මගේ ආදරණීය නබි

හුනෙයින් ගාසාව

හුනෙයින් යනු මක්කම සහ තායිෆ් අතර පිහිටි මිටියාවතකි. මෙම සටන හවාසිං ගාසාව ලෙසද හැඳින්වේ. අපගේ නායකයා වන සර්වාර් අල්-ආලම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් මක්කම විජයග්‍රහණය කිරීමේ අරමුණින් මදීනාවෙන් පිටත්ව ගිය විට, මක්කම අවට සිටි හවාසිං සහ තකීෆ් නම් විශාල ගෝත්‍ර දෙකක්, මුස්ලිම්වරුන් තමන්ට එරෙහිව පැමිණෙනු ඇතැයි සිතා යුද්ධයට සූදානම් වීමට පටන් ගත්හ. ලෝකයන්ගේ නායකයා මක්කම විජයග්‍රහණය කිරීමට පැමිණි බව දැනගත් විට ඔවුන් මඳක් සහනයක් ලැබුවද, කුරයිෂ්වරුන්ගෙන් පසුව අනිවාර්‍යයෙන්ම තම වාරය පැමිණෙනු ඇතැයි සිතා ඔවුන් තම සූදානම වේගවත් කළහ. ඊට අමතරව, ඔවුහු, "හොඳින් සටන් කරන ජාතියකට මුස්ලිම්වරුන් කිසි දිනෙක මුහුණ දී නැති බවට අපි දිවුරමු. එතුමාණන් අපට එරෙහිව පැමිණීමට පෙර අපි එතුමාණන්ට එරෙහිව ගොස් සටන් කිරීම යනු කුමක්දැයි එතුමාණන්ට පෙන්වමු" යැයි කීහ. හවාසිං ගෝත්‍රයේ ප්‍රධානියා වූ මාලික් ඉබ්නු අව්ෆ්ගේ අණ යටතේ විසි දහසක ඉතා ශක්තිමත් හමුදාවක් සමඟ ඔවුහු ක්‍රියාත්මක වූහ. තම සෙබළුන්ගේ ධෛර්‍යය වැඩි කිරීමටත්, දුෂ්කරතාවන්ට මුහුණ දෙන විට ඔවුන් පලා යාම වැළැක්වීමටත්, ඔවුහු තම වටිනා භාණ්ඩ, තම කාන්තාවන් සහ දරුවන් සියල්ල රැගෙන යමින් සිටියහ.

“ඉන්ෂා අල්ලාහ් (අල්ලාහ්ගේ කැමැත්ත පරිදි), ඔවුන් (හවාසින්) සහ සකීෆ් ගෝත්‍ර) මුස්ලිම්වරු න්ගේ යුධ කොල්ලය බවට පත්වනු ඇත.”
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්

මෙම පුවත වැඩි කල් නොගොස් මක්කමෙහි අසන්නට ලැබුණි. අපගේ නායකයා වන ෆක්‍ර් අල්-කායිනාත් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් මෙම පුවත නිවැරදි දැයි තහවුරු කර ගැනීම සඳහා අබ්දුල්ලා ඉබ්නු අබී හද්‍රද්ව හවාසිං ගෝත්‍රය වෙත යැවූහ. හස්‍රත් අබ්දුල්ලා වෙස්වලාගෙන සතුරා අතරට ගියේය. ඔහු ඔවුන්ගේ මත, ක්‍රියාකාරී ක්‍රමය දැනගෙන වහාම තත්ත්වය අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ට වාර්තා කළේය.

අපගේ නායකයා වන රසූල් අල්-අක්‍රම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ගේ උතුම් අස්හාබ්වරුන් (සහාබිවරුන්) වහාම රැස් කළහ. විසි හැවිරිදි වියේ පසුවූ හස්‍රත් අත්තාබ් ඉබ්නු අසීද් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාව මක්කමේ ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් කළ එතුමාණන් ඉක්මනින් පිටත් වූහ. එතුමාණන්ගේ දොළොස් දහසක හමුදා බලකාය සමඟ, බහුදේවවාදී හවාසිං සහ තකීෆ් ගෝත්‍ර ඔවුන්ගේ මූලස්ථානවලදී වැටලීම එතුමාණන් ඉලක්ක කළහ. මුජාහිද්වරුන්ගේ (ඉස්ලාමය වෙනුවෙන් සටන් කරන්නන්ගේ) ධජය රැගෙන යමින් සිටියේ හස්‍රත් අලී (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාණන්‍ය.1 පෙරටු බලකායේ අණදෙන නිලධාරියා වූයේ හස්‍රත් කාලිද් ඉබ්නු වලීද් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාණන්‍ය.2 ලෝකයන්ගේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ගේ හිස්වැස්ම සහ සන්නාහ ස්ථර දෙකක් පැළඳ, දුල්දුල් නම් වූ එතුමාණන්ගේ කොටළුවා පිට නැගී ගියහ. ෂව්වාල් මාසයේ එකොළොස්වන දින ඔවුහු හුනෙයින් මිටියාවතට ළඟා වූහ. එදින රාත්‍රියේ, අපගේ නායකයා වන සර්වාර් අල්-ආලම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ගේ හමුදාව පරීක්ෂා කර එය යුද සැකැස්මට අනුව සකස් කළහ. උදෑසන සලාතය (නැමදුම) මෙහෙයවීමෙන් පසු එතුමාණන් ක්‍රියාත්මක වූහ.

