प्यारा नबीका मुजिजाहरू
हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलाम अल्लाह तआलाका नबी हुनुहुन्छ भन्ने कुरा प्रस्ट देखाउने साक्षीहरू गनेर सकिँदैनन्। अल्लाह तआलाले भन्नुभयो: “तिमी नभएको भए म संसार सृष्टि गर्ने थिइनँ।”१ सारा सृष्टिले अल्लाह तआलाको अस्तित्व र एकत्व देखाएझैँ मुहम्मद अलैहिस्सलाम नबी हुनुहुन्छ भन्ने र उहाँको श्रेष्ठता पनि देखाउँछन्। उहाँको उम्मतका औलियाबाट प्रकट भएका सबै करामत उहाँकै मुजिजा हुन्। किनभने करामत उहाँको अनुसरण गर्ने, उहाँको पाइला पछ्याउनेहरूबाट प्रकट हुन्छन्। अझ सबै नबीहरूले उहाँको उम्मतमा हुन चाहनुभएकाले, अझ सही भन्दा, सबै उहाँकै नूरबाट सृष्टि गरिनुभएकाले, उहाँहरूका मुजिजा पनि मुहम्मद अलैहिस्सलामकै मुजिजामा गनिन्छन्। हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामका मुजिजा समयका हिसाबले तीन भागमा बाँडिएका छन्:
पहिलो – उहाँको मुबारक रूह सृष्टि भएदेखि नुबुव्वत घोषणा भएको बेसतको समयसम्म भएका मुजिजा। दोस्रो – बेसतदेखि वफातसम्मको समयभित्र भएका।
तेस्रो – वफातदेखि कियामतसम्म भएका र हुने कुराहरू। यीमध्ये पहिलोलाई इरहास भनिन्छ। यी हरेक फेरि दुई भागमा बाँडिन्छन्: आँखाले देखेर बुझिने र नदेखी बुद्धिले बुझिने मुजिजा। सबै मुजिजा यति धेरै छन् कि तिनको सीमा तोक्न, गनेर सक्न सम्भव छैन। दोस्रो भागका मुजिजा करिब तीन हजार भएको बताइएको छ। तीमध्ये प्रसिद्ध केही तल छन्। (१) मुहम्मद अलैहिस्सलामका मुजिजामध्ये सबैभन्दा ठूलो कुरआने करीम हो। आजसम्म आएका सबै कवि र साहित्यकार कुरआने करीमको शैली र अर्थका अगाडि असमर्थ र छक्क परेका छन्। एउटा आयते करीमाजस्तो पनि भन्न सकेनन्। यसको इजाज र बलागत मानिसको बोलीजस्तो छैन। अर्थात् यसको एउटा शब्द हटाइयो वा एउटा शब्द थपियो भने शब्द र अर्थ दुवैको सुन्दरता बिग्रिन्छ। यसको एउटा शब्दको ठाउँमा राख्न अर्को शब्द खोज्नेहरूले भेट्टाउन सकेनन्। यसको शैली अरब कविहरूका कवितासँग मिल्दैन। यसले बितेका र भविष्यमा हुने धेरै लुकेका कुराको खबर दिन्छ। सुन्ने र पढ्नेहरू यसको स्वादबाट कहिल्यै अघाउँदैनन्। थाके पनि दिक्क मान्दैनन्। यसलाई पढ्दा र सुन्दा कष्ट हराउने कुरा अनगिन्ती अनुभवबाट थाहा भएको छ। सुन्दा हृदयमा भय र डर बस्नेहरू, अझ त्यसैले मर्नेहरूसमेत देखिएका छन्। इस्लामका कति कट्टर शत्रुहरूको कुरआने करीम सुनेर मन पग्लियो र उनीहरूले ईमान ल्याए। इस्लामका शत्रुहरू र मुअत्तिला, मलाहिदा र करामिता भनिने, मुसलमानको नाम बोकेका जिन्दीकहरूमध्ये कुरआने करीम बदल्न, बिगार्न र त्यस्तै भन्न प्रयास गर्नेहरू भए पनि कोही पनि आफ्नो उद्देश्यमा सफल भएन। तौरात र इन्जीललाई भने मानिसहरूले सधैँ बदले र अहिले पनि बदल्दै छन्। सबै विज्ञान र अनुभवले भेट्टाउन नसकिने सुन्दर कुराहरू, असल अखलाक, मानिसलाई श्रेष्ठ बनाउने गुणहरू, संसार र आखिरतको सुखमा पुर्याउने भलाइहरू, सृष्टिको सुरु र अन्त्यबारेका ज्ञान र मानिसका लागि फाइदा र हानि हुने सबै कुरा कुरआने करीममा खुला वा गुप्त रूपमा बताइएका छन्। गुप्त कुरा त्यसका जानकारहरूले बुझ्न सक्छन्। सबै आसमानी किताबहरू, तौरात, जबूर र इन्जीलमा भएका सबै ज्ञान र रहस्य कुरआने करीममा बताइएका छन्। कुरआने करीममा भएका सबै ज्ञान अल्लाह तआलालाई मात्र थाहा छ। त्यसको धेरैजसो भाग आफ्ना प्यारा नबी (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)लाई बताउनुभयो। अली र हुसैन (रदियल्लाहु तआला अन्हुमा)ले यी ज्ञानको धेरैजसो भाग आफूलाई थाहा भएको खबर दिनुभयो। कुरआने करीम पढ्न पाउनु निकै ठूलो नियामत हो। अल्लाह तआलाले यो नियामत आफ्ना हबीबको उम्मतलाई दिनुभयो। फरिश्ताहरू यस नियामतबाट वञ्चित हुनुहुन्छ। त्यसैले कुरआने करीम पढिने ठाउँमा जम्मा भएर सुन्नुहुन्छ। सबै तफ्सीरले कुरआने करीमका ज्ञानमध्ये निकै थोरै मात्र बताउँछन्। कियामतको दिन मुहम्मद अलैहिस्सलामले मिम्बरमा चढेर कुरआने करीम पढ्नुहुँदा सुन्नेहरूले यसका सबै ज्ञान बुझ्नेछन्। (२) मुहम्मद अलैहिस्सलामका प्रसिद्ध मुजिजामध्ये सबैभन्दा ठूलामध्ये एउटा चन्द्रमालाई दुई टुक्रा पार्नु हो। यो मुजिजा अरू कुनै नबीलाई दिइएन। मुहम्मद अलैहिस्सलाम बाउन्न वर्षको हुनुहुँदा मक्कामा कुरैशका काफिरहरूका नाइकेहरू उहाँकहाँ आएर भने: “तिमी नबी हौ भने चन्द्रमालाई दुई टुक्रा पारिदेऊ।” मुहम्मद अलैहिस्सलाम सबैले, विशेषगरी आफ्ना चिनजानका मानिस र नातेदारहरूले ईमान ल्याऊन् भन्ने साह्रै चाहनुहुन्थ्यो। हात उठाएर दुआ गर्नुभयो। अल्लाह तआलाले कबूल गरेर चन्द्रमालाई दुई टुक्रा पार्नुभयो। आधा भाग एउटा पहाडमाथि, अर्को आधा अर्को पहाडमाथि देखियो। काफिरहरूले “मुहम्मदले हामीमाथि जादु गरे” भने। ईमान ल्याएनन्।
“मुहम्मद अलैहिस्सलामका हजार मुजिजा देखिए, मित्र र शत्रु सबैले यो भने। यति धेरै मुजिजामध्ये सबैभन्दा मूल्यवान् उहाँको अदब र सुन्दर अखलाक थियो” रियाजुन्नासिहीन
कविता:
कुकुर चन्द्रमातिर हेरेर भुक्छ,
यसमा चन्द्रमाको के दोष?
कुकुर त सधैँ भुक्छन्।
मूर्खले यसबाट के बुझ्छ र?
