ORĘDOWNICTWO (SZEFAAT) SZLACHETNEGO PROROKA

Najszlachetniejszy Wysłannik, nasz Szlachetny Prorok, w Dniu Sądu Ostatecznego będzie orędownikiem Swojej wspólnoty i uratuje ją od trudności i smutku. W jednym ze Swoich hadis-i szerif oznajmił: „Dano Mi wybór pomiędzy wejściem połowy Mojej wspólnoty do Raju a orędownictwem. Wybrałem orędownictwo, ponieważ ma ono większy zasięg. Nie myślcie, że jest ono tylko dla pobożnych; jest ono także dla grzeszników, którzy popadli w błędy…”.1

W jednym ze Swoich hadis-i szerif, przekazanym przez Hazrat Ebu Hurejrego, Szlachetny Prorok oznajmił: „Moje orędownictwo jest dla tego, kto wypowiada słowa szehady (kelime-i szehadet) »La ilahe illallah« z ihlasem (szczerze, dla Allaha), tak że serce potwierdza język”.2

W niektórych hadis-i szerif Szlachetny Prorok oznajmił:

„Z Mojej wspólnoty będę orędownikiem tych, którzy kochają Mój Ehl-i Bejt”. „Z Mojej wspólnoty będę orędownikiem tych, którzy popełnili wielkie grzechy”. „Mogę być orędownikiem wszystkich oprócz tych, którzy oczerniają Moich Towarzyszy”. „Z Mojej wspólnoty będę orędownikiem tych, którzy wyrządzają krzywdę własnemu nefs, i tych, którzy dają się zwieść swojemu nefs (zaciekłemu wrogowi Allaha Najwyższego; sile w człowieku, która chce mu zaszkodzić pod względem religijnym)”. „W Dniu Sądu Ostatecznego Ja pierwszy będę orędownikiem”.3

„Ten, kto nie wierzy w Moje orędownictwo, nie dostąpi go”.4

W Dniu Sądu Ostatecznego od grozy dmuchnięcia w „Sur” włosy jeżą się ze strachu, oczy nie wiedzą, gdzie patrzeć, a wierzący i niewierzący zostają zapędzeni do Mahszer na ostateczny sąd. Jest to męka, która jeszcze bardziej powiększa srogość Dnia Sądu Ostatecznego. W tym czasie ośmiu aniołów bierze Arsz na ramiona i go niesie. Każdy z tych aniołów jednym krokiem przemierza odległość dwudziestu tysięcy lat drogi na ziemi. Aniołowie i chmury wychwalają Allaha Najwyższego w sposób, którego rozum nie jest w stanie pojąć, aż Arsz-i a’la stanie w miejscu. W ten sposób Arsz-i a’la spocznie na białej ziemi, którą Allah Najwyższy dla niego stworzył. W tej chwili głowy pochylają się ze strachu przed karą Allaha Najwyższego, której nic nie jest w stanie wytrzymać. Wszystkie stworzenia, uwięzione i zdezorientowane w swojej udręce, szukają litości. W Mahszer stan ludzi bardzo się pogarsza. Ich trudy i męki rosną. Każdy z nich ma zawieszony na szyi majątek, którego tak kurczowo trzymał się na świecie. Tym, którzy nie dawali zekatu od wielbłądów, kładzie się na szyję wielbłąda. Ryczy on i staje się ciężki jak wielka góra. Tak samo jest z tymi, którzy nie dawali zekatu od bydła czy owiec. Ich krzyki są jak grzmoty.5 Tym, którzy nie dawali uszru, czyli zekatu od plonów, kładzie się na szyję worki z plonami. Kładzie się na nich worki z tym samym rodzajem plonów, od którego nie dawali zekatu na świecie. Jeśli była to pszenica, kładzie się na nich pszenicę; jeśli był to jęczmień – jęczmień. Pod tym ciężarem wołają: „Wa-wejla, wa-sebura!”. („Wejl” to słowo wyrażające mękę. Człowiek woła tak, gdy nie może znieść męki. Słowa „sebur” używa się w chwili zguby.) Tych, którzy na świecie nie dawali zekatu od złota, srebra, pieniędzy (papierowych) i innych towarów handlowych, nawiedza straszny wąż. Krzyczą i pytają: „Co to jest?”. Aniołowie odpowiadają: „To jest wasz majątek, od którego nie dawaliście na świecie zekatu”. O tym strasznym stanie powiadomiono w 180. ajecie Sury Ali Imran, podanym w tym znaczeniu: «To, czego skąpili na świecie, zostanie w Dniu Sądu Ostatecznego owinięte wokół ich szyi».