බහුදේවවාදීන්ගේ අණදෙන නිලධාරියා රාත්‍රියේ වාසිය ලබාගෙන, හුනෙයින් මිටියාවතේ බෑවුම් දෙකෙහිම තම හමුදාව ස්ථානගත කර සැඟවී පහර දීමට (සැඟවී සිටීමට) සැලසුම් කළේය. තම සේනාංක සමඟ පෙරමුණේ සිටි හස්‍රත් කාලිද් ඉබ්නු වලීද් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාණන්, සැඟවී සිටීම ගැන නොදැන තම අශ්වයා කපොල්ල (පටු මාර්ගය) වෙත පදවාගෙන ගියේය. උදෑසන අඳුර නිසා ඔවුන්ට සතුරා දැකගත නොහැකි විය. හදිසියේම, මුජාහිද්වරුන් මතට ඊතල දහස් ගණනක් වර්ෂාවක් මෙන් පතිත වීමට පටන් ගත්තේය. මෙම අනපේක්ෂිත ඊතල වර්ෂාවෙන් ගැලවීම සඳහා මුජාහිද්වරුන්ට පසුබැසීමට සිදු විය.

හුනෙයින් ගාසාව

අව්ලියාවරුන් සහ නබිවරුන් විස්මයට පත් වූ විට,
සියල්ලෝම භීතියෙන් හඬනු ඇත, 'මට කුමක් වේදෝ' යි,
ශෝකයෙන්, පව්කාරයන්ගේ තත්ත්වය දුක්ඛිත වනු ඇත,
මැදිහත් වීමට අවසරය ලැබ, ඔබ ඇතුළු වනු ඇත.
ඔබ අහ්මද් ද, මහ්මූද් ද, මුහම්මද් ද වේ, මාගේ ස්වාමීනි,
ඔබ අප වෙනුවෙන් හක් (සත්‍යය) විසින් තහවුරු කරන ලද සුල්තාන්වරයාය, මාගේ ස්වාමීනි.
ෂෙයික් ගාලිබ්

“අහෝ අබ්බාස්! ඔවුන් අමතන්න, ‘අහෝ මදීනාවාසීනි! සමුරා ගස යට බයියත් (ප්‍රතිඥාව) දුන් සහාබිවරුනි.’”
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්

මෙම ඉක්මන් පසුබැසීම නිසා පිටුපසින් පැමිණි සෙබළුන්ගේ පෙළ ගැස්ම බිඳී ගියේය. ඔවුන්ද පසුබැසීමට හැරුණු විට, විසි දහසක සතුරු හමුදාව මිටියාවතට ගලා ඒමට පටන් ගත් බව දක්නට ලැබුණි.

අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් තනිවම පහර දෙන බහුදේවවාදීන් දෙසට ඉදිරියට දිව ගියහ. හස්‍රත් අබ්බාස් (රළියල්ලාහු අන්හු), හස්‍රත් අබූ බක්‍ර් (රළියල්ලාහු අන්හු) සහ සියයක් පමණ වීරෝදාර සහාබිවරුන් පමණක්, තම ජීවිත පරදුවට තබා, අපගේ නායකයා වන රසූල් අල්-අක්‍රම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් වෙත ළඟා වූහ. ඔවුහු අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ට තම සිරුරු පලිහක් ලෙස භාවිතා කළහ. හස්‍රත් අබ්බාස් (රළියල්ලාහු අන්හු) එතුමාණන්ගේ කොටළුවාගේ ලණුව අල්ලාගෙන සිටි අතර, හස්‍රත් සුෆ්‍යාන් ඉබ්නු හාරිත් (රළියල්ලාහු අන්හු) එතුමාණන්ගේ කොටළුවාගේ පාද රඳවනය (කලවම්පඩිය) අල්ලාගෙන, එතුමාණන්ගේ වේගය අඩු කිරීමටත්, අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් සතුරු ශ්‍රේණිවලට කඩා වැදීම වැළැක්වීමටත් උත්සාහ කළහ.ලෝකයන්ගේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්, අල්ලාහු තආලාගේ දහම අතුරුදහන් විය හැකි යැයි ශෝකයට පත්ව, "ඕ අබ්බාස්! ඔවුන්ට අඬගසන්න, 'ඕ මදීනාවේ ජනතාවනි! සමුරා ගස යට දිවුරුම් දුන් සහාබිවරුනි!”යැයි පැවසූහ. හස්‍රත් අබ්බාස් (රළියල්ලාහු අන්හු) සිරුරින් විශාල හා බලවත් පෙනුමැත්තෙක් විය. ඔහු කෑගැසූ විට, ඔහුගේ කටහඬ ඉතා දුරකට ඇසෙන්නට විය. ඔහු තම මුළු ශක්තියෙන් කෑගැසුවේය, "ඕ මදීනාවේ ජනතාවනි! සමුරා ගස යට අපගේ නබිතුමාණන්ට පොරොන්දුවක් දුන් අස්හාබ්වරුනි (සහාබිවරුනි), විසිර නොයන්න! මෙහි රැස්වන්න!" මෙය ඇසූ අස්හාබ් අල්-කිරාම් (උතුම් සහාබිවරුන්) ආපසු හැරී ඒමට කැමති වූහ.කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ගේ සතුන් ඉතා බියට පත්ව සිටි අතර ආපසු හැරී ඒමට ඔවුන්ට බාධා කළහ. අවසානයේදී, ඔවුන්ට තම සන්නාහ, කඩු සහ හෙල්ල රැගෙන තම සතුන්ගෙන් බිමට පැනීමට සිදු විය. ඔවුහු වහාම අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් වෙත ළඟා වී සතුරා සමඟ දරුණු ලෙස සටන් කිරීමට පටන් ගත්හ. ඔවුහු "අල්ලාහු අක්බර්! අල්ලාහු අක්බර්!" යන ගිගුරුම් හඬින් ඔවුන්ව (සතුරන්ව) භීතියට පත් කරමින් සිටියහ.
බද්‍ර්, උහුද්, හන්දක් සහ කයිබර් සටන්වලදී විශාල වීරත්වයක් පෙන්වූ අස්හාබ්වරුන් (සහාබිවරුන්), විශේෂයෙන්ම හස්‍රත් අලී (රළියල්ලාහු අන්හු), අබූ දුජානා (රළියල්ලාහු අන්හු) සහ සුබයිර් ඉබ්නු අව්වාම් (රළියල්ලාහු අන්හු) නොසැලෙන නිර්භීතකමකින් සටන් කරමින්, සතුරා විනාශ කරමින් සහ ඔවුන්ව පසුපසට තල්ලු කරමින් සිටියහ.

