د هغه دنیا ته تشریف راوړل (ولادت)

زما امت، زما امت

حضرت آمنه، د میندو تر ټولو نېکمرغه، چې د شرفونو تر ټولو لوړ شرف ته ورسېده، خپله امیندواري داسې بیانوي: «په هغو ورځو کې چې په هغه سردار امیندواره وم، هېڅ درد او ستونزه مې ونه لیده. حتی نه پوهېدم چې امیندواره یم. خو له شپږو میاشتو وروسته، یوه ورځ، د خوب او ویښتیا ترمنځ، یو چا راته وویل: ‹پوهېږې چې په چا امیندواره یې؟› کله چې مې ځواب ورکړ: ‹نه پوهېږم›، خبر یې راکړ: ‹پوه شه چې د پیغمبرانو په وروستي امیندواره یې!› کله چې د زېږون وخت نږدې شو، هماغه کس بیا راغی او ویې ویل: ‹اې آمنې! کله چې ماشوم دنیا ته راغی، نوم یې محمد کېږده.› او په بل روایت کې داسې راغلي دي: ‹اې آمنې! کله چې ماشوم دنیا ته راغی، نوم یې احمد کېږده!›»

زموږ مور حضرت آمنه د زېږون شېبه هم داسې بیانوي: «کله چې د زېږون شېبه راورسېده، یو هیبتناک غږ مې واورېد. ولړزېدم. بیا مې یوه سپینه مرغۍ ولیده؛ راغله او په وزر یې زه ومښلم. له وېرې او لړزې هېڅ نښه پاتې نه شوه. په هغه شېبه کې سخته تنده راته ولګېده، لکه چې له تودوخې سوځم. خوا ته مې د شیدو په څېر سپین یو جام شربت ولید. هغه یې راته راکړ چې ویې څښم. ومې څښه؛ تر شاتو خوږ او یخ و. نوره تنده مې پاتې نه شوه. بیا مې یو لوی نور ولید؛ کور مې دومره روښانه شو چې له هغه نور پرته مې بل څه نه لیدل.

څوک چې غواړي له اوره نجات ومومي،
په مینه او شوق دې درود ووايي!
اَلصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَیْکَ یا رَسُولَ الله!
اَلصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَیْکَ یا حَبِیبَ الله!
اَلصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَیْکَ یا نُورَ عَرْشِ الله.

«زه د الله تعالی حبیب، د هغه محبوب یم. د پیغمبرانو مشر یم. دا خبره د فخر لپاره نه کوم» حدیث شریف

د هغه کور پخوانی ځای چې زموږ سردار پیغمبر پکې دنیا ته راغی (نن ورځ د مکې د کتابتون په توګه کارول کېږي)

هغه کور چې زموږ سردار پیغمبر پکې دنیا ته راغی، د هغه د لوی نیکه هاشم بن عبد مناف و. د کعبې ۳۰۰–۴۰۰ متره شمال ختیځ ته پروت و.

زموږ سردار پیغمبر د هجرت پر مهال دا مبارک کور عقیل بن ابي طالب ته وسپاره. د عقیل لمسیانو هغه محمد بن یوسف ثقفي ته وپلوره.

وروسته دا مبارک کور د هارون الرشید مور خیزران خاتون واخیست او په جومات یې بدل کړ.

دا جومات، چې عباسیانو او مملوکانو ساتلی و، په عثماني دوره کې هم په ډېر پام وساتل شو. قانوني سلطان سلیمان خان امر وکړ چې جومات له سره جوړ شي.

د تاریخ په اوږدو کې دا جومات ګڼ ځله ورغول شو.

دا جومات په ۱۹۲۴ کال کې ونړول شو. هغه کور چې په ۱۹۵۰ کال کې شیخ عباس قطان هلته جوړ کړ، له ۱۹۵۹ کال راهیسې د مکې د عامه کتابتون په توګه کارول کېږي.

