එතුමාණන්ගේ ළමා කාලය
"අපිව නිර්මාණය කළේ ක්‍රීඩා කරන්න නෙවෙයි."
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්
කිරි මවකට භාර දීම
අපේ අම්මා හස්‍රත් ආමිනා තම ආශිර්වාද ලත් පුතු අල්ලාගත් විට ඇගේ සැමියා වූ හස්‍රත් අබ්දුල්ලාහ්ගේ නැතිවීම පිළිබඳ ශෝකය ඇයට දැනෙන්නට විය.
ඔහුගේ මව අපගේ නායකයා වන නබිතුමාට දින නවයක් කිරි දුන් පසු,අබූ ලහබ්ගේ ජාරියා (ගැහැණු වහලිය) වූ සුවයිබා ආර්‍යාව ද දින කිහිපයක් ඔහුට කිරි දුන්නේ ය . මීට පෙර සුවයිබා ආර්‍යාව හස්‍රත් හම්සා සහ අබූ සලාමාට මව් කිරි දී තිබුණි.
හාෆිස් ඉබ්න් ජස්‍රි විස්තර කරයි, “අබූ ලහබ්ව සිහිනයකින් දුටු විට, ඔහු කෙලෙස කටයුතු කරන්නේ දැයි විමසන ලදී. ඔහු පැවසුවේ, මම මිනීවළේ වධ හිංසා විඳින නමුත් සෑම වසරකම රබිඋල්-අව්වාල් 12 වන රාත්‍රියේ වධහිංසා අඩු වේ. මගේ ඇඟිලි දෙක අතරින් පිටවන සිසිල් ජලය උරා බොමින් මට සහනයක් දැනේ. රසූලුල්ලාහ්ගේ උපත පිළිබඳ පුවත මගේ ජාරියා වූ සුවයිබා මට දැන්වූ විට, මම කොතරම් ප්‍රමෝදයට පත් වූවාද යත්, මම ඇයව නිදහස් කළ අතර, මම ඇයට ඔහුගේ (තෙත් හෙදිය)වීමට අණ කළෙමි. ඒ නිසා ඒ රාත්‍රිවල මගේ වේදනාව අඩු වෙනවා.”
එම කාලවලදී මක්කම වැසියෝ මක්කම කාලගුණය ඉතා උණුසුම් බැවින් කාලගුණය සහ ජලය යහපත් ස්ථානවල පදිංචිව සිටින තෙත් හෙදියන්ට තම දරුවන් භාර දුන්හ. සෑම වසරකම බොහෝ කාන්තාවන් මේ හේතුව නිසා මක්කම වෙත ගියහ. ඔවුන් සෑම කෙනෙකුම එහි කිරි මවෙක් ලෙස දරුවෙකු රැගෙන යයි. ඔවුන් දරුවන් ඇති දැඩි කර දෙමාපියන්ට භාර දෙන විට ඔවුන්ට ගෙවීම් සහ බොහෝ තෑගි ලැබෙනු ඇත.