ලෝකයන්ගේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ගේ අස්හාබ්වරුන් මුළු හදවතින්ම සහ ආත්මයෙන්ම සටන් කරන අයුරු බලා සිටියහ. එතුමාණන්ගේ ආශිර්වාද ලත් දෙතොලින් ප්‍රාර්ථනාව ඇසෙන්නට විය, "ඕ මාගේ අල්ලාහ්, ඔබගේ උපකාරය අප වෙත පහළ කළ මැනව. සැබැවින්ම, ඔවුන් අපව පරාජය කරනවාට ඔබ කැමති නැත."
අල්ලාහු තආලා වෙත එතුමාණන් කළ ආයාචනය අතරතුර, අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් පොළොවෙන් වැලි මිටක් ගෙන, "ඔවුන්ගේ මුහුණු කළු වේවා" යැයි පවසමින් එය බහුදේවවාදීන් වෙත විසි කළහ. අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ගේ ප්‍රාතිහාර්‍යයක් ලෙස, දෑස් වැලිවලින් නොපිරුණු එකදු සතුරු සෙබළෙකු හෝ ඉතිරි නොවීය.

දේවදූතයෝ ද උදව්වට පැමිණියහ. අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්, "අල්ලාහු තආලා මත දිවුරමි, ඔවුන් පරාජය වී පලා ගොස් ඇත" යැයි පැවසූහ. බහුදේවවාදීන් විසිරී පලා යාමට පටන් ගෙන තිබුණි. ඔවුන් ආපසු හැරී බලන සෑම විටම, උතුම් සහාබිවරුන් තමන් පසුපස හඹා එන අයුරු දුටුවෝය; ඔවුහු යුධ පිටියට ගෙන ආ තම භාර්‍යාවන්, දරුවන් සහ දේපළ අතහැර දමා උපරිම වේගයෙන් පලා යමින් සිටියහ. පලා ගිය අයගෙන් සමහරෙක් තායිෆ් බලකොටුවේ රැකවරණය පැතූහ.3 ඔවුන්ගෙන් සමහරෙක් නක්ලා සහ අව්තාස් වෙත ගියහ. ඔවුහු මළ සිරුරු හැත්තෑවක්, සිරකරුවන් හයදහසක් සහ ගණන් කළ නොහැකි භාණ්ඩ යුධ පිටියේ අතහැර දමා ගොස් තිබුණි.

මෙම ගාසාවේදී (සටනේදී), අල්ලාහු තආලාගේ අවසරය සහ අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ගේ ආශිර්වාදය සමඟින් ජයග්‍රහණය නැවත වරක් මුස්ලිම්වරුන්ට හිමි විය. ශුහදාවරුන් (දිවි පිදූවන්) සතර දෙනෙක් වූ අතර, සමහර සහාබිවරු තුවාල ලැබූහ. හස්‍රත් කාලිද් ඉබ්නු වලීද් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාද තුවාල ලබා ඇති බව ඇසූ අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමා වෙත ගොස්, එතුමාණන්ගේ ආශිර්වාද ලත් දෑතින් ඔහුගේ තුවාලය පිරිමැදි විට, තුවාලය ක්ෂණිකව සුව විය.

