په زموږ سردار پیغمبر توسل

په زموږ سردار پیغمبر تل توسل1 شوی دی: د هغه له پیدا کېدو مخکې، له پیدا کېدو وروسته، د هغه د دنیا په ژوند کې او له وفات وروسته د برزخ (قبر) په عالم کې؛ او د قیامت په ورځ له را ژوندي کېدو وروسته، د عرصاتو په ډګر او په جنت کې به هم توسل کېږي. وسیله هر هغه شی دی چې الله تعالی هغه خپل قرب ته د نږدې کېدو او د اړتیاوو د پوره کېدو سبب ګرځولی دی. په رسول اکرم توسل، یعنې زموږ سردار رسول الله د الله تعالی په وړاندې وسیله ګرځول او له هغه مرسته او شفاعت غوښتل، جایز دي. دا له هغو کارونو څخه دي چې سلف صالحینو (صحابه وو، تابعینو او تبع تابعینو)، علماوو او نورو مسلمانانو کړي دي. له مسلمانانو څخه هېچا دا بد نه دي ګڼلي. تر اوسه پورې د فاسدې عقیدې له خاوندانو پرته داسې څوک نه دی لیدل شوی چې دا ونه مني. د انسانانو پلار آدم علیه السلام، کله چې ځمکې ته راولېږل شو، زموږ سردار پیغمبر یې وسیله وګرځاوه. زموږ ګران پیغمبر دا په یوه حدیث شریف کې داسې بیان فرمایلي دي: «کله چې آدم (علیه السلام) د خپلې تېروتنې له امله له جنته وایستل شو، ویې ویل: ‹یا ربي! د محمد په حرمت ما وبښه.› الله تعالی وفرمایل: ‹اې آدم! محمد دې څنګه وپېژانده، په داسې حال کې چې لا مې نه دی پیدا کړی؟› آدم (علیه السلام) وویل: ‹یا ربي! کله چې دې زه پیدا کړم او روح دې راکړ، سترګې مې پرانیستې، ومې کتل او د عرش پر څنډه مې لیکلي ولیدل: لا اله الا الله، محمد رسول الله. هغه څوک چې نوم یې له خپل نوم سره خوښوې، هغه دی.› الله تعالی وفرمایل: ‹رښتیا دې وویل، اې آدم! له خپلو مخلوقاتو څخه هغه تر ټولو ډېر خوښوم. څرنګه چې دې د هغه په حرمت بښنه وغوښته، ومې بښلې.›»2 په یوه روایت کې یې دا هم وفرمایل: «هغه داسې پیغمبر دی چې ستا له نسل څخه به راشي. که هغه مې نه وای پیدا کړی، نه به مې ته پیدا کړی وې او نه ستا اولاد. څرنګه چې دې هغه شفاعت کوونکی راووست، ومې بښلې او مغفرت مې درته وکړ.»3

د دې بېلګې زرګونه دي. یو څو یې لاندې راوړل کېږي. یو سړي چې دواړه سترګې یې ړندې وې، له زموږ سردار رسول الله یې دعا وغوښته چې سترګې یې روښانه شي. رسول الله (صلی الله علیه وسلم) وفرمایل: «که غواړې، دعا کوم. خو که صبر وکړې او ویې زغمې، تا ته غوره ده.» هغه سړي وویل: «نور د صبر توان نه لرم. زاري کوم چې دعا وکړئ.» نو ویې فرمایل: «نو اودس وکړه او دا دعا ولوله!»

«اَللّهُمَّ اِنِّی اَسْئَلُکَ وَاَتَوَجَّهُ اِلَیْکَ بِنَبِیِّکَ مُحَمَّدٍ نَبِیِّ الرَّحْمَةِ، یا مُحَمَّدُ اِنِّی اَتَوَجَّهُ بِکَ اِلی رَبِّی فِی حاجَتِی هذِهِ لِتُقْضی لِی، اَللّهُمَّ شَفِّعْهُ فِیَّ.»