بیا مې ډېرې ښځې ولیدې چې زما شاوخوا راټولې شوې او زما خدمت یې کاوه. اوږدې ونې یې وې، او مخونه یې د لمر په څېر ځلېدل. د عبد مناف د قبیلې لوڼو ته ورته وې. حیرانه وم چې څنګه ناڅاپه راښکاره شوې. له هغوی څخه یوې وویل: ‹زه د فرعون مېرمن آسیه یم!› او بلې: ‹زه هم مریم بنت عمران یم، او دا د جنت حورې2دي.›

په هغه شېبه کې مې یو اوږد سپین ورېښمین ټوکر ولید چې له آسمانه تر ځمکې غځېدلی و. ویې ویل: ‹د خلکو له سترګو یې پټ کړئ.› بیا د مرغانو یوه ډله راښکاره شوه. مښوکې یې له زمرده او وزرونه یې له یاقوته وو. له وېرې خولې شوم، او له هغو څاڅکو چې لوېدل، د مشکو بوی خپرېده. په همدې حال کې وم چې زما له سترګو یې پرده لرې کړه. ټوله ځمکه مې له ختیځه تر لوېدیځه ولیدله. پرښتو زما شاوخوا را ګېره کړې وه.

محمد علیه السلام همدا چې دنیا ته راغی، خپل مبارک سر یې په سجده کېښود او د شهادت ګوته یې پورته کړه. بیا له آسمانه د سپینې ورېځې یوه ټوټه راښکته شوه او هغه یې ونغاړه. یو غږ مې واورېد چې ویل یې: ‹هغه له لوېدیځه تر ختیځه هر ځای وګرځوئ. وګرځوئ یې، چې ټول عالم یې په نوم، بڼه او صفاتو وپېژني. پوه دې شي چې نوم یې ماحي دی، یعنې الله تعالی د هغه په وسیله د شرک نښې له منځه وړي.›

بیا هغه ورېځ هم له سترګو ورکه شوه، او ما محمد (صلی الله علیه وسلم) ولید چې په سپین وړین ټوکر کې نغښتی و. په همدې شېبه کې درې کسان راغلل چې مخونه یې د لمر په څېر ځلېدل. د یوه په لاس کې د سپینو زرو لوټه، د بل په لاس کې له زمرده لګن، او د دریم په لاس کې ورېښم و. له لوټې لکه چې مشک څڅېده. زما مبارک زوی یې په لګن کې کېښود. مبارک سر او پښې یې ورته ومینځل او په ورېښمو کې یې ونغاړه. بیا یې د هغه پر مبارک سر ښه خوشبویي ومښله، د هغه په مبارکو سترګو کې یې رانجه کړل او ورک شول.»

له آسمانه پرښتې صف صف راښکته شوې،
زما د کور یې د کعبې په څېر طواف وکړ.
حورې ډلې ډلې راغلې،
د هغوی د مخونو له نوره مې کور له نوره ډک شو.
په هوا کې یو بستر هم وغوړول شو،
نوم یې سندس و، غوړوونکې یې پرښته وه.
کله چې دا کارونه ماته په ښکاره ښکاره شول،
زه هماغه شېبه په حیرانتیا کې پاتې شوم.
ناڅاپه دېوال وچاود،
درې حورې راغلې او راته ښکاره شوې.
ځینې وايي چې له هغو دریو ښکلیو
یوه آسیه وه، سپوږمۍ مخې.
بله یې په ښکاره مریم خاتون وه،
او بله له حورو څخه یوه ښکلې.
هغه درې سپوږمۍ تندۍ په مهربانۍ راغلې،
په هماغه شېبه یې ماته سلام وکړ.
زما شاوخوا راغلې او کېناستې،
یوې بلې ته یې د مصطفی زېری ورکاوه.

کله چې محمد علیه السلام دنیا ته راغی، زموږ د مور حضرت آمنې سره د عبدالرحمن بن عوف مور شفاء خاتون، د عثمان بن ابي العاص مور فاطمه خاتون، او زموږ د پیغمبر ترور صفیه خاتون وې. هغوی هم هغه نور چې ولیده یې او نورې پېښې چې رامنځته شوې، داسې بیان کړې:

شفاء خاتون بیانوي: «زه هغه شپه د آمنې سره د مرستندویې په توګه وم. ما واورېدل چې محمد علیه السلام همدا چې دنیا ته راغی، په ډېرې عاجزۍ سره یې دعا او زارۍ وکړه. له غیبه وویل شول: ‹یَرْحَمُکَ رَبُّکَ.› بیا یو نور راووت او دومره رڼا یې وکړه چې له ختیځه تر لوېدیځه هر ځای ښکاره شو…» شفاء خاتون، چې د نورو ډېرو پېښو شاهده هم وه، وویل: «کله چې هغه ته پیغمبري اعلان شوه، زه هم له هغو لومړنیو کسانو څخه وم چې پرته له کوم تردد یې ایمان راوړ.»

