ZALETY SZLACHETNEGO PROROKA

Istnieją setki książek, które opisują zalety (fazilet) Muhammeda (alejhisselam). Zaleta oznacza tutaj wyższość, przewagę. Poniżej podano niektóre z nich: 1- Spośród wszystkich stworzeń jako pierwsze zostały stworzone Nur i dusza Muhammeda (alejhisselam). 2- Allah Najwyższy zapisał Jego imię na Arszu, w Rajach i na siedmiu niebiosach. 3- Na płatkach róży, która rośnie w Indiach, widnieje napis: „La ilahe illallah Muhammedun Resulullah” (‚Nie ma boga oprócz Allaha Najwyższego, a Muhammed (alejhisselam) jest Jego Wysłannikiem’). 4- Na rybie złowionej w rzece w pobliżu miasta Basra widniał po prawej stronie napis „Allah”, a po lewej „Muhammed”. Podobnych zdarzeń jest wiele. Na dwusetnej stronie książki A History of Fishes, wydanej w Londynie w 1975 roku, znajduje się zdjęcie ryby, na której ogonie literami Świętego Koranu napisane jest „Szanullah”. W podanych informacjach powiedziano, że po drugiej stronie ogona napisane jest „La ilahe illallah”. Takich przykładów jest bardzo wiele. 5- Istnieją aniołowie, których jedynym obowiązkiem jest wymawianie imienia Muhammeda (alejhisselam). 6- Powodem rozkazu, by aniołowie oddali pokłon (sedżde) Ademowi (alejhisselam), było to, że nosił on na czole Nur Muhammeda (alejhisselam). 7- Allah Najwyższy powiadomił każdego proroka, że przyjdzie Muhammed (alejhisselam), i nakazał im polecić swoim wspólnotom (ummet), by w Niego uwierzyły, jeśli dożyją Jego czasów. 8- Gdy miał przyjść na świat, ukazało się wiele wielkich znaków. Są one opisane w książkach historycznych i w książkach mewlid (opisujących narodziny najlepszego z ludzi oraz to, co działo się przed nimi, w ich trakcie i po nich). 9- Gdy przyszedł na świat, widziano, że ma już przeciętą pępowinę i jest obrzezany. 10- Gdy przyszedł na świat, szatani nie mogli już wznosić się do nieba i wykradać wiadomości od aniołów. 11- Gdy przyszedł na świat, wszystkie bożki i czczone posągi na ziemi przewróciły się na twarz. 12- Jego kołyskę kołysali aniołowie. 13- Gdy był w kołysce, rozmawiał z księżycem na niebie. Księżyc przesuwał się w tę stronę, którą wskazał Błogosławionym palcem. 14- Zaczął mówić, gdy był jeszcze w kołysce. 15- Gdy jako dziecko przebywał na otwartej przestrzeni, nad Jego Błogosławioną głową przesuwał się wraz z Nim obłok, który dawał Mu cień. Trwało to aż do rozpoczęcia się Jego proroctwa. 16- Każdy prorok miał pieczęć proroctwa na prawej ręce. Muhammed (alejhisselam) miał ją pośrodku Swoich Błogosławionych pleców, blisko lewej łopatki, na wysokości serca. Gdy Dżebrail (alejhisselam) obmył Jego serce i zamknął Jego pierś, zapieczętował Mu plecy pieczęcią, którą przyniósł z Raju.

17- Widział to, co było za Nim, tak samo jak to, co było przed Nim.