बैत:
मुखको स्वाद हराउनु रोगको चिनो हो।
सबैभन्दा मीठो शर्बत पनि बिरामीलाई तीतो लाग्छ।
(३) मुहम्मद अलैहिस्सलामको केही गजवामा पानीको अभाव हुँदा उहाँले आफ्नो मुबारक हात एउटा भाँडामा भएको पानीमा डुबाउनुहुँदा उहाँका औँलाका बीचबाट पानी बगेको थियो र पानी भएको भाँडो नरोकिई पोखिइरहेको थियो। कहिले असीजना, कहिले तीन सयजना, कहिले पन्ध्र सयजना र तबूकको गजवामा सत्तरी हजार मानिस सबैले र तिनका जनावरहरूले यही पानी पिए र प्रयोग गरे। मुबारक हात पानीबाट निकाल्नुहुँदा पानी बग्न रोकियो। (४) एक दिन आफ्ना काका अब्बासको घरमा गएर उहाँलाई र उहाँका छोराछोरीलाई आफ्नो छेउमा बसाल्नुभयो। आफ्नो एहरामको कपडाले उहाँहरूलाई ढाकेर भन्नुभयो: “या रब! मैले मेरा यी काका र मेरो अहले बैतलाई ढाकेझैँ तपाईँले पनि उहाँहरूलाई जहन्नमको आगोबाट जोगाउनुहोस्!” भित्ताहरूबाट तीन पटक “आमीन” भन्ने आवाज सुनियो।२ (५) एक दिन आफूसँग मुजिजा माग्नेहरूका अगाडि उहाँले टाढाको एउटा रुखलाई बोलाउनुभयो। रुख आफ्ना जरा घिसार्दै आयो, सलाम गर्यो र भन्यो: “अश्हदु अन ला इलाह इल्लल्लाह व अश्हदु अन्न मुहम्मदन अब्दुहू व रसूलुहू।” त्यसपछि गएर आफ्नै ठाउँमा उभियो। (६) खैबरको गजवामा उहाँका अगाडि विष हालेको भेडाको कबाब राखिँदा “या रसूलल्लाह! मलाई नखानुहोस्, म विषालु छु” भन्ने आवाज सुनियो।
(७) एक दिन हातमा मूर्ति बोकेका एकजना मानिसलाई उहाँले भन्नुभयो: “मूर्तिले मसँग कुरा गर्यो भने तिमी ईमान ल्याउँछौ?” ती मानिसले भने: “म पचास वर्षदेखि यसको पूजा गर्दै छु। मलाई यसले कहिल्यै केही भनेन। तिमीलाई कसरी भन्ला?” मुहम्मद अलैहिस्सलामले “हे मूर्ति! म को हुँ?” भनेर सोध्नुहुँदा “तपाईँ अल्लाहका नबी हुनुहुन्छ” भन्ने आवाज सुनियो। मूर्तिका मालिकले तुरुन्तै ईमान ल्याए।
(८) मदीनामा मस्जिदे नबवीमा खजुरको एउटा मुढो ठड्याइएको थियो। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) खुत्बा दिनुहुँदा यही खाँबोमा अडेसिनुहुन्थ्यो। यसलाई हन्नाना भनिन्थ्यो। मिम्बर बनेपछि उहाँ हन्नानाको छेउमा जानुभएन। त्यसबाट निस्केको रुवाइको आवाज सारा जमाअतले सुने। उहाँ मिम्बरबाट ओर्लेर हन्नानालाई अँगाल्नुभयो। आवाज बन्द भयो। उहाँले भन्नुभयो: “मैले अँगालो नहालेको भए यो मबाट छुट्टिनुपरेको पीडाले कियामतसम्म रोइरहने थियो।”
यस्ता मुजिजा धेरै देखिए र तिनको खबर दिइयो। (९) उहाँले हातमा लिनुभएका गिटीहरू र समात्नुभएका खानाका टुक्राहरूले मौरीको भुनभुनजस्तो आवाजमा अल्लाह तआलाको तस्बीह गरेको धेरै पटक देखियो।
(१०) एकजना काफिर आएर भने: “तिमी नबी हौ भनेर म कसरी थाहा पाउँ?” रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले भन्नुभयो: “त्यो खजुरको रुखमा भएको झुप्पालाई मैले बोलाएँ र त्यो आयो भने तिमी ईमान ल्याउँछौ?” काफिरले भने: “हो, ईमान ल्याउँछु।” रसूलुल्लाहले खजुरको झुप्पालाई बोलाउनुभयो, झुप्पा उफ्रँदै आयो। रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “आफ्नो ठाउँमा जाऊ!” त्यो रुखमा आफ्नै ठाउँमा गएर झुन्डियो। यो देखेर काफिरले ईमान ल्याए। (११) मक्कामा केही ब्वाँसाहरूले एउटा बथानबाट भेडा समातेर लगे। गोठालोले आक्रमण गरेर ब्वाँसाहरूबाट भेडा खोसिलिँदा एउटा ब्वाँसोले भन्यो: “अल्लाह तआलाले पठाउनुभएको हाम्रो रिजिक हाम्रो हातबाट खोस्दा तिमी अल्लाह तआलासँग डराएनौ?” गोठालोले “साह्रै अचम्म लाग्यो, ब्वाँसो पनि बोल्छ र?” भन्दा ब्वाँसोले भन्यो: “योभन्दा अझ अचम्मको कुराको खबर दिऊँ? मदीनामा अल्लाह तआलाका नबी मुहम्मद (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम) मुजिजाहरू देखाउँदै हुनुहुन्छ।” गोठालो आएर यो कुरा रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई सुनाए र मुसलमान भए।
(१२) हजुर मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) एउटा चौरबाट जाँदै गर्दा तीन पटक “या रसूलल्लाह!” भन्ने आवाज सुन्नुभयो। त्यतातिर हेर्नुहुँदा बाँधिएको एउटा हरिण देख्नुभयो। त्यसको छेउमा एकजना मानिस सुतिरहेका थिए। हरिणसँग त्यसको इच्छा सोध्नुहुँदा हरिणले भन्यो: “यो सिकारीले मलाई समात्यो। उता डाँडामा मेरा दुईवटा बच्चा छन्। मलाई छोडिदिनुहोस्! गएर तिनलाई अघाउने गरी खुवाएर आउँछु।” रसूल अलैहिस्सलामले भन्नुभयो: “आफ्नो वचनमा अडिएर फर्केर आउँछौ?” हरिणले भन्यो: “अल्लाहको नाममा वचन दिन्छु, आइनँ भने अल्लाहको अजाब ममाथि परोस्।” रसूलुल्लाहले हरिणलाई छोडिदिनुभयो। केही बेरमा हरिण आयो। ती मानिस ब्युँझेर भने: “या रसूलल्लाह! तपाईँको कुनै आदेश छ?” प्यारा नबीले भन्नुभयो: “यो हरिणलाई मुक्त गरिदेऊ!” ती मानिसले हरिणको डोरी फुकालेर त्यसलाई छोडिदिए। हरिणले “अश्हदु अन ला इलाह इल्लल्लाह व अन्नक रसूलुल्लाह” भन्यो र गयो।
(१३) एक दिन उहाँले एकजना गाउँलेलाई ईमानतर्फ बोलाउनुभयो। गाउँलेले भने: “मेरो एकजना मुसलमान छिमेकीकी वफात भइसकेकी छोरीलाई जिउँदो पार्नुभयो भने म ईमान ल्याउँछु।” उनीहरू त्यस केटीको कब्रमा गए। उहाँले नाम लिएर केटीलाई बोलाउनुभयो। सबैभन्दा पहिले कब्रभित्रबाट एउटा आवाज सुनियो र केटी बाहिर निस्किन्। हजुर रसूलुल्लाहले सोध्नुभयो: “संसारमा फर्कन चाहन्छौ?” केटीले भनिन्: “या रसूलल्लाह! म संसारमा फर्कन चाहन्नँ। यहाँ म बुबाको घरमा भन्दा बढी आराममा छु। मुसलमानको आखिरत उसको संसारभन्दा राम्रो हुन्छ।” गाउँलेले यो देखेपछि तुरुन्तै ईमान ल्याए। (१४) जाबिर बिन अब्दुल्लाह (रदियल्लाहु तआला अन्हु)ले एउटा भेडा पकाउनुभयो। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले असहाबसँगै खानुभयो। उहाँले भन्नुभयो: “यसका हड्डी नभाँच!” हड्डीहरू जम्मा गरेर तिनमाथि आफ्ना मुबारक हात राखेर दुआ गर्नुभयो। अल्लाह तआलाले भेडालाई जिउँदो पार्नुभयो। (१५) रसूलुल्लाहकहाँ हुर्किसकेको भए पनि कहिल्यै नबोलेको एउटा बालकलाई ल्याइयो। उहाँले सोध्नुभयो: “म को हुँ?” बालकले जवाफ दियो: “तपाईँ रसूलुल्लाह हुनुहुन्छ।” त्यसपछि ऊ मृत्युसम्म बोल्यो।