«د قیامت په ورځ، کله چې هر څوک چوپ وي، زه به خبرې کوم. کله چې هېڅوک د خوځېدو توان ونه لري، زه د هغوی شفاعت کوونکی یم» حدیث شریف

ټول مخلوقات په خوښۍ کې ډوب شول،
غم ولاړ، عالم بیا ساه وموندله.
د جهان ټولو ذرو چیغې کړې،
یو بل یې غږاوه او ویل یې: مرحبا.
مرحبا، اې لوړ سلطانه، مرحبا،
مرحبا، اې د عرفان کانه، مرحبا.
مرحبا، اې د فرقان رازه، مرحبا،
مرحبا، اې د هر درد دوا، مرحبا.
مرحبا، اې د ښکلا د باغ بلبله،
مرحبا، اې د ذوالجلال آشنا.
مرحبا، اې د خدای سپوږمۍ او لمره،
مرحبا، اې هغه چې له حق نه بېل نه یې.
مرحبا، اې د ګناهګار امت پناه، مرحبا،
مرحبا، اې د بې‌چارو پناه، مرحبا.
مرحبا، اې د خلیل د سترګو رڼا،
مرحبا، اې د جلیل خاص محبوبه.
مرحبا، اې د عالمونو رحمته،
مرحبا، ته یې د ګناهګارو شفاعت کوونکی.
مرحبا، اې د دواړو جهانونو پاچا،
ستا لپاره کون او مکان منځته راغلل.

صفیه خاتون هم داسې بیان کړي دي: «کله چې محمد علیه السلام دنیا ته راغی، هر لوری نور ونیو. همدا چې دنیا ته راغی، سجده یې وکړه، بیا یې خپل مبارک سر پورته کړ او په څرګنده ژبه یې وفرمایل: ‹لا اله الا الله، اِنّي رسول الله.› کله چې مې وغوښتل چې ومینځم یې، وویل شول: ‹موږ هغه مینځل شوی رالېږلی دی.› ولیدل شول چې نوم یې پرې شوی او ختنه شوی و. همدا چې دنیا ته راغی، سجده یې وکړه. په هغه وخت کې یې په ورو غږ څه فرمایل؛ خپل غوږ مې د هغه مبارکې خولې ته نږدې کړ، فرمایل یې: ‹اُمَّتي، اُمَّتي!..› (زما امت، زما امت!..)»3

هغه رسول بیت الله ته مخ،
مخ یې پر ځمکه کېښود او په سجده پرېوت.
په سجده کې سر او ژبه یې د حق حمد وايي،
ګوته یې پورته کړه او توحید یې ووایه.
فرمایل یې: «اې زما مولا، ما تا ته مخ کړی،
الهي، ما ته زما امت راکړه!»
د زړه ټول همت یې په حق پورې وتاړه
او فرمایل یې: «زما امت، زما امت!»

کله چې زموږ ګران پیغمبر دنیا ته راغی، نیکه یې عبدالمطلب د کعبې شریفې خوا ته الله تعالی ته زارۍ او دعا کوله. دا ولادت هغه ته داسې زېری ورکړل شو:

کعبې ناڅاپه د مقام ابراهیم پر لور سجده وکړه او بیا خپل پخواني حالت ته راوګرځېده. عبدالمطلب واورېدل چې کعبه په فصیحه ژبه وايي: «الله اکبر! د محمد (صلی الله علیه وسلم) غږ به ما له بتانو پاک کړي.» په هغه شېبه کې هبل بت پر مخ راولوېد. یو غږ راغی: «آمنې ته یو زوی دنیا ته راغی. محمد (صلی الله علیه وسلم) به خلک د ضلالت له تیارې څخه د هدایت نور ته ورسوي. حق تعالی هغه انسانانو او پېریانو ته د پیغمبر په توګه ولېږه. اې پرښتو، شاهدان اوسئ چې هغه ته د ټولو خزانو کیلي ورکړل شوې. د هغه د ولادت ورځ مه هېروئ؛ دا ورځ دې تر قیامته ستاسې اختر وي.» کله چې عبدالمطلب دا خبرې واورېدې، له حیرانتیا یې ژبه ونښته. «ایا خوب وینم؟» یې له ځانه وپوښتل او لاس یې پر سینه راکش کړ. بیا یې یو بل غږ واورېد: «اې د قریشو سرداره، دا څه حال دی چې ته یې ووېرولې؟» د ځواب ورکولو توان یې نه درلود.

