واقعۀ لیلۀ تعریس
هنگام بازگشت از غزوۀ خیبر، در جایی به نام تعریس برای استراحت فرود آمدند. آن شب رسول الله حضرت بلال را فراخواند و فرمود: «ای بلال! امشب نخواب! صبح را بپا و ما را برای نماز بیدار کن.» سپس رسول الله همراه اصحاب به خواب رفتند. حضرت بلال مدتی نماز خواند. رو به سوی مشرق کرد و پشتش را به بار خود تکیه داد. در حالی که چشم‌به‌راه وقت نماز بود، خوابش برد. چنان خسته بودند که تا پرتو خورشید زمین را گرم نکرد و بر چهره‌هایشان نتابید، هیچ‌کس چشم نگشود. پیش از همه رسول الله بیدار شد. خلاصه، برخاستند و وضو گرفتند. حضرت بلال اقامه گفت و نماز بامداد را با جماعت قضا خواندند. چون نماز به پایان رسید، رسول الله (صلی الله علیه وسلم) فرمود: «هر کس نمازش را فراموش کند، همان لحظه که به یادش آمد، آن را ادا کند؛ زیرا حق تعالی فرموده است: ‹اَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْری (نماز را برای یاد کردن من و به یاد آوردن عظمت من برپا دار)›.»
بازگشت خورشید برای حضرت علی
رسول الله (صلی الله علیه وسلم) هنگام بازگشت از غزوۀ خیبر در صَهبا استراحت می‌کرد. سر مبارک خود را بر زانوی حضرت علی (رضی الله عنه) نهاده بود. در آن هنگام وحی آمدن گرفت. خورشید نیز بر کنارۀ افق بود. حضرت علی (رضی الله عنه) هنوز نماز دیگر را نخوانده بود. چون وحی به پایان رسید، خورشید غروب کرد. رسول الله (صلی الله علیه وسلم) چنین دعا کرد: «ای پروردگار من! اگر علی (رضی الله عنه) در جانب تو و رسول تو است، خورشید را بازگردان.» پس از آن‌که حضرت علی نماز را خواند، خورشید دوباره غروب کرد. اسماء بنت عُمَیس می‌گوید: «دیدم که خورشید با آن‌که غروب کرده بود، دوباره برآمد و زمین را روشن ساخت.»
غزوۀ وادی‌القری
این غزوه در ماه جمادی‌الآخره در وادی‌القری روی داد. یهودیان آن ناحیه چون شنیدند که رسول الله با سپاه اسلام به وادی‌القری آمده است، با یاری گروهی از مشرکان عرب آمادۀ جنگ شدند. از جاهای خود بیرون آمدند و صف جنگ آراستند. پیامبر علیه السلام نیز سپاه را به آرایش جنگی درآورد و پرچم را به یکی از اصحاب سپرد. کافران را به اسلام دعوت کرد و فرمود: «اگر ایمان آورید، جان‌ها و دارایی‌های خود را نجات می‌دهید.» آنان اندرز را نپذیرفتند. یکی از مشرکان به میدان آمد و هماورد طلبید. زبیر بن عوام (رضی الله عنه) او را کشت. دیگری در برابر حضرت علی آمد. حضرت امام آن کافر را در دم به آتش جهنم فرستاد. یکی دیگر آمد؛ او را نیز کشت. ابودُجانه (رضی الله عنه) نیز دو یهودی را کشت. آن روز پانزده کافر کشته شدند. چون شب فرارسید، هر کس به جایگاه خود رفت. بامداد، دو گروه باز شمشیرها را از نیام برکشیدند و آمادۀ جنگ شدند. چون خورشید به اندازۀ یک نیزه بالا آمد، ترس بر کافران افتاد و گریختند. مجاهدان نعمت و غنیمت بسیار به دست آوردند. یهودیان تیماء نیز از این سرانجام یهودیان وادی‌القری به هراس افتادند. برای نگهداری دارایی‌های خود، پرداخت جزیه را پذیرفتند و صلح بسته شد.
«دروازۀ قلعۀ خیبر را نه با نیروی جسمانی، بلکه با نیرویی روحانی برداشتم» حضرت علی (رضی الله عنه)
غزوۀ وادی‌القری