معجزه‌های سرور ما، پیامبر
گواهانی که آشکار می‌سازند پیامبر محبوب ما، محمد علیه السلام، پیامبر الله تعالی است، چندان بسیارند که به شمار نمی‌آیند. الله تعالی فرمود: «اگر تو نبودی، عالم را نمی‌آفریدم!»1 همان‌گونه که همۀ موجودات بر وجود و یگانگی الله تعالی دلالت می‌کنند، بر پیامبر بودن و برتری محمد علیه السلام نیز دلالت می‌کنند. کراماتی که از اولیای امت او پدید می‌آید، همه معجزه‌های اوست؛ زیرا کرامات در کسانی پدید می‌آید که از او پیروی می‌کنند و در پی او گام برمی‌دارند. حتی از آن رو که همۀ پیامبران آرزو داشتند از امت آن حضرت باشند، و درست‌تر بگوییم، از آن رو که همه از نور او آفریده شده‌اند، معجزه‌های آنان نیز از معجزه‌های محمد علیه السلام شمرده می‌شود. معجزه‌های پیامبر محبوب ما، محمد علیه السلام، از نظر زمان به سه دسته تقسیم شده است:
نخست – معجزه‌هایی که از آفریده شدن روح مبارکش تا زمان بعثت، یعنی هنگامی که پیامبری‌اش به او اعلام شد، روی داده است. دوم – معجزه‌هایی که در فاصلۀ میان بعثت تا وفاتش روی داده است.
سوم – آنچه از وفاتش تا روز قیامت روی داده است و روی خواهد داد. به دستۀ نخست ارهاص گفته می‌شود. هر دسته نیز خود به دو بخش تقسیم می‌شود: معجزه‌هایی که با چشم دیده شده و معجزه‌هایی که دیده نشده و با عقل دریافته می‌شود. همۀ معجزه‌ها چندان بسیار است که محدود کردن و شمردنشان ممکن نشده است. بیان شده است که معجزه‌های دستۀ دوم نزدیک به سه هزار است. چند معجزۀ مشهور از آن‌ها در زیر آمده است. ۱. بزرگ‌ترین معجزۀ محمد علیه السلام قرآن کریم است. همۀ شاعران و ادیبانی که تا امروز آمده‌اند، در برابر نظم و معنای قرآن کریم ناتوان و حیران مانده‌اند و نتوانسته‌اند همانند یک آیۀ کریمه را بیاورند. اعجاز و بلاغتش به سخن انسان نمی‌ماند؛ یعنی اگر کلمه‌ای از آن برداشته شود یا کلمه‌ای بر آن افزوده شود، زیبایی لفظ و معنایش از میان می‌رود. کسانی که خواسته‌اند کلمۀ دیگری بیابند تا به جای یکی از کلمات آن بنهند، نیافته‌اند. نظمش به شعرهای شاعران عرب نمی‌ماند. از بسیاری چیزهای پنهان که در گذشته روی داده و در آینده روی خواهد داد، خبر می‌دهد. شنوندگان و خوانندگانش از لذت آن سیر نمی‌شوند؛ هرچند خسته شوند، ملول نمی‌گردند. با تجربه‌های بی‌شمار دانسته شده است که خواندن و شنیدن آن اندوه‌ها را می‌زداید. حتی کسانی دیده شده‌اند که چون آن را شنیدند، هول و ترس بر دل‌شان چیره شد و به همین سبب جان سپردند. بسا دشمنان سرسخت اسلام که با شنیدن قرآن کریم دل‌شان نرم شد و ایمان آوردند. از دشمنان اسلام و از زندیقانی که نام مسلمان بر خود دارند و معطله، ملاحده و قرامطه نامیده می‌شوند، کسانی بوده‌اند که کوشیده‌اند قرآن کریم را دگرگون و تحریف کنند یا همانندی برایش بیاورند، اما هیچ‌یک به آرزوی خود نرسیده‌اند. اما تورات و انجیل همواره به دست انسان‌ها دگرگون شده و هنوز هم دگرگون می‌شود. چیزهای نیکویی که با هیچ علم و تجربه‌ای یافته نمی‌شود، اخلاق نیک، فضیلت‌هایی که انسان‌ها را برتری می‌بخشد، نیکی‌هایی که به سعادت دنیا و آخرت می‌رساند، دانش‌هایی دربارۀ آغاز و انجام موجودات و همۀ آنچه برای انسان‌ها سودمند یا زیان‌آور است، همه در قرآن کریم آشکارا یا پوشیده بیان شده است. آنچه را پوشیده است، اهلش درمی‌یابند. همۀ علوم و اسراری که در همۀ کتاب‌های آسمانی، در تورات، زبور و انجیل هست، در قرآن کریم بیان شده است. همۀ علومی را که در قرآن کریم هست، تنها الله تعالی می‌داند. بیشتر آن‌ها را به پیامبر محبوبش صلی الله تعالی علیه وسلم تعلیم داده است. علی و حسین (رضی الله تعالی عنهما) خبر داده‌اند که بسیاری از این علوم را می‌دانند. خواندن قرآن کریم نعمتی بسیار بزرگ است. الله تعالی این نعمت را به امت حبیبش عطا فرموده است. فرشتگان از این نعمت محروم‌اند؛ ازاین‌رو در جایی که قرآن کریم خوانده می‌شود، گرد می‌آیند و گوش فرا می‌دهند. همۀ تفسیرها تنها اندکی از علوم قرآن کریم را بیان می‌کنند. در روز قیامت، هنگامی که محمد علیه السلام بر منبر برآید و قرآن کریم بخواند، شنوندگان همۀ علوم آن را درخواهند یافت. ۲. یکی از بزرگ‌ترین معجزه‌های مشهور محمد علیه السلام این است که ماه را دو پاره کرد. این معجزه نصیب هیچ پیامبر دیگری نشده است. هنگامی که محمد علیه السلام پنجاه‌ودوساله بود، در مکه سرکردگان کافران قریش نزدش آمدند و گفتند: «اگر پیامبری، ماه را دو پاره کن.» محمد علیه السلام بسیار آرزو داشت که همه، به‌ویژه آشنایان و خویشاوندانش، ایمان آورند. دستانش را بالا برد و دعا کرد. الله تعالی دعایش را پذیرفت و ماه را دو پاره کرد. نیمی از آن بر فراز کوهی و نیم دیگرش بر فراز کوهی دیگر دیده شد. کافران گفتند: «محمد ما را جادو کرد» و ایمان نیاوردند.
