دعای باران

در سال ششم هجرت قحطی هولناکی شد و حتی یک قطره از آسمان نبارید. ازاین‌رو بر زمین گیاهی نرویید و مردم و چارپایان به رنج گرسنگی افتادند. در یکی از روزهای جمعۀ ماه رمضان شریف، به پیامبر محبوب ما خواستۀ خود را چنین عرض کردند: «یا رسول الله! کاش دعا بفرمایید تا الله تعالی باران عطا کند!…» سرور ما، پیامبر، با اصحاب خود به صحرا رفت و بی‌اذان و بی‌اقامه دو رکعت نماز خواندند. سرور ما، پیامبر، ردای مبارک خود را وارونه کرد و تکبیر گفت. سپس دستان مبارک خود را چنان بالا برد که از میان آستین‌ها زیر بغل‌های مبارکش نمایان شد و به دعا آغاز کرد: «الهی! به ما باران عطا فرما!…» اصحاب کرام نیز می‌گفتند: «آمین! آمین!» در آن هنگام آسمان بسیار صاف بود و هیچ ابری نبود. در حالی که رسول اکرم دعا می‌کرد، بادی وزیدن گرفت و دیده شد که ابرها آسمان را پوشاندند. سپس بارانی نرم‌نرم آغاز شد. سرور عالمیان این بار چنین دعا کرد: «الهی! این باران را چون سیل از مشک فرو ریز و آن را برای ما خیر گردان!» در همان لحظه باران چون سیلابی که از مشک فرو ریزد، باریدن گرفت. بر جامه‌های سرور ما، پیامبر، و اصحاب کرام جای خشکی نماند. تا به خانه رسیدند، آب همه‌جا را تالاب ساخته بود و همه در آب فرو رفته راه می‌رفتند. باران ادامه داشت؛ آن روز، فردای آن… و فردایش… تا هنگام جمعۀ بعد. اصحاب کرام گفتند: «یا رسول الله! خانه‌های ما از آب باران رو به ویرانی نهاده و چارپایان ما رو به غرق شدن‌اند. کاش به درگاه الله تعالی دعا کنید تا باران بند آید!…» پیامبر محبوب ما لبخند زد و دستان مبارک خود را بالا برد و دعا کرد:

«ای پروردگار من! این باران را به کشتزارها، به جاهایی که درخت می‌روید و به دره‌ها بفرست!» در همان لحظه بارانی که یک هفته باریده بود، بند آمد و جاهایی که برای‌شان دعا شده بود، تر شدن گرفت.

عالم‌ها در نور غرق شد
شبی که محمد به دنیا آمد،
مؤمن از منافق جدا شد
شبی که محمد به دنیا آمد.
از آسمان بر زمین نور افشانده شد،
هفت‌تنان و چهل‌تنان پیوستند،
زبان راهب بند آمد
شبی که محمد به دنیا آمد.

«امروز (در غزوۀ غابه) بهترین سواران ما ابوقتاده و بهترین پیادگان ما سلمه بن اکوع است» حدیث شریف