GAZWA TEBUK

Tebuk to znane miejsce położone w połowie drogi między Medyną a Damaszkiem. Niektórzy mówili, że jest to nazwa źródła. Ponieważ była to ostatnia wyprawa Szlachetnego Proroka, nazwano ją gazwą Tebuk. Nazywa się ją też Fadiha, ponieważ obłudnicy zostali w tej bitwie zhańbieni. Nazywa się ją również Dżejsz-ul-uszret. Podczas tej wyprawy muzułmanie znosili wielkie trudy. Odległość była duża, a upał bardzo silny. Żołnierzy wroga było wielu i byli silni. Był to czas głodu. Na jednym wielbłądzie jechało dziesięć osób. Większość żołnierzy przez miesiąc nie jadła nic poza daktylami. Czasem jedli prażony jęczmień. Czasem nie znajdowali nawet tego. Na wyprawę do Tebuk wyruszono w czwartek, w miesiącu Redżeb dziewiątego roku Hidżri.

W tym dziewiątym roku, gdy islam szybko rozpowszechniał się na Półwyspie Arabskim, chrześcijańscy Arabowie napisali list do cesarza Bizancjum, Herakliusza, który zazdrościł „Państwu Islamskiemu” i chciał przeszkodzić jego rozrastaniu się: „Ten człowiek, który wystąpił, ogłaszając się prorokiem, zmarł. Muzułmanie znajdują się teraz w głodzie i nędzy. Jeśli chcesz nawrócić ich na swoją religię, teraz jest najodpowiedniejszy czas”. Na ten list Herakliusz wysłał czterdziestotysięczną armię pod dowództwem Kubada, żeby walczyła z muzułmanami. Gdy Szlachetny Prorok się o tym dowiedział, zebrał Swoich Towarzyszy i rozkazał im przygotować się do wojny. Ponieważ tego roku panowała susza, Towarzysze Proroka znajdowali się w wielkim niedostatku. Tylko sytuacja kupców była trochę lepsza. Armia islamska była bardzo liczna. Żywności i sprzętu wojennego było mało. Czekały ich trudy. Szlachetny Prorok życzył sobie, żeby Jego Towarzysze udzielili pomocy materialnej na wyposażenie żołnierzy, którzy mieli wziąć udział w wojnie. To życzenie Szlachetnego Proroka (sallallahu alejhi we sellem) poruszyło Towarzyszy Proroka. Wszyscy przynosili to, co posiadali, i starali się przygotować do dżihadu swoim majątkiem i życiem.

Hazrat Ebu Bekr, który był towarzyszem Szlachetnego Proroka w grocie, przyniósł cały swój majątek. Gdy Najszlachetniejszy Wysłannik spytał go: „O Ebu Bekrze! Co zostawiłeś członkom swojej rodziny?”, odpowiedział: „Zostawiłem im Allaha Najwyższego i Jego Wysłannika”. Hazrat Omar przyniósł połowę swojego majątku. Szlachetny Prorok spytał także jego: „O Omarze! Co zostawiłeś swojej rodzinie?”. Odpowiedział: „Zostawiłem tyle, ile przyniosłem”. Szlachetny Prorok oznajmił: „Różnica między wami dwoma jest taka, jak różnica między waszymi słowami”. Na to Hazrat Omar powiedział: „Niech moi rodzice zostaną dla ciebie poświęceni, o Ebu Bekrze! We wszystkich wyścigach na drodze dobra mnie wyprzedzasz. Teraz dobrze zrozumiałem, że w niczym cię nie wyprzedzę” – i w ten sposób okazał mu uznanie.1 Towarzysze Proroka starali się pomóc, ile tylko mogli. Jednak obłudnicy wyśmiewali się z nich i mówili: „Dajecie to na pokaz”. Szlachetny Prorok oznajmił: „Kto dzisiaj da jałmużnę (sadaka), jego jałmużna będzie świadczyć na jego korzyść u Allaha Najwyższego w Dniu Sądu Ostatecznego”. Po tych Błogosławionych słowach Szlachetnego Proroka wierzący zaczęli pomagać jeszcze więcej. Hazrat Osman bin Affan wyposażył połowę armii.2 Osman Zinnurejn (radyjallahu anh) dał tej armii dziewięćset pięćdziesiąt wielbłądów i pięćdziesiąt koni wraz z ich oporządzeniem, a poza tym, że pokrył koszty wyposażenia ich jeźdźców, przysłał jeszcze dziesięć tysięcy dinarów albo siedemset rukje złota.3 W ten sposób stał się tym, który spośród muzułmanów pomógł najwięcej. Hazrat Osman zaspokoił potrzeby armii tak dokładnie, że nie zapomniał nawet o dużych igłach, których mieli używać do naprawiania bukłaków na wodę. Z powodu tej jego pomocy Najszlachetniejszy Wysłannik oznajmił: „Od dzisiaj Osmanowi nie będą zapisywane grzechy”.4 Jeden z najbiedniejszych Towarzyszy Proroka, żeby zyskać sewab za pomoc w dżihadzie, przez całą noc aż do rana wyciągał wodę w ogrodzie daktylowym. Zarobione daktyle przyniósł do Szlachetnego Proroka i powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Przyniosłem to, co posiadam, żeby zyskać zadowolenie mojego Pana. Proszę, przyjmij to”.