«از محمد علیه السلام هزار معجزه دیده شد؛ دوست و دشمن، همه این را گفتند. گران‌بهاترینِ این همه معجزه، ادب و اخلاق نیکش بود» ریاض الناصحین
شعر:
سگ چون ماه را ببیند، پارس می‌کند؛
ماه را در این چه گناهی است؟
سگان همیشه پارس می‌کنند؛
نادان از این چه می‌فهمد؟
بیت:
رفتن طعم از دهان نشانۀ بیماری است؛
شیرین‌ترین شربت‌ها به کام بیمار تلخ می‌آید.
۳. محمد علیه السلام در برخی از غزوه‌هایش، هنگامی که آب تمام می‌شد، دست مبارکش را در آب ظرفی فرو می‌برد؛ آب از میان انگشتانش روان می‌شد و ظرفی که آب در آن بود، پیوسته لبریز می‌گشت. گاهی هشتاد تن، گاهی سیصد تن، گاهی هزار و پانصد تن و در غزوۀ تبوک همۀ هفتاد هزار تن با چارپایان‌شان از این آب نوشیدند و آن را به کار بردند. هنگامی که دست مبارکش را از آب بیرون می‌آورد، روان شدن آب بازمی‌ایستاد. ۴. روزی به خانۀ کاکایش عباس رفت و او و فرزندانش را در کنار خود نشاند. با احرام خود آنان را پوشاند و فرمود: «ای پروردگار من! همان‌گونه که این کاکایم و اهل بیتم را پوشاندم، تو نیز آنان را از آتش جهنم نگه دار!» از دیوارها سه بار صدای «آمین» شنیده شد.2 ۵. روزی در برابر کسانی که از او معجزه می‌خواستند، درختی را که دور بود، فراخواند. درخت ریشه‌هایش را بر زمین کشان‌کشان آمد، سلام داد و گفت: «اشهد ان لا اله الا الله واشهد ان محمدا عبده ورسوله.» سپس رفت و در جای خود استوار شد. ۶. در غزوۀ خیبر، هنگامی که گوسفند کباب‌شدۀ زهرآلودی پیش رویش نهادند، صدایی شنیده شد: «یا رسول الله! مرا مخور، من زهرآلودم.»
۷. روزی به مردی که بتی در دست داشت، فرمود: «اگر این بت با من سخن بگوید، ایمان می‌آوری؟» مرد گفت: «پنجاه سال است که آن را می‌پرستم و هرگز سخنی به من نگفته است. با تو چگونه سخن خواهد گفت؟» هنگامی که محمد علیه السلام فرمود: «ای بت! من کیستم؟»، صدایی شنیده شد: «تو پیامبر الله هستی.» صاحب بت بی‌درنگ ایمان آورد.
۸. در مدینه، در مسجد نبوی، تنۀ درخت خرمایی بر زمین استوار بود. رسول الله صلی الله علیه وسلم هنگام خواندن خطبه، به این ستون تکیه می‌داد. آن را حنانه می‌نامیدند. هنگامی که منبر ساخته شد، دیگر به کنار حنانه نرفت. همۀ جماعت صدای گریستن آن را شنیدند. از منبر فرود آمد و حنانه را در آغوش گرفت و صدایش خاموش شد. فرمود: «اگر آن را در آغوش نمی‌گرفتم، از فراق من تا روز قیامت می‌گریست.»
چنین معجزه‌هایی بسیار دیده شده و خبرش داده شده است. ۹. بارها دیده شد که سنگریزه‌هایی که در دست می‌گرفت و لقمه‌هایی که در دست داشت، با صدایی چون آواز زنبور عسل، الله تعالی را تسبیح می‌گفتند.
۱۰. روزی کافری آمد و گفت: «از کجا بدانم که تو پیامبری؟» رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: «اگر آن خوشۀ خرما را که بر آن درخت است، فرا خوانم و بیاید، ایمان می‌آوری؟» کافر گفت: «آری، ایمان می‌آورم.» رسول الله خوشۀ خرما را فراخواند و جست‌زنان آمد. رسول الله فرمود: «به جایت بازگرد!» خوشه به جای خود بر درخت بالا رفت و آویخته ماند. کافری که این را دید، ایمان آورد. ۱۱. در مکه چند گرگ گوسفندانی را از گله‌ای ربودند و بردند. هنگامی که چوپان بر آنان یورش برد و گوسفندان را از چنگ گرگ‌ها گرفت، یکی از گرگ‌ها گفت: «روزی‌ای را که الله تعالی برای ما فرستاده است، از دست ما می‌گیری؛ آیا از الله تعالی نترسیدی؟» چوپان گفت: «بسیار شگفت‌زده شدم؛ آیا گرگ هم سخن می‌گوید؟» گرگ گفت: «آیا تو را از چیزی شگفت‌انگیزتر از این خبر دهم؟ در مدینه، محمد صلی الله تعالی علیه وسلم، که پیامبر الله تعالی است، معجزه‌ها نشان می‌دهد.» چوپان آمد و این را به رسول الله صلی الله علیه وسلم بازگفت و مسلمان شد.
۱۲. هنگامی که سرور ما محمد صلی الله علیه وسلم از چمنزاری می‌گذشت، سه بار صدای «یا رسول الله!» را شنید. به آن سو نگریست و آهویی بسته دید. در کنارش مردی خفته بود. هنگامی که از آهو پرسید چه می‌خواهد، آهو گفت: «این شکارچی مرا شکار کرده است. بر آن تپۀ روبه‌رو دو بچه دارم. رهایم کن! بروم، سیرشان کنم و بازگردم.» رسول علیه السلام فرمود: «آیا بر سر سخنت می‌مانی و بازمی‌گردی؟» آهو گفت: «به‌خاطر الله پیمان می‌بندم؛ اگر بازنگردم، عذاب الله بر من باد!» رسول الله آهو را رها کرد. اندکی بعد آهو بازگشت. مرد بیدار شد و گفت: «یا رسول الله! آیا فرمانی دارید؟» سرور ما، پیامبر، فرمود: «این آهو را آزاد کن!» مرد ریسمان آهو را گشود و رهایش کرد. آهو گفت: «اشهد ان لا اله الا الله و انک رسول الله» و رفت.
۱۳. روزی روستایی‌ای را به ایمان دعوت کرد. او گفت: «اگر دختر درگذشتۀ یکی از همسایگان مسلمانم را زنده کنی، ایمان می‌آورم.» به سر قبرش رفتند. دختر را به نامش صدا زد. نخست از درون قبر صدایی شنیده شد و سپس دختر بیرون آمد. سرور ما رسول الله فرمود: «آیا می‌خواهی به دنیا بازگردی؟» دختر گفت: «یا رسول الله! نمی‌خواهم به دنیا بازگردم. این‌جا از خانۀ پدرم آسوده‌ترم. آخرت مسلمان از دنیایش بهتر است.» روستایی چون این را دید، بی‌درنگ ایمان آورد. ۱۴. جابر بن عبدالله (رضی الله تعالی عنه) گوسفندی پخت. رسول الله صلی الله علیه وسلم با اصحابش آن را خوردند. فرمود: «استخوان‌هایش را مشکنید!» استخوان‌ها را گرد آورد، دستان مبارکش را بر آن‌ها نهاد و دعا کرد. الله تعالی گوسفند را زنده کرد. ۱۵. کودکی را نزد رسول الله آوردند که با آن‌که بزرگ شده بود، هرگز سخن نگفته بود. پرسید: «من کیستم؟» کودک پاسخ داد: «تو رسول الله هستی.» و تا هنگام مرگ سخن می‌گفت.