“या रब! मैले मेरा यी काका (अब्बास) र मेरो अहले बैतलाई ढाकेझैँ तपाईँले पनि उहाँहरूलाई जहन्नमको आगोबाट जोगाउनुहोस्” हदीसे शरीफ
(१६) एकजना मानिसले सर्पको अन्डामा टेकेर दुवै आँखाले देख्न छोडे। उनलाई रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)कहाँ ल्याइयो। उहाँले आफ्नो मुबारक थुक उनका आँखामा दल्नुहुनेबित्तिकै उनले देख्न थाले। असी वर्षको हुँदासमेत उनी सियोमा धागो छिराउँथे।
(१७) मुहम्मद बिन हातिब यसरी सुनाउनुहुन्छ: “म सानै थिएँ। ममाथि उम्लिरहेको पानी पोखियो। मेरो शरीर पोल्यो। बुबाले मलाई रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)कहाँ लैजानुभयो। उहाँले आफ्ना मुबारक हातले आफ्नो थुक पोलेका ठाउँमा दल्नुभयो र दुआ गर्नुभयो। मेरा पोलेका ठाउँ तुरुन्तै निको भए।”
(१८) एउटी महिलाले आफ्नो टाउको खुइलिएको छोरालाई ल्याइन्। रसूलुल्लाहले आफ्ना मुबारक हातले उसको टाउको मुसार्नुभयो। ऊ निको भयो। उसको कपाल लामो हुन थाल्यो।
(१९) तिर्मिजी र नसाईका “सुनन” किताबमा यसो भनिएको छ: दुवै आँखा अन्धा भएका एकजना मानिस आएर भने: “या रसूलल्लाह! मेरा आँखा खुलून् भनेर दुआ गरिदिनुहोस्।” हजुरले दया गरेर उनलाई त्रुटिरहित वुजू गर्न र त्यसपछि यो दुआ पढ्न भन्नुभयो: “या रब! म तपाईँसँग बिन्ती गर्छु। तपाईँका प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई बीचमा राखेर तपाईँसँग माग्छु। हे मेरा अत्यन्त प्यारा नबी हजरत मुहम्मद! तपाईँलाई वसीला बनाएर म आफ्ना रबसँग बिन्ती गर्छु। तपाईँको इज्जतका लागि उहाँले यो कबूल गरून् भन्ने चाहन्छु। या रब! यी महान् नबीलाई मेरा शफाअत गर्ने बनाइदिनुहोस्! उहाँको सम्मानमा मेरो दुआ कबूल गर्नुहोस्!” ती मानिसले वुजू गरेर दुआ गर्दा उनका आँखा खुले। मुसलमानहरूले सधैँ यो दुआ पढेका छन् र आफ्ना मुराद पाएका छन्। (२०) रसूलुल्लाह अबू तालिबसँग एउटा मरुभूमिमा यात्रा गर्दै हुनुहुन्थ्यो। अबू तालिबले आफूलाई साह्रै तिर्खा लागेको बताए। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम) सवारीबाट भुइँमा ओर्लेर भन्नुभयो: “तपाईँलाई तिर्खा लाग्यो?” र आफ्नो मुबारक कुर्कुच्चाले जमिनमा हिर्काउनुभयो। पानी फुटेर निस्कियो। उहाँले भन्नुभयो: “काका, यो पानी पिउनुहोस्!” (२१) हुदैबियाको अभियानमा उनीहरू थोरै पानी भएको एउटा इनारको छेउमा बास बसे। सेनाले पानी नभएको गुनासो गर्यो। उहाँले एक बाल्टी पानी मगाउनुभयो, त्यसबाट वुजू गर्नुभयो र थुकेर त्यो पानी इनारमा खन्याउन लगाउनुभयो। एउटा काँड लिएर इनारमा हान्नुभयो। इनार मुखसम्मै पानीले भरिएको उनीहरूले देखे।
(२२) एउटा गजवामा सेनाले पानी नभएको गुनासो गर्यो। रसूल अलैहिस्सलामले दुईजना सैनिकलाई पानी खोज्न पठाउनुभयो। उनीहरूले ऊँटमाथि दुईवटा मसकभरि पानी लिएर आएकी एउटी महिलालाई देखे र उनलाई ल्याए। रसूल अलैहिस्सलामले ती महिलासँग अलिकति पानी माग्नुभयो। एउटा भाँडामा खन्याउन लगाउनुभयो। सारा सेना आएर पालैपालो आफ्ना भाँडा र मसक भरे। ती महिलालाई केही खजुर दिएर उनका पानीका मसक पनि भरिदिए।
रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “तिम्रो पानीबाट हामीले घटाएनौँ। हामीलाई पानी अल्लाह तआलाले दिनुभयो।”
(२३) मदीनामा मिम्बरमा खुत्बा दिनुहुँदा एकजना मानिसले भने: “या रसूलल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)! खडेरीले हाम्रा केटाकेटी, जनावर र खेतबारी नष्ट हुँदै छन्। हामीलाई गुहार दिनुहोस्!” उहाँले हात उठाएर दुआ गर्नुभयो। आकाशमा बादलको एउटा टुक्रा पनि थिएन, तर मुबारक हात अनुहारमा दल्न नपाउँदै बादल जम्मा भए। तुरुन्तै पानी पर्न थाल्यो। केही दिनसम्म परिरह्यो। फेरि मिम्बरमा खुत्बा दिनुहुँदा ती मानिसले “या रसूलल्लाह! पानीले हामी नष्ट हुने भयौँ” भन्दा रसूल अलैहिस्सलाम मुस्कुराउनुभयो र भन्नुभयो: “या रब! आफ्नो रहमत अरू बन्दाहरूलाई पनि दिनुहोस्!” बादल फाटे र घाम देखियो। (२४) जाबिर बिन अब्दुल्लाह (रदियल्लाहु तआला अन्हु) भन्नुहुन्छ: मेरो ऋण धेरै थियो। मैले रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)लाई खबर गरेँ। उहाँ मेरो बगैँचामा आउनुभयो र खजुरको थुप्रोको वरिपरि तीन पटक घुम्नुभयो। अनि भन्नुभयो: “आफ्ना साहूहरूलाई बोलाऊ, आऊन्!” हरेकलाई उसको हक दिइयो। थुप्रोबाट केही घटेन। (२५) एउटी महिलाले उपहारका रूपमा मह पठाइन्। उहाँले मह स्वीकार गरेर खाली भाँडो फिर्ता पठाउनुभयो। अल्लाह तआलाको कुदरतले भाँडो महले भरिएर फर्कियो। ती महिला आएर भनिन्: “या रसूलल्लाह! मेरो पाप के हो? मेरो उपहार किन स्वीकार गर्नुभएन?” उहाँले भन्नुभयो: “हामीले तिम्रो उपहार स्वीकार गर्यौँ। तिमीले देखेको मह अल्लाह तआलाले तिम्रो उपहारलाई दिनुभएको बरकत हो।” ती महिला खुसी भएर मह घर लगिन्। उनी, उनका छोराछोरी र परिवारले महिनौँसम्म खाए। कत्ति पनि घटेन। एक दिन भुलेर महलाई अर्कै भाँडामा राखे। त्यसबाट खाँदाखाँदै सकियो। यो कुरा रसूलुल्लाहलाई सुनाइयो। उहाँले भन्नुभयो: “मैले पठाएको भाँडामै रहेको भए संसार रहुन्जेल खाने थिए, कत्ति पनि घट्ने थिएन।”