کله چې د آمنې کور ته نږدې شو، د کور پر بام یې یوه مرغۍ ولیده. وزرونه یې غوړولي وو او کور یې پرې پوښلی و. د مکې غرونه د هغې له نوره ځلېدل. یوې سپینې ورېځې پر کور سیوری کړی و. دوو پرښتو چې د دروازې مخې ته ولاړې وې، هغه یې له ننوتلو منع کړ. په داسې حال کې چې فکر یې کاوه: «دا څه حال دی؟ ایا خوب وینم؟»، د مشکو بوی چې له دننه راته، د هغه پوزې ته ورسېد.

عبدالمطلب، چې د محمد علیه السلام د ولادت په ورځ یې ډېرې پېښې ولیدې، په دې زېري ډېر خوشاله شو او ویې ویل: «د دې زما د زوی شان او شرف به ډېر لوړ وي.»4

عبدالمطلب، د دومره لویې نېکمرغۍ د لمانځلو لپاره، د ولادت له اوومې ورځې څخه د مکې خلکو ته درې ورځې مېلمستیا ورکړه. سربېره پر دې، د ښار په هره محله کې یې اوښان حلال کړل او د خلکو او څارویو په ګټه یې پرېښودل.5 هغو کسانو ته چې د مېلمستیا پر مهال یې ترې پوښتل چې ماشوم ته یې کوم نوم ایښی، ویې ویل: «د محمد (صلی الله علیه وسلم) نوم مې ورته کېښود.» او هغو ته چې پوښتل یې ولې یې د خپلو نیکونو له منځه د یوه نوم نه دی ورکړی، ځواب یې ورکړ: «ځکه مې وغوښتل چې الله تعالی او خلک یې وستایي او صفت یې وکړي.»6 په بل روایت کې بیان شوي دي چې د «محمد» نوم آمنې خاتون ورته ایښی و.

اې هغه چې جمال یې لکه روښانه بشپړه سپوږمۍ ده،
اې د ټولو لوېدلو لاس نیوونکیه.
اې هغه چې د زړونو د درد درمل ته یې،
اې هغه چې د ټولو مخلوقاتو سلطان ته یې.
ته یې د ټولو انبیاوو سلطان،
د اولیاوو او اصفیاوو د سترګو نور.
اې د رسالت د تخت خاتمه،
اې هغه چې د نبوت مهر دې ولګاوه.

«د قیامت په ورځ د پیغمبرانو امام، خطیب او د ټولو شفاعت کوونکی زه یم. دا خبرې د فخر لپاره نه کوم» حدیث شریف

کله چې ستا نور ټول عالم روښانه کړ،
ستا ګل غوندې جمال عالم ګلشن کړ.
د جهل او ضلالت ظلمت ورک شو،
د معرفت باغ بشپړ کمال وموند.
یا حبیب الله، زموږ مرستې ته راشه،
په وروستۍ ساه مو په خپل دیدار خوشاله کړه.

د رسول الله د ولادت په شپه مهمې پېښې

د رسول اکرم (صلی الله علیه وسلم) له ولادت مخکې او د ولادت پر مهال، د دې نښې په توګه چې هغه به دنیا ته تشریف راوړي، ډېرې پېښې رامنځته شوې. د هغه وخت مشهورو خلکو لا زموږ د سردار پیغمبر له ولادت څخه ډېر مخکې خوبونه لیدلي وو. کله چې یې خپل خوبونه کاهنانو او د زمانې مشهورو عالمانو ته د تعبیر لپاره وړاندې کړل، هغوی وویل چې دا خوبونه «ښيي چې محمد علیه السلام به راشي».

زموږ د ګران پیغمبر نیکه عبدالمطلب داسې بیان کړي دي: «یو ځل ویده شوی وم. له هغه خوب څخه چې ومې لید، په سخته لړزه کې راویښ شوم. ومې غوښتل سمدستي یوه کاهن ته ولاړ شم چې تعبیر یې کړي. کله چې ورغلم، زما مخ ته یې وکتل او ویې ویل: ‹اې د قریشو مشره! څه درپېښ شوي دي؟ ستا په مخ کې بالکل بل حال ښکاري. ایا کومه مهمه پېښه شوې چې دې حال ته یې رسولی یې؟› ‹هو، یو وېرونکی خوب مې لیدلی چې تر اوسه مې هېچا ته نه دی بیان کړی›، ومې ویل، د هغه خوا ته کېناستم او په بیانولو مې پیل وکړ:

‹نن شپه مې په خوب کې یوه ډېره لویه ونه ولیده. یو سر یې تر آسمانه پورته شوی و، او څانګې یې ختیځ او لوېدیځ ته غځېدلې وې. له هغې ونې داسې نور خپرېده چې لمر یې په څنګ کې ډېر کمرنګه پاتې کېده.