වෙනත් ඕනෑම වසරක් මෙන්, අපගේ ආදරණීය නබිතුමා උපත ලැබූ වසරේ, බානි සාද් ගෝත්‍රයේ බොහෝ කාන්තාවන් තෙත් හෙදියන් වීමට මක්කමට පැමිණියහ. ඔවුන් සෑම කෙනෙකුටම කිරි දීමට දරුවෙකු සොයා ගත්හ. මක්කම අවට ගෝත්‍ර අතර, බනී සඅද් ගෝත්‍රය ඔවුන්ගේ ගෞරවය, ත්‍යාගශීලී බව, නිර්භීතකම, නිහතමානීකම සහ අරාබි භාෂාවේ චතුරභාවය සඳහා ප්‍රසිද්ධ විය. කුරෙයිෂ්හි කැපී පෙනෙන අය බොහෝ විට කැමති වූයේ තම දරුවන් බනී සාද් ගෝත්‍රයට දීමට ය. එම වසරේ බනී සාද් ගෝත්‍රික දේශයේ දැඩි නියඟයක් සහ සාගතයක් ඇති විය.මෙම ගෝත්‍රයේ සිටි හලීමා ආර්‍යාව මේ තත්ත්වය විස්තර කරන්නේ මෙසේය, “ඒ අවුරුද්දේ මම තණබිම්වල තණකොළ එකතු කරමින් ඇවිදිමින් එය සොයා දීම ගැන අල්ලාහු තආලාට ස්තූතිවන්ත වෙනවා. සමහර විට දින තුනක් ගත වන අතර, මට තවමත් කෑමට කිසිවක් සොයාගත නොහැකි විය. මේ තත්ත්වය තුළ මම දරුවෙකු බිහි කළා. කුසගින්න සහ දරුවෙකු ලැබීමේ දුෂ්කරතා දෙකම තිබුණි. රාත්‍රියෙන් දවල් ,අහසින් පොළව ද කියාගන්න බැරි වෙලාවල් තිබුණා.දවසක් රෑ මම එළිමහනක නිදාගෙන හිටියා. හීනෙකින් කවුරුහරි මාව කිරිවලට වඩා සුදුම සුදු වතුරේ ගිල්වා කිව්වා ‘මේ වතුරෙන් බොන්න’ කියලා. මම පිපාසය නිවෙනකම් වතුර බිව්වා. ඒ කෙනා මට ආයෙත් බොන්න බල කළා. එය මී පැණිවලට වඩා මිහිරි විය; මම බිව්වා බිව්වා. ‘හලිමා, ඔබට බොහෝ කිරි ඇති වේවා! ඔබ මාව අඳුරනවාද?’ ඔහු ඇසුවේය. මම නොදන බව පැවසූ විට, ඔහු පැවසුවේ, ‘ඔබ දුෂ්කරතා විඳිද්දී ඔබ කළ හම්ද් (ප්‍රශංසා) සහ ශුකුර් (ස්තුති දීම) මම වෙමි. අහෝ හලීමා! මක්කම යන්න. එහිදී, ‘නූර්’ කෙනෙකු ඔබේ මිතුරෙකු වන අතර, ඔබ ආශීර්වාදවලින් පිරී යනු ඇත. මේ හීනය කාටවත් කියන්න එපා!’ මම අවදි වූ විට, මගේ බඩගින්න සහ වේදනාව නැති වී මගේ පියයුරු කිරිවලින් පිරී ඇති බව මට වැටහුණි.
එම වසරේ සාගතයක් ඇති වූ බැවින්, දුෂ්කර කාලය හසුරුවීමට තෙත් හෙදියක් වීමට මක්කමට පැමිණි කාන්තාවන් වෙනදාට වඩා වැඩිය. ඔවුන් සියල්ලෝම ධනවත් පවුල්වල දරුවන් ලබා ගැනීමට ඉක්මන් වූහ. මේ සෑම කාන්තාවකටම දරුවෙකු ලැබුණි. අපේ ආදරණීය නබිතුමාණන් අනාථව සිටි නිසා ඔවුන් රැගෙන යාමට ඔවුන් උනන්දු වූයේ නැත. ඒ අය හිතුවේ ලොකු පඩියක් ලැබෙන්නේ නැති බවයි.මෙම කාන්තාවන් අතර, ඇගේ නිර්මලකම, පිරිසිදුකම, මෘදුකම, නිහතමානීකම සහ උසස් සදාචාරාත්මක ගුණාංග සඳහා ප්‍රසිද්ධ වූ හලිමා ආර්‍යාව ද සිටියාය. ඔවුන් පැදගෙන ගිය සතා දුර්වල වූ බැවින් ඔවුන් මක්කමට පැමිණීමට ප්‍රමාද වී ය. නමුත් මෙම ප්‍රමාදය ඔවුන් සොයන දේට වඩා වැඩි යමක් ඔවුන්ට ලබා දුන්නේය. ඇය සහ ඇගේ සැමියා ළදරුවෙකු සොයන විට, ධනවත් පවුල්වල දරුවන් ඒ වන විටත් රැගෙන ගොස් ඇති බව ඔවුන් දුටුවේය. එහෙත් හිස් අතින් ආපසු යාමට ඔවුන්ට කැමත්තක් නොවීය. දැන් ඔවුන්ගේ එකම පැතුම වූයේ බබෙක් සමඟ ගෙදර යාමයි.