„O Omarze! Różnica między wami (tobą a Ebu Bekrem) jest taka, jak różnica między waszymi słowami”. Hadis-i szerif

Gdy muzułmańscy mężczyźni robili, co mogli, żeby pomóc, kobiety również w pełni spełniały na tej drodze to, co do nich należało. Gdy przygotowywali się do wyprawy do Tebuk, muzułmanie byli w bardzo trudnym położeniu. Głód był tak wielki, że wielu Towarzyszy Proroka, którym nic nie zostało, przychodziło do Szlachetnego Proroka i mówiło: „O Wysłanniku Allaha! Jesteśmy bez wierzchowców! Nie mamy też nic do jedzenia! Nie chcemy rozstawać się z Tobą w tej gazwie i pragniemy zyskać sewab za dżihad”. Szlachetny Prorok ze smutkiem powiadamiał ich, że nie zostało Mu żadne zwierzę, na którym mogliby jechać. Pewnego razu Salim bin Umejr, Abdullah bin Mugaffel, Ebu Lejla Mazini, Ulbe bin Zejd, Amr bin Humam, Heremi bin Abdullah i Irbad bin Sarije przyszli do naszego umiłowanego Proroka z tą samą prośbą. Szlachetny Prorok z wielkim smutkiem powiedział do nich: „Nie mogę znaleźć niczego, na czym moglibyście jechać”. Wtedy zaczęli płakać z żalu, że rozstaną się ze Szlachetnym Prorokiem i nie będą mogli wziąć udziału w dżihadzie. Na to Allah Najwyższy zesłał ten święty ajet, podany w tym znaczeniu: «(O Mój Wysłanniku!) Gdy przyszli do Ciebie (aby wziąć udział w dżihadzie), powiedziałeś im: „Nie mam czym was zaopatrzyć w wierzchowce”. Zawrócili ze łzami w oczach, zasmuceni, że nie mają nic, co mogliby poświęcić na tej drodze (i nie mogą wziąć udziału w walce). Nie ciąży na nich żadna odpowiedzialność (grzech).»5 W końcu Hazrat Abbas i Hazrat Osman wyposażyli również ich na gazwę. Gdy przygotowania zostały zakończone, Szlachetny Prorok zebrał armię w Senijjet-ul-Weda. Prawie nie było nikogo, kto nie wziąłby udziału w gazwie. Gdy Najszlachetniejszy Wysłannik zebrał armię i postanowił wyruszyć, zostawił w Medynie na Swoim miejscu Muhammeda bin Meslemego.6 Gdy miał rozpocząć wyprawę, Szlachetny Prorok powiedział: „Zabierzcie ze sobą więcej obuwia. Dopóki macie zapasowe obuwie, nie zaznacie trudności”.

