زما ګران پیغمبر

هغه سیمې چې د زکات مأمورین ورته ولېږل شول

حضرت ابوموسی اشعري یې په مکه کې د قرآن کریم او د دین د چارو د ښوولو دنده وسپارله.1 ابوسفیان بن حرب یې د یمن د ولایت د نجران امیر وټاکه او کثیر بن عبدالله یې د هغه مرستیال وګوماره. کله چې د مکې کارونه پای ته ورسېدل، مر الظهران ته راغلل. پاتې غنیمت هم هلته ووېشل شو. بیا زموږ سردار پیغمبر له خپلو نامتو اصحابو سره بیا په لاره ووت او د ذوالقعدې په وروستیو کې مدینې ته ورسېد. له مدینې څخه د رمضان شریف په لسمه، د چهارشنبې په ورځ وتلی و. دا سفر شاوخوا درې میاشتې دوام وکړ.

یوه ورځ د غم په سمندر کې ډوب شوم او فکر ته ولاړم، له ځانه پردی شوم او ځان مې هېر کړ، ګناهونه مې را یاد کړل او له خپل انجامه ووېرېدم، بیا مې واورېدل چې یوه سید دا مطلع زمزمه کوله: ته احمد او محمود او محمد یې، زما سرداره، ته موږ ته له حقه تایید شوی سلطان یې، زما سرداره. موږ هیله‌من یو او له ناهیلۍ آه نه کاږو، د ایمان پانګه نه بربادوو، ستا درشل نه پرېږدو او پردیو ته پناه نه وړو، ستا تر سیوري لاندې بل چا ته سترګې نه نیسو. ته احمد او محمود او محمد یې، زما سرداره، ته موږ ته له حقه تایید شوی سلطان یې، زما سرداره. شیخ غالب

د هجرت د اتم کال ځینې پېښې

له بني ثعلبه څخه څلور کسان د رسول الله مجلس ته راغلل او ویې ویل: «زموږ قوم موږ رالېږلي یو. اورېدلي مو دي چې تر هجرت پورې اسلام بشپړ نه وي.» ویې فرمایل: «هر چېرې چې یاست، پر تقوا اوسئ؛ که هجرت هم ونه کړئ، زیان نه لري. ستاسې دین او ملت ته هېڅ خلل نه رسېږي.» بیا یې د رمله بنت حارث کور ته ولېږل او مېلمستیا یې ورکړه. بیا یې هر یوه ته څلور اوقیې سپین زر ورکړل او خپلو کورونو ته د تګ اجازه یې ورکړه. په همدې کال د رسول الله (صلی الله علیه وسلم) لور زینب وفات شوه. د هغې لپاره یې تابوت جوړ کړ. په اسلام کې لومړی تابوت د هغې لپاره جوړ شو. د ابوالعاص په نکاح کې وه. کله چې ابوالعاص د بدر په وخت کې هغه له مکې څخه مدینې ته رخصت کړه، په لاره کې هبار د حضرت زینب اوښې ته نېزه ګوزار کړه. زینب چې له اوښې ولوېده، هغه ماشوم یې چې په نس کې یې و، وغورځېد او ناروغه شوه. همدا یې د وفات سبب شو. له هغې دوه اولادونه پاتې شول. په هغه کال، د ذوالحجې په میاشت کې د رسول الله زوی ابراهیم وزېږېد. مور یې ماریه خاتون (رضی الله تعالی عنها) ده. ابورافع راغی او زېری یې ورکړ. له همدې امله رسول الله یو غلام آزاد کړ. د عقیقې په توګه یې یو ورای حلال کړ. سر یې ورته وخرېیه او د ویښتو په وزن یې سپین زر صدقه کړل.

د هجرت د نهم کال مهمې پېښې

د عالمونو سردار د هجرت د نهم کال د محرم میاشتې په پیل کې قبیلو ته د زکات مأمورین (عامل، ساعي) وټاکل. تر وسې وسې هرې قبیلې ته له هماغې قبیلې څخه یو عامل ورکړل شو. ابن حصیب اسلمي یې اسلم او غفار ته، عباد بن بشر بني سلیم او مزینې ته، عمرو بن عاص فزارې ته، ضحاک بن سنان بني کلاب ته، رافع بن مکنت جهني جهینې ته او بشر بن سفیان کعبي بني کعب او بني تمیم ته ولېږل.

یو کال وروسته د طائف خلکو د مسلمانېدو لپاره یو شپږ کسیز پلاوی مدینې ته، زموږ د ګران پیغمبر حضور ته ولېږه. د عالمونو سردار یو کال مخکې له طائف څخه د وتلو پر مهال داسې دعا کړې وه: «یا ربي! ثقیفیانو ته سمه لار وښیه، هغوی موږ ته راوله.» ګورئ، اوس ثقیفیان د مسلمانېدو لپاره راغلي وو. زموږ سردار رسول اکرم د هغوی په مسلمانېدو ډېر خوشحاله شو، ځینې امتیازات یې ورکړل او طائف ته یې ولېږل. حضرت عثمان بن ابي العاص یې د هغوی والي وټاکه.2

د نجاشي وفات

د هجرت د نهم کال د رجب میاشت وه. یوه ورځ زموږ سردار رسول الله خپلو اصحابو ته وفرمایل: «نن ستاسې یو صالح ورور وفات شو. پاڅئ، د هغه لمونځ وکړئ.» زموږ سردار پیغمبر امام شو او د غایبانه جنازې لمونځ یې ورکړ. بیا یې وفرمایل: «د خپل ورور نجاشي اصحمه لپاره مو له الله تعالی څخه بخښنه وغوښته.»

څه موده وروسته له حبشې څخه په راغلي خبر کې معلومه شوه چې نجاشي اصحمه (رحمة الله تعالی علیه) وفات شوی دی. دا هماغه ورځ وه چې زموږ سردار پیغمبر په مدینه کې د هغه د جنازې لمونځ ورکړی و.3

«هر چېرې چې یاست، پر تقوا اوسئ؛ که هجرت هم ونه کړئ، زیان نه لري. ستاسې دین او ملت ته هېڅ خلل نه رسېږي» حدیث شریف

ځان مې ستا په لاره قربان شي،
اې محمد، نوم دې ښکلی، ځان دې ښکلی،
راشه، خپل ناچیزه بنده ته شفاعت وکړه،
اې محمد، نوم دې ښکلی، ځان دې ښکلی.
هغه چې مؤمنان دي، ډېرې سختۍ ګالي،
او په آخرت کې به خوند او صفا ولري،
اې د اتلس زره عالمونو مصطفی،
اې محمد، نوم دې ښکلی، ځان دې ښکلی.
هغه چې د اوو آسمانونو سیل یې وکړ او د کرسۍ پر سر یې جولان وکړ،
او په معراج کې یې له حقه خپل امت وغوښت –
اې محمد، نوم دې ښکلی، ځان دې ښکلی.
یونس بې له تا دواړه جهانه څه کوي؟
ته برحق پیغمبر یې، بې له شکه او ګومانه،
هغه چې ستا پیروي نه کوي، بې‌ایمانه ځي،
اې محمد، نوم دې ښکلی، ځان دې ښکلی.