සාද් කාන්තාරයෙ පුත්‍රයෝ
අවසානයේදී, ඔවුන්ට ගෞරවයක් ඇති කළ සහ මිත්‍රශීලී මුහුණක් ඇති පුද්ගලයෙකු හමු විය. ඔහු මක්කාවේ නායකයා වූ අබ්දුල්මුත්තලිබ් ය. ඔවුන්ට ඇහුම්කන් දීමෙන් පසු අබ්දුල්මුත්තලිබ් ඔවුන්ට පැවසුවේ තම මුනුබුරා රැගෙන යාමෙන් ඔවුන්ට විශාල ආශීර්වාදයක් හා සතුටක් ලැබෙනු ඇති බවයි. අබ්දුල්මුත්තලිබ්ගේ උණුසුම සහ අවංකකම ඔවුන්ව ආකර්ෂණය කළේය. ඔවුන් වහාම ඔහුගේ යෝජනාව පිළිගත්තේය. පසුව, මහලු සීයා හලිමා ආර්‍යාව ආමිනා ආර්‍යාවගේ නිවසට ගෙන ආවේය.
“මගේ සීයාවරුන් කිසිවෙකු
වේශ්‍යාකම
කළේ
නැත. අල්ලාහු තආලා මා සෑදුවේ ගුණවත් යහපත් පියවරුන් සහ පිවිතුරු මව්වරුන්ගෙනි.” හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්
හලිමා ආර්‍යාව මෙසේ විස්තර කරයි, “මම බබා ළඟට එනකොට එයා කොළ පැහැති සේද රෙදි මත නිදාගෙන සිටියේය. තවද ඔහු කාමරය පුරා කස්තුරි සුවඳක් විහිදුවමින් සිටියේය. මම පුදුම වුණෙමි; මම ඔහුව කොතරම් උණුසුම් කළාද කියනවා නම් ඔහුව අවදි කිරීමට නොහැකි විය. මම ඔහුගේ පපුවට අත තබන විට ඔහු අවදි විය.මා දෙස බලා සිනාසුනේය. ඔහුගේ සිනහවෙන් මම වශී වී සිටියෙමි. මම ඔහුගේ මුහුණ වසා ගත්තෙමි;ඔහුගේ මව මට මෙතරම් ලස්සන ආශීර්වාද ලත් දරුවෙකු ලබා නොදෙන ලෙස ඔහුව වැළඳ ගත්තේය. මම ඔහුට මගේ දකුණු පියයුර කිරි දීමට ඉදිරිපත් කළෙමි. ඔහු පිළිගත්තේය. මම මගේ වම් පැත්ත උත්සාහ කළෙමි, ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කළේය. අබ්දුල්මුත්තලිබ් මා දෙසට හැරී, ‘ඔබට සුභ ආරංචියක්. වෙන කිසිම කාන්තාවකට මේ වගේ ආශිර්වාදයක් ලැබිලා නැහැ!’1
තම වටිනා දරුවා භාර දීමෙන් පසු, ආමිනා ආර්‍යාව මට කීවාය, 'අනේ හලීමා, දින තුනකට පෙර මට හඬක් ඇසුණා, ඔබේ පුතාට කිරි දෙන්න යන කාන්තාව බනි සඅද් ගෝත්‍රයේ අබූ සුවායිබ්ගෙන් පැවත එන්නෙක් වනු ඇත. එවිට මම, 'මම බනි සද් ගෝත්‍රිකයෙක් වන අතර මගේ පියාගේ අන්වර්ථ නාමය අබූ සුවයිබ්' යැයි කීවෙමි.
හලිමා ආර්‍යාවද මෙසේ විස්තර කරයි, “ආමිනා ආර්‍යාව ඔහු ගැන තවත් බොහෝ සිදුවීම් මට පවසා මට උපදෙස් දුන්නාය. මම, මක්කමට යාමට පෙර දුටු සිහිනය ගැනත්, අතරමගදී මගේ වමෙන් සහ දකුණෙන් ඇසුණු කටහඬවල් ගැනත් මම ඇයට කීවෙමි, ‘ඔබට සුභ ආරංචියක් හලීමා! දීප්තිමත් සහ විශ්වය ආලෝකමත් කරන නූර්ට කිරි දීමේ වරප්‍රසාදය ඔබට ලැබේවි.’’