„Ten, kto nie wierzy w Moje orędownictwo, nie dostąpi go”. Hadis-i szerif

Z miejsc intymnych innej grupy wypływa ropa i wydzielina. Ich odrażający smród bardzo dokucza tym, którzy znajdują się wokół nich. Są to ci, którzy cudzołożyli (zina) i popełniali to, co haram. Inna grupa wisi na gałęziach drzew. Są to ci, którzy na świecie dopuszczali się sodomii.

Inna grupa ma języki wywieszone z ust aż na piersi. Są w tak odrażającym stanie, że ludzie nie chcą na nich patrzeć. Są to kłamcy i ci, którzy rzucali na innych oszczerstwa.

Jeszcze inna grupa ma brzuchy, które spuchły i są wielkie jak wysokie góry. Są to ci, którzy na świecie bez konieczności i bez stosowania dozwolonej formy handlu zwanej muamele brali i dawali majątek oraz pieniądze na procent. Grzechy tych, którzy popełniają taki haram, zostają ujawnione w najgorszy sposób. Strach ogarnia proroków i uczonych. Ewlija (umiłowani słudzy Allaha Najwyższego) i szehidzi głośno wołają ze strachu przed karą Allaha Najwyższego, tak trudną do zniesienia. Gdy są w tym stanie, otacza ich Nur o wiele silniejszy od światła słońca. Ludzie, którzy i tak nie mogą znieść żaru słońca, widząc to, zupełnie tracą rozeznanie. Pozostają w tym stanie przez tysiąc lat. Allah Najwyższy nic im nie mówi. Wtedy ludzie idą do pierwszego proroka, Adema (alejhisselam). Błagają go: „O Ademie (alejhisselam)! Ty jesteś czcigodnym i szlachetnym prorokiem. Allah Najwyższy cię stworzył i kazał aniołom oddać ci pokłon (sedżde). Tchnął w ciebie ze Swojego ducha (ruh). Bądź naszym orędownikiem, aby rozpoczął rozrachunek i abyśmy zostali osądzeni według tego, czego chce Allah Najwyższy, a każdy poszedł tam, dokąd On rozkaże. Niech Allah Najwyższy, który jest Władcą i Posiadaczem wszystkiego, uczyni ze Swoimi stworzeniami to, czego chce”.

Adem (alejhisselam) mówi: „Zjadłem owoc z drzewa, które Allah Najwyższy zakazał. Dlatego teraz wstydzę się przed Allahem Najwyższym. Wy jednak idźcie do Nuha”. Po tym naradzają się między sobą przez tysiąc lat. Potem idą do Nuha (alejhisselam) i błagają go: „Jesteśmy w stanie, którego nie można wytrzymać. Bądź naszym orędownikiem, aby nasza sprawa została szybko rozstrzygnięta i abyśmy uwolnili się od tej kary w Mahszer”. Nuh (alejhisselam) im odpowiada: „Pomodliłem się do Allaha Najwyższego. Z powodu tej dua utonęli wszyscy ludzie na ziemi. Dlatego wstydzę się przed Allahem Najwyższym. Wy jednak idźcie do Ibrahima (alejhisselam), który jest Halilullah. Allah Najwyższy oznajmił w ostatnim ajecie Sury Hadżdż, w tym znaczeniu: «Trzymajcie się religii waszego ojca Ibrahima (alejhisselam). Aby Prorok był dla was świadkiem, a wy byli świadkami dla ludzi, Allah Najwyższy nazwał was muzułmanami zarówno w dawniejszych księgach, jak i w Świętym Koranie». Może on będzie waszym orędownikiem”.