(२६) अबू हुरैरा भन्नुहुन्छ: मैले रसूलुल्लाहकहाँ केही खजुर ल्याएँ। यिनमा बरकत होस् भनेर दुआ गरिदिन बिन्ती गरेँ। उहाँले बरकतका लागि दुआ गर्नुभयो र भन्नुभयो: “यी लेऊ, आफ्नो झोलामा राख। त्यसबाट लिन चाहँदा हात हालेर भित्रबाट लेऊ, खन्याएर भुइँबाट नलेऊ!” खजुर भएको झोला मैले दिनरात आफूबाट अलग गरिनँ र उस्मान (रदियल्लाहु अन्हु)को समयसम्म त्यसैबाट खाइरहेँ। साथमा हुनेहरूलाई पनि खुवाएँ र मुठी-मुठी सदका दिएँ। उस्मान (रदियल्लाहु अन्हु) शहीद हुनुभएको दिन मेरो झोला हरायो। (२७) रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) सुलैमान अलैहिस्सलामजस्तै सबै जनावरको भाषा बुझ्नुहुन्थ्यो। आएर आफ्ना मालिक वा अरूको गुनासो गर्ने जनावरहरू धेरै देखिए। रसूलुल्लाह यो कुरा असहाबे किरामलाई बताउनुहुन्थ्यो। हुनैनको गजवामा आफू चढ्नुभएको “दुलदुल” नामको सेतो खच्चरलाई भन्नुभयो: “भुइँमा बस!” दुलदुल तुरुन्तै बस्दा उहाँले जमिनबाट एक मुठी बालुवा लिएर काफिरहरूतर्फ छर्नुभयो।
(२८) एक दिन आफ्नी श्रीमती हफ्सा (रदियल्लाहु अन्हा)लाई भन्नुभयो: “अबू बकर र तिम्रा बुबाले मेरो उम्मतको शासन आफ्नो हातमा लिनेछन्।” यस वचनले उहाँले अबू बकर र हफ्साका बुबा उमर (रदियल्लाहु अन्हुम) खलीफा बन्नुहुनेछ भन्ने खुसीको खबर दिनुभयो।
“हे हफ्सा! अबू बकर र तिम्रा बुबाले मेरो उम्मतको शासन आफ्नो हातमा लिनेछन्” हदीसे शरीफ
(२९) उहाँले अबू हुरैरा (रदियल्लाहु तआला अन्हु)लाई मदीनामा जकातमा आएका खजुरको रखवाली गर्न खटाउनुभएको थियो। अबू हुरैराले एकजना मानिसलाई खजुर चोर्दै गर्दा समात्नुभयो। “तिमीलाई रसूलुल्लाहकहाँ लैजान्छु” भन्नुभयो। चोरले “म गरिब छु, मेरा धेरै केटाकेटी छन्” भनेर बिन्ती गर्दा उसलाई छोडिदिनुभयो। भोलिपल्ट रसूलुल्लाहले अबू हुरैरालाई बोलाएर सोध्नुभयो: “हिजो राति तिमीले छोडिदिएको मानिसले के गरेको थियो?” अबू हुरैराले सुनाउनुहुँदा भन्नुभयो: “उसले तिमीलाई धोका दियो। ऊ फेरि आउनेछ।” अर्को रात ऊ फेरि आयो र समातियो। फेरि बिन्ती गर्दै “अल्लाहका लागि मलाई छोडिदेऊ” भन्यो र छुट्यो। तेस्रो रात फेरि आएर समातिँदा उसका बिन्तीले काम गरेनन्। “मलाई छोडिदियौ भने केही कुरा सिकाउँछु, तिमीलाई धेरै फाइदा हुनेछ” भन्यो। अबू हुरैरा राजी हुनुभयो। “राति सुत्दा आयतुल कुर्सी पढ्यौ भने अल्लाह तआलाले तिमीलाई जोगाउनुहुन्छ, तिम्रो छेउमा शैतान आउँदैन” भनेर ऊ गयो। भोलिपल्ट रसूलुल्लाहले अबू हुरैरालाई फेरि सोधेर जवाफ पाएपछि भन्नुभयो: “यस पटक उसले सत्य भन्यो। तर ऊ आफैँ ठूलो झूटो हो। तीन रातदेखि तिमी कोसँग कुरा गर्दै थियौ, थाहा छ?” “अहँ, थाहा छैन” भन्नुहुँदा उहाँले भन्नुभयो: “त्यो शैतान थियो।”
(३०) रूमका सम्राटका सेनासँग लड्न “मूता” भनिने ठाउँमा सेना पठाउनुहुँदा सहाबीहरूमध्येका तीन सेनापति (जैद बिन हारिसा, जाफर बिन अबी तालिब, अब्दुल्लाह बिन रवाहा) एकपछि अर्को शहीद हुनुभएको कुरा उहाँले मदीनामा मिम्बरमाथि हुँदै अल्लाह तआलाले देखाउनुभएर देख्नुभयो र छेउमा भएकाहरूलाई खबर दिनुभयो। (३१) मुआज बिन जबल (रदियल्लाहु तआला अन्हु)लाई हाकिम बनाएर यमन पठाउनुहुँदा मदीनाबाहिरसम्म बिदा गर्न जानुभयो र उहाँलाई धेरै नसिहत दिनुभयो। अनि भन्नुभयो: “तिमीसँग अब कियामतसम्म भेट हुनेछैन।” मुआज यमनमा हुनुहुँदा रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) मदीनामा वफात हुनुभयो।
(३२) वफात हुने बेला आफ्नी छोरी फातिमालाई भन्नुभयो: “मेरा नातेदारमध्ये मकहाँ सबैभन्दा पहिले आइपुग्ने तिमी नै हुनेछौ।” छ महिनापछि फातिमा (रदियल्लाहु अन्हा) वफात हुनुभयो। उहाँका नातेदारमध्ये उहाँभन्दा पहिले कोही वफात भएनन्।
(३३) कैस बिन शम्मास (रदियल्लाहु अन्हु)लाई भन्नुभयो: “तिमी राम्ररी बाँच्नेछौ र शहीद भएर मर्नेछौ।” अबू बकर (रदियल्लाहु तआला अन्हु) खलीफा हुनुहुँदा यमामामा मुसैलमतुल कज्जाबसँग भएको युद्धमा उहाँ शहीद हुनुभयो। हजरत उमरुल फारूक, हजरत उस्मान र हजरत अली (रदियल्लाहु तआला अन्हुम अजमईन) शहीद हुनुहुनेछ भन्ने खबर पनि दिनुभयो। (३४) फारसका बादशाह किसरा र रूमका बादशाह कैसरका देश मुसलमानहरूको हातमा आउनेछन् र तिनका खजाना अल्लाहको बाटोमा बाँडिनेछन् भन्ने खुसीको खबर दिनुभयो। (३५) आफ्नो उम्मतका धेरै मानिस समुद्र हुँदै गजवामा जानेछन् र सहाबियामध्येकी उम्मे हराम नामकी महिला त्यस गजवामा हुनुहुनेछ भन्ने खबर दिनुभयो। हजरत उस्मान खलीफा हुनुहुँदा मुसलमानहरू जहाज चढेर साइप्रस टापु गए र युद्ध गरे। यी महिला पनि उनीहरूसँगै हुनुहुन्थ्यो। उहाँ त्यहीँ शहीद हुनुभयो।३
(३६) रसूल अलैहिस्सलाम एक दिन एउटा अग्लो ठाउँमा बस्नुभएको थियो। छेउमा भएकाहरूतिर फर्केर भन्नुभयो: “मैले देखेको तिमीहरू पनि देख्छौ? कसम खान्छु, तिमीहरूका घरका बीचमा, गल्लीहरूमा हुने फितनाहरू म देख्दै छु।” उस्मान (रदियल्लाहु अन्हु) शहीद गरिनुभएका दिनहरूमा र पछि यजीदको समयमा मदीनामा ठूला फितना भए। गल्लीहरूमा धेरै मानिसको रगत बग्यो।
(३७) एक दिन आफ्ना श्रीमतीहरूमध्ये एकजनाले खलीफाविरुद्ध विद्रोह गर्नुहुनेछ भन्ने खबर दिनुभयो। आइशा (रदियल्लाहु तआला अन्हा) यो कुरा सुनेर हाँस्नुहुँदा भन्नुभयो: “हे हुमैरा४! मेरो यो कुरा नबिर्स! ती महिला तिमी नहोऊ।” त्यसपछि अली (रदियल्लाहु अन्हु)तिर फर्केर भन्नुभयो: “उनको मामला तिम्रो हातमा पर्यो भने उनीसँग नरम व्यवहार गर!” तीस वर्षपछि आइशा (रदियल्लाहु अन्हा)ले अली (रदियल्लाहु अन्हु)सँग युद्ध गर्नुभयो र उहाँको बन्दी हुनुभयो। अली (रदियल्लाहु अन्हु)ले उहाँलाई इज्जत र सम्मानका साथ बसराबाट मदीना पठाउनुभयो।
