د بئر معونه پېښه

همدا کال د صفر په میاشت کې، د عربستان د نجد په سیمه کې د بني عامر مشر ابوبراء عامر بن مالک مدینې ته راغی. زموږ د سردار رسول اکرم (صلی الله علیه وسلم) زیارت یې وکړ. زموږ سردار پیغمبر هم هغه ته اسلام بیان کړ او د مسلمانېدو سپارښتنه یې ورته وکړه. ابوبراء مسلمان نه شو، خو ویې ویل چې اسلام ښکلی او شریف دین دی. سربېره پر دې، ویې غوښتل چې په نجد کې د اسلام د خپرېدو لپاره له اصحاب کرامو څخه څو کسان هلته ولېږي. زموږ ګران پیغمبر وفرمایل: «د هغو کسانو په اړه چې ولېږم یې، د نجد له خلکو ډاډه نه یم!» عامر وویل: «زه به یې په خپله پناه کې واخلم. بیا هېڅوک ورته زیان نه شي رسولای.»

د عالمونو سردار دا کلکه ژمنه ومنله او له اصحاب صفه څخه یې اویا کسیز پلاوی چمتو کړ. دوی به د شپې قرآن کریم لوسته. ټول د قرآن حافظان وو. دوی ته به «اصحاب قراء» ویل کېدل. د ځینو نومونه یې دا دي: عامر بن فهیره، عمرو بن ضمري، عطیه بن عبدالله، انس بن معاویه، حکم بن کیسان، حارث بن صمه، کعب بن زید، مالک بن ثابت، منذر بن عمرو، رافع بن مزیل، سعید بن حزام، سلیم بن ملحان، سهیل بن عامر، طفیل بن اسعد، عروه بن صلت (رضی الله تعالی عنهم). د رسول الله په امر د حضرت منذر بن عمرو تر قوماندې لاندې روان شول. رسول الله یو یو لیک هم ولیکاوه او د بني عمرو او بني نجد مشرانو ته یې ولېږه.

ابوبراء، چې غوښتل یې خپله قبیله په اسلام مشرفه شي، له اصحاب صفه مخکې روان شو، خپلې قبیلې ته راغی، ویې ویل چې پلاوی یې په خپله پناه کې اخیستی دی او ټینګار یې وکړ چې هېڅوک دې لاس ورته نه وروړي. له وراره یې عامر بن طفیل پرته ټولو ومنله چې لاس به ورته نه وروړي. د ابوبراء وراره عامر بن طفیل د دریو قبیلو سړي وسله وال کړل، د هغوی مشر شو او هغه اصحاب کرام یې محاصره کړل چې بئر معونه ته راغلي وو. صحابه، چې له څلورو خواوو ګیر شوي وو، تورو ته یې لاس کړ او ټول تر خپلې وینې وروستي څاڅکي پورې په زړورتیا وجنګېدل. له دوو پرته ټولو د شهادت شربت وڅښه. حضرت عمرو بن امیه یې بندي کړ. حضرت کعب بن زید یې هم مړ ګڼلی و او پرې یې ایښی و.

د دې شهیدو مبارکو اصحابو وروستۍ خبرې دا وې: «یا ربي! په دې شېبه کې له تا پرته بل څوک نشته چې رسول الله ته زموږ حال ورسوي. زموږ سلام هغه ته ورسوه!» په هماغه شېبه کې جبرئیل علیه السلام په ډېر خپګان زموږ سردار پیغمبر ته راغی، د هغوی سلام یې ورساوه او ویې ویل: «هغوی د الله تعالی لقا ته ورسېدل. الله تعالی له هغوی څخه راضي شو او هغوی هم له الله تعالی څخه راضي شول.»

زموږ ګران پیغمبر هم «وعلیه السلام» ځواب ورکړ، بیا په ډېر خپګان اصحاب کرامو ته وګرځېد، ویې فرمایل: «ستاسې وروڼه له مشرکانو سره مخ شول. مشرکانو هغوی ټوټې ټوټې کړل او په نېزو یې سوري سوري کړل…» او په دې ډول یې پېښه خبره کړه.

«هغوی (د بئر معونه شهیدان) د الله تعالی لقا ته ورسېدل. الله تعالی له هغوی څخه راضي شو او هغوی هم له الله تعالی څخه راضي شول» حدیث شریف

د بئر معونه پېښه

ستا روح د خدای د نور یو ټکی دی، یا رسول الله،
ستا جمال حال افزا او زړه پرانیستونکی دی، یا رسول الله.
ستا د رحمت نښو لرونکي وجود راختل د کفر تیاره
لرې کړه؛ ټول اوس له ایمان سره آشنا دي، یا رسول الله.
د رسالت په ګلستان کې یوازې ستا د ګلبوټي ذات
د خدای یو وروستی نیالګی دی، یا رسول الله.
کرم وکړه، اې زما سرداره، اې د مولا شریفه حجته!
د نجیب درد ته ستا فیض درمل دی، یا رسول الله.
دریم سلطان احمد (نجیب)

په دې پېښه کې، کله چې له دښمن سره جنګېده، جبار نومي یوه سړي د حضرت عامر بن فهیره په شا کې نېزه ورننویستې وه. په هماغه شېبه کې حضرت عامر ویلي وو: «والله، جنت مې وګاټه!» او د جبار او نورو مشرکانو د سترګو په وړاندې آسمان ته پورته کړای شوی و. ټول په دې حال حیران شوي وو، خو له دوی څخه یوازې جبار، چې هغه یې شهید کړی و، مسلمان شو.

زموږ سردار پیغمبر د رجیع او بئر معونه په پېښو ډېر خپه شو. پر هغو قبیلو یې چې دا دردوونکې پېښه یې کړې وه، د بلا لپاره یوه میاشت له هر لمانځه وروسته دعا وکړه. الله تعالی د خپل رسول دعا قبوله کړه. پر هغو قبیلو یې سخته وچکالي او قحطي راوسته. بیا په یوه ساري ناروغۍ اووه سوه کسان مړه شول.1

ته د عالمونو طبیب یې، او زما زړه ډېر ناروغ دی،
د شفا موندلو په هیله مې تا ته راوړی دی.
زما پر شا د ګناه غر دی او مخ مې لکه واښه ژېړ دی،
هیله من یم؛ دلته مې د زوال لپاره راوړی دی.
اې د عالمونو سروره، ستا عاشق او حیران یم؛
ستا له بېلتونه شپه او ورځ ژاړم.
ستا لوی رحمت آب حیات دی، او زه تږی یم؛
که یو څاڅکی یې ونه شي، مرم، ساه ورکوم.
د هغه په اخلاقو د هغه ستاینه بې‌ځایه زیار دی،
د هغه بیانول په خبرو تر دې هم سخت راځي.
بخښونکی او کریم دی او دومره سخي دی
چې له اوبو مرغلره، له ډبرې جوهر، له اغزي ګل راځي.
که لمر نور شیندي، د هغه له نورونو دی،
د ګل د خولو څاڅکی د هغه له ګلګون مخه راځي.
د هغه صفت تر دې هم لوړ دی، خو
که تر دې لوړ ووایم، پردي یې انکار کوي.
عالم په یوه ذره کې ځایول ممکن کېږي،
د هغه بیانول په خبرو تر دې هم سخت راځي.
مولانا خالد بغدادي

«والله، جنت مې وګاټه!» عامر بن فهیره (رضی الله عنه)

د بني نضیر غزا