«ای پروردگار من! همان‌گونه که این کاکایم (عباس) و اهل بیتم را پوشاندم، تو نیز آنان را از آتش جهنم نگه دار!» حدیث شریف
۱۶. مردی بر تخم ماری پا نهاد و هر دو چشمش نابینا شد. او را نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آوردند. با مالیدن آب دهان مبارکش بر چشمانش، بینا شد؛ حتی در هشتادسالگی نخ از سوزن می‌گذراند.
۱۷. محمد بن حاطب می‌گوید: «کوچک بودم. آب جوش بر رویم ریخت و بدنم سوخت. پدرم مرا نزد رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم برد. با دستان مبارکش آب دهانش را بر جاهای سوخته مالید و دعا فرمود. بی‌درنگ سوختگی‌ها بهبود یافت.»
۱۸. زنی پسر کَلی را آورد. رسول الله با دستان مبارکش سرش را مسح کرد. پسر شفا یافت و موهایش شروع به روییدن کرد.
۱۹. در کتاب‌های «سنن» ترمذی و نسائی آمده است: مردی که هر دو چشمش نابینا (کور) بود، آمد و گفت: «یا رسول الله! دعا کن تا چشمانم بینا شود.» سرور ما از روی مهربانی به او فرمود که وضویی کامل بگیرد و سپس این دعا را بخواند: «ای پروردگار من! به درگاه تو زاری می‌کنم. پیامبر محبوبت محمد علیه السلام را واسطه قرار داده، از تو می‌خواهم. ای پیامبر بسیار محبوبم، حضرت محمد! تو را وسیله ساخته، به پروردگارم زاری می‌کنم. از او می‌خواهم که به‌خاطر تو دعایم را بپذیرد. ای پروردگار من! این پیامبر والا را شفیع من گردان! به حرمت او دعایم را بپذیر!» مرد وضو گرفت و دعا کرد و چشمانش بینا شد. مسلمانان همواره این دعا را خوانده‌اند و به آرزوهایشان رسیده‌اند. ۲۰. رسول الله با ابوطالب در بیابانی می‌رفت. ابوطالب گفت که بسیار تشنه است. رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم از مرکب فرود آمد، فرمود: «تشنه شدی؟» و پاشنۀ پای مبارکش را بر زمین زد. آب فوران کرد. فرمود: «ای کاکا، از این آب بنوش!» ۲۱. در سفر حدیبیه کنار چاهی کم‌آب فرود آمدند. لشکریان از تشنگی شکایت کردند. دلوی آب خواست، از آن وضو گرفت، در آن آب دهان انداخت و فرمود آن را در چاه بریزند. سپس تیری برگرفت و در چاه افکند. دیدند که چاه تا لبه از آب پر شده است.
۲۲. در غزوه‌ای لشکریان از تشنگی شکایت کردند. رسول علیه السلام دو تن از لشکریان را برای جستن آب فرستاد. زنی را سوار بر شتر با دو مشک پر از آب دیدند و او را آوردند. رسول علیه السلام اندکی آب از آن زن خواست و فرمود آن را در ظرفی بریزند. همۀ لشکر آمدند و یکی پس از دیگری ظرف‌ها و مشک‌هایشان را پر کردند. به آن زن مقداری خرما دادند و مشک‌هایش را نیز پر از آب کردند.
رسول الله فرمود: «از آب تو چیزی نکاستیم. آب را الله تعالی به ما داد.»
۲۳. در مدینه، هنگامی که بر منبر خطبه می‌خواند، مردی گفت: «یا رسول الله، صلی الله تعالی علیه وسلم! از خشک‌سالی فرزندان، چارپایان و کشتزارهای ما هلاک می‌شوند. به فریاد ما برس!» دستانش را بالا برد و دعا کرد. در آسمان هیچ ابری نبود، اما پیش از آن‌که دستان مبارکش را بر رویش بکشد، ابرها گرد آمدند. بی‌درنگ باران آغاز شد و چند روز ادامه یافت. هنگامی که باز بر منبر خطبه می‌خواند، آن مرد گفت: «یا رسول الله! از باران هلاک خواهیم شد.» رسول علیه السلام تبسم کرد و فرمود: «ای پروردگار من! رحمتت را به بندگان دیگرت نیز عطا فرما!» ابرها پراکنده شدند و آفتاب نمایان شد. ۲۴. جابر بن عبدالله (رضی الله تعالی عنه) می‌گوید: وام بسیار داشتم. این را به رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم خبر دادم. به باغم آمد و سه بار گرد خرمن خرما گشت. سپس فرمود: «طلبکارانت را صدا کن، بیایند!» حق هر یک به او داده شد و از خرمن چیزی کم نشد. ۲۵. زنی به رسم هدیه عسل فرستاد. عسل را پذیرفت و ظرف خالی را بازگرداند. به قدرت الله تعالی ظرف پر از عسل بازگشت. زن آمد و گفت: «یا رسول الله! گناهم چیست؟ چرا هدیه‌ام را نپذیرفتید؟» فرمود: «هدیه‌ات را پذیرفتیم. عسلی که دیدی، برکتی است که الله تعالی به هدیه‌ات داده است.» زن شادمان عسل را به خانه برد. او و فرزندانش ماه‌ها از آن خوردند و هیچ کم نشد. روزی از روی اشتباه عسل را در ظرف دیگری ریختند؛ از آن خوردند و تمامش کردند. این را به رسول الله خبر دادند. فرمود: «اگر در ظرفی که فرستاده بودم، می‌ماند، تا دنیا برپاست از آن می‌خوردند و هرگز کم نمی‌شد.»
