زما ګران پیغمبر

زموږ د سردار پیغمبر اولاد

زموږ سردار پیغمبر اووه اولادونه درلودل: درې زامن او څلور لوڼې. له حضرت فاطمې پرته، ټول له زموږ سردار رسول الله څخه مخکې وفات شول. زموږ د ګران پیغمبر نسل زموږ له مور حضرت فاطمې څخه دوام وموند. د هغه د لمسي حضرت حسین اولاد ته «سید» او د حضرت حسن اولاد ته «شریف» ویل کېږي. د سیدانو او شریفانو درناوی زموږ د سردار پیغمبر درناوی دی. له سیدانو او شریفانو سره مینه د دې سبب کېږي چې انسان په وروستۍ ساه کې له ایمان سره له دنیا ولاړ شي.

قاسم (رضی الله عنه): د رسول الله د دریو زامنو لومړی زوی دی. له همدې امله رسول الله ته «ابوالقاسم» ویل کېده. له نبوت څخه مخکې په مکه کې دنیا ته راغی. مور یې خدیجة الکبری ده. په اوولس میاشتنۍ کې وفات شو.1

زینب (رضی الله عنها): د رسول الله د څلورو لوڼو لومړۍ لور ده. کله چې زموږ پیغمبر دېرش کلن و، دا دنیا ته راغله. له نبوت څخه مخکې یې د خپلې مور خدیجې له خوریي ابوالعاص بن ربیع سره واده وکړ.2 ابوالعاص په پیل کې ایمان رانه وړ. د بدر په غزا کې بندي شو او په دې شرط خوشې شو چې مېرمن به یې مدینې ته ولېږي. هغه یې له خپل ورور سره ولېږله، خو کافرانو زینب له لارې بېرته راوګرځوله. رسول علیه السلام زید بن حارثه مکې ته ولېږه او زینب یې د شپې په پټه مدینې ته راوړه. ابوالعاص د حدیبیې له سفر وروسته ایمان راوړ او زینب بیا هغه ته وسپارل شوه. د هجرت په اتم کال، په یو دېرش کلنۍ کې وفات شوه. دوه اولادونه یې پاتې شول: یو علي و چې د بلوغ عمر ته نږدې وفات شو؛ بل یې امامه ده. زینب هغوی فاطمې (رضی الله عنها) ته وصیت کړي او امام علي ته یې سپارلي وو. د هغې زوی علي د مکې د فتحې پر مهال د رسول الله پر اوښ، د هغه شاته سپور و. امامه حضرت علي په خپله نکاح کې واخیسته.3

رقیه (رضی الله عنها): زموږ د سردار رسول الله دویمه لور ده. کله چې زموږ پیغمبر درې دېرش کلن و، دا دنیا ته راغله. مور یې خدیجة الکبری ده. ډېره ښکلې وه. د حضرت عثمان مېرمن ده. پخوا یې د ابولهب له زوی عتبه سره کوژده وه. ابولهب او مېرمنې یې د دې لپاره چې رسول الله وځوروي، خپل زوی له دې کار څخه واړاوه. کله چې «تبت یدا» سورت نازل شو، عتبه هغه له واده مخکې طلاقه کړه. وحي راغله او رقیه د حضرت عثمان په نکاح کې ورکړل شوه. دوی دواړو یوځای دوه ځله حبشې ته او بیا مدینې منورې ته هجرت وکړ. حضرت رقیه په دوه ویشت کلنۍ کې، د بدر له غزا مخکې، ناروغه شوه. حضرت عثمان ته امر وشو چې بدر ته رانه شي او د خپلې مېرمنې خدمت وکړي. هغه په هغه ورځ وفات شوه چې د بدر د بریا زېری مدینې منورې ته ورسېد، او په همغه ورځ خاورو ته وسپارل شوه.4