Gdy armia ruszyła w drogę, Abdullah bin Ubejj, przywódca obłudników, zaczął opowiadać niestworzone rzeczy, żeby przestraszyć muzułmanów. A nawet mówił: „Przysięgam, że to tak, jakbym widział Jego i Jego Towarzyszy związanych sznurami parami…”. Jednak Towarzysze Proroka w ogóle nie zważali na te słowa, a ich zapał do udziału w dżihadzie coraz bardziej wzrastał. Obłudnicy, widząc to, byli zdruzgotani. Gdy Wysłannik Allaha miał wyruszyć z Senijjet-ul-Weda do Tebuk, kazał rozwinąć chorągwie i sztandary armii. Największą chorągiew dał Hazrat Ebu Bekrowi, a drugą chorągiew Hazrat Zubejrowi bin Awwamowi. Chorągiew plemienia Ews dał Usejdowi bin Hudajrowi, a chorągiew plemienia Hazredż Ebu Dudżanemu.7 Pod dowództwem Szlachetnego Proroka było trzydzieści tysięcy Towarzyszy Proroka, w tym dziesięć tysięcy jeźdźców. Dowódcą prawego skrzydła został mianowany Hazrat Talha bin Ubejdullah, a lewego Hazrat Abdurrahman bin Awf.8 Sławni Towarzysze Proroka ruszyli w drogę w wielkim upale pod dowództwem swojego Proroka. Skoro na ich czele stał Ulubieniec Allaha Najwyższego, brak jedzenia i wody nie mógł zawrócić ich z drogi, a ani odległość celu, ani liczebność wojsk wroga nie mogły ich przestraszyć. W takim stanie można było pójść wszędzie. Nasz umiłowany Prorok i bohaterscy Towarzysze Proroka na każdym postoju odpoczywali przez chwilę, a potem ruszali dalej w drogę. Ich ósmym postojem był Hidżr, gdzie zginął lud Saliha (alejhisselam). Allah Najwyższy zgładził ich straszliwym krzykiem, czyli hukiem, ponieważ nie słuchali nakazu swojego proroka. Sułtan Wszechświata powiedział do Swoich Towarzyszy: „Tej nocy z przeciwnej strony powieje silna burza. Niech nikt nie wstaje, jeśli nie ma przy sobie towarzysza. Niech każdy zwiąże kolano swojego wielbłąda. To jest miejsce, na które spadła kara. Niech nikt nie pije tej wody i nie dokonuje nią ablucji!…”. Wszyscy byli posłuszni temu rozkazowi. Silna burza, która rozpętała się w nocy, zaczęła wszystko wokoło wywracać do góry nogami. W tym czasie pewien człowiek, który zaniedbał związania swojego wielbłąda, wstał sam, żeby go szukać; porwała go burza, uniosła i rzuciła u podnóża góry Tajj. Inny musiał pilnie załatwić potrzebę. W miejscu, do którego w tym celu poszedł, zachorował na chorobę zwaną hunnak (krztusiec). Dzięki dua Szlachetnego Proroka odzyskał zdrowie.

Tego ranka w naczyniach na wodę nie zostało ani trochę wody. Wszyscy byli bliscy śmierci z pragnienia. Obłudnicy uznali to za okazję i próbowali wzniecić niezgodę, mówiąc: „Gdyby Muhammed był naprawdę Prorokiem, pomodliłby się i spadłby deszcz”.

Gdy przedstawiono tę sprawę Przywódcy światów, podniósł On Swoje Błogosławione ręce i błagał Allaha Najwyższego, żeby zesłał deszcz. Na gorącym i bezchmurnym niebie natychmiast pojawiły się chmury deszczowe. Zaczął padać ulewny deszcz. Wszyscy napełnili swoje bukłaki, dokonali ablucji i napoili zwierzęta. Gdy deszcz przestał padać i chmury się rozeszły, zobaczono, że padał tylko nad armią.

„Kto dzisiaj da jałmużnę (sadaka), jego jałmużna będzie świadczyć na jego korzyść u Allaha Najwyższego w Dniu Sądu Ostatecznego”. Hadis-i szerif