හලීමා ආර්‍යාව පවසන්නේ, “මුහම්මද් තුමාණන් මා සමඟ රැගෙන මම හස්‍රත් ආමිනාගේ නිවසින් පිටව ගියෙමි. මම මගේ සැමියාගේ පැත්තට ආවෙමි. ඔහු ළදරුවාගේ මුහුණ දුටු විට, ඔහු ද වශී වී, ‘අනේ හලිමා! මෙතරම් සුන්දර මුහුණක් මා මීට පෙර කිසි දිනක දැක නැත!’ යි ද, උන් වහන්සේ නිසා ලැබූ ආශිර්වාදය ද දුටු ඔහු, ‘අනේ හලිමා! ඔබ ඉතා ආශීර්වාද ලත් වටිනා දරුවෙකු ලබාගෙන ඇති බව දැනගන්න.’ මම ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ, “වල්ලාහි (මම අල්ලාහ් මත දිවුරමි), මම මෙය ප්‍රාර්ථනා කළ අතර මගේ පැතුම ඉටු විය.
අපේ ශාස්තෘන් වහන්ස, නබිතුමා පෝෂණය කළේ හැලිමා ආර්‍යාවගේ දකුණු පැත්තෙන් පමණයි. ඔහු වම් පැත්ත කිරි සොහොයුරාට තබනු ඇත. ඔහු බඩගා ගියේ ඔහුට වයස මාස දෙකේදීය. උන් වහන්සේ තුන් මසක් වයසැති විට හිටගෙන සිටි අතර සිව්වන මාසයේ බිත්ති අල්ලාගෙන ඇවිද ගිය සේක. ඔහු මාස පහක් වයසැති විට ඔහු ඇවිද ගියේය; හයවන මාසයේ ඔහුට ඉක්මනින් ඇවිදීමට හැකි විය. ඔහුට වයස මාස හතේදී සෑම තැනකම යා හැකිය. අට මාසය තුළ, ඔහුගේ කථාව වටහා ගත හැකි වූ අතර, ඔහු මාස නවයක් වන විට, ඔහු ඉතා පැහැදිලිව කතා කළේය. ඔහු දසවන මාසයේ ඊතල විදින්නට පටන් ගත්තේය.
හලිමා ආර්‍යාව මෙසේ විස්තර කරයි, “ඔහු මුලින්ම කතා කිරීමට පටන් ගත් විට, ‘ලා ඉලාහ ඉල්ලල්ලාහු වල්ලාහු අක්බර්’ වල්හම්දු-ලිල්ලාහි රබ්බිල් ආලමීන් යැයි පැවසීය’ එදින සිට ඔහු අල්ලාහු තආලාගේ නම නොකියා කිසිවකට ළඟා වූයේ නැත. ඔහු තම වම් අතින් කිසිවක් කන්නේ නැත. උන් වහන්සේ ඇවිදීමට පටන් ගත් විට, ඔහු ළමයින් සෙල්ලම් කරන ස්ථානයෙන් ඈත්ව සිටියේය.
ඔහු ඔවුන්ට කියනු ඇත, ‘මේ සඳහා අපව මවා නොඇත.’ සෑම දිනකම හිරු රශ්මිය වැනි නූර් ඔහුව ආවරණය කර නැවත විසුරුවා හරිනු ඇත. ඔහු සඳ සමඟ කතා කරයි, ඔහු එය පෙන්වූ විට සඳ චලනය වනු ඇත.
නියඟය නිසා ඔවුන්ට බොහෝ දුෂ්කරතා ඇති වූ අතර, එක් අවස්ථාවක, ඔවුන් වැසි සඳහා අල්ලාහු තආලාට ප්‍රාර්ථනා කිරීමට පිටත් වූහ. ඔවුන් ප්‍රාර්ථනා කිරීමට යන විට මුහම්මද් අලයිහිස් සලාම් තුමාව රැගෙන ගිය අතර, උන් වහන්සේ උදෙසා ඔවුන්ට බොහෝ වැසි සහ ආශිර්වාද ලැබුණි.