අව්තාස් හමුදාව

හුනෙයින් ගාසාවේදී හවාසිං බහුදේවවාදීන් විනාශයට පත් වීමෙන් පසු, ඔවුහු අව්තාස් හි රැස් වූහ. රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් අබූ මූසල්-අෂ්අරී (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාගේ මාමා වන අබූ ආමිර් (රළියල්ලාහු අන්හු) ගේ අණ යටතේ සේනාංකයක් අව්තාස් වෙත යැවූහ. අව්තාස් හි නැවතත් දරුණු ගැටුම් ඇති විය. අබූ ආමිර් (රළියල්ලාහු අන්හු) ශහීද් (දිවි පිදූ) බවට පත් විය. හස්‍රත් අබූ මූසල්-අෂ්අරී (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමා ඔහුගේ ස්ථානය ගෙන සතුරා පරාජය කළේය.4 මුජාහිද්වරු බොහෝ සිරකරුවන් සහ යුද කොල්ලය සමඟ ආපසු පැමිණියහ.

සිරකරුවන් අතර රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ගේ කිරි සහෝදරිය වන ශයිමා ද විය. ඇය, "මම ඔබගේ නබිතුමාගේ කිරි සහෝදරිය වෙමි" යැයි කීවාය. ඔවුහු ඇයව විශ්වාස නොකළහ. ඔවුහු ඇයව ඔටුවෙකු පිට නංවා රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් අභිමුවට ගෙන ගියහ. ශයිමා ඇගේ ළමා කාලයේ මතකයන් බොහොමයක් විස්තරාත්මකව පැවසුවාය. රසූල් අලයිහිස්සලාම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) එතුමාණන්ගේ රිදාව (උතුරු සළුවක් වැනි පිටත වස්ත්‍රයක්) බිම එලා ඇයව එහි හිඳුවා ගත්හ. එතුමාණන්ද වාඩි වී හැඬූහ.5 එතුමාණන් හලීමා ආර්‍යාව සහ ඇගේ පියා ගැන විමසූහ. ඇය, "ඔවුන් බොහෝ කලකට පෙර අභාවප්‍රාප්ත වූහ" යැයි කීවාය. එවැනි කරුණාවක් දුටු පසු ඇය මුස්ලිම් බවට පත් වූවාය.6 රසූල් අලයිහිස්සලාම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්, "ඔබ කැමති නම් අප සමඟ නැවතී සිටින්න.7 ඔබව රැකබලා ගනු ඇත. ඔබ කැමති නම්, අපට ඔබව ඔබගේ ගමනාන්තයට යැවිය හැකිය" යැයි පැවසූහ. "තම මව්බිමට ආදරය කිරීම ඊමානයේ (විශ්වාසයේ) කොටසකි" යන හදීස් අෂ්-ෂරීෆයට අනුව ශයිමා තම මව්බිම ඉල්ලා සිටියාය. ඉන්පසු රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ඇයව තෑගි සමඟ ඇගේ මව්බිමට යැවූහ; ජාරියාවක් (සේවිකාවක්), වහලුන් තිදෙනෙක්, ඔටුවන් සහ බැටළුවන් කිහිප දෙනෙක්.

තායිෆ් ගාසාව

විශ්වයේ සුල්තාන්වරයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් හුනෙයින් සිට තායිෆ් වෙත පලා ගිය සතුරාට එරෙහිව ගමන් කරමින් නිශ්චිත නිගමනයකට එළඹීමට කැමති වූහ. ඔවුන්ගේ අණදෙන නිලධාරියා වූ මාලික් බින් අව්ෆ් ද තායිෆ් හි රැකවරණය පැතූ අය අතර විය. මක්කම අසල පිහිටි මෙම බලකොටුව අවිශ්වාසයේ අවසාන නමුත් ශක්තිමත්ම බලකොටුවලින් එකකි. අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් හිජ්‍රාවට පෙර තායිෆ් වෙත පැමිණ මාසයක් පුරා ඔවුන්ට උපදෙස් දී තිබුණි. කෙසේ වෙතත්, තායිෆ් වැසියන් විශ්වයේ නායකයාට (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) පෙර නොවූ විරූ වධ හිංසා සහ කෲරකම්වලට ලක් කර තිබුණි. ඔවුන් එතුමාණන්ගේ ආශිර්වාද ලත් පාද පවා ලෙයින් තෙත් කළහ. අපගේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) එතුමාණන්ගේ ජීවිතයේ දුක්ඛිතම සහ වේදනාකාරීම දින ගත කළේ සයිද් ඉබ්නු හාරිතා (රළියල්ලාහු අන්හු) සමඟ මෙහිදීය.