Gazwa Tebuk

Nasz umiłowany Prorok i Towarzysze Proroka wypowiedzieli tekbir. Złożyli chwałę (hamd) Allahowi Najwyższemu. Do obłudników zaś powiedzieli: „Teraz nie zostało wam już żadne usprawiedliwienie. Uwierzcie w Allaha Najwyższego i Jego Wysłannika i stańcie się prawymi muzułmanami!…”. Jednak bezwstydni obłudnicy odpowiedzieli: „A cóż takiego się stało?… Przechodziła chmura, spadł deszcz i odpłynęła!…”. Głód również osiągnął szczyt, tak że jednym daktylem dzieliły się dwie osoby. Pomimo strasznego upału, głodu i pragnienia zbliżyli się do Tebuk. Najszlachetniejszy Ulubieniec Allaha (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Inszaallah (jeśli Allah Najwyższy zechce) jutro przed południem dotrzecie do źródła Tebuk. Dopóki nie przyjdę, nie wyciągajcie ręki do tej wody”. Następnego dnia tam dotarli. W źródle było bardzo mało wody. Nasz umiłowany Prorok kazał nalać trochę wody ze źródła do naczynia, włożył do niej Swoją Błogosławioną rękę i pomodlił się. Potem wylał tę wodę z powrotem do źródła. Woda w jednej chwili wezbrała i jej przybyło. Choć piła z niej cała trzydziestotysięczna armia islamska, w ogóle jej nie ubyło. Później tą wodą, która jest cudem (mudżize) Szlachetnego Proroka, nawodniono całą okolicę. Okolica ta stała się bujnie zieloną równiną, pełną błogosławieństwa (bereket). Gdy Najszlachetniejszy Wysłannik przybył ze Swoimi sławnymi Towarzyszami do Tebuk, nie zastali przed sobą armii bizantyńskich, składających się z Bizantyńczyków oraz schrystianizowanych plemion arabskich, takich jak Amile, Lahm i Dżuzam. Pod Mute stutysięczna armia bizantyńska została pokonana przez trzy tysiące mudżahidów. Teraz zaś stało przeciwko nim trzydzieści tysięcy mudżahidów, a ich dowódcą był Przywódca wszechświata. Gdy Bizantyńczycy usłyszeli, że nasz umiłowany Prorok zebrał Swoich bohaterskich Towarzyszy i przybył, każdy z nich zaczął szukać miejsca, do którego mógłby uciec.

Wysłannik Allaha po naradzie ze Swoimi Towarzyszami nie poszedł dalej niż Tebuk. W tym czasie niektóre plemiona i państwa mieszkające w tamtej okolicy usłyszały, że przybyła armia islamska. Ze strachu każde z nich wysłało do Szlachetnego Proroka swoją delegację i prosiło o gwarancję bezpieczeństwa (eman) w zamian za płacenie dżizji. Szlachetny Prorok okazał im miłosierdzie i przyjął ich propozycje. Z każdym z nich spisano osobne warunki porozumienia i powiadomiono ich, że są bezpieczni.

Przywódca wszechświata (alejhisselam) czekał na wroga prawie dwadzieścia dni. W Tebuk prowadził ze Swoimi Towarzyszami wiele rozmów (sohbet) i obmywał ich serca w morzu Nuru. Fejz i błogosławieństwa tryskające z Jego Błogosławionego serca wlewał do ich serc. W jednej ze Swoich niezrównanych rozmów zapytał: „Czy powiadomić was o tym, kto spośród ludzi jest najlepszy i najszlachetniejszy?”. Towarzysze Proroka odpowiedzieli: „Tak, powiedz nam, o Wysłanniku Allaha!”.

Wtedy oznajmił: „Najlepszym spośród ludzi jest ten, kto do ostatniego tchu, na grzbiecie swojego konia lub wielbłąda albo na własnych nogach, pracuje na drodze Allaha Najwyższego. A najgorszym spośród ludzi jest ten zbuntowany, który czyta Księgę Allaha Najwyższego, lecz nie odnosi z niej żadnej korzyści”.

Komuś, kto zapytał o stopień szehida, oznajmił: „Przysięgam na Allaha Najwyższego, który trzyma Moje istnienie w Swojej mocy, że szehidzi przyjdą w Dniu Sądu Ostatecznego z mieczami zawieszonymi na szyjach. Będą siedzieć na minberach z Nuru (światła)”.9

Podczas tej wyprawy widziano wiele cudów Szlachetnego Proroka. Pewnego razu, gdy przygotowywano się do powrotu z Tebuk do Medyny, Towarzysze Proroka, których głód stał się nie do wytrzymania, przedstawili swoje położenie Szlachetnemu Prorokowi. Wysłannik Allaha kazał zebrać pozostałe u nich resztki jedzenia na skórzanym obrusie. Z trudem wypełniły one mały garnek. Przywódca światów (sallallahu alejhi we sellem) odnowił Swoją ablucję i odprawił dwa rekaty modlitwy salat. Otworzył Swoje Błogosławione ręce i pomodlił się, żeby jedzenie było obfite. Następnie rozkazał Swoim Towarzyszom przynieść swoje naczynia. Napełniono je tak, że w wielkiej armii nie zostało ani jedno puste naczynie. Ponadto zobaczono, że choć wszyscy mudżahidzi najedli się do syta, jedzenia na obrusie w ogóle nie ubyło.

„Inszaallah jutro przed południem dotrzecie do źródła Tebuk. Dopóki nie przyjdę, nie wyciągajcie ręki do tej wody”. Hadis-i szerif