Tak jak poprzednio rozmawiają między sobą przez kolejne tysiąc lat. Potem przychodzą do Ibrahima (alejhisselam). Mówią: „O ojcze muzułmanów! Ty jesteś tym, którego Allah Najwyższy uczynił Swoim Halilem (przyjacielem). Bądź naszym orędownikiem, aby Allah Najwyższy wydał Swój wyrok wśród Swoich stworzeń”. Ibrahim (alejhisselam) im odpowiada: „Na świecie trzy razy wypowiedziałem słowa dwuznaczne (kinaje). Wypowiadając je, walczyłem na drodze religii. Teraz wstydzę się prosić Allaha Najwyższego w tym miejscu o pozwolenie na orędownictwo. Wy idźcie do Musy (alejhisselam), ponieważ Allah Najwyższy z nim rozmawiał i okazał mu Swoją duchową bliskość. On będzie waszym orędownikiem”. Potem znowu stoją przez tysiąc lat i radzą się nawzajem. Jednak teraz ich stan staje się bardzo ciężki. Miejsce Mahszer staje się bardzo ciasne. Potem przychodzą do Hazrat Musy (alejhisselam) i mówią mu: „O synu Imrana! Ty jesteś prorokiem, z którym Allah Najwyższy rozmawiał i któremu zesłał Tewrat. Bądź naszym orędownikiem, aby rozpoczął się rozrachunek! Stoimy tu bowiem już zbyt długo. W ścisku nogi depczą jedne po drugich”. Musa (alejhisselam) mówi do nich: „Prosiłem Allaha Najwyższego, aby ród Faraona przez całe lata był karany tym, czego nie znosił. Potem prosiłem, aby stali się przestrogą dla tych, którzy przyjdą po nich. Teraz wstydzę się być orędownikiem. Jednak Allah Najwyższy jest pełen miłosierdzia i przebaczenia. Idźcie do Isy (alejhisselam), ponieważ pod względem jakin (niewzruszonej pewności) jest on najprawdziwszym z Wysłanników, pod względem marifet (poznania Istoty [Zat] i Przymiotów Allaha Najwyższego) i zuhd (nieprzywiązywania serca do rzeczy doczesnych) najdoskonalszym, a pod względem hikmet (mądrości) najwyższym. On będzie waszym orędownikiem”. Aby uwolnić się od udręk Mahszeru, idą wtedy do Isy (alejhisselam). Mówią: „Ty jesteś duchem (ruh) i słowem Allaha Najwyższego. W 45. ajecie Sury Ali Imran Allah Najwyższy powiedział o tobie, w tym znaczeniu: «Jest on wedżih, to znaczy bardzo cenny (czcigodny i poważany), na tym świecie i w ahiret». Bądź naszym orędownikiem u twojego Pana!”.

Isa (alejhisselam) mówi: „Mój lud uznał mnie i moją matkę za bogów obok Allaha. Jak więc mogę być orędownikiem? Czcili też mnie; nazywali mnie synem, a Allaha Najwyższego ojcem. Lecz czy widzieliście wśród was kogoś, czyja sakiewka ma nienaruszoną pieczęć, a mimo to jest pusta? Czy można dosięgnąć pieniędzy, nie łamiąc pieczęci? Idźcie do Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem), który jest ostatnim i najwyższym z proroków. On bowiem zachował Swoją dua i Swoje orędownictwo dla Swojej wspólnoty. Jego lud wiele razy Go dręczył. Rozbili do krwi Jego Błogosławione czoło. Złamali Jego Błogosławiony ząb. Zarzucali Mu, że stracił rozum, choć ten wielki Prorok był Tym, z którego mieli największy powód do dumy, i najwyższym pod względem czci. Na ich nieznośne męczarnie i okrucieństwa odpowiadał świętym ajetem przytaczającym to, co Jusuf (alejhisselam) powiedział do swoich braci, w tym znaczeniu: «Dzisiaj nie będę was rozliczał z tego, co zrobiliście (nie będę wam wytykał waszych błędów). Niech Allah, który jest Erhamurrahimin (Najmiłosierniejszym z miłosiernych), wam przebaczy»”.6 Gdy Isa (alejhisselam) opowiada o zaletach naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem), wszyscy pragną jak najprędzej do Niego dotrzeć. Natychmiast przychodzą do minberu Muhammeda (alejhisselam). Mówią: „Ty jesteś Ulubieńcem Allaha Najwyższego (Habibullah). A ulubieniec jest najlepszym z pośredników. Bądź naszym orędownikiem! Poszliśmy bowiem do pierwszego proroka, Adema (alejhisselam). On posłał nas do Nuha (alejhisselam). Poszliśmy do Nuha (alejhisselam). On posłał nas do Ibrahima (alejhisselam). Poszliśmy do Ibrahima (alejhisselam); on posłał nas do Musy (alejhisselam). Poszliśmy do Musy (alejhisselam); on posłał nas do Isy (alejhisselam). Poszliśmy do Isy (alejhisselam); on posłał nas do Ciebie. O Wysłanniku Allaha (sallallahu alejhi we sellem)! Po Tobie nie mamy już dokąd pójść”.