18- Widział w ciemności tak samo jak w świetle. 19- Jego ślina czyniła gorzką wodę słodką, leczyła chorych, a niemowlętom służyła za pokarm jak mleko. 20- Gdy Jego Błogosławione oczy spały, Jego Błogosławione serce czuwało. (Było to wspólne dla wszystkich proroków (alejhimussalewatu wetteslimat).) 21- Przez całe Swoje życie ani razu nie ziewnął (tak samo było u wszystkich proroków). 22- Jego Błogosławiony pot pachniał pięknie jak róże. Pewien biedak przyszedł do Niego i poprosił o pomoc przy weselu córki. Szlachetny Prorok nie miał w tej chwili nic, co mógłby mu dać. Wlał trochę Swojego potu do małej buteleczki i dał ją temu człowiekowi. Za każdym razem, gdy dziewczyna smarowała nim trochę twarz i głowę, jej dom pachniał piżmem. Jej dom stał się znany jako „pachnący dom”. 23- Choć był średniego wzrostu, gdy stał obok wysokich ludzi, wyglądał na wyższego od nich. 24- Gdy szedł w świetle słońca lub księżyca, nie rzucał cienia na ziemię. 25- Na Jego ciele i ubraniu nigdy nie siadały muchy, komary ani inne owady. 26- Jego ubrania nigdy się nie brudziły, bez względu na to, jak długo je nosił. 27- Za każdym razem, gdy szedł, szli za Nim aniołowie. Dlatego puszczał Swoich Towarzyszy przodem, mówiąc: „Zostawcie miejsce za Mną dla aniołów”.1 28- Gdy nastąpił na kamień, zostawał na nim ślad stopy. Natomiast gdy szedł po piasku, nie zostawiał żadnego śladu. Gdy załatwiał potrzebę naturalną, ziemia się rozstępowała i to pochłaniała. (Tak samo było u wszystkich innych proroków.) 29- Spośród wszystkich ludzi i aniołów Jemu dano najwięcej wiedzy. Chociaż był ummi, to znaczy niczego się od nikogo nie nauczył, Allah Najwyższy powiadomił Go o wszystkim. Tak jak Adema (alejhisselam) powiadomiono o nazwach wszystkich rzeczy, tak i Jego powiadomiono o nazwach i o wiedzy o wszystkim. 30- Powiadomiono Go o imionach i postaciach wszystkich ludzi z Jego wspólnoty oraz o wszystkim, co miało (i ma) się między nimi wydarzyć. 31- Jego akl (rozum) przewyższał rozum wszystkich innych ludzi. 32- Został obdarzony wszystkimi pięknymi cechami i zwyczajami, jakie może posiadać człowiek. Gdy wielkiego poetę Omara Ibn-ul-Farida zapytano, dlaczego nigdy nie napisał wiersza na cześć Wysłannika Allaha, odpowiedział: „Zrozumiałem, że nie starczy mi siły, by Go wychwalić. Nie potrafię znaleźć słów, by Go wychwalić”.

„Nie zgodzę się, by choć jeden (jedyny) z Mojej wspólnoty pozostał w Piekle”. Hadis-i szerif

33- W wyznaniu wiary (Kelime-i szehadet – zdaniu, które zaczyna się od słów „Eszhedu…”), w ezanie (wezwaniu do modlitwy salat), w ikamecie (słowach wypowiadanych na stojąco przed rozpoczęciem jednej z pięciu codziennych modlitw fard), w (przepisanej modlitwie recytowanej w) teszehhud (pozycji siedzącej) w modlitwie salat, w wielu dua, w niektórych ibadetach i chutbach, w udzielaniu rad, (w modlitwach wypowiadanych) w chwilach trudności i zmartwień, w grobie, w Mahszer (miejscu Sądu), w Raju i w języku wszystkich stworzeń Allah Najwyższy umieścił Jego imię obok Swojego imienia. 34- Najwyższą z Jego zalet jest to, że jest On Habibullah (Ulubieńcem Allaha Najwyższego). Allah Najwyższy uczynił Go Swoim ukochanym i przyjacielem. Kocha Go bardziej niż każdego człowieka i każdego anioła. Allah Najwyższy oznajmił w hadis-i kudsi: „Tak jak uczyniłem Ibrahima Halilem (przyjacielem dla Siebie), tak Ciebie uczyniłem Habibem dla Siebie”.

35- Piąty święty ajet Sury Duha, podany w tym znaczeniu: «Dam Ci wszystko, czego zapragniesz, aż będziesz zadowolony (aż powiesz: ‚Dość’)»,2 zapowiada, że Allah Najwyższy obdarzy Swojego Proroka (sallallahu alejhi we sellem) wszelką wiedzą i wszelkimi zaletami, prawami islamu, pomocą przeciwko Jego wrogom i przewagą nad nimi, podbojami i zwycięstwami, które odniesie Jego wspólnota, oraz w Dniu Sądu Ostatecznego wszelkiego rodzaju orędownictwem i tedżelli (przejawami łaski). Gdy został zesłany ten święty ajet, Błogosławiony Wysłannik spojrzał na Dżebraila (alejhisselam) i powiedział: „Nie zgodzę się, by choć jeden (jedyny) z Mojej wspólnoty pozostał w Piekle”. 36- W Świętym Koranie Allah Najwyższy zwraca się do każdego proroka po imieniu. Natomiast do Muhammeda (alejhisselam) zwraca się słowami: „O Mój Wysłanniku! O Mój Proroku!”. 37- Mówił wszystkimi dialektami języka arabskiego, a Jego mowa była bardzo jasna i łatwa do zrozumienia. Przybywali do Niego ludzie z różnych stron, a On odpowiadał im w ich własnym dialekcie. Słuchający byli pełni podziwu. Mówił: „Allah Najwyższy wychował Mnie najpiękniej”.3

38- Niewieloma słowami wyrażał wiele. Ponad sto tysięcy Jego hadis-i szerif pokazuje, że był „Dżewami-ul-kelim” (Tym, który niewieloma słowami wyraża bardzo wiele).