کله به ښکارېده، کله به له سترګو ورکېده. خلکو مخ ورته اړولی و. نور یې هره شېبه زیاتېده. د قریشو د قبیلې ځینو د هغې ونې په څانګو منګولې لګولې، او ځینو نورو هڅه کوله چې ویې غوڅوي. یو ځوان د هغو مخه نیوله چې غوښتل یې غوڅه یې کړي. ډېر ښکلی مخ یې درلود؛ ما تر اوسه داسې مخ نه دی لیدلی. سربېره پر دې، له بدن یې شاوخوا ته ښه خوشبویي خپرېده. لاس مې وغځاوه چې د ونې یوه څانګه ونیسم، خو ورونه رسېدم.›

کله چې مې د خوب بیان پای ته ورساوه، د کاهن مخ بدل شو.

رنګ یې زېړ شو. بیا یې وویل: ‹په دې کې ستا برخه نشته!› ومې پوښتل: ‹نو د چا برخه ده؟› ‹د هغو چې د هغې ونې په څانګو منګولې لګوي›، ویې ویل او دوام یې ورکړ: ‹ستا له نسله به یو پیغمبر راشي، پر هر لوري به واکمن شي او خلک به د هغه دین ته ننوځي.› بیا یې زما زوی ابوطالب ته چې له ما سره و، مخ واړاوه او ویې ویل: ‹دا به ښايي د هغه تره وي.›» ابوطالب دا پېښه زموږ سردار پیغمبر ته هغه وخت بیان کړه چې پیغمبري ورته اعلان شوه، او ویې ویل: «همدا ونه ابوالقاسم، الامین محمد علیه السلام دی.»

په هغه شپه چې زموږ ګران پیغمبر محمد علیه السلام دنیا ته راغی، یو ستوری راوخوت. یهودي عالمانو چې هغه ولید، پوه شول چې محمد علیه السلام دنیا ته راغلی دی.

له اصحاب کرامو څخه حسان بن ثابت بیانوي: «زه اته کلن وم. یو سهار یوه یهودي منډې وهلې او چیغې یې وهلې: ‹اې یهودیانو!› کله چې یهودیان د هغه شاوخوا راټول شول او ویې پوښتل: ‹څه خبره ده، ولې چیغې وهې؟›، هغه ځواب ورکړ: ‹خبر اوسئ چې نن شپه د احمد ستوری راوخوت! احمد نن شپه دنیا ته راغی…›»

د رسول اکرم د ولادت په شپه د کعبې ټول بتان پر مخ پر ځمکه راولوېدل.

عروه بن زبیر روایت کوي: «د قریشو یوې ډلې یو بت درلود. په کال کې به یې یو ځل د هغه طواف کاوه، اوښان به یې حلالول او شراب به یې څښل. یوه ورځ بیا کله چې د بت خوا ته ورغلل، ویې موند چې پر مخ پر ځمکه لوېدلی دی. پورته یې کړ، خو بیا راولوېد. دا حال درې ځله تکرار شو. بیا، کله چې یې له هر لوري ټینګ ټکیه ورکوله، داسې غږ واورېدل شو: ‹یو څوک دنیا ته راغی، او د ځمکې پر مخ هر څه وخوځېدل. څومره چې بتان وو، ټول راوپرځېدل. د پاچاهانو زړونه له وېرې ولړزېدل!›» دا پېښه سمه د هغې شپې سره برابره وه چې محمد علیه السلام پکې دنیا ته راغی.

د مداین په ښار کې د ایران د پاچا (کسری) د ماڼۍ څوارلس برجونه ونړېدل. په هغه شپه کسری او د هغه خلک له شور او وېرې راویښ شول؛ کله یې چې د خپلو ځینو مشرانو هغه وېرونکي خوبونه چې لیدلي یې وو، د تعبیر لپاره وړاندې کړل، پوه شول چې دا د یوه لوی شي نښه ده.

تر ټولو نامتو کاهنانو دا خوبونه داسې تعبیر کړل: «دا خبر ورکوي چې شام، دجله، فرات، عراق او ایران به د اسلام ملکیت شي.»