"තම පිතුරුවට ඇති ආදරය ඊමාන්හි කොටසකි."
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්

හිජ්‍රි අටවන වසරේ ෂව්වාල් මාසයේදී, අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් හුනෙයින් ගාසාවෙන් (සටනෙන්) ලැබුණු යුද කොල්ලය ජිරානාහි තබා තායිෆ් බලා පිටත් වූහ. එතුමාණන් හස්‍රත් කාලිද් ඉබ්නු වලීද් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාව පෙරටුවෙන් යැවූහ.8 ඉන්පසු එතුමාණන් සහ එතුමාණන්ගේ උතුම් අස්හාබ්වරු (සහාබිවරු) තායිෆ් ඉදිරියට පැමිණියහ. තකීෆ් ගෝත්‍රය තම බලකොටුවේ ඕනෑ තරම් ආහාර ගබඩා කර තිබුණි. අස්හාබ් අල්-කිරාම් (උතුම් සහාබිවරුන්) පැමිණෙනු දුටු විට, ඔවුහු දොරටු වසා තම ආරක්ෂාව ආරම්භ කළහ. බලකොටුවට ළඟා වූ මුජාහිද්වරුන්ට ඊතල විදීමෙන් ඔවුහු ප්‍රතිචාර දැක්වූහ. සටන මෙලෙස දිගටම පැවතුණි. තායිෆ් වැසියන් බලකොටුවෙන් පිටතට පැමිණ මුහුණට මුහුණ සටන් කිරීමට එඩිතර වූයේ නැත.

සමහර අස්හාබ් අල්-කිරාම් (උතුම් සහාබිවරු) කැටපෝලයකින් බලකොටුව තුළට ගල් විසි කිරීමට යෝජනා කළහ. අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් මෙය අනුමත කර දබ්බාබා නම් කැටපෝල තැනවූහ. එතුමාණන් ඒවායින් බහුදේවවාදීන්ට ගල් ගසමින් වැටලීම දිගටම කරගෙන ගියහ. අස්හාබ් අල්-කිරාම් (උතුම් සහාබිවරු) හැකි ඉක්මනින් බලකොටුව අත්පත් කර ගැනීමට මුළු ශක්තියෙන් හා උත්සාහයෙන් කටයුතු කරමින් සිටියහ. බලකොටුව එතරම් හොඳින් ශක්තිමත් කර තිබීම විජයග්‍රහණයට බාධාවක් විය. මේ අතර, සහාබිවරුන් දොළොස් දෙනෙකු ශහීද් (දිවි පිදූ) බවට පත්ව තිබුණි. අබූ සුෆ්‍යාන් ඉබ්නු හර්බ් (රළියල්ලාහු අන්හු) වීරෝදාර ලෙස සටන් කරමින් සිටියදී, ඔහුගේ එක් ඇසක් ගැලවී ගියේය.9 රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්, “ඕ අබා සුෆ්‍යාන්! ඔබ වඩා කැමති කුමකටද? ඔබ කැමති නම්, මම ඔබ වෙනුවෙන් ප්‍රාර්ථනා කරමි, එවිට ඔබගේ ඇස නැවත පිහිටුවනු ඇත. ඔබ කැමති නම්, අල්ලාහු තආලා ඔබට ජන්නාවේ (ස්වර්ගයේ) ඇසක් ලබා දෙනු ඇත” යැයි පැවසූහ. අබූ සුෆ්‍යාන්, “ඕ රසූලුල්ලාහ්! මම ජන්නාවේ ඇසක් ලැබීමට කැමැත්තෙමි” යැයි පිළිතුරු දී, තම අතේ තිබූ ඇස බිමට විසි කළේය.10

වැටලීමේ විසිවන දිනයට ආසන්න එක් රාත්‍රියක, අපගේ නායකයා වන රසූල් අල්-අක්‍රම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ට තෑග්ගක් ලෙස දෙන ලද බටර් කෝප්පයක් කුකුළෙකු විසින් කොටා බිම හෙළන අයුරු සිහිනයකින් දුටහ. මෙම සිහිනය තායිෆ් මේ වසරේදී යටත් කර ගත නොහැකි බවට ලකුණක් ලෙස අර්ථකථනය කරමින්, එතුමාණන් වැටලීම නතර කළහ.

වසර අටකට පෙර, එතුමාණන්ට වධ හිංසා කළ තායිෆ් වැසියන් ගැන දේවදූතයා එතුමාණන්ට, "ඔබ මට අවසර දෙන්නේ නම්, මම එම කඳු ඔවුන්ගේ හිස මත පෙරළා දමමි" යැයි පැවසූ විට, දයාවේ සාගරයක් වන අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්, "මා ලෝකයන්ට දයාවක් ලෙස එවා ඇත. මා කැමති එකම දෙය නම්, අල්ලාහු තආලාට කිසිදු හවුල්කරුවෙකු ආරෝපණය නොකර එතුමාණන්ට නමස්කාර කරන පරම්පරාවක් මෙම බහුදේවවාදීන්ගේ කටී ප්‍රදේශයෙන් (පරම්පරාවෙන්) අල්ලාහු තආලා නිර්මාණය කිරීමයි" යැයි පිළිතුරු දුන්හ. නැවතත්, එතුමාණන් දයානුකම්පිත වී, "ඕ මාගේ රබ්! තකීෆ් ජනයාට සෘජු මාර්ගය පෙන්වනු මැනව! ඔවුන්ව අප වෙත ගෙන එනු මැනව" යැයි ප්‍රාර්ථනා කළහ.

