رویداد بئر مَعونه
در ماه صفر همان سال، ابوبَراء عامر بن مالک، سرکردۀ بنی‌عامر در منطقۀ نجد عربستان، به مدینه آمد و به دیدار رسول اکرم صلی الله علیه وسلم، سرور ما، رسید. سرور ما، پیامبر، نیز اسلام را برایش بیان کرد و او را به مسلمان شدن فراخواند. ابوبراء مسلمان نشد، ولی گفت که اسلام دینی زیبا و شریف است. نیز خواست که چند تن از اصحاب کرام را برای گسترش اسلام در نجد به آن‌جا بفرستد. پیامبر محبوب ما فرمود: «از اهل نجد دربارۀ کسانی که می‌فرستم، ایمن نیستم!» عامر گفت: «من آنان را در پناه خود می‌گیرم؛ آن‌گاه کسی نمی‌تواند به آنان آسیبی برساند.»
سرور عالمیان این تعهد قطعی را پذیرفت و هیئتی هفتاد نفری از اصحاب صُفّه آماده کرد. اینان شب‌ها قرآن کریم می‌خواندند و همه حافظ قرآن بودند. به آنان «اصحاب قُرّاء» می‌گفتند. نام چند تن از آنان چنین است: عامر بن فُهَیره، عمرو بن ضَمری، عطیه بن عبدالله، انس بن معاویه، حکم بن کیسان، حارث بن صِمّه، کعب بن زید، مالک بن ثابت، منذر بن عمرو، رافع بن مَزیل، سعید بن حُزام، سُلَیم بن مِلحان، سُهَیل بن عامر، طُفَیل بن اسعد و عروه بن صَلت، رضی الله تعالی عنهم. به فرمان رسول الله به فرماندهی حضرت منذر بن عمرو به راه افتادند. رسول الله نیز نامه‌هایی نویسانید و برای سرکردگان بنی‌عمرو و بنی‌نجد فرستاد.
ابوبراء، که می‌خواست قبیله‌اش به شرف اسلام برسد، پیش از اصحاب صفه به راه افتاد، به قبیله‌اش آمد و سفارش کرد که هیئت را در پناه خود گرفته است و هیچ‌کس نباید به آنان دست بزند. همه جز برادرزاده‌اش عامر بن طفیل پذیرفتند که به آنان دست نزنند. عامر بن طفیل، برادرزادۀ ابوبراء، مردان سه قبیله را مسلح ساخت، سرکردگی‌شان را بر عهده گرفت و اصحاب کرامی را که به بئر معونه آمده بودند، محاصره کرد. صحابیان که از چهار سو در میان گرفته شده بودند، همه دست به شمشیر بردند و تا آخرین قطرۀ خون‌شان دلیرانه جنگیدند. جز دو تن، همه شربت شهادت نوشیدند. حضرت عمرو بن امیه را اسیر کردند و حضرت کعب بن زید را نیز مرده پنداشتند و رها کردند.
آخرین سخن این اصحاب مبارک که شهید شدند، این بود: «ای پروردگار من! اکنون جز تو کسی نیست که حال ما را به رسول الله خبر دهد. سلام ما را به او برسان!» در همان لحظه جبرئیل علیه السلام بسیار اندوهگین نزد سرور ما، پیامبر، آمد، سلام‌شان را رساند و گفت: «آنان به لقای الله تعالی رسیدند. الله تعالی از آنان راضی شد و آنان نیز از الله تعالی راضی شدند.»
پیامبر محبوب ما نیز پس از پاسخ «و علیه السلام» بسیار اندوهگین رو به اصحاب کرام کرد و با فرمودن «برادرانتان با مشرکان روبه‌رو شدند. مشرکان آنان را پاره‌پاره کردند و با نیزه‌ها سوراخ‌سوراخ ساختند…» ماجرا را خبر داد.
«آنان (شهیدان بئر معونه) به لقای الله تعالی رسیدند. الله تعالی از آنان راضی شد و آنان نیز از الله تعالی راضی شدند» حدیث شریف
رویداد بئر معونه
روح تو نقطه‌ای از نور خدا است، یا رسول الله؛
جمال تو حال‌افزا و دل‌گشاست، یا رسول الله.
طلوع وجود رحمت‌آثار تو ظلمت کفر را
زدود؛ اکنون همه با ایمان آشنایند، یا رسول الله.
در گلستان رسالت، تنها ذات گل‌بُن تو
نهال برترین خدایی است، یا رسول الله.
کرم کن، ای سرور، ای حجت شریف مولا!
فیض تو درمان درد نجیب است، یا رسول الله.
سلطان احمد سوم (نجیب)
در این رویداد، هنگامی که حضرت عامر بن فهیره با دشمن می‌جنگید، مردی به نام جَبّار نیزه‌اش را در پشت او فرو برده بود. در آن لحظه حضرت عامر گفته بود: «والله، جنت را به دست آوردم!» و در برابر چشمان جبار و دیگر مشرکان به سوی آسمان بالا برده شده بود. همه از این حال در شگفت شده بودند، ولی از میان آنان تنها جبار، که او را شهید کرده بود، مسلمان شد.
سرور ما، پیامبر، از رویدادهای رجیع و بئر معونه بسیار اندوهگین شد. یک ماه پس از هر نماز دعا کرد که قبیله‌هایی که این رویداد دردناک را پدید آورده بودند، به بلا گرفتار شوند. الله تعالی دعای رسولش را پذیرفت و آن قبیله‌ها را به خشک‌سالی و قحطی سختی گرفتار ساخت. سپس هفتصد تن از آنان با بیماری‌ای واگیر مردند.1
تو طبیب عالمیانی، و من دلی سخت بیمار دارم؛
به امید شفا یافتن، آن را نزد تو آورده‌ام.
بر پشتم کوهی از گناه است و رویم چون کاه زرد؛
امیدوارم؛ آن را این‌جا آورده‌ام تا زایل شود.
ای سرور عالمیان، عاشق و حیران توام؛
از جدایی تو شب و روز می‌گریم.
رحمت بزرگ تو آب حیات است و من تشنه‌ام؛
اگر قطره‌ای از آن نباشد، می‌میرم، جان می‌سپارم.
ستودن او به اخلاقش تلاشی بیهوده است؛
بیان کردنش با سخن از این هم دشوارتر است.
بخشاینده و کریم است و چنان سخاوتمند
که از آب مروارید، از سنگ گوهر و از خار گل می‌آید.
اگر خورشید نور می‌افشاند، از نورهای اوست؛
قطرۀ شبنم گل از روی گل‌گون او می‌آید.
وصف او از این نیز بلندتر است، اما
اگر بلندتر بگویم، بیگانگان انکار می‌کنند.
گنجاندن عالم در ذره‌ای ممکن است،
بیان کردنش با سخن از این هم دشوارتر است.
مولانا خالد بغدادی
«والله، جنت را به دست آوردم!» عامر بن فهیره (رضی الله عنه)
غزوۀ بنی‌نَضیر