ام کلثوم (رضی الله عنها): د رسول الله دریمه لور ده. د ابولهب له دویم زوی عتیبه سره یې کوژده وه. کله چې «تبت یدا» سورت نازل شو، عتیبه لا له واده مخکې هغه طلاقه کړه او رسول الله ته یې زړه بداوونکې خبرې وکړې. نو زموږ سردار رسول الله (صلی الله علیه وسلم) هغه ته ښېرا وکړه او ویې فرمایل: «یا ربي! د خپلو ځناورو له ډلې څخه یو پر ده مسلط کړه!» د شام په لار کې یوه زمري هغه ټوټې ټوټې کړ. له هغه وروسته چې رقیه وفات شوه، وحي راغله او ام کلثوم هم د حضرت عثمان په نکاح کې ورکړل شوه. د هجرت په نهم کال وفات شوه. د جنازې لمونځ یې رسول الله ورکړ، او کله چې یې خاورو ته سپارله، د هغې د قبر تر څنګ ولاړ و او له مبارکو سترګو یې اوښکې بهېدې.5

فاطمه (رضی الله عنها): د رسول الله څلورمه لور، د حضرت علي مېرمن او د حضرت عمر خواښې ده. کله چې یې نکاح وتړل شوه، پنځلس کلنه وه.6 په «المواهب اللدنیه» کې، د سویق د غزا په بیان کې، لیکل شوي دي چې مهر یې څلور سوه مثقاله سپین زر و. دا د ۵۷٫۱۴ مثقالو سرو زرو سره برابر دی. (نن ورځ د ۳۸ طلايي لیرو سره برابر دی.) علي (رضی الله عنه) په هغه وخت کې پنځه ویشت کلن و. فاطمه له اهل بیتو څخه ده. سپین مخې او ډېره ښکلې وه. له هجرت څخه دیارلس کاله مخکې په مکه کې وزېږېده او په یوولسم کال، په څلور ویشت کلنۍ کې وفات شوه. درې زامن یې درلودل چې نومونه یې حسن، حسین او محسن وو، او دوه لوڼې یې درلودې چې نومونه یې ام کلثوم او زینب وو.7

د رسول الله نسل له فاطمې څخه دوام وموند. زینب له عبدالله بن جعفر طیار سره نکاح وکړه او علي او ام کلثوم نومي اولادونه یې وشول. دوی ته «شریف جعفري» ویل کېږي.

«زما اهل بیت د نوح علیه السلام د بېړۍ په څېر دي. څوک چې د هغوی پیروي وکړي، نجات مومي؛ او څوک چې شاته پاتې شي، هلاکېږي» حدیث شریف

۱. جنة البقیع – مدینه منوره
۲. اهل بیت
۳. بنات النبي (زموږ د سردار پیغمبر لوڼې)
۴. شهداء البقیع (د جنة البقیع شهیدان)
۵. ازواج النبي (زموږ د سردار پیغمبر مېرمنې)
۶. امام مالک.

د جنة البقیع د زیارتونو حال له ورانېدو مخکې

عبدالله (رضی الله عنه): له خدیجة الکبری څخه د رسول الله وروستی اولاد دی. له نبوت څخه وروسته وزېږېد او د تی رودلو په عمر کې وفات شو. هغه ته طیب او طاهر هم ویل کېږي. کله چې عبدالله وفات شو، عاص بن وائل وویل: «محمد ابتر شو»، یعنې نسل یې پرې شو. الله تعالی د «انا اعطینا» په سورت سره کافر عاص ته ځواب ورکړ.8