«To, czego skąpili na świecie, zostanie w Dniu Sądu Ostatecznego owinięte wokół ich szyi». Ali Imran: 180

Nasz Szlachetny Prorok, Wysłannik Allaha (alejhisselam), mówi: „Jeśli Allah Najwyższy pozwoli i będzie zadowolony, będę orędownikiem”.

Dochodzi do Suradikat-i dżelal, to znaczy do zasłony dżelal (majestatu). Prosi Allaha Najwyższego o pozwolenie na orędownictwo. Pozwolenie zostaje Mu dane. Zasłony się unoszą. Wchodzi do Arsz-i a’la. Pada na twarz w sedżde. Pozostaje w sedżde przez tysiąc lat. Potem wychwala Allaha Najwyższego takim hamd, że nikt, odkąd stworzono świat, tak Allaha Najwyższego nie wychwalał. Niektórzy arifowie (ludzie mądrości) powiedzieli, że gdy Allah Najwyższy stworzył światy, wychwalał Sam Siebie właśnie takimi pochwałami. Allah Najwyższy mówi, w tym znaczeniu: „O Muhammedzie (alejhisselam), podnieś głowę z sedżde! Mów, a zostaniesz wysłuchany. (Cokolwiek powiesz, zostanie wysłuchane. O cokolwiek poprosisz, zostanie Ci dane.) Bądź orędownikiem, a Twoje orędownictwo zostanie przyjęte”. Wtedy Szlachetny Prorok (alejhisselam) mówi: „O mój Panie! Oddziel od siebie dobrych i złych spośród Twoich sług, ponieważ czekają już bardzo długo. Każdy z nich ze swoimi grzechami został zhańbiony i poniżony na placu Arasat”.

Rozlega się głos: „Tak, o Muhammedzie!”. Allah Najwyższy rozkazuje, aby przyniesiono Raj. Zostaje on przystrojony wszelkiego rodzaju ozdobami i przyniesiony na plac Arasat. Ma tak piękny zapach, że czuć go z odległości pięciuset lat drogi. To raduje serca i ożywia dusze. (Jednak niewierzący, odstępcy (murted), ci, którzy wyśmiewają się z muzułmanów, ci, którzy oszukują młodzież i kradną jej wiarę, oraz) ci, których czyny są złe i podłe, nie mogą poczuć zapachu Raju.

Aniołowie zakuwają Piekło w łańcuchy i przyprowadzają je na miejsce Mahszer. Piekło wrzeszczy i huczy, rozsiewa ogień i wypuszcza gęsty dym, od którego całe niebo staje się czarne jak węgiel. Jego hałas, huk i żar są nie do zniesienia. Wszystkim miękną kolana i osuwają się tam, gdzie stoją. Nawet prorocy i wysłannicy nie są w stanie utrzymać się na nogach. Hazrat Ibrahim, Hazrat Musa i Hazrat Isa obejmują Arsz-i a’la. Ibrahim (alejhisselam) zapomina o Ismailu (alejhisselam), którego chciał złożyć w ofierze. Musa (alejhisselam) zapomina o swoim bracie Harunie (alejhisselam). Isa (alejhisselam) zapomina o swojej matce Hazrat Merjem. Każdy z nich mówi: „O mój Panie! Dzisiaj nie proszę o nic poza własnym ocaleniem”.

Natomiast Hazrat Muhammed (alejhisselam) mówi: „O mój Panie! Obdarz Moją wspólnotę bezpieczeństwem i ocaleniem!”. Nikt tam nie jest w stanie tego wytrzymać. Allah Najwyższy bowiem o tym powiadomił, mówiąc w 28. ajecie Sury Dżasije, w tym znaczeniu: «Zobaczysz każdą wspólnotę klęczącą ze strachu przed Allahem Najwyższym. Każda z nich zostanie wezwana do księgi czynów, których dokonała na świecie».

Allah Najwyższy mówi w 8. ajecie Sury Mulk, w tym znaczeniu: «Ogień jakby miał rozpęknąć się na dwoje z wściekłości i gwałtowności».