Według niektórych uczonych Muhammed (alejhisselam) przekazał cztery fundamenty islamu w czterech hadis-i szerif, którymi są:

- „Czyny ocenia się według intencji (z jaką się ich dokonuje)”.4

- „To, co halal (dozwolone), jest jasne, i to, co haram (zakazane), jest jasne”.5

- „Powód powinien przedstawić świadków, a pozwany powinien złożyć przysięgę”.6 oraz

- „Dopóki człowiek nie będzie życzył swojemu bratu muzułmaninowi tego, czego życzy samemu sobie, jego iman nie będzie doskonały”.7 Pierwszy z tych czterech hadis-i szerif jest fundamentem wiedzy o ibadecie (oddawaniu czci), drugi – o muamelat (handlu i umowach, na przykład o kupnie i sprzedaży, najmie, współwłasności itp.), trzeci – o sądownictwie i rządzeniu, a czwarty – o edeb (dobrym zachowaniu) i etyce (ahlak).8

39- Muhammed (alejhisselam) był chroniony i bezgrzeszny (masum). Nigdy nie popełnił żadnego grzechu, ani świadomie, ani nieświadomie, ani wielkiego, ani małego, ani przed czterdziestym rokiem życia, ani później. Nigdy nie zauważono u Niego żadnego niewłaściwego zachowania. 40- Muzułmanom nakazano pozdrawiać Muhammeda (alejhisselam) selamem, gdy siedzą w modlitwie salat, wypowiadając słowa: „Esselamu alejke ejjuhennebijju we rahmetullahi”. Nie jest dozwolone pozdrawianie w modlitwie salat innego proroka czy aniołów. 41- W hadis-i kudsi oznajmiono: „Gdyby nie Ty, nie stworzyłbym niczego!”.9

42- Inni prorocy sami odpowiadali na oszczerstwa niewierzących. Natomiast na oszczerstwa rzucane na Muhammeda (alejhisselam) odpowiadał Sam Allah Najwyższy i Go bronił. 43- Wspólnota Muhammeda (alejhisselam) jest liczniejsza niż wspólnoty wszystkich innych proroków razem wzięte. Jest wyższa i szlachetniejsza od innych wspólnot. W hadis-i szerif powiadomiono, że dwie trzecie z tych, którzy wejdą do Raju, będzie należeć do tej wspólnoty. 44- Sewab (nagroda), który zostanie dany Wysłannikowi Allaha, jest wielokrotnie większy od sewabu, który zostanie dany pozostałym prorokom.

Gdy człowiek wykona ibadet lub dobry uczynek, który Allah Najwyższy przyjmie, nie tylko ten człowiek, lecz także jego nauczyciel religii otrzyma tyle samo sewabu. Nauczyciel jego nauczyciela otrzyma cztery razy tyle, nauczyciel tamtego – osiem razy tyle, a jego nauczyciel – szesnaście razy tyle; w ten sposób każdy nauczyciel, aż do Wysłannika Allaha, otrzyma dwa razy więcej sewabu niż jego uczeń. Na przykład dwudziesty nauczyciel wstecz otrzyma pięćset dwadzieścia cztery tysiące dwieście osiemdziesiąt osiem (524 288) razy tyle sewabu. Muhammed (alejhisselam) otrzyma sewab za każdy pojedynczy uczynek każdego członka Swojej wspólnoty.