ابراهیم (رضی الله عنه): د رسول الله د زامنو دریم او د ټولو اولادونو وروستی دی. د حضرت ماریې زوی دی چې د هرقل د مصر والي مقوقس د سوغات په توګه لېږلې وه. د هجرت په اتم کال وزېږېد او په یونیم کلنۍ کې وفات شو. کله چې ناروغ و، رسول الله به په غېږ کې نیوه او له مبارکو سترګو به یې اوښکې بهېدې. کله چې ابراهیم وفات شو، ویې فرمایل: «اې ابراهیم! ستا په مرګ ډېر خپه شوو. سترګې مو ژاړي، زړونه مو سوځي؛ خو داسې خبره نه کوو چې زموږ رب ترې خفه شي.»9 په جنة البقیع کې خاورو ته وسپارل شو. په هغه ورځ لمر ونیول شو. خلکو وویل: «د هغه د مرګ له امله لمر ونیول شو.» زموږ سردار رسول الله (صلی الله علیه وسلم) چې دا واورېدل، ویې فرمایل: «سپوږمۍ او لمر د الله تعالی دوه مخلوقات دي چې د هغه پر شتون او یووالي دلالت کوي. د هېچا د مرګ یا ژوند له امله نه نیول کېږي. کله چې یې نیول وګورئ، الله تعالی یاد کړئ!»

الهي! د فاطمې د اولاد په خاطر،
زما وروستۍ خبره دې د توحید کلمه وي!
که دا دعا مې رد کړې، که یې قبوله کړې،
ما د پیغمبر د اهل بیتو لمن نیولې ده.

د رسول اهل بیت (آل رسول – آل عبا)

الله تعالی په قرآن کریم کې اهل بیتو ته داسې فرمایي چې معنا یې دا ده: «الله تعالی غواړي چې له تاسې څخه رجس، یعنې هر عیب او هره ناپاکي لرې کړي او تاسې په بشپړې پاکۍ سره پاک کړي.»10

اصحاب کرامو وپوښتل: «یا رسول الله! اهل بیت څوک دي؟» په همدې شېبه کې امام علي راغی. رسول الله هغه د خپلې مبارکې چپنې لاندې ونیو. بیا یو په بل پسې فاطمه زهرا، امام حسن او امام حسین راغلل. هر یو یې خپل یوه اړخ ته ونیو او ویې فرمایل: «همدا زما اهل بیت دي.» دې لوړو شخصیتونو ته «آل عبا او آل رسول» هم ویل کېږي.11

له نبوي اهل بیتو سره مینه د دې سبب کېږي چې انسان له ایمان سره آخرت ته ولاړ شي او په وروستۍ ساه کې سلامتۍ ته ورسېږي. له اهل بیتو سره مینه پر هر مؤمن فرض ده. سرور عالم (صلی الله علیه وسلم) په یوه حدیث شریف کې فرمایي: «زما اهل بیت د نوح علیه السلام د بېړۍ په څېر دي. څوک چې د هغوی پیروي وکړي، نجات مومي؛ او څوک چې شاته پاتې شي، هلاکېږي.»12

د نبوي اهل بیتو فضیلتونه او کمالات ډېر زیات دي؛ په شمېرلو نه ختمېږي. د هغوی بیان او ستاینه د انسان له وس څخه بهر ده. د هغوی قدر او لویي یوازې په آیت کریمه پوهېدل کېږي.

علي، حسن او حسین هلته دي،
مینه یې په زړه کې ده، محبت یې په ځان کې.
سبا د محشر په ورځ، په لوی دیوان کې،
یا محمد، زما روح ستا ارمان کوي.
د عرفات غر زموږ غر دی،
هلته زموږ دعا قبلېږي؛
په مدینه کې زموږ پیغمبر ارام دی،
یا محمد، زما روح ستا ارمان کوي.

امام شافعي دا خبره تر ټولو په ښکلې بڼه بیان کړې ده او ویلي یې دي: «اې د رسول اهل بیتو! الله تعالی په قرآن کریم کې ستاسې د مینې امر کوي. د هغو کسانو لمونځ نه قبلېږي چې په خپلو لمونځونو کې تاسې ته دعا نه کوي؛ دا ستاسې قدر او لوړه درجه ښيي. ستاسې شرف څومره لوی دی چې الله تعالی په قرآن کریم کې تاسې ته سلام وايي!» حضرت انس وايي: «له رسول الله څخه یې وپوښتل: ‹د اهل بیتو له منځه له چا سره تر ټولو زیاته مینه لرئ؟› ویې فرمایل: ‹له حسن او حسین سره.›»13