د حدیثو عالم امام نسائي خبر ورکوي چې کله هغه سړي دا دعا ولوستله، الله تعالی قبوله کړه او سترګې یې روښانه شوې. حضرت عثمان بن حنیف زموږ د سردار رسول الله د وسیله ګرځولو په اړه دا پېښه بیانوي: «کله چې عثمان بن عفان خلیفه و، یو سړي چې په سخته تنګسه کې و، څرنګه چې یې د خلیفه حضور ته له تګه شرم کاوه، ما ته یې شکایت وکړ. ورته مې وویل: ‹سمدستي اودس وکړه! د سعادت جومات ته لاړ شه! هغه دعا چې پورته وویل شوه، ولوله او خپله غوښتنه ووایه.› هغه بېچاره د دعا له لوستلو وروسته هغه ځای ته لاړ چې خلیفه پکې و، او د خلیفه حضور ته یې بوت. خلیفه هغه پر خپل جانماز کېناوه، ستونزه یې واورېده او غوښتنه یې پوره کړه. هغه بېچاره چې ولیدل چې کار یې ناڅاپه سم شو، خوشاله ما ته راغی او ویې ویل: ‹الله تعالی دې درنه راضي شي! که تا خلیفه ته نه وای ویلي، له دې تنګسې به خلاص شوی نه وم.› هغه ګومان کاوه چې ما له خلیفه سره خبرې کړې دي.»

«(اې آدم!) هغه داسې پیغمبر دی چې ستا له نسل څخه به راشي. که هغه مې نه وای پیدا کړی، نه به مې ته پیدا کړی وې او نه ستا اولاد. څرنګه چې دې هغه شفاعت کوونکی راووست، ومې بښلې او مغفرت مې درته وکړ» حدیث قدسي