«زه د هغو خلکو له تر ټولو غوره او غوره کړای شویو کسانو څخه دنیا ته راوړل شوی یم چې په هره پېړۍ او هر زمان کې یې ژوند کړی دی» حدیث شریف

مکه مکرمه او د هغې شاوخوا

په همدې شپه د مجوسیانو، یعنې د اورپالو، هغه لوی اورونه چې زر کاله یې بلېدل، ناڅاپه مړه شول. د اور د مړېدو نېټه یې ولیکله؛ دا هغه شپه وه چې د کسری د ماڼۍ برجونه پکې ونړېدل.

په هغه شپه د ساوې د ډنډ اوبه هم، چې په هغه وخت کې سپېڅلی ګڼل کېده، په یوه شېبه کې ورکې شوې او ډنډ وچ شو.

د شام په لوري د سماوې د سیند دره، چې زر کاله یې اوبه نه وې بهېدلې او وچه شوې وه، په هغه شپه ډکه شوه، اوبه ترې واوښتې او په بهېدو یې پیل وکړ.

د محمد علیه السلام د ولادت له شپې راهیسې شیطانانو او پېریانو نور نه شو کولای چې د قریشو کاهنانو ته د پېښو خبرونه ورسوي. فالبیني پای ته ورسېده…

زموږ د سردار حبیب اکرم د ولادت په شپه او له هغې وروسته، له دې پېښو پرته چې تر هغه وخته نه وې لیدل شوې، ډېرې نورې پېښې هم رامنځته شوې. دا ټول د دې نښه وه چې وروستی پیغمبر محمد علیه السلام دنیا ته راغی.7

د مولود شپه

هغې شپې ته چې زموږ سردار پیغمبر (صلی الله علیه وسلم) پکې دنیا ته راغی، «د مولود شپه» ویل کېږي. مولود د ولادت وخت ته وايي.

د قدر له شپې وروسته تر ټولو قیمتي شپه ده، او په دې شپه کې هغه کسان بخښل کېږي چې زموږ د ګران پیغمبر په ولادت خوشاله کېږي.

په دې شپه د هغو حالاتو او معجزو لوستل، اورېدل او زده کول چې زموږ د سردار پیغمبر د ولادت پر مهال ولیدل شول، ډېر ثواب لري. زموږ ګران پیغمبر به پخپله هم دا بیانول.

اصحاب کرام به هم په دې شپه په یوه ځای کې راټولېدل، هغه ورځ به یې یادوله، لوستل به یې او بیانول به یې.

د دنیا په هر ګوټ کې مسلمانان هر کال د ربیع الاول میاشتې ۱۲مه شپه د مولود شپې په توګه لمانځي. هر ځای د مولود قصیدې لوستل کېږي او د کائناتو سلطان یادېږي.

د هر پیغمبر امت د خپل پیغمبر د ولادت ورځ اختر ګرځولې ده. دا ورځ هم د مسلمانانو اختر او د خوښۍ او خوشحالۍ ورځ ده.

«زما ستاینه [مولود، د الهي نظمونو لوستل] عبادت دی. د دف [ساز] د وهلو پر مهال، د ساعت تېرۍ او لوبو په منځ کې عبادت جایز نه دی» حدیث شریف

آمنه خاتون د هغه مور ده،
له هغه صدفه هغه دُر دنیا ته راغی.
د ربیع الاول په میاشت کې،
په دولسمه شپه، د دوشنبې په شپه،
هغه شپه چې د بشر تر ټولو غوره دنیا ته راغی،
مور یې هلته څه ولیدل، څه!
د هغه حبیب مور وویل: ما ولید
یو عجیب نور چې لمر یې پتنګ دی.
ناڅاپه زما له کوره لکه برېښنا راووت،
تر آسمانونو پورې جهان له نوره ډک شو.
آسمانونه پرانیستل شول، تیاره ورکه شوه،
درې پرښتې مې ولیدې، په لاس کې یې درې څراغونه.
یوه په ختیځ کې، بله په لوېدیځ کې،
او دریمه د کعبې پر بام ودرېده.
کعبې په هغه شېبه ناڅاپه غږ وکړ،
ویې ویل: نن شپه د جهان لمر دنیا ته راغی.
الهي، د هغه محمد د حق لپاره،
د شفاعت د کان احمد د حق لپاره،
هغه مرستندوی دې د هغه له امته راضي شي،
رحمة الله علیهم اجمعین.
اَلصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَیْکَ یا رَسُولَ الله!
اَلصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَیْکَ یا حَبِیبَ الله!
اَلصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَیْکَ یا نُورَ عَرْشِ الله!
سلیمان چلبي