අපගේ නායකයා හබීබ් අල්-අක්‍රම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ගේ අස්හාබ්වරුන් සමඟ තායිෆ් නුවරින් පිටත්ව, හුනෙයින් සටනේදී අල්ලාගත් සිරකරුවන් සහ යුද කොල්ලය එක්‍රැස් කර තිබූ ජිරානා වෙත පැමිණියහ. සිරකරුවන් හයදහසකට අමතරව, ගවයින් විසි දහසකට අධික සංඛ්‍යාවක්, බැටළුවන් සහ එළුවන් හතළිස් දහසක් සහ ගණන් කළ නොහැකි ආභරණ යුද කොල්ලය ලෙස අල්ලාගෙන තිබුණි. එතුමාණන් ඒවා හිමිකම් ඇති මුජාහිද්වරුන්ට බෙදා දී තිබුණි.

එම අවස්ථාවේදී, හවාසිං ගෝත්‍රයෙන් නියෝජිත පිරිසක් හමුවීමක් ඉල්ලා සිටින බව දැනගන්නට ලැබුණි. අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ඔවුන්ව පිළිගත්හ. මුළු හවාසිං ගෝත්‍රයම ඉස්ලාම් දහම වැළඳගත් බව නියෝජිත පිරිස ප්‍රකාශ කළ විට, ලෝකයන්ගේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ඉතා සතුටට පත් වූහ. ඒ මත, එතුමාණන් වහාම එතුමාණන්ගේ කොටසට වෙන් කර තිබූ සිරකරුවන් නිදහස් කර ඔවුන්ව ආපසු භාර දුන්හ. අස්හාබ් අල්-කිරාම් (උතුම් සහාබිවරු) අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ව අනුගමනය කළහ. අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ගේ දයාව එකවර සිරකරුවන් හයදහසකගේ නිදහසට හේතු විය.

තායිෆ් හි රැකවරණය ලබා සිටි, හවාසිං ගෝත්‍රයේ නායකයා වූ මාලික් ඉබ්නු අව්ෆ්ට මෙම පුවත සැල වූ විට, ඔහුද පැමිණ මුස්ලිම් බවට පත් විය. අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ඔහුට බොහෝ තෑගි පිරිනැමූහ.11

එහි තවදුරටත් කිරීමට කිසිවක් ඉතිරිව නොතිබුණි. දින දහතුනක් එහි නැවතී සිටීමෙන් පසු, බදාදා රාත්‍රියක, අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් උම්‍රා (කුඩා වන්දනාව) කිරීමේ අරමුණින් ඉහ්‍රාම් ඇඳුම ඇඳ ගත්හ. සුපුරුදු පරිදි, විශ්වයේ සුල්තාන්වරයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ගේ අස්හාබ්වරුන් සමඟ ජයග්‍රාහී ලෙස මක්කම වෙත පැමිණියහ. එතුමාණන් කාබාව වටා තවාෆ් (ප්‍රදක්ෂිණා) කර එතුමාණන්ගේ උම්‍රාව ඉටු කළහ. එතුමාණන් අත්තාබ් ඉබ්නු අසීද් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාව හජ් (වන්දනාව) අධීක්ෂණය කිරීමේ (අමීර් අල්-හජ්) වගකීම සමඟ මක්කමේ ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් කළහ.12 එතුමාණන් තවද හස්‍රත් අබූ මූසල් අෂ්අරී (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාට මක්කමෙහි කුර්ආන් අල්-කරීම් (ශුද්ධ වූ කුර්ආනය) සහ ආගමික කටයුතු ඉගැන්වීමට පැවරූහ.13 එතුමාණන් අබූ සුෆ්‍යාන් ඉබ්නු හර්බ් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාව යේමනයේ නජ්‍රාන් හි ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් කළහ. එතුමාණන් කසීර් ඉබ්නු අබ්දුල්ලා (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාව ඔහුගේ සහායකයා ලෙස තැබූහ.

සකාත් නිලධාරීන් යවන ලද ප්‍රදේශ

ඉතිරි යුද කොල්ලය එහිදී බෙදා දෙන ලදී. ඉන්පසු, එතුමාණන් එතුමාණන්ගේ උතුම් අස්හාබ්වරුන් සමඟ නැවත පිටත්ව ගොස් දුල්-කඃදා මාසය අවසානයේදී මදීනාවට පැමිණියහ. ඔවුහු රමසාන් අෂ්-ෂරීෆ් මාසයේ දහවන බදාදා දින මදීනාවෙන් පිටත්ව ගොස් තිබුණි. මෙම ගවේෂණය මාස තුනක් පමණ පැවතුණි.

"ඔබ කොතැනක සිටින්නේ ඉවතින්න, තකවා (අල්ලාහු භීතිය) පිළිපැදින්න; හිජ්‍රත් නොකරන්නේ නම් හිතුවාකාරයක් නැත. එය ඔබගේ දහම හෝ ජාතිය හානි කරන්නේ නැත."
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්

එක් දිනක්, මම සිතුවිලි නමැති ශෝකී සාගරයේ සැරිසරමින් සිටියෙමි,
මා කරන්නේ කුමක්දැයි නොදැන, මම මා නැති කර ගත්තෙමි,
මාගේ පව් සිහි කර, මාගේ අවසානය ගැන මම බිය වීමි,
ඔබගේ පරම්පරාවෙන් පැවත එන්නෙකු මෙම කවිය පවසනු මට ඇසුණි.
ඔබ අහ්මද් ද, මහ්මූද් ද, මුහම්මද් ද වේ, මාගේ ස්වාමීනි,
ඔබ අප වෙනුවෙන් හක් (සත්‍යය) විසින් තහවුරු කරන ලද සුල්තාන්වරයාය, මාගේ ස්වාමීනි.
අපි බලාපොරොත්තු සහගත වෙමු, අපි බලාපොරොත්තු සුන්වීමෙන් නොහඬමු.
අපි ඊමානයේ (විශ්වාසයේ) ප්‍රාග්ධනය විනාශ නොකරමු.
ඔබගේ දොරටුව තිබියදී අපි අන් අයගේ සරණ නොපතමු.
ඔබට පින්සිදු වන්නට අන් අය දෙස බැලීමට අපට අවශ්‍ය නැත.