کله چې حضرت عمر خلیفه و، یو ځل وچکالي شوه. له اصحاب کرامو څخه بلال بن حارث د رسول الله مقبرې ته لاړ او ویې ویل: «یا رسول الله! ستا امت نږدې دی چې له لوږې هلاک شي. زاري کوم چې د باران د اورېدو وسیله شې.» هغه شپه زموږ سردار رسول الله د هغه خوب ته راغی او ویې فرمایل: «خلیفه ته لاړ شه! زما سلام ورته ورسوه! د باران دعا ته دې ووځي!» کله چې حضرت عمر د باران دعا ته ووت، باران پیل شو. الله تعالی دعاوې د هغو کسانو په حرمت قبلوي چې خوښوي یې. الله تعالی خبر ورکړی دی چې محمد علیه السلام ډېر خوښوي. له دې امله که څوک په دې ویلو دعا وکړي: «اَللّهُمَّ اِنِّی اَسْئَلُکَ بِجاهِ نَبِیِّکَ الْمُصْطَفی»، دعا یې نه ردېږي. سره له دې، د دنیا د وړو کارونو لپاره د رسول الله وسیله ګرځول له ادب سره برابر نه دي. برهان الدین ابراهیم مالکي فرمایلي دي: «یو فقیر چې ډېر وږی و، د سعادت کوټې ته راغی او ویې ویل: ‹یا رسول الله! وږی یم.› لږ وروسته یو څوک راغی، خپل کور ته یې بوت او دومره خواړه یې ورکړل چې ماړه شو. کله چې هغه فقیر وویل چې دعا یې قبوله شوه، هغه سړي ورته وویل: ‹وروره! ښځه او اولاد دې پرېښي دي او له لرې لارو دې په کړاو راغلی یې چې د رسول الله زیارت وکړې. ایا مناسبه ده چې د یوې مړۍ ډوډۍ لپاره د رسول الله حضور ته لاړ شې؟ په هغه لوړ حضور کې دې باید جنت او تل پاتې نعمتونه غوښتي وای! هغه څه چې دلته وغوښتل شي، الله تعالی یې نه ردوي.› هغه کسان چې د رسول الله په زیارت مشرف کېږي، باید دعا وکړي چې د قیامت په ورځ ورته شفاعت وکړي.» یوه ورځ امام ابوبکر مقري له امام طبراني او ابوالشیخ سره په سعادت جومات کې ناست وو. څرنګه چې څو ورځې یې څه نه وو خوړلي، ډېر وږي وو. امام ابوبکر چې نور یې طاقت نه درلود، وویل: «وږی یم، یا رسول الله!» او یو ګوټ ته لاړ. له ساداتو څخه یو سړی له دوو خدمتګارانو سره راغی او ویې ویل: «ورونو! تاسې زما نیکه رسول الله ته د لوږې شکایت وکړ او مرسته مو وغوښته. هغه ما ته امر وکړ چې تاسې ته خواړه درکړم.» هغه څه چې یې راوړي وو، یو ځای یې وخوړل. څه چې پاتې شول، ورته یې پرېښودل او لاړ. د اسلام له علماوو څخه یو، ابوعبدالله بن نعمان مراکشي تلمساني (۶۸۳ / ۱۲۸۴ میلادي)، په خپل ارزښتناک کتاب «مصباح الظلام» کې په سلګونو هغه مسلمانان چې زموږ د سردار رسول الله په وسیله ګرځولو خپلې غوښتنې ته رسېدلي دي، او هغه دعاوې چې یې کړې دي، په تفصیل بیانوي. له هغو کسانو څخه یو چې د رسول الله په وسیله ګرځولو خپلې غوښتنې ته ورسېد، محمد بن منکدر دی. هغه وايي: «یو سړي اتیا د سرو زرو سکې زما پلار ته امانت پرېښې وې او جهاد ته تللی و. ورته یې ویلي وو: ‹دا وساته! هغه چا ته چې سخت اړ وي، هم ترې مرسته کولای شې.› په مدینه کې وچکالي شوه. پلار مې ټولې سکې پر وږو ووېشلې. د سرو زرو خاوند راغی او ویې غوښتې. پلار مې ورته وویل: ‹سبا شپه راشه.› د سعادت کوټې ته لاړ او تر سهاره یې رسول الله ته زاري وکړه. نیمه شپه یو سړی راغی او ورته یې وویل: ‹لاس دې وغځوه!› یوه کڅوړه سره زر یې ورکړل او بیا له هغه ځایه ورک شو. پلار مې په کور کې سکې وشمېرلې او کله یې چې ولیدل چې اتیا سکې دي، خوشاله شو او سمدستي یې خاوند ته ورکړې.»

حضرت ابوعبدالله تلمساني په همدې کتاب کې هغه پېښه چې پر ده تېره شوې ده، داسې بیانوي:

«په ۶۳۷ (۱۲۳۹ میلادي) کال کې له یوې ډلې نامتو خلکو سره له صدر کلا څخه ووتو. یو سړی له موږ سره و چې زموږ لارښود و. یو څه وخت له تګ وروسته اوبه مو خلاصې شوې. د اوبو په لټه شو. زه په دې منځ کې د رفع حاجت لپاره یوې غاړې ته لاړم. په همغه شېبه کې سخت خوب راباندې غالب شو. له ځان سره مې وویل: ‹په هر حال، د تګ پر مهال به مې ویښ کړي› او سر مې پر ځمکه کېښود.