حضرت ابوهریره وايي: «زه د رسول الله په خدمت کې وم. حسن راغی. رسول الله وفرمایل: ‹یا ربي! زه له ده سره مینه لرم. ته هم له ده سره مینه وکړه او له هغو کسانو سره هم مینه وکړه چې له ده سره مینه کوي›؛ او بل وخت یې وفرمایل: ‹حسن او حسین په دنیا کې زما خوشبویه ګلان دي.›» زموږ سردار پیغمبر دا هم وفرمایل: «له ځان وروسته تاسې ته دوه شیان پرېږدم. که هغو ته منګولې ولګوئ، له لارې نه اوړئ. لومړی یې تر دویم لوی دی: یو یې د الله تعالی کتاب قرآن کریم دی چې له آسمان څخه تر ځمکې غځېدلی یو ټینګ پړی دی. دویم زما اهل بیت دي. دا دواړه یو له بل څخه نه بېلېږي. څوک چې د دې دواړو پیروي ونه کړي، زما له لارې بېلېږي.»14

حضرت حسن او حضرت حسین (رضی الله عنهما) ناروغه شوي وو. زموږ سردار پیغمبر حضرت علي او حضرت فاطمې ته وفرمایل: «د خپلو دې ځیګر ټوټو لپاره یو نذر ومنئ!» حضرت علي، زموږ مور فاطمې او د هغوی وینځې چې فضه نومېده، هر یوه د درې ورځو روژې نذر ومانه. هغه دوه د جنت خوشبویه ګلان روغ شول؛ خو په کور کې یې د خوړلو لپاره هېڅ نه درلودل. حضرت علي له یوه یهودي څخه درې صاعه15 اوربشې پور واخیستې. درې واړو د خپلو نذري روژو نیت وکړ. حضرت فاطمې د هغو اوربشو یو پیمانه اوړه کړه او پنځه ډوډۍ یې پخې کړې. دوی پخپله پنځه کسان وو. د افطار وخت شو. له هغو پنځو ډوډیو څخه یې یوه د حضرت علي مخې ته، یوه د حضرت حسن مخې ته، یوه د حضرت حسین مخې ته، یوه د فضې وینځې مخې ته او یوه یې د ځان مخې ته کېښوده. غوښتل یې چې افطار وکړي، چې یو مسکین راغی او ویې ویل: «اې د رسول الله اهل بیتو! زه د مسلمانو مسکینانو له ډلې څخه یو مسکین یم. ما ته د خوړلو یو څه راکړئ! الله تعالی دې تاسې ته د جنت په نعمتونو بدله درکړي.» هغه ډوډۍ چې یې په لاسونو کې وې، هغه ته یې صدقه کړې او پخپله یې په اوبو افطار وکړ. بله ورځ یې بیا روژه ونیوله. خدمتګارې یو بل پیمانه اوربشې اوړه کړې او بیا یې پنځه ډوډۍ پخې کړې. د افطار پر وخت، کله چې یې ډوډۍ مخې ته ایښې وې او غوښتل یې چې افطار وکړي، یو یتیم راغی. پنځو واړو خپلې ډوډۍ هغه ته ورکړې، هغه یتیم یې خوشاله کړ، پخپله یې په اوبو افطار وکړ او ویده شول. دریمه ورځ یې هم روژه ونیوله. له پاتې وروستي پیمانه اوربشو څخه یې پنځه ډوډۍ جوړې کړې او مخې ته یې کېښودې. کله چې یې غوښتل افطار وکړي، یو بندي راغی او ویې ویل: «درې ورځې کېږي چې وږی یم. زه یې تړلی یم او خواړه یې هم نه دي راکړي. د الله تعالی لپاره پر ما رحم وکړئ!» پنځو واړو خپلې ډوډۍ هغه ته ورکړې او بیا یې په اوبو افطار وکړ. په دې پسې الله تعالی په هغو آیتونو کریمه کې چې نازل شول، داسې وفرمایل چې معنا یې دا ده: «دوی خپل نذرونه پوره کړل. د قیامت له اوږدې او دوامدارې ورځې څخه د وېرې له امله یې هغه خواړه چې ډېر یې ارمان درلود او زړه یې ورته کېده، مسکین، یتیم او بندیانو ته ورکړل او ویې ویل: ‹موږ تاسې ته دا خواړه د الله تعالی د رضا لپاره درکړل. له تاسې څخه مو د بدلې په توګه نه مننه او نه کوم بل شی تمه درلوده، او هېڅ شی نه غواړو.›»16 «له همدې امله جناب حق هغوی ته شراب طهور (ډېر پاک څښاک) وڅښاوه…»17 ابوهریره (رضی الله عنه) وايي چې زموږ پیغمبر وفرمایل: «ستاسې غوره کسان هغه دي چې له ما وروسته زما له اهل بیتو سره ښېګڼه وکړي.»