(३८) हजरत मुआवियालाई भन्नुभयो: “कुनै दिन तिमी मेरो उम्मतमाथि शासक भयौ भने भलाइ गर्नेहरूलाई इनाम देऊ! नराम्रो गर्नेहरूलाई पनि माफ गर!” हजरत मुआवियाले हजरत उमर र हजरत उस्मानको समयमा शाममा बीस वर्ष हाकिमको काम गर्नुभयो, त्यसपछि बीस वर्ष खलीफा हुनुभयो। (३९) एक दिन भन्नुभयो: “मुआविया कहिल्यै पराजित हुनेछैनन्।” अली (रदियल्लाहु तआला अन्हु)ले सिफ्फीनको युद्धमा यो हदीस सुन्नुहुँदा भन्नुभयो: “पहिले नै सुनेको भए म मुआविया (रदियल्लाहु तआला अन्हु)सँग युद्ध गर्ने थिइनँ।” (४०) अम्मार बिन यासिर (रदियल्लाहु तआला अन्हु)लाई भन्नुभयो: “तिमीलाई बागी र अवज्ञाकारी मानिसहरूले मार्नेछन्।” उहाँ अली (रदियल्लाहु अन्हु)सँग मिलेर मुआविया (रदियल्लाहु अन्हु)विरुद्ध लड्दा शहीद हुनुभयो। (४१) आफ्नी छोरी फातिमाका छोरा हसन (रदियल्लाहु तआला अन्हुमा)का बारेमा भन्नुभयो: “मेरो यो छोरा साह्रै भलो छ। अल्लाह तआलाले यिनलाई मुसलमानका दुई ठूला सेनाबीच मेलमिलापको कारण बनाउनुहुनेछ।” उहाँ ठूलो सेना लिएर मुआविया (रदियल्लाहु अन्हु)विरुद्ध लड्न लाग्नुभएको बेला फितना रोक्न र मुसलमानहरूको रगत नबगोस् भनेर आफ्नो हक भएको खिलाफत मुआविया (रदियल्लाहु अन्हु)लाई सुम्पिदिनुभयो। (४२) अब्दुल्लाह बिन जुबैर (रदियल्लाहु तआला अन्हुमा)ले रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)को हिजामा गर्दा निस्केको रगत पिउनुभयो। यो देखेर उहाँले भन्नुभयो: “मानिसहरूबाट तिम्रो शिरमा के-के आइपर्नेछ, थाहा छ? तिमीबाट पनि मानिसहरूलाई धेरै कुरा आइपर्नेछ। तिमीलाई जहन्नमको आगोले जलाउनेछैन।” अब्दुल्लाह बिन जुबैरले मक्कामा आफ्नो खिलाफतको घोषणा गर्नुहुँदा अब्दुल मलिक बिन मरवानले शामबाट हज्जाजलाई ठूलो सेनासहित मक्का पठाए। अब्दुल्लाहलाई समातेर मारे। (४३) अब्दुल्लाह इब्ने अब्बासकी आमालाई हेरेर भन्नुभयो: “तिम्रो एउटा छोरा जन्मनेछ। जन्मेपछि उनलाई मकहाँ ल्याऊ!” बच्चालाई ल्याइँदा उहाँले बच्चाको कानमा अजान र इकामत भन्नुभयो, आफ्नो मुबारक मुखको थुक बच्चाको मुखमा दल्नुभयो। नाम अब्दुल्लाह राखेर आमाको काखमा दिनुभयो र भन्नुभयो: “खलीफाहरूका बुबालाई लेऊ, लैजाऊ!” बच्चाका बुबा हजरत अब्बासले यो सुनेर आएर सोध्नुहुँदा भन्नुभयो: “हो, मैले यसो भनेँ। यो बालक खलीफाहरूका बुबा हुन्। उनीहरूमध्ये सफ्फाह, महदी र ईसा अलैहिस्सलामसँग नमाज पढ्ने एकजना व्यक्ति हुनेछन्।” अब्बासी राज्यमा धेरै खलीफा शासनमा आए। तिनीहरू सबै अब्दुल्लाह बिन अब्बासकै वंशका थिए।
“हे मुआविया! कुनै दिन तिमी मेरो उम्मतमाथि शासक भयौ भने भलाइ गर्नेहरूलाई इनाम देऊ! नराम्रो गर्नेहरूलाई पनि माफ गर!” हदीसे शरीफ
(४४) एक दिन भन्नुभयो: “मेरो उम्मतमा राफिजी भनिने धेरै मानिस निस्कनेछन्। तिनीहरू इस्लाम धर्मबाट अलग हुनेछन्।”
(४५) उहाँले असहाबमध्ये धेरैका लागि भलाइको दुआ गर्नुभयो, सबै कबूल भए र उहाँहरूले ती दुआको फाइदा देख्नुभयो। अली (रदियल्लाहु तआला अन्हु) भन्नुहुन्छ: रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)ले मलाई काजी (न्यायाधीश) बनाएर यमन पठाउन चाहनुभयो। मैले भनेँ: “या रसूलल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)! मलाई न्याय गर्न आउँदैन।” उहाँले आफ्नो मुबारक हात मेरो छातीमा राखेर भन्नुभयो: “या रब! यिनको हृदयमा सही कुरा बताइदिनुहोस्। यिनलाई सधैँ सत्य बोल्ने सौभाग्य दिनुहोस्!” त्यसपछि मकहाँ आउने उजुरीकर्तामध्ये को सही छ भन्ने तुरुन्तै बुझ्थेँ र सत्यअनुसार फैसला गर्थेँ।
(४६) रसूलुल्लाहले जन्नत जानेछन् भनेर खुसीको खबर दिनुभएका दसजनालाई “अशरए मुबश्शरा” भनिन्छ। तीमध्ये साद बिन अबी वक्कास (रदियल्लाहु अन्हु)का लागि उहुदको गजवामा भन्नुभयो: “या रब! यिनका काँड निसानामा पुर्याइदिनुहोस् र यिनका दुआ कबूल गर्नुहोस्!” त्यसपछि सादका हरेक दुआ कबूल भए र उहाँले हानेका हरेक काँड शत्रुलाई लागे।
(४७) आफ्ना काकाका छोरा अब्दुल्लाह बिन अब्बासको निधारमा आफ्नो मुबारक हात राखेर भन्नुभयो: “या रब! यिनलाई धर्ममा गहिरो विद्वान बनाउनुहोस्, हिकमतका धनी बनाउनुहोस्! कुरआने करीमको ज्ञान यिनलाई दिनुहोस्!” त्यसपछि अब्दुल्लाह बिन अब्बास सबै विषयमा, विशेषगरी तफ्सीर, हदीस र फिक्हको ज्ञानमा आफ्नो जमानाका अद्वितीय विद्वान हुनुभयो। सहाबी र ताबिईनहरू सबै कुरा उहाँसँग सिक्नुहुन्थ्यो। उहाँ “तर्जुमानुल कुरआन”, “बहरुल इल्म” र “रईसुल मुफस्सिरीन” नामले प्रसिद्ध हुनुभयो, इस्लामी देशहरू उहाँका शिष्यले भरिए।५
(४८) आफ्ना सेवक अनस बिन मालिकका लागि यसरी दुआ गर्नुभयो: “या रब! यिनको धन र सन्तान धेरै बनाइदिनुहोस्, आयु लामो गरिदिनुहोस्, पाप माफ गर्नुहोस्!” समय बित्दै जाँदा उहाँको धनसम्पत्ति बढ्दै गयो। उहाँका रुख र बगैँचाले हरेक वर्ष फल दिए। उहाँका धेरै छोराछोरी भए। एक सय दस वर्ष बाँच्नुभयो। जीवनको अन्त्यतिर उहाँले “या रब! तपाईँका हबीबले मेरा लागि गर्नुभएका दुआमध्ये तीनवटा कबूल गर्नुभयो, दिनुभयो! चौथो, मेरा पाप माफ हुने कुरा के होला?” भन्नुहुँदा “चौथो पनि मैले कबूल गरेँ। मन ढुक्क राख!” भन्ने आवाज सुन्नुभयो।
“या रब! यिन(अब्दुल्लाह बिन अब्बास)लाई धर्ममा गहिरो विद्वान बनाउनुहोस्, हिकमतका धनी बनाउनुहोस्! कुरआने करीमको ज्ञान यिनलाई दिनुहोस्!” हदीसे शरीफ
(४९) मालिक बिन रबीआ (रदियल्लाहु तआला अन्हु)का लागि “तिम्रा सन्तानमा बरकत होस्!” भनेर दुआ गर्नुभयो। उहाँका असीजना छोरा भए।