۲۶. ابوهریره می‌گوید: چند دانه خرما نزد رسول الله آوردم و خواستم که دعا کند تا برکت یابد. دعا فرمود که پربرکت شوند و فرمود: «این‌ها را بگیر و در ظرفت بگذار. هرگاه خواستی از آن برداری، با دستت از درونش بردار؛ آن را خالی نکن که از زمین برداری!» کیسه‌ای را که خرماها در آن بود، شب و روز از خود جدا نکردم و تا زمان عثمان (رضی الله عنه) همواره از آن خوردم. به همراهانم نیز خوراندم و مشت‌مشت صدقه دادم. روزی که عثمان (رضی الله عنه) شهید شد، کیسه‌ام گم شد. ۲۷. رسول الله صلی الله علیه وسلم مانند سلیمان (علیه السلام) زبان همۀ حیوانات را می‌فهمید. حیواناتی که می‌آمدند و از صاحبان‌شان یا دیگران نزد او شکایت می‌کردند، بسیار دیده شدند. رسول الله این را به اصحاب کرام خبر می‌داد. در غزوۀ حنین، به استر سپیدی که بر آن سوار بود و «دُلدُل» نام داشت، فرمود: «بر زمین زانو بزن!» چون دلدل بی‌درنگ زانو زد، مشتی ریگ از زمین برداشت و بر کافران پاشید.
۲۸. روزی به همسرش حفصه (رضی الله عنها) فرمود: «ابوبکر و پدرت زمام امور امتم را به دست خواهند گرفت.» با این سخن مژده داد که ابوبکر و عمر، پدر حفصه (رضی الله عنهم)، خلیفه خواهند شد.
«ای حفصه! ابوبکر و پدرت زمام امور امتم را به دست خواهند گرفت» حدیث شریف
۲۹. ابوهریره (رضی الله تعالی عنه) را به نگهبانی خرماهایی گماشته بود که به‌عنوان زکات به مدینه رسیده بود. ابوهریره مردی را در حال دزدیدن خرما گرفت و گفت: «تو را نزد رسول الله می‌برم.» اما چون دزد زاری کرد و گفت: «فقیرم و عیالم بسیار است»، رهایش کرد. فردای آن روز رسول الله ابوهریره را فراخواند و پرسید: «مردی که دیشب رهایش کردی، چه کرده بود؟» چون ابوهریره ماجرا را بازگفت، فرمود: «فریبت داده است. باز خواهد آمد.» شب بعد باز آمد و گرفتار شد. دوباره زاری کرد و گفت: «به‌خاطر الله رهایم کن!» و رهایی یافت. شب سوم، چون باز آمد و گرفتار شد، زاری‌هایش سودی نبخشید. گفت: «اگر رهایم کنی، چند چیز به تو می‌آموزم که برایت بسیار سودمند است.» ابوهریره پذیرفت. آن مرد گفت: «اگر شب هنگام خوابیدن آیة‌الکرسی را بخوانی، الله تعالی تو را نگه می‌دارد و شیطان به تو نزدیک نمی‌شود» و رفت. فردای آن روز، رسول الله باز از ابوهریره پرسید و چون پاسخ را شنید، فرمود: «این بار راست گفته است؛ حال آن‌که خودش بسیار دروغگوست. آیا می‌دانی سه شب است با چه کسی سخن می‌گویی؟» چون ابوهریره گفت: «نه، نمی‌دانم»، فرمود: «او شیطان بود.»
۳۰. هنگامی که برای جنگ با لشکرهای امپراتور روم، لشکری را به جایی به نام «موته» فرستاد، سه امیر از صحابه (زید بن حارثه، جعفر بن ابی‌طالب و عبدالله بن رواحه) یکی پس از دیگری شهید شدند؛ و او در حالی که در مدینه بر منبر بود، به نشان دادن الله تعالی این را دید و به کسانی که در کنارش بودند، خبر داد. ۳۱. هنگامی که معاذ بن جبل (رضی الله تعالی عنه) را به‌عنوان والی به یمن می‌فرستاد، تا بیرون مدینه بدرقه‌اش کرد، نصیحت‌های بسیار به او کرد و فرمود: «من و تو دیگر تا روز قیامت یکدیگر را نخواهیم دید.» هنگامی که معاذ در یمن بود، رسول الله صلی الله علیه وسلم در مدینه وفات یافت.
۳۲. هنگام وفات به دخترش فاطمه فرمود: «از میان خویشاوندانم، نخستین کسی که به من می‌پیوندد، تو خواهی بود.» شش ماه بعد فاطمه (رضی الله عنها) وفات یافت. از خویشاوندانش هیچ‌کس پیش از او وفات نیافت.
۳۳. به قیس بن شماس (رضی الله عنه) فرمود: «به نیکی زندگی می‌کنی و شهید از دنیا می‌روی.» هنگامی که ابوبکر (رضی الله تعالی عنه) خلیفه بود، قیس در جنگی که در یمامه با مسیلمۀ کذاب روی داد، شهید شد. همچنین خبر داد که حضرت عمر فاروق، حضرت عثمان و حضرت علی (رضی الله تعالی عنهم اجمعین) شهید خواهند شد. ۳۴. مژده داد که سرزمین‌های کسری، پادشاه ایران، و قیصر، پادشاه روم، به دست مسلمانان خواهد افتاد و گنج‌هایشان در راه الله پخش خواهد شد. ۳۵. خبر داد که بسیاری از امتش از راه دریا به غزوه خواهند رفت و بانویی از صحابه به نام ام حرام در آن غزوه خواهد بود. هنگامی که حضرت عثمان خلیفه بود، مسلمانان با کشتی‌ها به جزیرۀ قبرس رفتند و جنگیدند. این بانو نیز همراه‌شان بود و در آن‌جا شهید شد.3
۳۶. روزی رسول علیه السلام در جای بلندی نشسته بود. رو به همراهانش کرد و فرمود: «آیا آنچه را من می‌بینم، شما نیز می‌بینید؟ سوگند می‌خورم که فتنه‌هایی را که در میان خانه‌هایتان، در کوچه‌ها پدید خواهد آمد، می‌بینم.» در روزهایی که عثمان (رضی الله عنه) شهید شد و پس از آن در زمان یزید، در مدینه فتنه‌های بزرگی پدید آمد و در کوچه‌ها خون بسیاری از مردم ریخته شد.
۳۷. روزی خبر داد که یکی از همسرانش بر خلیفه خروج خواهد کرد. چون عایشه (رضی الله تعالی عنها) به این سخن خندید، فرمود: «ای حمیرا4! این سخنم را فراموش مکن! مبادا آن زن تو باشی!» سپس رو به علی (رضی الله عنه) کرد و فرمود: «اگر کار او به دست تو افتاد، با او نرمی کن!» سی سال بعد عایشه (رضی الله عنها) با علی (رضی الله عنه) جنگید و به دست او اسیر شد. علی (رضی الله عنه) او را با اکرام و احترام از بصره به مدینه فرستاد.