«څوک چې له پل صراط څخه پرته له دې تېرېږي چې پښې یې وښوییږي، هغه کسان دي چې زما له اهل بیتو او اصحابو سره ډېره مینه لري» حدیث شریف

حضرت علي وايي چې زموږ پیغمبر وفرمایل: «څوک چې زما له اهل بیتو سره ښېګڼه وکړي، د قیامت په ورځ به یې شفاعت وکړم.» «څوک چې له پل صراط څخه پرته له دې تېرېږي چې پښې یې وښوییږي، هغه کسان دي چې زما له اهل بیتو او اصحابو سره ډېره مینه لري.»

په یوه حدیث شریف کې چې حضرت امام رباني بیان کړی دی، فرمایل شوي دي: «چا چې له علي سره مینه وکړه، هرومرو یې له ما سره مینه کړې ده. چا چې له هغه سره دښمني وکړه، هرومرو یې له ما سره دښمني کړې ده. چا چې هغه وځوراوه، هرومرو یې زه ځورولی یم؛ او چا چې زه وځورولم، هرومرو یې الله تعالی ځورولی دی.»

زموږ سردار رسول الله وفرمایل: «الله تعالی ما ته امر وکړ چې له څلورو کسانو سره مینه وکړم، او خبر یې راکړ چې پخپله هم له هغوی سره مینه کوي.» ترې یې وپوښتل: «هغوی څوک دي؟ ایا نومونه یې موږ ته رابنایئ؟»

ویې فرمایل: «علي له هغوی څخه دی، علي له هغوی څخه دی، علي له هغوی څخه دی؛ او ابوذر، مقداد او سلمان.»

«د هغو کسانو لپاره سخت عذاب دی چې زما د کورنۍ له امله ما ځوروي.»

په یوه حدیث شریف کې یې دا هم وفرمایل: «فاطمه زما یوه برخه ده (یعنې زما یوه ټوټه ده). چا چې هغه وځوروله، زه یې ځورولی یم.» حضرت ابوهریره وايي: «زموږ سردار پیغمبر حضرت علي ته وفرمایل: ‹فاطمه ما ته تر تا ډېره ګرانه ده، او ته ما ته تر هغې ډېر عزیز یې (یعنې ډېر قدرمن یې)!›»18

دا یې هم وفرمایل: «د دې لپاره چې د اسلام دین مې تاسې ته راوړی دی، له تاسې څخه هېڅ بدله نه غواړم؛ یوازې دا غواړم چې زما له هغو اهل بیتو سره مینه وکړئ چې ما ته نږدې دي.»