(५०) नाबिगा नामका प्रसिद्ध कविले आफ्ना केही कविता सुनाउँदा उहाँले अरबहरूमा प्रचलित “अल्लाह तआलाले तिम्रा दाँत नझारून्!” भन्ने दुआ गर्नुभयो। नाबिगा सय वर्षको भइसक्दा पनि उनका दाँत सेता र चम्किला, मोतीझैँ लहरै मिलेका थिए। (५१) उर्वा बिन जअद (रदियल्लाहु तआला अन्हु)का लागि भन्नुभयो: “या रब! यिनको व्यापारमा बरकत दिनुहोस्!” उर्वा भन्नुहुन्छ: “त्यसपछि मैले गरेका सबै व्यापारमा फाइदा भयो। कहिल्यै घाटा परेन।” (५२) उहाँकी आफ्नै छोरी फातिमा (रदियल्लाहु तआला अन्हा) एक दिन उहाँकहाँ आउनुभयो। भोकले उहाँको अनुहार पहेँलो भएको थियो। उहाँले आफ्नो हात फातिमाको छातीमा राखेर भन्नुभयो: “हे भोकालाई तृप्त पार्ने मेरा रब! मुहम्मदकी छोरी फातिमालाई भोकै नराख्नुहोस्!” फातिमाको अनुहारमा तुरुन्तै रगत फर्कियो, उहाँ जुर्मुराउनुभयो। वफातसम्म उहाँलाई कहिल्यै भोक लागेन।
(५३) अशरए मुबश्शरामध्येका अब्दुर्रहमान बिन औफका लागि बरकतको दुआ गर्नुभयो। उहाँको धन यति बढ्यो कि त्यसको कथा सबैको मुखमा पर्यो।
(५४) उहाँले भन्नुभयो: “हरेक नबीको दुआ कबूल हुन्छ। हरेक नबीले आफ्नो उम्मतका लागि संसारमै दुआ गर्नुभयो। म भने कियामतको दिन आफ्नो उम्मतका लागि शफाअतको अनुमति पाऊँ भनेर दुआ गर्छु। इन्शाअल्लाह मेरो दुआ कबूल हुनेछ। मुशरिक नभएका सबैको म शफाअत गर्नेछु।”
(५५) मक्काका केही गाउँमा गएर ती मानिसले ईमान ल्याऊन् भनेर उहाँले धेरै मिहिनेत गर्नुभयो। उनीहरूले स्वीकार गरेनन्। यूसुफ नबी (अलैहिस्सलातु वस्सलाम)को समयमा मिस्रमा परेको अनिकालजस्तो कष्ट भोगून् भनेर उहाँले दुआ गर्नुभयो। त्यस वर्ष ती ठाउँमा यस्तो अनिकाल पर्यो कि मानिसहरूले सिनो खाए। (५६) काका अबू लहबको छोरा उतैबा रसूलुल्लाह (अलैहिस्सलातु वस्सलाम)का ज्वाइँ भएर पनि रसूलुल्लाहमाथि ईमान ल्याएन र ती सरवर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई साह्रै दुःख दियो। उहाँकी मुबारक छोरी उम्मे कुलसूम खातूनलाई तलाक दियो। नराम्रा कुरा बोल्यो। यसले साह्रै दुःखी हुनुभएर उहाँले भन्नुभयो: “या रब! यसमाथि आफ्ना कुकुरहरूमध्ये एउटा खटाउनुहोस्!” उतैबा व्यापारका लागि शाम जाँदा एक रात आफ्ना साथीहरूका बीचमा सुतिरहेको थियो। एउटा सिंह आयो, उसका साथीहरूलाई सुँघेर छोडिदियो। उतैबाको पालो आउँदा उसलाई समातेर चिथोर्यो। (५७) एकजना मानिस देब्रे हातले खाना खाँदै थियो। उहाँले भन्नुभयो: “दाहिने हातले खाऊ!” उसले “मेरो दाहिने हात चल्दैन” भनेर झूट बोल्यो। उहाँले भन्नुभयो: “तिम्रो दाहिने हात अबदेखि नचलोस्!”६ मृत्युसम्म उसले दाहिने हात मुखसम्म लैजान सकेन।
(५८) उहाँले फारसका बादशाह खुस्रो परवेजलाई ईमान ल्याऊन् भनेर पत्र पठाउनुभयो। नीच खुस्रोले पत्र च्याते र त्यो ल्याउने दूतलाई शहीद गरे। रसूल अलैहिस्सलामले यो सुन्नुहुँदा साह्रै दुःखी हुनुभयो र भन्नुभयो: “या रब! उनले मेरो पत्र च्यातेझैँ उनको राज्य टुक्रा-टुक्रा पारिदिनुहोस्!” रसूलुल्लाह जीवित छँदै खुस्रोलाई उनकै छोरा शीरवैहले छुराले टुक्रा-टुक्रा पारे। उमर (रदियल्लाहु तआला अन्हु) खलीफा हुनुहुँदा मुसलमानहरूले सारा फारस जिते, खुस्रोको न वंश बाँकी रह्यो, न राज्य।
(५९) रसूल अलैहिस्सलाम बजारमा अम्र बिल मारूफ र नही अनिल मुन्कर गर्दै नसिहत दिनुहुँदा मरवानको बाउ हकम बिन आस नामको नीच मानिस रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)को पछाडि आएर आँखा झिम्क्याउँदै, मुख बिगार्दै गिज्याउँथ्यो। रसूल अलैहिस्सलामले पछाडि फर्केर उसको यो घिनलाग्दो हाल देख्नुहुँदा भन्नुभयो: “आफूलाई जसरी देखायौ, त्यस्तै रहिराख!” मृत्युसम्म उसको अनुहार र आँखा फरफराइरहे। (६०) अल्लाह तआलाले आफ्ना हबीबलाई विपत्तिहरूबाट जोगाउनुहुन्थ्यो। अबू जहल रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को सबैभन्दा ठूलो शत्रु थियो। उसले एउटा ठूलो ढुङ्गा उहाँको मुबारक टाउकोमा हान्न उठाउँदा रसूलुल्लाहका दुवै काँधमा एक-एक सर्प देख्यो, ढुङ्गा उसको हातबाट खस्यो र ऊ भाग्यो।
(६१) काबा मुअज्जमाको छेउमा उहाँ नमाज पढ्दै हुनुहुँदा फेरि नीच अबू जहलले “ठीक मौका यही हो” भनेर छुरा लिएर उहाँमाथि झम्टन खोज्दा तुरुन्तै पछाडि फर्केर भाग्यो। साथीहरूले “किन डरायौ?” भनेर सोध्दा उसले भन्यो: “मुहम्मद (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम) र मेरा बीचमा आगोले भरिएको एउटा खाडल देखेँ। धेरै जना मलाई पर्खिरहेका थिए। एक पाइला चालेको भए मलाई समातेर आगोमा फाल्ने थिए।” यो कुरा मुसलमानहरूले सुनेर रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)सँग सोध्दा उहाँले भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाका फरिश्ताहरूले उसलाई समातेर टुक्रा-टुक्रा पार्नुहुने थियो।”
(६२) हिजरतको चौथो वर्ष “बनू नजीर”मा रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम) यहूदीहरूको किल्लाको पर्खालमुनि असहाबसँग कुरा गर्दै हुनुहुँदा एकजना यहूदीले माथिबाट जाँतोको ठूलो ढुङ्गा खसाल्न खोज्यो। ढुङ्गातिर हात बढाउनासाथ उसका दुवै हात लुला भए। (६३) हिजरतको नवौँ वर्ष टाढा-टाढाबाट मानिसहरू ओइरिँदै आएर ईमान ल्याउँदै थिए। आमिर र अरबद नामका दुई काफिर आउनेहरूमा मिसिए। आमिरले रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)लाई आफूहरूले ईमान ल्याएको बताउँदा अरबद पछाडि सरेर म्यानबाट तरबार निकाल्न खोज्यो। उसको हात चलेन। आमिरले अगाडिबाट “किन उभिरहेको?” भनेर इसारा गर्दा रसूल अलैहिस्सलामले भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले तिमीहरू दुवैको हानिबाट मलाई जोगाउनुभयो।” उहाँबाट छुट्टिएपछि आमिरले अरबदलाई भन्यो: “तिमीले किन वचन पूरा गरेनौ?” उसले भन्यो: “के गरूँ, कति पटक तरबार तान्न खोजेँ। हरेक पटक तिमीलाई हामी दुईका बीचमा देखेँ।” केही दिनपछि आकाश खुला हुँदाहुँदै एक्कासि बादल ढाकियो। अरबदमाथि चट्याङ पर्यो र ऊ आफ्नो ऊँटसँगै मर्यो।