۳۸. به حضرت معاویه فرمود: «اگر روزی بر امتم فرمانروا شدی، به نیکوکاران پاداش بده و بدکاران را عفو کن!» حضرت معاویه در زمان حضرت عمر و حضرت عثمان بیست سال در شام والی بود و سپس بیست سال خلافت کرد. ۳۹. روزی فرمود: «معاویه هرگز شکست نمی‌خورد.» هنگامی که علی (رضی الله تعالی عنه) در جنگ صفین این حدیث را شنید، گفت: «اگر پیش‌تر شنیده بودم، با معاویه (رضی الله تعالی عنه) نمی‌جنگیدم.» ۴۰. به عمار بن یاسر (رضی الله تعالی عنه) فرمود: «تو را مردمانی باغی و سرکش خواهند کشت.» عمار در حالی که همراه علی (رضی الله عنه) با معاویه (رضی الله عنه) می‌جنگید، شهید شد. ۴۱. دربارۀ حسن، پسر دخترش فاطمه (رضی الله تعالی عنهما)، فرمود: «این پسرم بسیار پرخیر است. الله تعالی او را سبب آشتی دو لشکر بزرگ از مسلمانان خواهد ساخت.» هنگامی که حسن با لشکری بزرگ آمادۀ جنگ با معاویه (رضی الله عنه) بود، برای جلوگیری از فتنه و برای آن‌که خون مسلمانان ریخته نشود، خلافت را که حق او بود، به معاویه (رضی الله عنه) سپرد. ۴۲. عبدالله بن زبیر (رضی الله تعالی عنهما) خونی را که هنگام حجامت از رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم بیرون آمده بود، نوشید. آن حضرت چون این را دید، فرمود: «آیا می‌دانی از مردم چه‌ها بر سرت خواهد آمد؟ از تو نیز به مردم بسیار چیزها خواهد رسید. آتش جهنم تو را نمی‌سوزاند.» هنگامی که عبدالله بن زبیر در مکه خلافت خود را اعلام کرد، عبدالملک بن مروان حجاج را با لشکری بزرگ از شام به مکه فرستاد. عبدالله را گرفتند و کشتند. ۴۳. به مادر عبدالله بن عباس نگریست و فرمود: «تو پسری خواهی داشت. چون به دنیا آمد، او را نزد من بیاور!» هنگامی که کودک را آوردند، در گوشش اذان و اقامه خواند و از آب دهان مبارکش به دهانش مالید. نامش را عبدالله نهاد، او را به آغوش مادرش داد و فرمود: «پدر خلیفه‌ها را بگیر و ببر!» هنگامی که پدر کودک، حضرت عباس، این را شنید و آمد و پرسید، فرمود: «آری، چنین گفتم. این کودک پدر خلیفه‌هاست. در میان آنان سفاح، مهدی و کسی که با عیسی علیه السلام نماز می‌گزارد، خواهند بود.» خلیفه‌های بسیاری بر دولت عباسی فرمان راندند و همۀ آنان از نسل عبدالله بن عباس بودند.
«ای معاویه! اگر روزی بر امتم فرمانروا شدی، به نیکوکاران پاداش بده و بدکاران را عفو کن!» حدیث شریف
۴۴. روزی فرمود: «در میان امتم کسان بسیاری پدید خواهند آمد که رافضی نامیده می‌شوند. اینان از دین اسلام جدا خواهند شد.»
۴۵. برای بسیاری از اصحابش دعای خیر کرد و همه پذیرفته شد و سودش را دیدند. علی (رضی الله تعالی عنه) می‌گوید: رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم خواست مرا به‌عنوان قاضی (حاکم) به یمن بفرستد. گفتم: «یا رسول الله، صلی الله تعالی علیه وسلم! من قضاوت کردن نمی‌دانم.» دست مبارکش را بر سینه‌ام نهاد و فرمود: «ای پروردگار من! سخن درست را به دل او بیاموز. همیشه راست گفتن را نصیبش گردان!» از آن پس، از میان شاکیانی که نزدم می‌آمدند، بی‌درنگ درمی‌یافتم که حق با کیست و بر پایۀ حق داوری می‌کردم.
۴۶. به ده تنی که رسول الله به آنان مژدۀ رفتن به جنت داد، «عشرۀ مبشره» گفته می‌شود. در غزوۀ احد دربارۀ یکی از آنان، سعد بن ابی‌وقاص (رضی الله عنه)، فرمود: «ای پروردگار من! تیرهایش را به هدف برسان و دعاهایش را بپذیر!» از آن پس هر دعای سعد پذیرفته شد و هر تیری که افکند، به دشمن خورد.
۴۷. دست مبارکش را بر پیشانی کاکازاده‌اش عبدالله بن عباس نهاد و فرمود: «ای پروردگار من! او را در دین عالمی ژرف‌نگر و صاحب حکمت گردان! علوم قرآن کریم را به او عطا فرما!» از آن پس عبدالله بن عباس در همۀ علوم، به‌ویژه در علوم تفسیر، حدیث و فقه، یگانۀ روزگار شد. صحابه و تابعین همه‌چیز را از او می‌آموختند. به نامهای «ترجمان القرآن»، «بحر العلم» و «رئیس المفسرین» مشهور گشت و سرزمین‌های اسلام از شاگردانش پر شد.5
۴۸. برای انس بن مالک، یکی از خادمانش، چنین دعا کرد: «ای پروردگار من! مال و فرزندانش را بسیار و عمرش را دراز گردان و گناهانش را عفو کن!» با گذشت زمان، مال و ملکش افزون شد. درختان و تاکستان‌هایش هر سال میوه می‌داد. فرزندان بسیار زیادی یافت. صد و ده سال زیست. در پایان عمرش گفت: «ای پروردگار من! از دعاهایی که حبیبت برای من کرد، سه را پذیرفتی و عطا فرمودی! چهارمی، که آمرزش گناهانم است، چگونه خواهد بود؟» و ندایی شنید: «چهارمی را نیز پذیرفتم. خاطرت آسوده باشد!»
«ای پروردگار من! او را (عبدالله بن عباس را) در دین عالمی ژرف‌نگر و صاحب حکمت گردان! علوم قرآن کریم را به او عطا فرما!» حدیث شریف
۴۹. برای مالک بن ربیعه (رضی الله تعالی عنه) دعا کرد و فرمود: «فرزندانت پربرکت باشند!» هشتاد پسر یافت.
۵۰. هنگامی که شاعر مشهوری به نام نابغه چند شعر از شعرهایش را خواند، پیامبر ما دعایی را که در میان عرب‌ها مشهور بود، بر زبان آورد: «الله تعالی دندان‌هایت را نریزاند!» نابغه به صدسالگی رسیده بود و دندان‌هایش سپید و درخشان، چون مروارید رده‌رده بود. ۵۱. برای عروه بن جعد (رضی الله تعالی عنه) چنین دعا فرمود: «ای پروردگار من! به تجارتش برکت ده!» عروه می‌گوید: «از آن پس همۀ تجارت‌هایی که کردم، سودآور بود و هرگز زیان نکردم.» ۵۲. روزی دخترش فاطمه (رضی الله تعالی عنها) نزدش آمد. رنگش از گرسنگی زرد شده بود. دستش را بر سینۀ او نهاد و فرمود: «ای پروردگار من که گرسنگان را سیر می‌کنی! فاطمه، دختر محمد را گرسنه مگذار!» بی‌درنگ خون به چهرۀ فاطمه بازگشت و جان گرفت. تا هنگام وفات هرگز گرسنگی را احساس نکرد.