Jeśli według tego rachunku pomyśli się o sewabie, który zostanie dany Muhammedowi (alejhisselam) za każdy pojedynczy uczynek, to łącznej jego ilości nie zna nikt poza Allahem Najwyższym. (Uczeni islamscy) powiadomili, że Selef-i salihin (Towarzysze Proroka i inni wybitni muzułmanie pierwszego wieku islamu) są wyżsi i doskonalsi od tych, którzy przyszli po nich. Ze względu na ilość sewabu ta wyższość jest oczywista. 45- Zakazane (haram) zostało wołanie Go po imieniu, mówienie przy Nim podniesionym głosem, wołanie do Niego z daleka i wyprzedzanie Go na drodze. Wspólnoty innych proroków (alejhimussalewatu wetteslimat) wołały ich po imieniu. 46- Dżebraila (alejhisselam) widział w jego anielskiej postaci dwa razy. Żaden inny prorok nie widział Hazrat Dżebraila w jego prawdziwej postaci. 47- Dżebrail (alejhisselam) przychodził do Niego dwadzieścia cztery tysiące razy. Spośród innych proroków najczęściej przychodził do Musy (alejhisselam) – czterysta razy.

„Ten, kto jest wrogo nastawiony do Mojego Ehl-i Bejt, jest obłudnikiem (munafyk)”. Hadis-i szerif

48- Israfil (alejhisselam) również wiele razy przychodził do Muhammeda (alejhisselam). Natomiast do innych proroków (alejhimussalewatu wetteslimat) przychodził tylko Dżebrail (alejhisselam). 49- Dozwolone jest proszenie Allaha Najwyższego przez imię Muhammeda (alejhisselam) (zaklinanie Allaha Najwyższego na Niego). Nie jest to dozwolone na imię innego proroka czy anioła. 50- Po Muhammedzie (alejhisselam) zakazano (haram) innym poślubiać Jego Błogosławione żony (radyjallahu teala anhunna). W tym sensie oznajmiono, że są one matkami wierzących.

Żony innych proroków (alejhimussalewatu wetteslimat) albo im szkodziły, albo przynajmniej nie przynosiły im pożytku. Natomiast Błogosławione żony Muhammeda (alejhisselam) (radyjallahu teala anhunna) pomagały Mu w sprawach tego świata i życia po śmierci, cierpliwie znosiły ubóstwo, okazywały wdzięczność i wiele służyły rozpowszechnianiu islamu. 51- Pokrewieństwo przez krew lub przez nikah (umowę małżeńską przepisaną przez islam) nie przyniesie żadnej korzyści w Dniu Sądu Ostatecznego. Wyjątkiem są krewni Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem). 52- Noszenie Błogosławionego imienia Wysłannika Allaha jest pożyteczne na tym świecie i w życiu po śmierci. Prawdziwi wierzący, którzy noszą Jego Błogosławione imię, nie wejdą do Piekła. 53- Każde Jego słowo i każdy Jego czyn są słuszne. Każdy Jego idżtihad (osąd) zostaje potwierdzony przez Allaha Najwyższego jako słuszny. 54- Kochanie Go jest obowiązkiem (fard) każdego. Powiedział: „Kto kocha Allaha Najwyższego, kocha Mnie”. Oznaką kochania Go jest postępowanie zgodnie z Jego religią, Jego drogą, Jego Sunną i Jego etyką. W Świętym Koranie nakazano Mu powiedzieć: „Jeśli pójdziecie za Mną, Allah Najwyższy będzie was kochał”.

55- Kochanie Jego Ehl-i Bejt jest wadżib (bliskie fard). Powiedział: „Ten, kto jest wrogo nastawiony do Mojego Ehl-i Bejt, jest obłudnikiem (munafyk)”. Jego Ehl-i Bejt to ci spośród Jego krewnych, którym zakazane (haram) jest przyjmowanie (obowiązkowej jałmużny islamu zwanej) zekat. Są to Jego żony oraz wierzący pochodzący od Jego przodka Haszima, to znaczy potomkowie Aliego, Ukajla, Dżafera Tajjara i Abbasa.

56- Kochanie wszystkich Jego Towarzyszy jest wadżib. Powiedział: „Nie bądźcie po Mnie wrogo nastawieni do Moich Towarzyszy! Kto ich kocha, ten Mnie kocha. Kto jest im wrogiem, ten jest Moim wrogiem. Kto sprawił im ból, ten Mi go sprawił. A ten, kto Mi sprawił ból, sprawił ból Allahowi Najwyższemu. Allah Najwyższy ukarze tego, kto sprawił Mu ból”.

57- Allah Najwyższy stworzył dla Muhammeda (alejhisselam) czterech pomocników, dwóch w niebie i dwóch na ziemi. Są nimi: Dżebrail, Mikail, Ebu Bekr i Omar (radyjallahu teala anhum edżmain).10 58- Każdy, kto umrze po osiągnięciu dojrzałości, mężczyzna czy kobieta, będzie w grobie pytany o Muhammeda (alejhisselam). Po pytaniu: „Kto jest twoim Panem?” padnie pytanie: „Kto jest twoim Prorokiem?”. 59- Czytanie hadis-i szerif Muhammeda (alejhisselam) jest ibadetem (aktem czci). Czytający zyska sewab.