හලීමා ආර්‍යාව මෙසේ විස්තර කරයි, “මුහම්මද් අලයිහිස් සලාම් තුමාට වයස අවුරුදු දෙකේදී, මම ඔහුව කිරි වැරුවා. පසුව මම මගේ සැමියා සමඟ මක්කමට ගියේ ඔහුව ඔහුගේ මවට භාර දීමටයි. උන්වහන්සේ නිසා අපට ඕනෑතරම් ආශිර්වාද ලැබුණු නිසා උන්වහන්සේ හැර යාමත් උන්වහන්සේගේ භාග්‍යවත් මුහුණ දකින්නට නොහැකිවීමත් ඉතා අපහසුවක් දැනුණා. මම ඇයට ඔහු (ඔහුගේ ක්‍රියා සහ ආකාරය) ගැන කීවෙමි. ආමිනා ආර්‍යාව කිව්වා, 'මගේ පුතාට ලොකු තේජසක් තියෙනවා' මම කිව්වා, 'වල්ලාහි, ඔහුට වඩා භාග්‍යවන්ත කෙනෙක් මම දැකලා නැහැ' ඔහුව තව අප සමඟ තබා ගැනීමට, මම ආමිනා ආර්‍යාවට දීමට කරුණු කිහිපයක් සොයා ගත්තෙමි ,අමිනා අපව ප්‍රතික්ෂේප නොකළ අතර ඔහුව තව දුරටත් තබා ගැනීමට අපට ඉඩ දුන්නාය. අපි ඔහු සමඟ අපගේ ගෝත්‍රයට ආපසු ගියෙමු. මේ අනුව, අපගේ ගෘහය බහුල වූ අතර අපගේ භාණ්ඩ, දේපළ හා කීර්තිය වැඩි විය. අපි අප්‍රමාණ ආශිර්වාද ලබා ගත්තෙමු.”2
එතුමාණන්ගේ ආශීර්වාද ලත් හිසට ඉහළින් වලාකුළක්
හලිමා ආර්‍යාව මෙසේ විස්තර කරයි, “දවසක්, සර්වර් අල්-ආලම් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි ව සල්ලම්) මගෙන් ඇහුවා, ‘මට මගේ සහෝදර සහෝදරියන් දවල්ට පේන්නේ නැහැ. මොකක්ද හේතුව?’ මම කිව්වා, ‘ඔවුන් යනවා බැටළුවන්ව එඬේර කරන්න. ඔවුන් රෑට ගෙදර එනවා.’ ඔහු කිව්වා, ‘මාවත් ඔවුන් සමඟ යවන්න. මට රංචුව එඬේර කරන්න දෙන්න.’ මට කරුණු සහ හේතු කිහිපයක් ප්‍රකාෂ කළා. අන්තිමට එයාව සතුටු කරන්න මම එකඟවමි.
මම මුහම්මද් (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණන්ට කිරි දුන් කාලය තුළ මම ඉතා සතුටු වුණා. ඔහු කිසි විටෙකත් කිසිවක් අපිරිසිදු කළේ නැත. ඔහු දවල්ට වරක් මුත්‍රා කරන අතර රාත්‍රියට වරක් මුත්‍රා කරන අතර ඒ වනතුරු නැවත මුත්‍රා කරන්නේ නැත.”