کله چې ویښ شوم، ځان مې د دښتې په منځ کې یوازې وموند. ملګرو مې زه هېر کړی وم او تللي وو. یوازېتوب ډېر ووېرولم. په دښته کې مې چپ او ښي لوري ته تګ پیل کړ. نه پوهېدم چې چېرته یم او چېرته باید لاړ شم. هر ځای هواره شګه وه. لږ وروسته تیاره شوه. له هغه کاروان څخه چې ورسره مو سفر کاوه، هېڅ نښه نه وه. د شپې په تیاره کې یوازې یوازې وم. وېره مې لا زیاته شوه. په اندېښنه مې ګړندی تګ پیل کړ. یو څه وخت له تګ وروسته، ډېر تږی، ستړی او ستومانه پر ځمکه ولوېدم. نور مې د ژوند هیله له لاسه ورکړې وه او احساس مې کاوه چې مرګ راته نږدې کېږي. نه بیانېدونکی درد مې ګاله؛ پرېشاني او خپګان مې پای ته رسېدلی و. ناڅاپه یو فکر مې زړه ته راغی. د شپې په تیاره کې مې ټول ځواک راټول کړ او په اخلاص او د نیت په صفا، د وروستي ځل لپاره مې فریاد وکړ: ‹یا رسول الله! فریاد! د الله تعالی په اجازه له تا مرسته غواړم!› همدا چې خبره مې پای ته ورسېده، ومې اورېدل چې یو څوک غږ راباندې کوي. کله مې چې د غږ لوري ته وکتل، د شپې په تیاره کې مې یو څوک ولید چې شاوخوا یې نور خپراوه، ډېرې سپینې جامې یې اغوستې وې او تر هغې ورځې مې هېڅکله نه و لیدلی، او غږ یې راباندې کاوه. ما ته نږدې شو او لاس یې راته ونیو. په همغه شېبه کې مې ټوله ستړیا او تنده ورکه شوه. داسې وه لکه چې بیا زېږېدلی یم. زړه مې سمدستي ورپورې وتړل شو. یو څه وخت لاس په لاس لاړو. ومې احساسول چې د ژوند یوه تر ټولو خوږه شېبه تېروم. کله چې د شګو له یوې غونډۍ تېر شو، د هغه کاروان ډیوې مې ولیدې چې ورسره مې سفر کاوه، او د ملګرو غږ مې واورېد. ورته نږدې شو. هغه سورلۍ چې زه به پرې سپرېدم، تر ټولو وروسته د هغوی پسې راته. ناڅاپه راغله او زما مخې ته ودرېده. کله مې چې خپله سورلۍ مخې ته ولیده، له خوښۍ مې چیغه کړه. کله مې چې چیغه کړه، هغه چا چې له ما سره راغلی و، خپل لاس زما له لاسه وکیښ. بیا یې لاس راته ونیو او پر سورلۍ یې سپور کړم. بیا یې دا وفرمایل: ‹څوک چې له موږ څه وغواړي او له موږ مرسته وغواړي، تش لاسی یې نه ستنوو› او مخ یې واړاوه او لاړ. نو پوه شوم چې هغه زموږ سردار رسول الله و. کله چې تله، لیدل کېده چې هغه نورونه چې شاوخوا یې خپرېدل، د شپې په تیاره کې د آسمان په لور پورته تلل. کله چې زما له سترګو ورک شو، ناڅاپه په ځان راغلم. افسوس مې وکړ: ‹ولې مې زموږ د سردار رسول الله لاسونه او پښې ښکل نه کړل!› خو نور ناوخته شوی و او فرصت له لاسه وتلی و.» ابوالخیر اقطع پنځه ورځې په مدینه کې وږی پاتې شوی و. د سعادت کوټې ته ورغی او پر رسول الله یې سلام واچاوه. خپله لوږه یې وړاندې کړه. یوې غاړې ته لاړ او ویده شو. په خوب کې یې ولیدل چې رسول الله راځي. ښي لوري ته یې ابوبکر صدیق، چپ لوري ته یې عمر فاروق او مخې ته یې علي مرتضی وو.