Przy czytaniu hadis-i szerif mustehab jest dokonać ablucji, założyć czyste ubranie, użyć pachnidła, położyć książkę z hadis-i szerif na czymś wysokim (wyżej niż pępek); czytający nie powinien przy tym wstawać przed tymi, którzy wchodzą, a słuchający nie powinni rozmawiać ze sobą. Twarze tych, którzy stale czytają hadis-i szerif, stają się promienne, jasne i piękne. Tego samego dobrego zachowania (zwanego edeb) trzeba przestrzegać także podczas czytania (lub recytowania) Świętego Koranu. 60- Aby zabrać Jego Błogosławioną duszę, Azrail (alejhisselam) przyszedł w ludzkiej postaci i poprosił o pozwolenie na wejście. 61- W Swoim grobie żyje życiem, którego nie znamy. W Swoim grobie recytuje Święty Koran i odprawia modlitwę salat. (Tak jest u wszystkich proroków.) 62- Aniołowie słyszą muzułmanów na całym świecie, którzy recytują salewat dla Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem), przychodzą do Jego grobu i Mu o tym donoszą. Każdego dnia Jego grób odwiedzają tysiące aniołów. 63- Ziemia w Jego Błogosławionym grobie jest cenniejsza od każdego innego miejsca, nawet od Kaaby i od Rajów. 64- Każdego ranka i każdego wieczoru pokazuje się Mu uczynki i ibadety, których dokonała Jego wspólnota. Widzi tych, którzy ich dokonują, i prosi Allaha Najwyższego o przebaczenie dla tych, którzy zgrzeszyli. 65- Odwiedzanie Jego grobu jest mustehab także dla kobiet. Inne groby kobietom wolno odwiedzać tylko wtedy, gdy nikogo tam nie ma, i w stroju stosownym dla muzułmanki. 66- Zarówno za Jego życia, jak i po śmierci Szlachetnego Proroka, Allah Najwyższy przyjmuje dua tych, którzy dokonują tewessul przez Niego, to znaczy proszą przez wzgląd na Niego i przez szacunek dla Niego, w każdym miejscu i w każdym czasie.

Pewnego dnia pewien wieśniak przyszedł do Jego Błogosławionego grobu i modlił się: „O mój Panie! Nakazałeś wyzwalać niewolników. To jest Twój Prorok, a ja jestem jednym z Twoich niewolników. Przez wzgląd na Twojego Proroka wyzwól mnie od ognia Piekła!”. Wtedy usłyszano głos: „O Mój niewolniku! Dlaczego prosiłeś tylko o to, abyś ty sam został wyzwolony? Dlaczego nie prosiłeś o wyzwolenie wszystkich Moich niewolników? Idź już! Wyzwoliłem cię od Piekła”.

Hatim-i Esam Belhi, jeden z najsłynniejszych ewlija, stanął przy grobie Wysłannika Allaha i modlił się: „O mój Panie! Odwiedziłem grób Twojego Proroka. Nie odsyłaj mnie z pustymi rękami!”. Wtedy usłyszano głos: „O Mój sługo! Przyjąłem twoje odwiedziny przy grobie Mojego Ulubieńca. Przebaczyłem tobie i tym, którzy odwiedzili go razem z tobą”.

Imam Ahmed Kastalani (rahmetullahi alejh) opowiada: „Przez kilka lat cierpiałem na pewną chorobę. Lekarze nie potrafili znaleźć na nią lekarstwa. Pewnej nocy w Mekce gorąco błagałem Wysłannika Allaha. Tej nocy zobaczyłem we śnie człowieka, który trzymał w ręku kartkę. Przeczytałem na niej: »Za pozwoleniem Wysłannika Allaha zapisano tu lekarstwo na chorobę Ahmeda Kastalaniego«. Gdy się obudziłem, choroby już nie było”. Kastalani opowiada dalej: „Pewna biedna dziewczyna zachorowała na epilepsję. Gorąco błagałem Wysłannika Allaha, by wyzdrowiała. We śnie pewien człowiek przyprowadził do mnie dżinna, który sprawił, że dziewczyna zachorowała, i powiedział: »Przysłał ci go Wysłannik Allaha«. Rozgniewałem się na dżinna i nakrzyczałem na niego. Przysiągł mi, że już nigdy nie skrzywdzi dziewczyny, i wtedy się obudziłem. Wkrótce potem dowiedziałem się, że dziewczyna wyzdrowiała z epilepsji”.