۵۳. برای عبدالرحمن بن عوف، یکی از عشرۀ مبشره، دعای برکت کرد. مالش چنان افزون شد که بر سر زبان‌ها افتاد.
۵۴. فرمود: «دعای هر پیامبری پذیرفته می‌شود. هر پیامبری در دنیا برای امتش دعا کرد. اما من دعا می‌کنم که در روز قیامت به من اجازۀ شفاعت امتم داده شود. ان شاء الله دعایم پذیرفته خواهد شد. برای همۀ کسانی که مشرک نیستند، شفاعت خواهم کرد.»
۵۵. به برخی روستاهای پیرامون مکه رفت و برای آن‌که ایمان آورند، بسیار کوشید؛ اما نپذیرفتند. آن‌گاه دعا کرد که به تنگی‌ای مانند قحطی‌ای که در زمان یوسف پیامبر (علیه الصلاة والسلام) در مصر روی داد، گرفتار شوند. آن سال در آن‌جاها چنان قحطی‌ای شد که مردار خوردند. ۵۶. عتیبه، پسر کاکایش ابولهب، با آن‌که داماد رسول الله (علیه الصلاة والسلام) بود، به رسول الله ایمان نیاورد و آن سرور صلی الله علیه وسلم را بسیار اندوهگین ساخت. دختر مبارکش ام کلثوم خاتون را طلاق داد و سخنان زشت گفت. آن حضرت از این کار بسیار اندوهگین شد و فرمود: «ای پروردگار من! یکی از سگانت را بر او مسلط گردان!» شبی که عتیبه برای تجارت به شام می‌رفت، در میان همراهانش خفته بود. شیری آمد، همراهانش را بویید و رهای‌شان کرد. چون نوبت به عتیبه رسید، او را ربود و پاره‌پاره کرد. ۵۷. مردی با دست چپ غذا می‌خورد. فرمود: «با دست راست بخور!» آن مرد دروغ گفت: «بازوی راستم حرکت نمی‌کند.» فرمود: «پس دست راستت دیگر حرکت نکند!»6 تا هنگام مرگ نتوانست دست راستش را به دهانش برساند.
۵۸. به خسرو پرویز، پادشاه ایران، نامهای فرستاد تا ایمان آورد. خسرو فرومایه نامه را پاره کرد و فرستاده‌ای را که آن را آورده بود، شهید کرد. رسول علیه السلام چون این را شنید، بسیار اندوهگین شد و فرمود: «ای پروردگار من! همان‌گونه که او نامۀ مرا پاره کرد، تو ملک او را پاره‌پاره کن!» هنوز رسول الله در قید حیات بود که پسر خسرو، شیرویه، او را با خنجر پاره‌پاره کرد. در زمان خلافت عمر (رضی الله تعالی عنه)، مسلمانان همۀ سرزمین ایران را فتح کردند و از خسرو نه نسلی ماند و نه ملکی.
۵۹. هنگامی که رسول علیه السلام در بازار امر به معروف و نهی از منکر می‌کرد و نصیحت می‌فرمود، مرد فرومایه‌ای به نام حکم بن عاص، پدر مروان، از پشت سر رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم می‌آمد، چشمانش را باز و بسته می‌کرد و چهره‌اش را درهم می‌کشید و بدین‌سان ریشخند می‌کرد. رسول علیه السلام چون برگشت و آن حال زشتش را دید، فرمود: «به همان شکلی که خود را نشان دادی، بمان!» تا هنگام مرگ، چهره و چشمان آن مرد لرزان ماند. ۶۰. الله تعالی حبیبش را از بلاها نگه می‌داشت. ابوجهل بزرگ‌ترین دشمن رسول الله صلی الله علیه وسلم بود. هنگامی که سنگ بزرگی را برداشت تا بر سر مبارکش بکوبد، بر هر یک از دو شانۀ رسول الله ماری دید؛ سنگ از دستش افتاد و گریخت.
۶۱. هنگامی که آن حضرت در کنار کعبۀ معظمه نماز می‌گزارد، باز ابوجهل فرومایه گفت: «اکنون درست هنگامش است» و خواست با کارد بر ایشان یورش برد؛ اما ناگهان برگشت و گریخت. چون یارانش پرسیدند: «چرا ترسیدی؟»، گفت: «میان خود و محمد صلی الله تعالی علیه وسلم خندقی پر از آتش دیدم. بسیاری کسان در انتظارم بودند. اگر گامی برمی‌داشتم، مرا می‌گرفتند و در آتش می‌افکندند.» هنگامی که مسلمانان این را شنیدند و از رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم پرسیدند، فرمود: «فرشتگان الله تعالی او را می‌گرفتند و پاره‌پاره می‌کردند.»
۶۲. در سال چهارم هجرت، در «بنی‌نضیر»، هنگامی که رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم زیر دیوارهای قلعۀ یهودیان با اصحابش سخن می‌گفت، یهودی‌ای خواست سنگ آسیای بزرگی را از بالا بر ایشان بیفکند. چون دستش را به سوی سنگ دراز کرد، هر دو دستش شل شد. ۶۳. در سال نهم هجرت، مردم از سرزمین‌های دور گروه‌گروه می‌آمدند و ایمان می‌آوردند. دو کافر به نام عامر و اربد در میان آیندگان درآمدند. هنگامی که عامر به رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم می‌گفت که برای ایمان آوردن آمده‌اند، اربد به پشت سر آن حضرت رفت و خواست شمشیرش را از نیام برکشد؛ اما دستش از کار افتاد. چون عامر از روبه‌رو اشاره کرد که «چرا ایستاده‌ای؟»، رسول علیه السلام فرمود: «الله تعالی مرا از گزند هر دوی شما نگه داشت.» هنگامی که از آن‌جا دور شدند، عامر به اربد گفت: «چرا به سخنت وفا نکردی؟» او گفت: «چه می‌کردم؟ چند بار خواستم شمشیر را برکشم، اما همیشه تو را میان خودمان دو تن می‌دیدم.» چند روز بعد، در هوای صاف، ناگهان ابرها آسمان را پوشاندند. آذرخشی بر اربد فرود آمد و با شترش هلاک شد.