(६४) रसूल अलैहिस्सलामले एक दिन वुजू गरेर आफ्ना मोजामध्ये एउटा लगाउनुभयो, अर्कोतिर हात बढाउनुहुँदा एउटा चराले मोजा टिपेर हावामा झट्कार्यो। त्यसभित्रबाट एउटा सर्प खस्यो। त्यसपछि चराले मोजा भुइँमा छोडिदियो। त्यस दिनदेखि जुत्ता लगाउँदा पहिले त्यसलाई झट्कार्नु सुन्नत भयो। (६५) रसूल अलैहिस्सलामले गजवा र मरुभूमिमा आफ्नो सुरक्षाका लागि असहाबमध्येबाट पहरेदार छुट्याउनुभएको थियो। सूरा माइदाको “अल्लाहले तिमीलाई मानिसहरूको हानिबाट जोगाउनुहुन्छ” भन्ने भावार्थ भएको ६७औँ आयते करीमा आएपछि उहाँले यो छोड्नुभयो। शत्रुहरूका बीचमा एक्लै घुम्नुहुन्थ्यो, एक्लै सुत्नुहुन्थ्यो, कत्ति पनि डराउनुहुन्नथ्यो।
“हे महान् नबी! अल्लाहले तिमीलाई मानिसहरूको हानिबाट जोगाउनुहुन्छ” माइदा: ६७
(६६) हजरत अनस सुनाउनुहुन्छ: रसूलुल्लाहको मुबारक अनुहार पुछ्ने एउटा रुमाल थियो। त्यसले अनुहार पुछ्नुहुन्थ्यो, मैलो भएपछि आगोमा फाल्नुहुन्थ्यो। मैला जल्थ्यो, रुमाल भने नजली टल्कने गरी सफा हुन्थ्यो। (६७) उहाँले एउटा इनारको पानी बाल्टीबाटै पिउनुभयो, बाँकी पानी इनारमै खन्याइयो। त्यस इनारबाट सधैँ कस्तूरीको बास्ना आउँथ्यो। (६८) उत्बा बिन फरकद (रदियल्लाहु अन्हु)को शरीरमा पित्त (अर्टिकेरिया) भनिने रोग निस्कियो। रसूल अलैहिस्सलामले उहाँको लुगा फुकाल्न लगाउनुभयो, आफ्ना मुबारक हातमा थुकेर ती हातले उहाँको शरीर मुसार्नुभयो। बिरामी निको हुनुभयो। उहाँको शरीरबाट कस्तूरीजस्तो बास्ना आउँथ्यो। यो हाल लामो समयसम्म रह्यो। (६९) रसूल अलैहिस्सलाम नमाज पढ्दै हुनुहुँदा शैतान आएर उहाँको नमाज बिगार्न खोज्दा उहाँले उसलाई आफ्ना मुबारक हातले समात्नुभयो। फेरि आएर नमाज नबिगार्ने वचन उसबाट लिएर छोडिदिनुभयो।
(७०) मदीनाका मुनाफिकहरूका नाइके अब्दुल्लाह बिन उबई बिन सलूलले मर्न लाग्दा रसूलुल्लाहलाई बोलायो। “तपाईँले लगाउनुभएको कमिज मेरो कफन बनाइदिनुहोस्” भनेर बिन्ती गर्यो। जसले जे मागे पनि दिने उहाँको बानी भएकाले उहाँले आफ्नो कमिज दिनुभयो। उसको जनाजाको नमाज पनि पढ्नुभयो। मदीनामा भएका एक हजार मुनाफिक रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)को यो उदारता देखेर छक्क परे र सबैले ईमान ल्याए। (७१) कुरैशका काफिरहरूमध्ये वलीद बिन मुगीरा, आस बिन वाइल, हारिस बिन कैस, अस्वद बिन यगूस र अस्वद बिन मुत्तलिब रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)लाई सताउने र दुःख दिने काममा अरूभन्दा धेरै अघि थिए। जिब्रील अलैहिस्सलाम आएर “तिमीलाई गिज्याउनेहरूलाई हामी तिनको सजाय दिनेछौँ…” भन्ने भावार्थ भएको सूरा हिज्रको ९५औँ आयत ल्याउनुभयो र वलीदको खुट्टातिर, दोस्रोको कुर्कुच्चातिर, तेस्रोको नाकतिर, चौथोको टाउकोतिर र पाँचौँको आँखातिर इसारा गर्नुभयो। वलीदको खुट्टामा एउटा काँड गड्यो। ऊ साह्रै घमण्डी भएकाले झुकेर काँड निकालेर फाल्न उसलाई हेपाइ लाग्यो। काँडको फलाम कुर्कुच्चाको नसामा गडेर उसलाई साइटिका रोग लाग्यो। आसको कुर्कुच्चामा काँडा बिझ्यो, मसकजस्तै सुन्नियो। हारिसको नाकबाट निरन्तर रगत बग्यो। अस्वद एउटा रुखमुनि रमाइलो गर्दै बसेको बेला आफ्नो टाउको रुखमा ठोक्यो; अर्को अस्वद अन्धो भयो, र सबै नष्ट भए।
(७२) मदीनामा बनू नज्जार कबिलाकी एउटी अत्यन्त सुन्दर महिला थिइन्। एउटा जिन उनीप्रति आसक्त भएर सधैँ आउँथ्यो। रसूल अलैहिस्सलाम मदीना आउनुभएपछि एक दिन यो जिन ती महिलाको घरअगाडिको पर्खालमा बसेको बेला महिलाले उसलाई चिनिन्। “मकहाँ किन आउन छोड्यौ?” भनिन्। जिनले भन्यो: “अल्लाह तआलाका नबी (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)ले व्यभिचार र सबै हराम काम निषेध गर्नुभयो।”
(७३) “बिरे मऊना” भनिने युद्धमा काफिरहरूले आफ्नो वचन तोडेर सत्तरी सहाबीमध्ये एक-दुईजनाबाहेक सबैलाई शहीद गरे। यिनमा अबू बकर (रदियल्लाहु अन्हु)ले दास छँदा मुक्त गर्नुभएका र सुरुमै ईमान ल्याउनेमध्येका आमिर बिन फुहैरा (रदियल्लाहु तआला अन्हु) पनि हुनुहुन्थ्यो; उहाँलाई भालाले घोच्दा काफिरहरूकै आँखाअगाडि फरिश्ताहरूले उहाँलाई आकाशतिर उचाल्नुभयो। यो खबर रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)लाई दिँदा उहाँले भन्नुभयो: “उनलाई जन्नतका फरिश्ताहरूले दफन गर्नुभयो र उनको रूह जन्नतमा उचालियो।”
(७४) साद बिन मुआज (रदियल्लाहु तआला अन्हु) खन्दकको गजवामा घाइते हुनुभयो। केही समयपछि वफात हुनुभयो। उहाँको जनाजाको नमाजमा सत्तरी हजार फरिश्ता उपस्थित हुनुभएको खबर रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)ले दिनुभयो। उहाँको कब्र खन्दा चारैतिर कस्तूरीको बास्ना फैलियो। (७५) रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)का श्रीमतीहरूमध्ये उम्मे सलमा (रदियल्लाहु तआला अन्हा)ले मुक्त गर्नुभएका सफीना नामका सहाबी रसूलुल्लाहको सेवाबाट कहिल्यै अलग हुनुहुन्नथ्यो। रूमीहरूविरुद्धको गजवामा सेनाबाट छुट्टिएर उहाँ काफिरहरूको बन्दी हुनुभयो। भागेर फर्कँदै गर्दा उहाँको अगाडि एउटा डरलाग्दो सिंह आइपुग्यो। “म रसूलुल्लाहको सेवक हुँ” भनेर उहाँले आफूमाथि बितेका कुरा सिंहलाई सुनाउनुभयो। सिंहले आफ्नो मुख र आँखा उहाँमा दल्यो र उहाँको छेउछेउ हिँड्यो। शत्रुबाट कुनै हानि नहोस् भनेर उहाँको छेउबाट हटेन। इस्लामी सेना देखिनासाथ फर्केर गयो। (७६) जहजाहे गिफारी नामको एकजनाले खलीफा उस्मान (रदियल्लाहु तआला अन्हु)विरुद्ध विद्रोह गर्यो। रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)ले सधैँ हातमा बोक्नुहुने लौरोलाई उसले घुँडाले भाँच्यो। एक वर्षपछि उसको घुँडामा शीर पन्जा (एन्थ्र्याक्स) रोग लागेर त्यही उसको मृत्युको कारण बन्यो।