67- W Dniu Sądu Ostatecznego Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) pierwszy powstanie z grobu. Będzie ubrany w rajskie szaty. Na miejsce zgromadzenia (zwane Mahszer) uda się na (rajskim wierzchowcu zwanym) Buraq, trzymając w ręku chorągiew „Liwa-ul-hamd”. Prorocy i wszyscy ludzie będą stali pod tą chorągwią. Wszyscy bardzo się znużą tysiącletnim oczekiwaniem. Ludzie będą po kolei chodzić do proroków Adema, Nuha, Ibrahima, Musy i Isy (alejhimusselam) i prosić ich o orędownictwo, aby rozpoczął się rozrachunek. Każdy z nich, przepraszając, powie, że wstydzi się Allaha Najwyższego i boi się Go, i będzie się wzbraniał przed orędownictwem. W końcu przyjdą do Wysłannika Allaha i będą Go błagać. On dokona sedżde i będzie się modlił, a Jego orędownictwo zostanie przyjęte. Najpierw zostanie rozliczona Jego wspólnota; oni pierwsi przejdą przez most Syrat i pierwsi wejdą do Raju. Gdziekolwiek pójdą, napełnią to miejsce Nurem.

Gdy przez most Syrat będzie przechodziła Hazrat Fatyma (radyjallahu anha), rozlegnie się głos: „Niech wszyscy zamkną oczy! Przechodzi córka Muhammeda (alejhisselam)”.

68- Stopień, który Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) będzie miał w Raju, nazywa się Wesile. Jest to najwyższy stopień w Raju. Tam znajduje się korzeń drzewa Sidret-ul-munteha, którego gałęzie docierają do każdego w Raju. Dary dla mieszkańców Raju będą do nich docierały przez te gałęzie.

69- W ezanie wygłaszanym w czasach Adema (alejhisselam) wymieniano również imię Muhammeda (alejhisselam).

70- W Tewracie, Indżilu i Zeburze opisano pięknymi przymiotami i wychwalono Muhammeda (alejhisselam), Jego czterech kalifów (Ebu Bekra, Omara, Osmana i Aliego), Jego Towarzyszy i niektórych z Jego wspólnoty. Allah Najwyższy wyprowadził słowo „Muhammed” ze Swojego imienia „Mahmud” i nadał je jako imię Swojemu Ulubieńcowi. Allah Najwyższy dał także Swojemu Ulubieńcowi Swoje imiona „Rauf” i „Rahim”. 71- Raz, gdy miał trzy lata, ponownie, gdy jako czterdziestolatek został powiadomiony o Swoim proroctwie, i jeszcze raz, gdy jako pięćdziesięciodwulatek został wyniesiony do nieba w noc Miradżu, aniołowie otworzyli Jego pierś. Wyjęli Jego serce i obmyli je rajską wodą w naczyniu, które przynieśli z Raju. 72- Gołym okiem zobaczył siedem gwiazd w gromadzie gwiazd zwanej Surejja (Plejady), przy gwiazdozbiorze Byka, i podał ich liczbę. Tę gromadę gwiazd nazywa się też Siedmioma Siostrami. 73- Niektórzy pili Jego krew po hidżame (upuszczaniu krwi przez bańki). Oznajmił: „Ogień Piekła go nie spali”. 74- Jednym z Jego największych cudów jest to, że został wyniesiony w tym, co nazywa się Miradżem. Na rajskim wierzchowcu zwanym Buraq został przeniesiony z Mekki do Kudsu (Jerozolimy), a stamtąd do niebios i do Arszu. Tam pokazano Mu cudowne rzeczy. Widział Allaha Najwyższego Swoimi własnymi oczami, ale w sposób, który wykracza poza ludzką wiedzę. (Stało się to poza światem materialnym, to znaczy w świecie ahiret.) W jednej chwili został z powrotem przeniesiony do domu. Żaden inny prorok nie został obdarzony cudem Miradżu.

75- Jego wspólnocie nakazano (fard) recytować dla Niego salat i selam raz w życiu. Allah Najwyższy i aniołowie także nieustannie zsyłają na Niego salat i selam.