හලිමා ආර්‍යාව
පහුවෙනිදා මම එයාගේ කොණ්ඩේ පීරා, ඇඳලා, එයාගේ කිරි සහෝදරියන් එක්ක එයාව යැව්වා ය. ඔහු දින කිහිපයක් ඔවුන් සමඟ ගියේය. දවසක් ඔහුගේ කිරි සොහොයුරිය වන ෂයිමා තණබිමෙන් ආපසු පැමිණ, මම ඇගෙන් ඇසුවෙමි.‘මගේ ඇස්වල ආලෝකය කොහෙද මගේ පුතා මුහම්මද්?’ ඇය කීවා ඔහු කාන්තාරයේ බව. මම ඇසුවෙමි, 'මගේ රත්තරන් කොහොමද රස්නේ ඉවසන්නේකාන්තාරයේ?’ ඇය පිළිතුරු දුන්නාය, ‘අනේ මගේ අම්මේ! ඔහුවට කිසිවිට හානියක් සිදු නොවේ . මක්නිසාද යත්, ඔහුගේ ආශීර්වාද ලත් හිස මත වලාකුළක් ඇත, එය චලනය වේ ඔහු සහ හිරුගේ තාපයෙන් ඔහුව ආරක්ෂා කරයි.’ මම පැවසූ විට, ‘මොකක්ද ඔබ කතා කරන්නේ ? ඔයා කියපු මේ ඔක්කොම ඇත්තද?’ඔවුන් ඒ බව දිවුරා කීවාය. එතකොටයි මට සහනයක් දැනුණේ.
එතුමාණන්ගේ ආශීර්වාද ලත් පපුව විවෘත කිරීම (ෂක් අස්-සද්‍ර්)
නැවතත් දිනක් දහවල් ඔහුගේ කිරි සොහොයුරා වන දම්‍රා මා වෙත පැමිණ, ‘අම්මේ! උදව් කරන්න!... අපි අපේ කුරේෂි සහෝදරයා සමඟ එඬේරා කරමින් සිටියෙමු. එකපාරටම ඔළුවේ ඉඳන් පාදාන්තය දක්වා කොළ ඇඳගෙන හිටපු තුන්දෙනෙක් ආවා. එයාලා මල්ලිවත් අරගෙන කන්ද පැත්තට ගියා. ඔව්හු උන් වහන්සේව ඔහුගේ පිටේ තබා පිහියකින් උදරය සිඳ දැමූහ. මම ඔයාට ආරංචිය දෙන්න යනකොටත් එයාලා එතන හිටියා. ඔහු ජීවතුන් අතර සිටිනවාද නැද්ද යන්නවත් මම නොදනිමි.
හලිමා ආර්‍යාව ඉතිරි කොටස පැවසු වේ මෙසේ ය, “මම භීතියෙන් පිරී ගියා. අපි ඉක්මනට එතනට ඇවිත් එයාව දැක්කා. මම උන්වහන්සේගේ භාග්‍යවත් හිස සිපගෙන, ‘මගේ ඇස්වල ආලෝකය! මගේ පුතේ, විශ්වයේ දයාව! ඔයාට වුනේ කුමක් ද? කවුද ඔයාට රිද්දුවේ?'
ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ, “මම ගෙදරින් එළියට ගියාට පස්සේ මම දැක්කා කොළ පාට ඇඳගෙන ඉන්න දෙන්නෙක්. ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙක් රිදී එවරයක් අතැතිව සිටි අතර අනෙක් තැනැත්තාට මරකත බඳුනක් තිබුණි. පාත්‍රය හිම වලට වඩා සුදු පැහැති දෙයකින් පිරී තිබුණි. ඔවුන් මාව කන්දට ගෙනාවා. ඔවුන්ගෙන් එක් කෙනෙක් මාව මගේ පිටේ තැබුවා. මම බලාගෙන ඉද්දිම එයා මගේ පපුව බඩ වෙනකම් සිඳුවා . මට වේදනාවක් දැනුනේ නැහැ.”