Wtedy nasz Prorok (alejhisselam) występuje naprzód i powstrzymuje Piekło. Mówi: „Wróć z powrotem, wzgardzone i poniżone! Aż przyjdą do ciebie twoi mieszkańcy, gromada za gromadą”. Piekło mówi: „O Muhammedzie! Pozwól mi! Ty bowiem jesteś dla mnie zakazany (haram)”. Z Arszu rozlega się głos: „O Piekło! Wysłuchaj słów Muhammeda (alejhisselam) i bądź Mu posłuszne!”. Następnie nasz Szlachetny Prorok, Wysłannik Allaha (alejhisselam), odciąga Piekło i umieszcza je w miejscu po lewej stronie Arsz-i a’la. Ci, którzy są w miejscu Mahszer, przekazują sobie nawzajem radosną wieść o tym miłosiernym potraktowaniu i o orędownictwie Szlachetnego Proroka. Ich strach trochę słabnie. Ujawnia się znaczenie 107. świętego ajetu Sury Enbija: «Ciebie posłaliśmy jako miłosierdzie dla światów».7

Krótko mówiąc, nasz Szlachetny Prorok, Wysłannik Allaha (alejhisselam), będzie orędownikiem w pięciu miejscach.8

Po pierwsze, Swoim orędownictwem zwanym Makam Mahmud uratuje całą ludzkość od męki czekania w Mahszer.9

Po drugie, Swoim orędownictwem wprowadzi wielu ludzi do Raju bez rozrachunku. Po trzecie, wyprowadzi z Piekła wierzących (mu’min), którzy mają wiele grzechów. Po czwarte, wstawi się za tym, by do Raju weszli ci, którzy mają tyle samo dobrych uczynków co grzechów i czekają w miejscu zwanym „A’raf”. Po piąte, wstawi się za tym, by mieszkańcy Raju otrzymali wyższe stopnie.

Każdy z siedemdziesięciu tysięcy ludzi, których Swoim orędownictwem uratuje od rozrachunku, swoim orędownictwem wprowadzi do Raju bez rozrachunku kolejne siedemdziesiąt tysięcy.

ORĘDOWNICTWA, O WYSŁANNIKU ALLAHA!
Jestem w wielkiej potrzebie, przyszedłem do Ciebie,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Wiem, jaka jest moja wina,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Jestem grzesznikiem, moja twarz jest czarna,
może zostanę wrzucony w ogień,
tylko u Ciebie jest ratunek,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Miłość do Ciebie stoi ponad wszystkim,
Twoja wiedza przewyższa wiedzę wszystkich,
Tym, który Cię wychwala, jest Mewla,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Jakże człowiek może Cię wychwalić?
Tylko od Ciebie może przyjść dobro,
przyjdź nam z pomocą, błagamy!
Orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Bez Ciebie świat jest dla mnie więzieniem,
moje sprawy w nieładzie, mój stan jest zły,
tylko u Ciebie jest lekarstwo,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Rozsiałeś światło na ten świat,
niech będą z Tobą salat i selam,
dla każdego muzułmanina, zmarłego i żyjącego,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Zaiste, moich grzechów jest wiele,
jestem słaby i pełen braków,
lecz moja wiara jest prawdziwa,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Gdy Piekło zawrze i wyleje się z brzegów,
a nikt nie wie, co go czeka,
dla przyjaciela, który prowadzi dżihad,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Niech zasłona z moich oczu się uniesie,
Ty jesteś lekarstwem na każdy ból,
dla każdego, kto jest wierzący (mu’min),
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Na Twoją cześć powiedziano „Lewlake”,
i znów powiedziano „Atejnake”,
Ty jesteś szachem w „Erselnake”,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Dla tych, którzy szerzą naszą religię,
dla tych, którzy idą za Twoją Sunną,
dla tych, którzy oddają życie na Twojej drodze,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Dla najmniejszego z Twojej wspólnoty,
dla tych, którzy dziękują, i tych, którzy wspominają Allaha (zikr),
dla bogatego i dla biednego,
orędownictwa, o Wysłanniku Allaha!
Muhammed Hadimi (rahmetullahi alejh)

«Zobaczysz każdą wspólnotę klęczącą ze strachu przed Allahem Najwyższym. Każda z nich zostanie wezwana do księgi czynów, których dokonała na świecie». Dżasije: 28