„Pragnę być prorokiem jako sługa”. Hadis-i szerif

76- Jego Błogosławione serce zawsze było przy Allahu Najwyższym: w nocy, zarówno gdy spał, jak i gdy czuwał, gdy był wśród wielu ludzi i gdy był sam, w domu i w podróży, na wojnie, gdy płakał i gdy się śmiał. Bywały chwile, gdy był wyłącznie z Allahem Najwyższym.

Aby móc wypełniać Swoje obowiązki na świecie i zwrócić Swoje Błogosławione serce z powrotem ku światu ludzi, przychodził do Swojej żony Aisze (radyjallahu anha) i mówił: „O Aisze! Porozmawiaj ze Mną trochę (abym doszedł do siebie)”. Potem wychodził do Swoich Towarzyszy, aby udzielać im rad i ich prowadzić. Po odprawieniu w domu sunny porannej modlitwy salat (tej części, która nie jest obowiązkowa, lecz którą muzułmanie odprawiają, by iść za Prorokiem) i krótkiej rozmowie z Hazrat Aisze szedł do mesdżidu, aby poprowadzić Swoich Towarzyszy w części fard (dwóch obowiązkowych rekatach porannej modlitwy). Ten stan należy do hasais-i pejgamberi (cech właściwych wyłącznie Hazrat Muhammedowi). Gdyby wyszedł, nie porozmawiawszy z Aisze (radyjallahu anha), nikt nie mógłby spojrzeć Mu w twarz z powodu boskich tedżelli (przejawów) i Nuru na Jego twarzy. 77- Nie pragnął stanowiska ani władzy królewskiej, lecz pragnął proroctwa i ubóstwa. Pewnego ranka, rozmawiając z Dżebrailem (alejhisselam), powiedział, że tej nocy nie mieli w domu ani kęsa jedzenia. W tej samej chwili przybył Israfil (alejhisselam) i powiedział: „Allah Najwyższy usłyszał, co powiedziałeś, i przysłał mnie. Jeśli zechcesz, każdy kamień, którego dotkniesz ręką, zamieni się w złoto, srebro lub szmaragd. Jeśli zechcesz, możesz być prorokiem jako król”. Wysłannik Allaha powiedział trzy razy: „Pragnę być prorokiem jako sługa”.

78- Inni prorocy (alejhimussalewatu wetteslimat) byli prorokami w określonym czasie i w określonych krajach. Natomiast Muhammed (alejhisselam) został posłany jako Prorok do wszystkich ludzi i dżinnów na ziemi aż do Końca Świata. Niektórzy uczeni mówią, że jest On Prorokiem także aniołów, zwierząt, roślin i rzeczy nieożywionych, krótko mówiąc – wszystkich stworzeń.

79- Jego miłosierdzie i dobrodziejstwo obejmują wszystkie istoty. Jego dobrodziejstwo dla wierzących jest oczywiste. Niewierzący, którzy żyli w czasach innych proroków (alejhimussalewatu wetteslimat), byli karani jeszcze na tym świecie i zostali zgładzeni. Ci, którzy nie uwierzyli w Muhammeda (alejhisselam), nie zostali ukarani na tym świecie. Pewnego dnia zapytał Dżebraila (alejhisselam): „Allah Najwyższy oznajmił, że zostałem posłany jako miłosierdzie dla światów. Czy i tobie przypadła w udziale cząstka Mojego miłosierdzia?”. Dżebrail odpowiedział: „Wobec wielkości i grozy Allaha Najwyższego zawsze żyłem w strachu, jaki będzie mój koniec. Gdy przyniosłem Ci ajety (20. i 21. ajet Sury Tekwir), które oznajmiają, że jestem godny zaufania, dzięki tej pochwale uwolniłem się od tego strasznego strachu i poczułem się bezpieczny. Czy może być większe miłosierdzie niż to?”. 80- Allah Najwyższy chciał, aby Muhammed (alejhisselam) był w pełni zadowolony. (Jak powiedzieliśmy przy trzydziestej piątej zalecie, Allah Najwyższy da Mu to, czego pragnie, aż będzie zadowolony. Zostało to oznajmione w Surze Duha.)

81- Jak napisano w książce el-Mewahibu’l-Ledunijje, bardzo znany jest hadis-i szerif, który głosi: „Prosiłem Mojego Pana, aby Moja wspólnota nie zjednoczyła się w zgodzie co do dalalet (błędnej nauki, zejścia z prostej drogi). Przyjął to”.