۶۴. روزی رسول علیه السلام وضو گرفت و یکی از موزه‌هایش را پوشید؛ هنگامی که دست به سوی دیگری دراز می‌کرد، پرنده‌ای موزه را ربود و در هوا تکاند. از درونش ماری افتاد. سپس پرنده موزه را بر زمین انداخت. از آن روز به بعد، تکاندن کفش پیش از پوشیدن سنت شد. ۶۵. رسول علیه السلام در غزوه‌ها و در بیابان‌ها از میان اصحابش نگهبانانی برای حفاظت از خود گماشته بود. هنگامی که آیۀ کریمۀ شصت‌وهفتم سورۀ مائده نازل شد که معنای آن چنین است: «الله تو را از گزند مردم نگه می‌دارد»، از نگهبانان صرف‌نظر کرد. در میان دشمنان تنها می‌گشت، تنها می‌خوابید و هیچ نمی‌ترسید.
«ای پیامبر باشکوه! الله تو را از گزند مردم نگه می‌دارد» مائده: ۶۷
۶۶. حضرت انس روایت می‌کند: رسول الله دستمالی داشت که روی مبارکش را با آن پاک می‌کرد. رویش را با آن پاک می‌کرد و چون چرکین می‌شد، آن را در آتش می‌افکند. چرک‌ها می‌سوخت، اما دستمال نمی‌سوخت و پاکیزه بیرون می‌آمد. ۶۷. از دلوی، آب چاهی را نوشید و باقی‌مانده‌اش را در چاه ریختند. از آن پس همواره از آن چاه بوی مشک برمی‌خاست. ۶۸. بر بدن عتبه بن فرقد (رضی الله عنه) بیماری‌ای به نام کهیر (اورتیکاریا) پدید آمد. رسول علیه السلام جامه‌اش را بیرون آورد، بر دستان مبارک خود آب دهان افکند و با دستانش بر بدن او مالید. بیمار شفا یافت. بدنش چون مشک خوش‌بو بود و این حال مدتی دراز ادامه یافت. ۶۹. هنگامی که رسول علیه السلام نماز می‌گزارد، شیطان آمد تا نمازش را بر هم زند. آن حضرت با دستان مبارکش او را گرفت و از او پیمان گرفت که دیگر نیاید و نمازش را بر هم نزند، آن‌گاه رهایش کرد.
۷۰. عبدالله بن ابی بن سلول، سرکردۀ منافقان مدینه، هنگامی که مرگش نزدیک شد، رسول الله را فراخواند و زاری کرد: «پیراهنی را که بر تن دارید، کفن من سازید.» از آن‌جا که عادت آن حضرت بخشیدن هرچه از ایشان خواسته می‌شد بود، پیراهنش را به او بخشید. حتی نماز جنازه‌اش را نیز گزارد. هزار منافقی که در مدینه بودند، از این احسان رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم در شگفت ماندند و همه ایمان آوردند. ۷۱. از کافران قریش، ولید بن مغیره، عاص بن وائل، حارث بن قیس، اسود بن یغوث و اسود بن مطلب در جفا و آزار رسانیدن به رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم از دیگران زیاده‌روی می‌کردند. جبرئیل علیه السلام آمد و آیۀ نود و پنجم سورۀ حجر را آورد که معنای آن چنین است: «ما سزای کسانی را که تو را مسخره می‌کنند، می‌دهیم…»؛ و به پای ولید، به پاشنۀ دومی، به بینی سومی، به سر چهارمی و به چشمان پنجمی اشاره کرد. تیری در پای ولید فرو رفت. چون بسیار متکبر بود، خم شدن و بیرون کشیدن و دور انداختن تیر بر او گران آمد. آهن تیر در رگ پاشنه‌اش فرو رفت و به بیماری عرق‌النسا گرفتار شد. خاری در پاشنۀ عاص فرو رفت و پایش چون مشک آب ورم کرد. از بینی حارث پیوسته خون می‌آمد. اسود در حالی که شادمان زیر درختی نشسته بود، سرش را به درخت کوبید؛ اسود دیگر نابینا شد و همه هلاک شدند.
۷۲. در مدینه زنی بسیار زیبا از قبیلۀ بنی‌نجار بود. جنی بر او عاشق شده بود و همیشه نزدش می‌آمد. پس از آن‌که رسول علیه السلام به مدینه آمد، روزی که این جن بر دیوار روبه‌روی خانۀ آن زن نشسته بود، زن او را شناخت و گفت: «چرا دیگر نزد من نمی‌آیی؟» جن گفت: «پیامبر الله تعالی صلی الله تعالی علیه وسلم زنا و همۀ حرام‌ها را ممنوع کرده است.»
۷۳. در جنگی که «بئر معونه» نام دارد، کافران پیمانی را که داده بودند شکستند و همۀ هفتاد تن از صحابه را، جز یکی دو تن، شهید کردند. در میان آنان عامر بن فهیره (رضی الله تعالی عنه) بود که بردۀ ابوبکر (رضی الله عنه) بود و ابوبکر آزادش کرده بود و از نخستین کسانی بود که ایمان آوردند. هنگامی که او را با نیزه زدند، فرشتگان در برابر چشمان کافران او را به آسمان بالا بردند. هنگامی که این را به رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم خبر دادند، فرمود: «فرشتگان جنت او را به خاک سپردند و روحش به جنت برده شد.»
۷۴. سعد بن معاذ (رضی الله تعالی عنه) در غزوۀ خندق زخمی شد و پس از مدتی وفات یافت. رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم خبر داد که هفتاد هزار فرشته در نماز جنازه‌اش حاضر بودند. هنگامی که قبرش را می‌کندند، بوی مشک به هر سو پراکنده شد. ۷۵. صحابی‌ای به نام سفینه، که ام سلمه (رضی الله تعالی عنها)، یکی از همسران رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم، او را آزاد کرده بود، هرگز از خدمت رسول الله جدا نمی‌شد. در غزوه‌ای که با رومیان روی داد، از لشکر جدا شد و به اسارت کافران درآمد. هنگامی که گریخت و بازمی‌گشت، شیری هولناک سر راهش پدیدار شد. گفت: «من خادم رسول الله هستم» و آنچه را بر سرش آمده بود، برای شیر بازگفت. شیر سر و روی خود را بر او مالید و در کنارش راه افتاد. برای آن‌که از دشمن گزندی به او نرسد، از کنارش جدا نشد. چون لشکر اسلام نمایان شد، برگشت و رفت. ۷۶. مردی به نام جهجاه غفاری بر خلیفه عثمان (رضی الله تعالی عنه) شورید. عصایی را که رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم همیشه در دست می‌گرفت، با زانویش شکست. یک سال بعد در زانویش بیماری شیرپنجه (سیاه‌زخم) پدید آمد و سبب مرگش شد.