د اسلام علماوو له اهل بیتو سره مینه په وروستۍ ساه کې له ایمان سره د تلو شرط ګڼلې ده. په دوی کې د رسول الله ذرې شته. اهل بیتو ته ارزښت ورکول او د هغوی درناوی د هر مسلمان دنده ده. د اسلام لوی عالم امام رباني (رحمة الله علیه) وفرمایل: «زما پلار په ظاهري او باطني علومو، یعنې د زړه په علومو کې، ډېر لوی عالم و. تل به یې له اهل بیتو سره د مینې سپارښتنه او هڅونه فرمایله او ویل به یې چې دا مینه له انسان سره په وروستۍ ساه کې له ایمان سره د تلو لپاره ډېره مرسته کوي. کله چې د وفات په حال کې و، زه یې د سر په څنګ کې وم. په وروستیو شېبو کې یې، کله چې یې هوښیاري کمه شوه، دا نصیحتونه مې ور په یاد کړل او ومې پوښتل چې هغې مینې څه اغېز کړی دی. حتی په هغه حال کې یې وفرمایل: ‹د اهل بیتو د مینې په سمندر کې لامبو وهم.› سمدستي مې د الله تعالی حمد او ثنا وویله. د اهل بیتو مینه د اهل سنت پانګه ده. د آخرت ټولې ګټې به همدا پانګه راوړي.»

حضرت فاطمه او د هغې اولاد تر قیامته پورې اهل بیت دي. که ګناهګار هم وي، له هغوی سره مینه لازمه ده. له دوی سره مینه، په زړه، بدن او مال سره له دوی سره مرسته، او د دوی درناوی او پاملرنه د دې سبب کېږي چې انسان له ایمان سره مړ شي. (د سوریې په حما ښار کې د سیدانو لپاره یوه محکمه وه. هغه ماشومان چې له دې مبارکې کورنۍ څخه به زېږېدل، د دوو شاهدانو په شتون کې د قاضي په وړاندې ثبتېدل. دا محکمه د انګرېزانو وفادار دوست مصطفی رشید پاشا لغوه کړه.) د اهل سنت امامانو د ایمان او فقهې د علومو او د تصوف د معرفتونو، حتی د تفسیر او حدیث د علومو ډېره برخه د اهل بیتو له امامانو څخه زده کړه. د هغوی په روزنه وروزل شول، د هغوی په توجه لوړ شول او له هغوی څخه یې زېري ترلاسه کړل. مسلمانان د رسول الله له اهل بیتو (رضی الله تعالی عنهم اجمعین) سره تر هر چا زیاته مینه لري او له هغو کسانو سره هم مینه لري چې له اهل بیتو سره مینه کوي. هغو کسانو ته چې له اهل بیتو سره مینه لري، یعنې هغو سمو مسلمانانو ته چې د اهل بیتو پر لار ځي، (اهل سنت) ویل کېږي. ټول اهل سنت په هر لمانځه کې اهل بیتو ته د خیر دعا کوي.

هغه مؤمن ته چې رسول یې ولید، د (صحابي) نوم ورکړل شو؛
د ټولو د یادولو لپاره (اصحاب کرام) وویل شول.
هر زړه چې له پیغمبر سره یې مینه درلوده، په یوه شېبه کې له نور ډک شو؛
هغوی چې د هغه صحابه شول، په قرآن کې وستایل شول.
ټولو د رسول الله لپاره خپل مال او ځان ورکړ؛
په سوله کې یې علم خپراوه، په جګړه کې یې غړمبل.
په حدیث شریف کې اصحاب له ستورو سره تشبیه شول؛
څوک چې د هر یوه پیروي وکړي، روښانه لارو ته رسېږي.
اصحابو له یو بل سره ډېره مینه درلوده، یو بل به یې ستایه؛
هغه مسلمانان چې وروسته راغلل، ټولو همداسې وویل.
قرآن او حدیثونه هغوی موږ ته راورسول؛
د هغوی د زړونو پاکوالي ذهنونو ته ډاډ ورکړ.
که یو له دوی څخه وکنځل شي، د اسلام دین ټپي کېږي؛
څوک چې صحابي بد یادوي، قرآن کریم بې‌اعتباره کوي.
که ریښتینی مسلمان یې، د هر یوه درناوی وکړه،
او لومړی د رسول پر اهل بیتو صلوات او سلام ووایه!