W innym hadis-i szerif powiedział: „Allah Najwyższy uchronił was przed trzema rzeczami. Po pierwsze, uchronił was przed zjednoczeniem się w zgodzie co do dalalet. Po drugie: ten, kto umrze na chorobę zakaźną, otrzyma tyle samo sewabu co szehid. Po trzecie: jeśli dwóch salih (pobożnych) muzułmanów zaświadczy, że jakiś muzułmanin jest dobry, ten muzułmanin wejdzie do Raju”.

Także w hadis-i szerif powiedział: „Różnica zdań wśród Moich Towarzyszy jest dla was miłosierdziem” oraz „Różnica zdań w Mojej wspólnocie (to, że w sprawach ibadetów i czynów dzieli się ona na mezheby) jest miłosierdziem”. Gdy Jego wspólnota stara się znaleźć prawdę i to, co słuszne, powstają między nimi różnice zdań. A to staranie staje się przyczyną miłosierdzia (Allaha Najwyższego). Ten hadis-i szerif odrzucały dwa rodzaje ludzi: jednego nazywa się „madżin”, a drugiego „mulhid”. Madżin to oszust, który używa religii jako narzędzia do ziemskiego zysku. Natomiast mulhid to zbłąkany człowiek, który stał się niewierzącym, nadając świętym ajetom znaczenia zgodne ze swoimi ziemskimi interesami. Jahja bin Sa’id mówi, że uczeni islamu ułatwiają sprawy. O jednej i tej samej sprawie jeden powiedział, że jest halal (dozwolona), a inny, że jest haram (zakazana). To, co uznali za halal dla ludzi pobożnych, uznali za haram w czasach fitny (zepsucia i niepokoju). Jak pokazują powyższe hadis-i szerif, idżma-i ummet, to znaczy zgodność głęboko uczonych zwanych „mudżtehid”, należy do edille-i szer’ijje. Innymi słowy, jest jednym z czterech źródeł wiedzy religijnej. Cztery mezheby (którymi są Hanefi, Szafi’i, Maliki i Hanbeli) są prawdziwe i słuszne. Mezheby są miłosierdziem Allaha Najwyższego dla muzułmanów. 82- Błogosławione córki i żony Wysłannika Allaha (radyjallahu teala anhunna) są najwyższymi spośród kobiet świata. A wszyscy Jego Towarzysze są, po prorokach, najwyższymi spośród wszystkich ludzi. Jego miasta, najpierw Mekka, a potem Medyna, są najcenniejszymi miejscami na ziemi. Za jeden rekat modlitwy salat odprawionej w Jego Mesdżid-i szerif zapisuje się sewab tysiąca rekatów. Tak samo jest z innymi ibadetami.

Miejsce między Jego grobem a Jego minberem jest jednym z ogrodów Raju. Powiedział:

„Kto odwiedzi Mnie po Mojej śmierci, jest jak ten, kto odwiedził Mnie za Mojego życia. Wierzący, który umrze w jednym z (miejsc zwanych) Haremejn, zostanie w Dniu Sądu Ostatecznego wskrzeszony w bezpieczeństwie”. Dwa Błogosławione miasta, Mekkę i Medynę, nazywa się Haremejn. 83- Ród każdego człowieka trwa dzięki synom. Natomiast ród Muhammeda (alejhisselam) trwa dzięki Jego córce Fatymie. Zostało to oznajmione również w hadis-i szerif. 84- Każdy człowiek ma towarzysza spośród dżinnów. Ten szatan jest niewierzący. Zawsze szepcze do jego serca weswese (wątpliwości i złe podszepty) i próbuje odebrać mu iman (wiarę) oraz skłonić go do popełniania grzechów. Wysłannik Allaha (alejhisselam) doprowadził do wiary Swojego towarzysza spośród dżinnów.

85- Gdy zbliżała się chwila śmierci Wysłannika Allaha (sallallahu teala alejhi we sellem), przyszedł do Niego Dżebrail (alejhisselam), przekazał Mu selam (pozdrowienie) od Allaha Najwyższego i powiedział, że Allah pyta, jak się czuje. Powiadomił Go, że Jego śmierć jest bliska. Następnie przekazał Mu wiele radosnych wieści o Nim Samym i o Jego wspólnocie.

Całego świata nie wezmę za pył spod Twoich stóp, o Wysłanniku Allaha!
Siedmiu niebios nie wezmę za jeden Twój włos, o Wysłanniku Allaha!
Pragnieniem Syddyka jest być choćby jednym Twoim przeoczeniem, o Wysłanniku Allaha!
Tęsknotą Irfana jest być pyłem pod Twoimi stopami, o Wysłanniku Allaha!