबाट मुक्त गरेँ” भन्ने आवाज सुनियो।
औलियामध्येका प्रसिद्ध व्यक्ति हातिमे असमले रसूलुल्लाहको रौजाछेउ उभिएर भन्नुभयो: “या रब! मैले तपाईँका नबीको कब्रको जियारत गरेँ। मलाई रित्तो हात नफर्काउनुहोस्!” “हे मेरो बन्दा! मेरा हबीबको कब्रको तिम्रो जियारत मैले कबूल गरेँ। तिमीलाई र तिमीसँगै जियारत गर्नेहरूलाई मगफिरत गरेँ” भन्ने आवाज सुनियो।
इमाम अहमद कस्तल्लानी (रहमतुल्लाहि अलैह) भन्नुहुन्छ: “म केही वर्षसम्म बिरामी भएँ। डाक्टरहरूले उपचार भेट्टाउन सकेनन्। मक्कामा एक रात मैले रसूलुल्लाहसँग धेरै बिन्ती गरेँ। त्यही रात सपनामा एकजना मानिस देखेँ। उनको हातको कागजमा ‘यहाँ रसूलुल्लाहको अनुमतिले अहमद कस्तल्लानीको रोगको औषधि लेखिएको छ’ भन्ने पढेँ। ब्युँझँदा मेरो रोग हराइसकेको थियो।” कस्तल्लानी फेरि भन्नुहुन्छ: “एउटी बिचरी केटीलाई छारे रोग लागेको थियो। उनी निको होऊन् भनेर मैले रसूलुल्लाहसँग धेरै बिन्ती गरेँ। सपनामा एकजना मानिसले ती केटीलाई बिरामी पार्ने जिनलाई मकहाँ ल्याए। ‘यसलाई रसूलुल्लाहले तिमीकहाँ पठाउनुभयो’ भने। म जिनसँग रिसाएँ, कराएँ। उसले ती केटीलाई दुःख नदिने कसम मसँग खायो; म ब्युँझेँ। ती केटी छारे रोगबाट निको भएको खबर पाएँ।”
(६७) कियामतको दिन कब्रबाट सबैभन्दा पहिले रसूलुल्लाह उठ्नुहुनेछ। उहाँले जन्नतको लुगा लगाउनुभएको हुनेछ। बुराकमा चढेर महशरको मैदानमा जानुहुनेछ। उहाँको हातमा “लिवाउल हम्द” भनिने झन्डा हुनेछ। नबीहरू र सबै मानिस यस झन्डामुनि उभिनेछन्। हजार वर्ष पर्खँदा सबै साह्रै आत्तिनेछन्। मानिसहरू पालैपालो आदम, नूह, इब्राहीम, मूसा र ईसा नबीहरू (अलैहिमुस्सलाम)कहाँ गएर हिसाब सुरु होस् भनेर शफाअत गरिदिन बिन्ती गर्नेछन्। उहाँहरूमध्ये हरेकले आफ्नो असमर्थता जनाउँदै अल्लाह तआलासँग लाज मानेको र डराएको कुरा भन्नुहुनेछ र शफाअत गर्नबाट पन्छिनुहुनेछ। त्यसपछि मानिसहरू रसूलुल्लाहकहाँ गएर बिन्ती गर्दा उहाँ सज्दामा जानुहुनेछ, दुआ गर्नुहुनेछ र उहाँको शफाअत कबूल हुनेछ। सबैभन्दा पहिले उहाँको उम्मतको हिसाब हेरिनेछ, सबैभन्दा पहिले उनीहरू सिरातबाट पार हुनेछन्, सबैभन्दा पहिले जन्नतमा पस्नेछन्। उनीहरू जहाँ जान्छन्, त्यहाँ उज्यालो छर्नेछन्।
हजरत फातिमा सिरातबाट पार हुनुहुँदा भनिनेछ: “सबैले आँखा चिम्लून्! मुहम्मद अलैहिस्सलामकी छोरी आउँदै हुनुहुन्छ।”
(६८) जन्नतमा रसूलुल्लाह रहनुहुने मकामको नाम वसीला हो। यो जन्नतको सबैभन्दा उच्च दर्जा हो। जन्नतमा रहने हरेकसम्म एक-एक हाँगा फैलिएको सिदरतुल मुन्तहा रुखको जरा त्यहीँ छ। जन्नतवासीहरूलाई नियामतहरू यिनै हाँगाबाट आउनेछन्।
(६९) आदम अलैहिस्सलामको जमानामा नमाजका लागि दिइने अजानमा मुहम्मद अलैहिस्सलामको नाम पनि लिइन्थ्यो।