ඔබ අහ්මද් ද, මහ්මූද් ද, මුහම්මද් ද වේ, මාගේ ස්වාමීනි,
ඔබ අප වෙනුවෙන් හක් (සත්‍යය) විසින් තහවුරු කරන ලද සුල්තාන්වරයාය, මාගේ ස්වාමීනි.

ෂෙයික් ගාලිබ්

හිජ්‍රතයේ අටවන වසරේ සිදු වූ සමහර සිදුවීම්

බනී සඅලබා ගෝත්‍රයෙන් සිව් දෙනෙක් රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් අභිමුවට පැමිණියහ. ඔවුහු, "අපගේ ජනතාව අපව එව්වා. යමෙකු හිජ්‍රා (සංක්‍රමණය) නොකරන්නේ නම්, ඔහුගේ ඊමානය (විශ්වාසය) සම්පූර්ණ නොවන බව අපට ආරංචි විය" යැයි කීහ. එතුමාණන්, "ඔබ කොතැනක සිටියත්, තක්වා (දේව භක්තිය) මාර්ගයේ රැඳී සිටින්න; ඔබ හිජ්‍රා නොකළාට කම් නැත. එය ඔබගේ ආගමට හෝ ජාතියට හානියක් නොකරනු ඇත" යැයි පැවසූහ. ඉන්පසු එතුමාණන් ඔවුන්ව රම්ලා බින්ත් හාරිත්ගේ නිවසට යවා ඔවුන්ට භෝජන සංග්‍රහයක් ලබා දුන්හ. එතුමාණන් ඔවුන් එක් එක්කෙනාට රිදී ඕකා හතර බැගින් දී ගෙදර යාමට අවසර දුන්හ.

එම වසරේදීම, රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ගේ දියණිය වන සයිනබ් (රළියල්ලාහු අන්හා) අභාවප්‍රාප්ත වූවාය. ඔවුහු ඇය වෙනුවෙන් මිනී පෙට්ටියක් සෑදූහ. ඉස්ලාමයේ පළමු මිනී පෙට්ටිය සාදන ලද්දේ ඇය වෙනුවෙනි. ඇය අබුල් ආස්ගේ භාර්‍යාව විය. බද්‍ර් සමයේදී ඔහු ඇයව මක්කමේ සිට මදීනාවට යැවූ විට, අතරමගදී, හබාර් හස්‍රත් සයිනබ් (රළියල්ලාහු අන්හා) ගේ ඔටුවාට හෙල්ලයකින් පහර දුන්නේය. ඇය ඔටුවාගෙන් වැටීමෙන් පසු අසනීප වූ අතර ඇගේ දරුවා ගබ්සා විය. මේ හේතුවෙන් ඇය අභාවප්‍රාප්ත වූ අතර ඇය පිටුපස දරුවන් දෙදෙනෙකු ඉතිරි කළාය.

එම වසරේ, දුල්-හිජ්ජා මාසයේදී, රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්ගේ පුත් ඉබ්‍රාහීම් උපත ලැබීය. ඔහුගේ මව මාරියා ආර්‍යාව (රළියල්ලාහු තආලා අන්හා) ය. අබූ රාෆිඃ පැමිණ ශුභාරංචිය ලබා දුන්නේය. එතුමාණන් ඔහු වෙනුවෙන් වහලෙකු නිදහස් කළහ. එතුමාණන් අකීකා (උපත සැමරීමේ සත්කාරය) ලෙස බැටළුවෙකු කැප කළහ. එතුමාණන් ඉබ්‍රාහීම්ගේ හිස මුඩු කර, ඔහුගේ හිසකෙස්වල බරට සමාන රිදී ප්‍රමාණයක් සදකා (දානය) ලෙස ලබා දුන්හ.

හිජ්‍රතයේ නවවන වසරේ සිදු වූ වැදගත් සිදුවීම්

හිජ්‍රි නවවන වසරේ, මුහර්‍රම් මාසය ආරම්භයේදී, ලෝකයන්ගේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ගෝත්‍ර වෙත සකාත් නිලධාරීන් (ආමිල්, සායි) පත් කළහ. හැකිතාක් දුරට, සෑම ගෝත්‍රයකටම එහි සාමාජිකයෙකු වූ ආමිල්වරයෙකු ලබා දෙන ලදී. එතුමාණන් ඉබ්නු හසීබ් අල්-අස්ලමීව අස්ලම් සහ ගෆ්ෆාර් වෙතද, අබ්බාද් ඉබ්නු බිෂ්‍රව බනී සලිම් සහ මුසයිනා වෙතද, අම්‍ර් ඉබ්නු ආස්ව ෆසාරා වෙතද, දහ්හාක් ඉබ්නු සිනාන්ව බනී කිලාබ් වෙතද, රාෆිඃ ඉබ්නු මක්නත් අල්-ජහ්නිව ජහිනා වෙතද, බිෂ්‍ර ඉබ්නු සුෆ්‍යාන් කාබ්ව බනී කාබ් සහ බනී තමීම් වෙතද යැවූහ.