حضرت علي راغی او ورته یې وویل: «اې ابوالخیر! پاڅه! ولې پروت یې؟ رسول الله راځي!» سمدستي پاڅېد. رسول الله راغی او یوه لویه ډوډۍ یې ورکړه. ابوالخیر وايي: «څرنګه چې ډېر وږی وم، سمدستي مې خوړل پیل کړل. کله مې چې نیمه خوړلې وه، ویښ شوم. بله نیمه مې په لاس کې وموندله.»

«څوک چې کوم مشکل لري، دې بشپړ اودس وکړي او دوه رکعته لمونځ دې وکړي! بیا دې ووايي: ‹یا ربي! له تا غواړم. ستا د پیغمبر محمد علیه السلام په وسیله ګرځولو، چې د عالمونو لپاره رحمت دی، تا ته زاري کوم. اې محمده! تا خپل رب ته وسیله ګرځوم ترڅو زما غوښتنه ومني. یا ربي! هغه زما شفاعت کوونکی وګرځوه!›» حدیث شریف

بیا هم په «مصباح الظلام» کتاب کې راغلي دي: احمد بن محمد صوفي وايي: «د حجاز په دښتو کې مې هر څه چې درلودل، له لاسه مې ورکړل. مدینې ته راغلم. د سعادت کوټې تر څنګ مې پر رسول الله سلام واچاوه. په یوه ګوټ کې کېناستم او ویده شوم. زموږ سردار رسول الله زما خوب ته راغی او ویې فرمایل: (راغلې، اې احمده؟ د لاس ورغوی دې خلاص کړه!) زما ورغوی یې له سرو زرو ډک کړ. ویښ شوم. لاسونه مې له سرو زرو ډک وو.» امام سمهودي هم په خپل کتاب «د مدینې تاریخ» کې هغه پېښه چې پر ده تېره شوې ده، داسې بیانوي: «د کور د دروازې کیلي مې ولوېده. ونه مې موندله. د سعادت کوټې ته ورغلم او ومې ویل: ‹یا رسول الله! کیلي مې لوېدلې ده. خپل کور ته نه شم ننوتلای!› په همغه وخت کې یو ماشوم راغی. هغه کیلي یې چې په لاس کې یې وه، ما ته وښوده او ویې ویل: ‹دا مې موندلې ده. کېدای شي ستاسې وي؟›»

مصطفی عشقي افندي کلیسي په خپل تاریخي کتاب «موارد مجیدیه» کې وايي: «شل کاله مې په مکه کې ژوند وکړ. په ۱۲۴۷ [۱۸۳۱ میلادي] کال کې مې شپېته د سرو زرو سکې راټولې کړې او له ښځې او اولادونو سره مدینې ته راغلو. په لاره کې پیسې خلاصې شوې. د یوه آشنا په کور کې مې منزل وکړ او د سعادت کوټې ته لاړم. له رسول الله مې مرسته وغوښته. درې ورځې وروسته یو لوړ مقامه سړی هغه کور ته راغی چې موږ پکې وو، او ویې ویل چې زما لپاره یې یو کور په کرایه نیولی دی. زما سامان یې هلته یوړ. د یوه کال کرایه یې ورکړه. څو میاشتې وروسته ناروغ شوم او یوه میاشت په بستر پروت وم. په کور کې نه د خوړلو څه پاتې وو او نه د پلورلو څه. ومې غوښتل چې د خپلې مېرمنې په مرسته بام ته وخېژم او د رسول الله د مقبرې په لور خپله تنګسه بیان کړم او له هغه مرسته وغواړم. کله مې چې لاسونه پورته کړل، شرم مې وکړ چې د دنیا شیان وغواړم. څه مې ونه شو ویلای. خپلې کوټې ته ښکته شوم. بله ورځ یو څوک راغی او ویې ویل چې فلاني آغا دا د سرو زرو سکې زما لپاره ډالۍ لېږلې دي. کڅوړه مې واخیسته. که څه هم روزي مو سمه شوې وه، له ناروغۍ نه خلاصېدم. د نورو په مرسته د سعادت کوټې ته ورغلم او له رسول الله مې شفا وغوښته. له جومات څخه ووتم او له چا مرسته غوښتو پرته تر کوره پلی لاړم. کله چې کور ته ننوتم، د ناروغۍ هېڅ اثر پکې نه و پاتې. د دې لپاره چې بده سترګه ونه لګي، څو ورځې پر امسا په تکیه کوڅې ته ووتم. خو پیسې خلاصې شوې وې. ښځه او اولادونه مې په تیاره کې پرېښودل او مسجد نبوي ته لاړم. د ماسخوتن له لمانځه وروسته مې خپله تنګسه رسول الله ته وړاندې کړه. په لاره کې یو چا چې نه مې پېژانده، راته نږدې شو او یوه کڅوړه یې زما په لاس کې کېښوده. په هغې کې نهه څلوېښت د سرو زرو نهه قروشیزې سکې وې. شمع او اړین شیان مې واخیستل او کور ته راستون شوم.»