۷۷. معاویه (رضی الله تعالی عنه) از شام برای حج آمده بود و خواست منبر شریف رسول الله صلی الله تعالی علیه وسلم را که در مدینه بود، برای تبرک به شام ببرد. هنگامی که منبر را از جایش جنباندند، آفتاب گرفت. همه‌جا تاریک شد و ستارگان نمایان شدند. از این خواسته‌اش صرف‌نظر کرد. ۷۸. در غزوۀ احد یکی از چشمان ابوقتاده از حدقه بیرون آمد و بر رخسارش افتاد. او را نزد رسول الله آوردند. آن حضرت با دست مبارکش چشم او را به جایش نهاد و فرمود: «ای پروردگار من! چشمش را زیبا گردان!» آن چشم از چشم دیگرش زیباتر شد و با آن نیرومندتر می‌دید. یکی از نوادگان ابوقتاده نزد خلیفه عمر بن عبدالعزیز آمده بود. خلیفه پرسید: «تو کیستی؟» او بیتی خواند و بیان کرد که نوادۀ کسی است که رسول الله با دست مبارکش چشمش را به جایش نهاده بود. خلیفه چون این بیت‌ها را شنید، او را بسیار اکرام کرد و احسان فراوان نمود. ۷۹. ایاس بن سلمه می‌گوید: در غزوۀ خیبر رسول الله مرا فرستاد و علی را خواست (رضی الله عنهما). چشمان علی درد می‌کرد. دستش را گرفتم و به‌دشواری آوردم. رسول الله بر انگشتان مبارکش آب دهان افکند و بر چشمان علی مالید. پرچم را به دستش داد و او را برای جنگ به دروازۀ خیبر فرستاد. علی (رضی الله عنه) دروازه‌ای را که دیرزمانی گشوده نشده بود، از جایش کند و اصحاب کرام به قلعه درآمدند. ۸۰. روزی سرور ما رسول الله به خانۀ دخترش حضرت فاطمه سر زد و از حال‌شان پرسید. حضرت فاطمه پاسخ داد: «پدر جان! سه روز است که من و کودکانم چیزی نخورده و ننوشیده‌ایم. بر گرسنگی صبر می‌کنیم. حال من مهم نیست؛ اما حال حسن و حسین مرا بسیار اندوهگین می‌کند.» آن‌گاه سرور عالم فرمود: «ای فاطمه! دختر جانم! تو سه روز است که گرسنه‌ای؛ اما من چهار روز است که گرسنه‌ام.» و از گرسنگی نوادگان مبارکش، حضرت حسن و حسین، بسیار اندوهگین شد… ۸۱. حضرت علی به راه افتاد تا کار کند و چیزی به دست آورد و برای فرزندان مبارکش چیزی بخرد و سیرشان کند. هنگامی که از مدینه بیرون رفت، روستایی‌ای را دید که می‌کوشید شترانش را بر سر چاهی آب دهد. نزدش رفت و فرمود: «ای عرب! آیا به کسی نیاز داری که در برابر مزد شترانت را آب دهد؟» روستایی گفت: «آری، من نیز در پی چنین کسی بودم. اگر می‌خواهی، بیا و شترانم را آب بده! برای هر دلوی که بکشی، سه دانه خرما می‌دهم.» حضرت علی پذیرفت و به کشیدن آب پرداخت. نه دلو بیرون کشیده بود که ناگهان ریسمان دلو گسست و دلو در چاه ماند. روستایی چون این را دید، خشمگین از جا برخاست و بدبختانه با دست به روی حضرت علی سیلی زد. سپس در برابر هشت دلو آب، بیست‌وچهار دانه خرما به او داد. حضرت علی که از این کار بسیار اندوهگین شده بود، دستانش را به درون چاه دراز کرد، دلو را که در آن بود، برگرفت، بر سر چاه نهاد و از آن‌جا رفت. روستایی از حیرت خشکش زده بود! دست او چگونه به ته چنین چاه ژرفی رسیده بود؟!.. نکند این مرد از پیروان دینی باشد که خبر آمدنش داده شده بود؟ روستایی که در این اندیشه‌ها حیران مانده بود، گفت: «پیامبر او پیامبر برحق است. ایمان آوردم!» از گستاخی‌ای که لحظه‌ای پیش نشان داده بود و از جنایت بزرگی که مرتکب شده بود، پشیمان شد. گفت: «دست‌هایی که بر چنین کسی بلند شود، باید بریده شود و استخوان‌هایش شکسته شود» و شمشیرش را با یک دست برگرفت و به‌شدت بر مچ دست دیگرش فرود آورد… آنچه می‌خواست، شده بود. درد بسیار سختی احساس کرد، اما اکنون دلش آرام بود. دست بریده‌اش را با دست دیگر برگرفت و یکراست به مسجد نبوی آمد. از اصحاب کرام پرسید که پیامبرشان کجاست. گفتند که به خانۀ دخترش رفته است. خانۀ حضرت فاطمه را پرسید و به آن‌جا رفت. در آن هنگام سرور ما، پیامبر، نوادگانش، حضرت حسن و حضرت حسین را بر زانوان مبارکش نشانده بود و خرماهایی را که علی آورده بود، به آنان می‌خوراند. روستایی هرچه به بزرگی خطایی که کرده بود، می‌اندیشید، گویی دیوانه می‌شد و از چشمانش چون چشمه اشک می‌ریخت. با همین حال به خانۀ حضرت فاطمه آمد و در زد. سرور عالمیان، نورافشان چون آفتاب، از درون بیرون آمد. روستایی همین که سرور ما را دید، زاری‌کنان گفت: «ایمان آوردم، تو رسول الله هستی! از کاری که کردم پشیمانم، مرا عفو کن، یا رسول الله!» چون پیامبر محبوب ما پرسید: «چرا دستت را بریدی؟»، گفت: «چون شرم داشتم دستی را با خود داشته باشم که به روی مبارک کسی زده است که به تو ایمان آورده است!.. جانم فدای تو، یا رسول الله!» پیامبر محبوب ما، که دریای رحمت است، دست بریده را از دست روستایی گرفت و با گفتن «بسم الله الرحمن الرحیم» آن را به مچ خون‌چکانش پیوند داد. به اذن الله تعالی، به‌عنوان معجزه‌ای از سرور ما، پیامبر، دست به حال پیشینش بازگشت. الله تعالی بر همه‌چیز تواناست و هر کاری از او برمی‌آید.
«ای پروردگار من! این کاکای من و برادر پدرم است. و اینان اهل بیت من‌اند. همان‌گونه که با این پوشش خود آنان را پوشاندم، تو نیز آنان را بپوشان و از آتش جهنم نگه دار!» حدیث شریف