(७७) मुआविया (रदियल्लाहु तआला अन्हु) शामबाट हजमा आएर रसूलुल्लाह (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम)को मदीनाको मिम्बरे शरीफ बरकतका लागि शाम लैजान चाहनुभयो। मिम्बरलाई त्यसको ठाउँबाट हल्लाउँदा सूर्यग्रहण लाग्यो। चारैतिर अँध्यारो भएर तारा देखिए। उहाँले यो इच्छा छोड्नुभयो। (७८) उहुदको गजवामा अबू कतादाको एउटा आँखा निस्केर गालामाथि झर्यो। उहाँलाई रसूलुल्लाहकहाँ ल्याइयो। रसूलुल्लाहले आफ्नो मुबारक हातले उहाँको आँखा ठाउँमा राखेर भन्नुभयो: “या रब! यिनको आँखा सुन्दर बनाइदिनुहोस्!” यो आँखा अर्कोभन्दा सुन्दर भयो। त्यसले अर्कोभन्दा तेज देख्थ्यो। अबू कतादाका नातिमध्ये एकजना खलीफा उमर बिन अब्दुल अजीजकहाँ आएका थिए। खलीफाले “तिमी को हौ?” भनेर सोध्नुभयो। उनले एउटा बैत पढेर आफू रसूलुल्लाहले आफ्नो मुबारक हातले आँखा ठाउँमा राखिदिनुभएका व्यक्तिका नाति भएको बताए। खलीफाले ती बैत सुनेर उनलाई धेरै आदर र इनाम दिनुभयो। (७९) इयास बिन सलमा भन्नुहुन्छ: खैबरको गजवामा रसूलुल्लाहले मलाई पठाएर अलीलाई बोलाउनुभयो (रदियल्लाहु अन्हुमा)। अलीका आँखा दुखिरहेका थिए। मैले हात समातेर उहाँलाई गाह्रोसँग ल्याएँ। रसूलुल्लाहले आफ्ना मुबारक औँलामा थुकेर अलीका आँखामा दल्नुभयो। झन्डा उहाँलाई दिएर खैबरको ढोकामा लड्न पठाउनुभयो। लामो समयदेखि खोल्न नसकिएको ढोका अली (रदियल्लाहु अन्हु)ले उखेलेर निकाल्नुभयो र असहाबे किराम किल्लाभित्र पस्नुभयो। (८०) हजुर रसूलुल्लाह एक दिन आफ्नी छोरी हजरत फातिमाको घरमा जानुभयो र उहाँको हालखबर सोध्नुभयो। हजरत फातिमाले जवाफ दिनुभयो: “बुबा! तीन दिनदेखि केटाकेटीसहित हामीले केही खाएका छैनौँ, पिएका छैनौँ। भोकमा सब्र गर्दै छौँ। मेरो कुरा ठूलो होइन। तर हसन र हुसैनको हालले मेरो मन साह्रै दुखाउँछ।” यो सुनेर सरवरे आलमले भन्नुभयो: “हे फातिमा! मेरी प्यारी छोरी! तिमी तीन दिनदेखि भोकै छौ। म भने चार दिनदेखि भोकै छु।” आफ्ना मुबारक नाति हजरत हसन र हुसैन भोकै भएकोमा उहाँ साह्रै दुःखी हुनुभयो… (८१) हजरत अली मिहिनेत गरेर कमाइ गरी आफ्ना मुबारक छोराहरूका लागि केही किनेर तिनको पेट भर्न बाटो लाग्नुभयो। मदीनाबाहिर निस्कनुहुँदा एउटा इनारको छेउमा आफ्ना ऊँटलाई पानी खुवाउन लागिरहेका एकजना गाउँले देख्नुभयो। नजिक गएर भन्नुभयो: “हे अरबी! ज्याला दिएर आफ्ना ऊँटलाई पानी खुवाउन कसैको खाँचो छ?” गाउँलेले भने: “छ। म पनि यस्तै कोही खोज्दै थिएँ। चाहन्छौ भने आऊ, मेरा ऊँटलाई पानी खुवाऊ! तिमीले तानेको हरेक बाल्टीका लागि तीनवटा खजुर दिन्छु।” हजरत अलीले स्वीकार गर्नुभयो र पानी तान्न थाल्नुभयो। नौ बाल्टी तानिसक्नुभएको थियो, एक्कासि बाल्टीको डोरी चुँडियो र बाल्टी इनारभित्रै रह्यो। यो देखेर गाउँले रिसाउँदै आफ्नो ठाउँबाट उठे र हजरत अलीको अनुहारमा हातले हिर्काउने दुर्भाग्य गरे। त्यसपछि आठ बाल्टी पानीको बदलामा चौबीसवटा खजुर दिए। यसले साह्रै दुःखी हुनुभएका हजरत अलीले इनारमा हात तन्काउनुभयो। भित्र रहेको बाल्टी निकालेर इनारको डिलमा राख्नुभयो र त्यहाँबाट हिँड्नुभयो। गाउँले अचम्मले जड भए! उहाँको हात यत्रो गहिरो इनारको पीँधसम्म कसरी पुग्यो?!… कि यी व्यक्ति आउने भनेर खबर दिइएको धर्मका अनुयायी हुन्?! यिनै विचारमा छक्क परेका गाउँलेले भने: “उहाँका नबी सत्य नबी हुनुहुन्छ। मैले विश्वास गरेँ!” केही बेरअघि आफूले देखाएको दुस्साहस र गरेको ठूलो अपराधमा उनी पछुताए। “यस्ता व्यक्तिमाथि उठेका हात काटिनुपर्छ, हड्डी भाँचिनुपर्छ” भनेर एउटा हातमा तरबार लिई अर्को हातको नाडीमा जोडले बजारे… जे चाहेका थिए, त्यही भयो। निकै ठूलो पीडा भयो, तर अब उनको मन शान्त थियो। काटिएको हात अर्को हातमा लिएर सिधै मस्जिदे नबवी आए। असहाबे किरामसँग उनीहरूका नबी कहाँ हुनुहुन्छ भनेर सोधे। उहाँ आफ्नी छोरीको घर जानुभएको उनीहरूले बताए। हजरत फातिमाको घर सोधेर गए। त्यस बेला प्यारा नबी आफ्ना नाति हजरत हसन र हजरत हुसैनलाई मुबारक काखमा राखेर ल्याइएका खजुर खुवाउँदै हुनुहुन्थ्यो। आफूले गरेको गल्ती कति ठूलो थियो भनेर जति सोच्थे, उति गाउँले पागलझैँ हुन्थे, आँखाबाट मूलझैँ आँसु बगाउँथे। यही हालमा हजरत फातिमाको घरमा आएर ढोका ढकढक्याए। भित्रबाट सारा संसारका सरदार उज्यालो छर्दै सूर्यझैँ बाहिर निस्कनुभयो। गाउँलेले हजुरलाई देख्नासाथ बिन्ती गरे: “मैले विश्वास गरेँ, तपाईँ अल्लाहका रसूल हुनुहुन्छ! मैले गरेकोमा पछुताएँ, मलाई माफ गर्नुहोस्, या रसूलल्लाह!” हाम्रा प्यारा नबीले “तिमीले आफ्नो हात किन काट्यौ?” भनेर सोध्नुहुँदा उनले भने: “तपाईँमाथि ईमान ल्याएका मुबारक अनुहारमा हिर्काएको यो हात बोक्न लाज लागेर!… मेरो ज्यान तपाईँमाथि कुर्बान होस्, या रसूलल्लाह!” दयाका सागर हाम्रा प्यारा नबीले गाउँलेको हातबाट काटिएको हात लिएर “बिस्मिल्लाहिर्रहमानिर्रहीम” भन्दै रगत बगिरहेको नाडीमा जोडिदिनुभयो। अल्लाह तआलाको अनुमतिले, प्यारा नबीको एउटा मुजिजाका रूपमा हात पहिलेजस्तै भयो। अल्लाह तआला हरेक कुरामा कादिर हुनुहुन्छ, हरेक कुरामा उहाँको शक्ति पुग्छ।
“या रब! यी मेरा काका र मेरा बुबाका भाइ हुनुहुन्छ। उहाँहरू पनि मेरो अहले बैत हुनुहुन्छ। यो कपडाले मैले उहाँहरूलाई ढाकेझैँ तपाईँले पनि उहाँहरूलाई जहन्नमको आगोबाट ढाक्नुहोस्, जोगाउनुहोस्!” हदीसे शरीफ