වසරකට පසුව, තායිෆ් වැසියන් මුස්ලිම් බවට පත්වීම සඳහා හය දෙනෙකුගෙන් යුත් නියෝජිත පිරිසක් මදීනාවට, අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් අභිමුවට එව්වෝය. වසරකට පෙර ලෝකයන්ගේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් තායිෆ් නුවරින් පිටත්ව යන විට, එතුමාණන්, " ඕ මාගේ රබ්! තකීෆ් ජනයාට සෘජු මාර්ගය පෙන්වනු මැනව, ඔවුන්ව අප වෙත ගෙන එනු මැනව" යැයි ප්‍රාර්ථනා කර තිබුණි. දැන්, තකීෆ් ජනයා මුස්ලිම් බවට පත්වීමට පැමිණ තිබුණි. අපගේ නායකයා වන රසූල් අල්-අක්‍රම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ඔවුන් මුස්ලිම් වීම ගැන ඉතා සතුටු වූහ. එතුමාණන් ඔවුන්ට සමහර වරප්‍රසාද ලබා දී ඔවුන්ව තායිෆ් වෙත යැවූහ. එතුමාණන් හස්‍රත් උස්මාන් ඉබ්නු අබිල් ආස් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාව ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් කළහ.14

නිගස් රජුගේ අභාවය

එය හිජ්‍රි නවවන වසරේ රජබ් මාසය විය. එක් දිනක්, අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් එතුමාණන්ගේ අස්හාබ්වරුන්ට (සහාබිවරුන්ට), "අද, ඔබගේ දැහැමි සහෝදරයෙකු අභාවප්‍රාප්ත වී ඇත. කරුණාකර නැගිට ඔහුගේ ජනාසා සලාතය (අවමංගල්‍ය නැමදුම) ඉටු කරන්න" යැයි පැවසූහ. අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ඉමාම් (නයකයා) බවට පත්ව, මියගිය පුද්ගලයා නොමැතිව ජනාසා සලාතය මෙහෙයවූහ. ඉන්පසු එතුමාණන්, "අපි ඔබගේ සහෝදරයා වන අෂමා, එනම් නෙගුස් රජු වෙනුවෙන් අල්ලාහු තආලාගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටියෙමු" යැයි පැවසූහ.

කලකට පසු, අබිසීනියාවෙන් ලැබුණු පුවත් සමඟ, නිගස් අෂමා (රහ්මතුල්ලාහි තආලා අලෛහි - අල්ලාහ්ගේ දයාව ඔහු වෙත වේවා) අභාවප්‍රාප්ත වූ බව දැනගන්නට ලැබුණි. එය, අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් මදීනාවේදී ජනාසා සලාතය මෙහෙයවූ දිනයටම යෙදී තිබුණි.15

මාගේ ජීවිතය ඔබ වෙනුවෙන් පූජා වේවා, නම ද අලංකාර, පෙනුම ද අලංකාර මුහම්මද්,
එතුමාණන් තම මෙම දෝෂ සහිත සේවකයා වෙනුවෙන් මැදිහත් වනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි, නම ද අලංකාර, පෙනුම ද අලංකාර මුහම්මද්.

විශ්වාසවන්තයින් වන අයට බොහෝ දුෂ්කරතා ඇත,
ඔවුන්ගේ ප්‍රීතිය හා සතුට ඇත්තේ ආකිරතයේ (පරලොව) ය,
එතුමාණෝ දහඅට දහසක් ලෝකයන්ගේ මුස්තෆා (තෝරාගත් තැනැත්තා) ය,
නම ද අලංකාර, පෙනුම ද අලංකාර මුහම්මද්.

එතුමාණෝ සත් අහස වටා ගමන් කළ තැනැත්තාය,
කුර්සිය (දේව සිංහාසනය) පසුකර ගිය තැනැත්තාය.
මිඃරාජයේදී (ස්වර්ගාරෝහණයේදී) තම උම්මතය (සමූහය) ඉල්ලා සිටි තැනැත්තාය,
නම ද අලංකාර, පෙනුම ද අලංකාර මුහම්මද්.

ඔබ නොමැතිව ලෝක දෙකෙන් යූනුස්ට ඇති ප්‍රයෝජනය කුමක්ද,
සැබැවින්ම ඔබ සැබෑ නබිවරයාය, සැකයකින් තොරව,
ඔබව අනුගමනය නොකරන්නන් අවිශ්වාසවන්තයින් ලෙස මිය යනු ඇත,
නම ද අලංකාර, පෙනුම ද අලංකාර මුහම්මද්.