ඔහු අත ඇතුලට දමා එහි තිබූ සියල්ල ඉවත් කළේය. ඔවුන් එය සුදු දේවලින් සෝදා පසුව එය නැවත තැබුවේ ය. එකෙක් අනෙක් තැනැත්තාට ‘නැගිටින්න මට මගේ රාජකාරිය කරන්න දෙන්න’ කියා අත ඇතුලට දමා මගේ හදවත එළියට ගත්තේය. හදවත කෑලි දෙකකින් සෑදී තිබූ අතර එයින් කළු පැහැති යමක් ගෙන ඉවතට විසි කළේය. තවද, ‘එය ඔබේ ශරීරයේ ෂෙයිතාන්ගේ (යක්ෂයාගේ) කොටස විය. අපි එය ඉවත් කළා. අහෝ අල්ලාහු තආලාගේ ආදරණීයයාණනි! වස්වාස3 සහ ෂෙයිතාන්ගේ උපක්‍රමවලින් අපි ඔබව ආරක්ෂා කළෙමු.’ ඉන්පසු ඔවුන් මගේ හදවත සැහැල්ලු හා මෘදු දෙයකින් පුරවා ගත්තේ ය. ඔවුන් එය නූර් සමඟ මුද්‍රා තැබුවේ ය. ඒ මුද්දරයේ සීතල ගතිය මගේ ඇඟේ හැමතැනම මට තාමත් දැනෙනවා. ඔවුන්ගෙන් එක් කෙනෙක් මගේ තුවාලයට අත තැබූ විට එය සුව විය. එවිට ඔවුන් මගේ උම්මත් සමඟ දස දෙනෙකුට එරෙහිව මාව කිරා බැලුවා. මට බර වැඩි විය. ඔවුන් මිනිසුන් දහසකට වඩා මාව කිරා බැලුවා; මම තවම බරයි. එවිට ඔවුන්ගෙන් එක් කෙනෙක් අනෙක් තැනැත්තාට පැවසුවේ, ‘ඔහුව කිරා බැලීම නවත්වන්න. වල්ලාහි, ඔබ ඔහුව ඔහුගේ මුළු උම්මත්ම කිරා මැන බැලුවද, ඔහු තව තවත් බර වනු ඇත.’ එවිට ඔවුන් සෑම කෙනෙකුම මගේ අත සහ මුහුණ සිපගෙන මාව මෙහි හැර ගියහ. ඔහුගේ ආදරණීය පපුව මත ලකුණ දැකිය හැකි විය.4"
සූරා අල්-ඉන්ෂිරාහ් හි පළමු වාක්‍යයේ සඳහන් වන අපගේ ආදරණීය නබිතුමා අත්විඳි මෙම සිදුවීම ඔහුගේ පපුව විවෘත කරන “ෂක් අස්-සද්‍ර්” ලෙස හැඳින්වේ.
ඔහුගේ නබිත්වය පහළ වූ පසු, අස්හාබ් අල්-කිරාම්වරුන්ගෙන් සමහරෙක් ඔහුගෙන් මෙසේ ඇසුවා: “අනේ රසූලුල්ලා! කරුණාකර ඔබ ගැන වැඩි විස්තර අපට කියන්න. ” ඔහු පිළිතුරු දෙමින්, “මම මගේ මුතුන්මිත්තෙකු වූ ඉබ්‍රාහිම්ගේ ප්‍රාර්තනාව වෙමි. මම මගේ සහෝදරයා ඊසාගේ සතුටු ආරංචියක්! මම මගේ මවගේ සිහිනයයි. ඇය මා සමඟ ගැබ්ගෙන සිටින විට, ඇයගෙන් පැතිරී දමස්කයේ මාලිගාව ආලෝකවත් කළ නූර් දුටුවාය. මම බනී සඅද් ඉබ්න් බකර්ගේ පුතුන් අතර පෝෂණය කර හැදී වැඩුණෙමි.
ඔහුට වයස අවුරුදු හතරක් වූ පසු, හලීමා ආර්‍යාව ඔහුව මක්කමට ගෙනැවිත් ඔහුගේ මවට භාර දුන්නාය. ඔහුගේ සීයා වූ අබ්දුල්මුත්තලිබ් ඇයට තෑගි බෝග රාශියක් ලබා දුන්නේය. මක්කමේදී ඔහුව අත්හැරීමෙන් පසු, හලීමා ආර්‍යාව තම ශෝකය ප්‍රකාශ කළේ, “මගේ ආත්මයත් හදවතත් ඔහු සමඟ රැඳී සිටියාක් මෙනි” යනුවෙනි.
එතුමාණන්ගේ ගෞරවනීය මවගේ මරණය
අපගේ ආදරණීය නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් වයස අවුරුදු හය වන තෙක් ඔහුගේ මව සමඟ හැදී වැඩුණි. ජරියා වූ උම් අයිමාන් සමඟ ඔහු සහ ඔහුගේ මව ඔහුගේ ඥාතීන් සහ ඔහුගේ පියා අබ්දුල්ලාහ්ගේ සොහොන බැලීමට මදීනා වෙත ගියහ.