د «شقائق نعمانیه» کتاب د ژباړې په دویم ټوک کې راغلي دي چې د اسلام لوی عالم، مولانا شمس الدین محمد بن حمزه فناري، د عثماني دولت لومړی شیخ الاسلام او د خپل وخت مجدد، د سترګو په سپین اوبو اخته شو او بینایي یې له لاسه ورکړه. یوه شپه چې زموږ سردار رسول الله ورته وفرمایل: «د طه سورت تفسیر کړه!»، ځواب یې ورکړ: «لکه څنګه چې ستاسې په لوړ حضور کې د قرآن کریم د تفسیر توان نه لرم، سترګې مې هم نه ویني.» زموږ سردار رسول الله، د پیغمبرانو طبیب، له خپل مبارک څادر څخه یوه ټوټه پنبه راوویسته، په خپلې مبارکې لاړې یې لنده کړه او د هغه پر سترګو یې کېښوده. ملا فناري ویښ شو، پنبه یې پر سترګو وموندله، لرې یې کړه او بینا شو. د الله تعالی حمد او شکر یې وکړ. د پنبې تارونه یې وساتل او وصیت یې وکړ چې کله مړ شي، پر سترګو یې کېږدي. کله چې په ۸۳۴ [۱۴۳۱ میلادي] کال کې په بورسه کې وفات شو، د هغه وصیت پوره کړل شو.

عباسي خلیفه ابوجعفر منصور په مسجد نبوي کې له امام مالک سره خبرې کولې. امام مالک ورته وویل: «اې منصوره! دا د سعادت جومات دی! ورو خبرې کوه! حق تعالی د حجرات په سورت کې، په دې فرمایلو چې معنا یې ده: ‹خپل غږونه د رسول الله تر غږ لوړ مه کوئ!›4، یوه ډله وغندله. او په دې آیت کریمه: ‹هغه کسان چې د رسول الله په وړاندې ورو خبرې کوي›5 یې هغه کسان وستایل چې ورو خبرې کوي. له وفات وروسته د رسول الله درناوی د هغه د ژوند د وخت د درناوي په څېر دی.» منصور سر ښکته کړ او ویې پوښتل: «اې اباعبدالله! قبلې ته مخ ودرېږم که د سعادت قبر ته؟» حضرت امام مالک وفرمایل: «له رسول الله څخه مخ مه اړوه! هغه لوړ پیغمبر (صلی الله تعالی علیه وسلم)، د قیامت د ورځې شفاعت کوونکی، د قیامت په ورځ به ستا او ستا د پلار آدم علیه السلام د خلاصون وسیله وي. باید د سعادت قبر ته مخ کړې او د رسول الله په مبارک روح په منګولو لګولو شفاعت وغواړې! د نساء سورت په ۶۴م آیت کریمه کې فرمایل شوي دي، چې معنا یې داسې ده:

‹هغه کسان چې پر خپلو نفسونو یې ظلم کړی دی (ځانونو ته یې زیان رسولی دی)، که تا ته راشي او له الله تعالی بښنه وغواړي او زما رسول هم ورته بښنه وغواړي، الله تعالی به توبه قبلوونکی او مهربان ومومي.› دا آیت کریمه وعده ورکوي چې د هغو کسانو توبه چې رسول الله وسیله ګرځوي، قبلېږي.» نو منصور له خپل ځایه پاڅېد، د سعادت کوټې مخې ته ودرېد او په زاري یې وویل: «یا ربي! په دې آیت کریمه کې دې وعده فرمایلې ده چې د هغو کسانو توبه قبوله کړې چې ستا رسول وسیله ګرځوي. زه هم ستا د لوړ پیغمبر لوړ حضور ته راغلی یم او له تا بښنه غواړم. لکه څنګه چې دې هغه بندګان وبښل چې د هغه په ژوند کې یې له تا بښنه وغوښته، ما هم وبښه! یا ربي! ستا د لوړ پیغمبر په وسیله ګرځولو، چې نبي الرحمه (د رحمت پیغمبر) دی، تا ته زاري کوم. اې محمد علیه السلام، د پیغمبرانو تر ټولو غوره! په تا په توسل مې خپل رب ته زاري وکړه. یا ربي! هغه لوړ پیغمبر زما شفاعت کوونکی وګرځوه!» دا دعا یې ولاړ، قبلې ته شا او د سعادت د مواجهې کړکۍ ته مخ وکړه. نبوي منبر یې چپ لوري ته و. هغه نصیحت چې امام مالک خلیفه منصور ته وکړ، ښيي چې هغه کسان چې د سعادت کوټې مخې ته دعا کوي، باید ډېر ویښ وي. فرمایل شوي دي چې هغه کسان چې د هغه ځای وړ درناوی او تعظیم نه شي ترسره کولای، سمه نه ده چې په مدینه منوره کې ډېر وخت پاتې شي. د اناطولي یو بزګر ډېر کلونه په مدینه منوره کې اوسېدلی و، هلته یې واده کړی و او د سعادت کوټې یو خدمت ته ګمارل شوی و. یوه ورځ په تبه اخته شو او زړه یې شلومبې وغوښتې. دا فکر یې له زړه تېر شو: «که په خپل کلي کې وای، له مستو به یې شلومبې جوړې کړې وای او ما به څښلې.» هغه شپه رسول الله د شیخ الحرم خوب ته راغی او امر یې وفرمایه چې د هغه سړي خدمت بل چا ته وسپارل شي. کله چې شیخ الحرم وویل: «یا رسول الله! دا خدمت ستا له امت څخه فلانی کوي»، ویې فرمایل: «هغه سړي ته ووایه چې خپل کلي ته دې ستون شي او شلومبې دې وڅښي!..» بله ورځ چې دا امر هغه بزګر ته ورسول شو، ویې ویل: «په سترګو!» او خپل هېواد ته لاړ.

«هغه کسان چې پر خپلو نفسونو یې ظلم کړی دی، که تا ته راشي او له الله تعالی بښنه وغواړي او زما رسول هم ورته بښنه وغواړي، الله تعالی به توبه قبلوونکی او مهربان ومومي» نساء: ۶۴

که یو فکر چې یوازې له زړه تېر شوی و، داسې زیان رامنځته کړي، له دې ځایه باید پوه شو چې، الله دې پناه راکړي، یوه ناوړه خبره، که څه هم په ټوکو وي، یا له ادب خلاف چلند به څومره لوی زیان رامنځته کړي.

ته د هغه مؤمن په زړه کې ایمان یې چې تا خوښوي؛
هېڅکله به خپګان ونه لري؛ ته د هغه د درد درمل یې؛
ستا شفاعت ته هیله لري؛ ته د هغه د زړه واکمن یې؛
څوک چې مرسته وغواړي، خامخا یې مومي، یا رسول الله.