(७०) तौरात, इन्जील र जबूरमा मुहम्मद अलैहिस्सलाम, उहाँका चार खलीफा, असहाब र उम्मतका केही व्यक्तिहरू असल गुणहरूसहित बताइएका र प्रशंसा गरिएका छन्। अल्लाह तआलाले आफ्नो महमूद नामबाट मुहम्मद शब्द निकालेर आफ्ना हबीबको नाम राख्नुभयो। अल्लाह तआलाले आफ्ना नामहरूमध्ये रऊफ र रहीम नाम आफ्ना हबीबलाई पनि दिनुभयो। (७१) तीन वर्षको उमेरमा, चालीस वर्षमा नुबुव्वतको खबर दिइँदा र बाउन्न वर्षमा मेराजमा लगिँदा फरिश्ताहरूले उहाँको छाती चिर्नुभयो। जन्नतबाट ल्याउनुभएको परातमा जन्नतको पानीले उहाँको मुटु धुनुभयो। (७२) सौर (गोरु, साँढे) राशिको छेउमा रहेको “सुरय्या” भनिने ताराको झुन्डका सात तारा आफ्ना आँखाले देखेर उहाँले तिनको सङ्ख्या बताउनुभएको थियो। यस ताराको झुन्डलाई परवीन र उल्कर पनि भनिन्छ। (७३) उहाँको हिजामाको रगत पिउनेहरू पनि भए। एकजनाले त्यो पिउँदा उहाँले भन्नुभयो: “उनलाई जहन्नमको आगोले जलाउँदैन।” (७४) उहाँको एउटा ठूलो मुजिजा मेराजमा लगिनु हो। बुराक भनिने जन्नतको जनावरमा चढाएर उहाँलाई मक्काबाट कुद्स लगियो। त्यहाँबाट आकाशहरू र अर्शसम्म लगियो। उहाँलाई अचम्मका कुराहरू देखाइयो। उहाँले अल्लाह तआलालाई शरीरकै आँखाले, कसरी भन्ने कुरा जान्न नसकिने गरी देख्नुभयो। (तर यो देखाइ भौतिक संसारभन्दा बाहिर, अर्थात् आखिरतको आलममा भएको थियो।) एकै क्षणमा उहाँलाई फेरि घर ल्याइयो। मेराजको मुजिजा अरू कुनै नबीलाई दिइएन।
(७५) जीवनमा एक पटक उहाँमाथि सलात र सलाम पढ्नु उम्मतलाई फर्ज भयो। अल्लाह तआला र फरिश्ताहरू पनि उहाँमाथि सलात र सलाम पठाइरहनुहुन्छ।
“म बन्दा भएर नबी हुन चाहन्छु” हदीसे शरीफ
(७६) रातमा, जागा हुँदा, सुत्दा, एक्लै हुँदा, भीडमा हुँदा, यात्रामा, घरमा, युद्धमा, हाँस्दा, रुँदा उहाँको मुबारक हृदय सधैँ अल्लाह तआलामै लागेको हुन्थ्यो। कुनै-कुनै बेला त अल्लाह तआलामा मात्र लागेको हुन्थ्यो।
संसारका कर्तव्य पूरा गर्न र आफ्नो मुबारक हृदयलाई मानवीय संसारतिर फर्काउन उहाँ आफ्नी श्रीमती आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)कहाँ आएर भन्नुहुन्थ्यो: “हे आइशा! मसँग अलिकति कुरा गर त (म आफ्नो होसमा आऊँ)”, अनि मात्र असहाबलाई नसिहत गर्न र बाटो देखाउन जानुहुन्थ्यो। फज्रको सुन्नत घरमै पढेर आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)सँग केही बेर कुरा गरेपछि असहाबलाई फर्ज पढाउन मस्जिद जानुहुन्थ्यो। यो हाल नबीका विशेषतामध्ये एक हो। आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)सँग कुरा नगरी बाहिर निस्कनुभएको भए इलाही तजल्ली र नूरका कारण कसैले पनि उहाँको अनुहारमा हेर्न सक्ने थिएन। (७७) उहाँले पद र राजसत्ता चाहनुभएन; नुबुव्वत र गरिबी चाहनुभयो। एक बिहान जिब्रील अलैहिस्सलामसँग कुरा गर्दै गर्दा गएराति हाम्रो घरमा खाने एक गाँस पनि थिएन भन्नुभयो। त्यही बेला इसराफील अलैहिस्सलाम आएर भन्नुभयो: “तपाईँले भन्नुभएको कुरा अल्लाह तआलाले सुन्नुभयो र मलाई पठाउनुभयो। तपाईँ चाहनुहुन्छ भने तपाईँले हात छुनुहुने हरेक ढुङ्गा सुन, चाँदी वा पन्ना बनोस्। चाहनुहुन्छ भने राजा भएर नबी हुनुहोस्।” रसूलुल्लाहले तीन पटक भन्नुभयो: “म बन्दा भएर नबी हुन चाहन्छु।”
(७८) अरू नबीहरू (अलैहिमुस्सलवातु वत्तस्लीमात)ले निश्चित समयमा, निश्चित देशमा नबीको काम गर्नुभयो। मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई भने धर्तीका सबै मानिस र जिनका लागि कियामतसम्मका नबी बनाएर पठाइएको छ। उहाँ फरिश्ताहरूका, जनावरहरूका, बोटबिरुवाका, निर्जीव वस्तुहरूका, छोटकरीमा भन्दा सारा सृष्टिका नबी हुनुहुन्छ भन्ने बताउने विद्वानहरू पनि छन्।
(७९) उहाँको रहमत र फाइदा सारा सृष्टिमा फैलिएको छ। मोमिनहरूलाई उहाँको फाइदा प्रस्टै छ। अरू नबीहरू (अलैहिमुस्सलवातु वत्तस्लीमात)को जमानाका काफिरहरूलाई संसारमै अजाब दिइन्थ्यो, उनीहरू नष्ट गरिन्थे। उहाँमाथि ईमान नल्याउनेहरूलाई संसारमा अजाब दिइएन। एक दिन उहाँले जिब्रील अलैहिस्सलामलाई भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले म सारा संसारका लागि रहमत हुँ भनेर बताउनुभयो। मेरो रहमतबाट तिमीलाई पनि केही भाग मिल्यो त?” जिब्रीलले भन्नुभयो: “अल्लाहको महानता र हैबतका अगाडि मेरो अन्त्य कस्तो होला भनेर म सधैँ डरमा थिएँ। म सुरक्षित छु भनेर बताउने आयतहरू (सूरा तकवीरको २० र २१औँ आयत) ल्याउँदा यस प्रशंसाले म त्यो भयानक डरबाट मुक्त भएँ, ढुक्क भएँ। योभन्दा ठूलो रहमत के होला र?” (८०) अल्लाह तआलाले मुहम्मद अलैहिस्सलाम राजी होऊन् भन्ने चाहनुभयो। (३५औँ फजीलतमा बताएझैँ, अल्लाह तआलाले रसूलुल्लाह राजी नहुन्जेल उहाँले चाहेको दिनुहुनेछ। यो कुरा सूरा जुहामा बताइएको छ।)
(८१) “मवाहिबे लदुन्निय्या”मा यो हदीस प्रसिद्ध छ भनिएको छ: “मेरो उम्मत दलालतमा एकजुट नहोस् भनेर मैले आफ्ना रबसँग मागेँ। उहाँले कबूल गर्नुभयो।”
अर्को एउटा हदीसे शरीफमा उहाँले भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले तिमीहरूलाई तीन कुराबाट जोगाउनुभएको छ। तीमध्ये एउटा: दलालतमा एकजुट हुनबाट जोगाउनुभएको छ। दोस्रो: सरुवा (अरूमा सर्ने) रोगले मर्नेले शहीदको सवाब पाउँछ। तेस्रो: दुईजना सालेह मुसलमानले कुनै मुसलमानका बारेमा ‘असल हो’ (हामी उसलाई असल जान्दछौँ) भनेर गवाही दिए भने त्यो मुसलमान जन्नत जान्छ।”
एउटा हदीसे शरीफमा उहाँले भन्नुभयो: “मेरा असहाबको इख्तिलाफ तिमीहरूका लागि रहमत हो” र “मेरो उम्मतको इख्तिलाफ (अमलमा मजहबहरूमा बाँडिनु) रहमत हो।” उहाँको उम्मत सत्य र सही कुरा पत्ता लगाउन मिहिनेत गर्दा इख्तिलाफमा पर्छ। उनीहरूको यो मिहिनेत चाहिँ रहमतको कारण बन्छ। यस हदीसे शरीफलाई दुईजनाले इन्कार गरेका छन्: एउटा माजिन, अर्को मुल्हिद। माजिन भनेको धर्मलाई सांसारिक कमाइको साधन बनाउने छली हो। मुल्हिद भनेको आयते करीमाहरूलाई सांसारिक स्वार्थअनुसार अर्थ लगाएर काफिर बनेको गुमराह हो। यह्या बिन सईद भन्नुहुन्छ: इस्लामका विद्वानहरू सजिलो बनाइदिने हुनुहुन्छ। एउटै कामलाई कसैले हलाल भन्नुभएको छ, कसैले हराम। सालेह मानिसहरूका लागि हलाल भन्नुभएको कुरालाई फसादको जमानामा हराम भन्नुभएको छ। माथिका हदीसे शरीफहरूबाट थाहा हुन्छ: इज्माए उम्मत, अर्थात् मुज्तहिद भनिने विद्वानहरूको एकमत, अदिल्लाए शरइय्यामध्ये एक हो। अर्थात् धर्मको ज्ञानका चार स्रोतमध्ये एक हो, र चारै मजहब सत्य हुन्। मजहबहरू मुसलमानहरूका लागि अल्लाह तआलाको रहमत हुन्। (८२) रसूलुल्लाहका मुबारक छोरीहरू र श्रीमतीहरू (रदियल्लाहु तआला अन्हुन्न) संसारका महिलाहरूमध्ये सबैभन्दा श्रेष्ठ हुनुहुन्छ। उहाँका सबै असहाब पनि नबीहरूबाहेक सबै मानिसमध्ये सबैभन्दा श्रेष्ठ हुनुहुन्छ। उहाँका सहर मक्का मुकर्रमा र त्यसपछि मदीना मुनव्वरा धर्तीका सबैभन्दा मूल्यवान् ठाउँ हुन्। उहाँको मस्जिदे शरीफमा पढिने एक रकअत नमाजलाई हजार रकअतको सवाब लेखिन्छ। अरू इबादतका लागि पनि यस्तै हो।
उहाँको कब्र र मिम्बरबीचको ठाउँ जन्नतको बगैँचा हो। उहाँले भन्नुभयो:
“मेरो वफातपछि मेरो जियारत गर्ने व्यक्ति म जीवित छँदा जियारत गरेजस्तै हो। हरमैनमध्ये कुनै एकमा मृत्यु हुने मोमिन कियामतको दिन सुरक्षित भएर उठाइनेछ।” मक्का र मदीना सहरलाई हरमैन भनिन्छ। (८३) हरेकको वंश छोराबाट चल्छ। मुहम्मद अलैहिस्सलामको वंश चाहिँ उहाँकी छोरी फातिमाबाट चलेको छ। यो कुरा हदीसे शरीफमा पनि बताइएको छ। (८४) हरेक मानिसको जिनमध्ये एउटा साथी हुन्छ। यो शैतान काफिर हुन्छ। वसवसा दिएर उसको ईमान खोस्न र पाप गराउन प्रयास गर्छ। रसूल अलैहिस्सलामले आफ्नो साथी जिनलाई ईमानमा ल्याउनुभएको छ।
(८५) रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम) वफात हुने बेला जिब्रील अलैहिस्सलाम आएर अल्लाह तआलाको तर्फबाट सलाम ल्याउनुभयो र अल्लाह तआलाले रसूलुल्लाहको हालखबर सोध्नुभएको कुरा बताउनुभयो। रसूलुल्लाह वफात हुनुहुने खबर दिनुभयो। रसूलुल्लाह र उहाँको उम्मतका लागि धेरै खुसीका खबर दिनुभयो।
तपाईँको पाउको धुलोको सट्टा म संसार लिन्नँ, या रसूलल्लाह!
सात आकाशसँग पनि तपाईँको एउटा केश साट्दिनँ, या रसूलल्लाह!
सिद्दीकको चाहना तपाईँको एउटा भुल मात्र बन्नु हो, या रसूलल्लाह!
इरफानको मुराद तपाईँको पाउको धुलो बन्नु हो, या रसूलल्लाह!