ඔවුන් මාසයක් එහි රැඳී සිටියා. අපේ ආදරණීය නබිතුමා නජ්ජාර්ගේ වංශය ට තටාකයේ පිහිනීමට ඉගෙන ගත්තේය. මේ අතර, යුදෙව් විශාරදයෙක් ඔහු කෙරෙහි නබිත්වයේ සලකුණු දුටුවේය. ඔහු ළඟට ගොස් ඔහුගේ නම ඇසුවේය. අපගේ ආදරණීය නබිතුමා “අහ්මද්” යැයි පැවසූ විට, “මේ දරුවා අවසාන යුගයේ නබිවරයා වනු ඇත!” යනුවෙන් කෑගැසුවේය. එසේම, ඔහු කෙරෙහි නබිත්වයේ සලකුණු දුටු සමහර යුදෙව් විද්වතුන් ඔහුගේ නබිත්වය ගැන සාකච්ඡා කර කතා කළහ.
උම්මු අයිමන් මෙම සාකච්ඡා අසා ආමිනා ආර්‍යාවට කීවේය. ඔහුගේ භාග්‍යවත් මෑණියන් ඔහුට අනතුරක් වේ යැයි බියෙන් ඔහුව රැගෙන මක්කම බලා පිටත් විය. ඔවුන් අබ්වා නම් ස්ථානයට පැමිණි විට අපේ මෑණියන් ආමිනා ආර්‍යාව අසනීප විය. ඇගේ සෞඛ්‍යය නරක අතට හැරුණි; ඇයට නිතර සිහිය නැති වනු ඇත.
තමා සමඟ හිඳගත් තම පුතු දෙස බලා සිටින විට ඇය මෙසේ පැවසුවාය, “අල්ලාහ්ගේ කරුණාවෙන් සහ පිහිටෙන් ඔටුවන් සියයක් ලබා දී මරණ ඊතලයෙන් බේරුණු ආදරණීය පුද්ගලයාගේ පුතේ! අල්ලාහු තආලා ඔබට ආශිර්වාද කරත්වා. මා දුටු සිහිනය සැබෑ වුව හොත් හලාල් සහ හරාම් පිළිබඳව සියලු මනුෂ්‍ය වර්ගයා වෙත දන්වනු පිණිස ශ්‍රේෂ්ඨ සහ ඉතා ත්‍යාගශීලී අල්ලාහු තආලා විසින් ඔබව යවනු ලැබේ. අල්ලාහු තආලා ශතවර්ෂ ගණනාවක් පැරණි පිළිම සහ පිළිම වන්දනා සම්ප්‍රදායෙන් ඔබව ආරක්ෂා කිරීමට යන්නේ ය, ”එසේම ඔහුට මෙම දෙපද කවිය පාරායනය කළේය.
අලුත් දේ පරණ වෙයි, ජීවත් වෙන අය මැරෙයි,
බොහෝ අය ක්ෂය වේ, තරුණව සිටීමට එකක් තිබේද?
මමත් මැරෙනවා; මා ගේ වෙනස,
මම ඔබ බිහි කළෙමි; මගේ ගෞරවය මෙයයි.
මම හොඳ ළමයෙක් හැර යමි,
මම මගේ හදවත සැහැල්ලුවෙන්,ඇස් පියාගන්නෙමි.
මගේ නම සැමවිටම මතකයේ රැඳෙනු ඇත,
ඔබේ ආදරය හදවත් තුළ ජීවමාන වනු ඇත.
"ජනාබ් අල්-හක් සියවස් ගණනාවක් පැරණි පිළිම සහ රූප වන්දනාවෙන් ඔබව ආරක්ෂා කරයි." ආමිනා ආර්‍යාව
එවිට ඇය මිය ගියාය. ඇයව එහි භූමදාන කරන ලදී. අපේ මෑණියන් ආමිනා වයස අවුරුදු විස්සේදී මිය ගියාය.
උම්මු අයිමන් විශ්වයේ ශාස්තෘවරයා රැගෙන දින කිහිපයක ගමනකට පසු ඔවුන් මක්කමට පැමිණි අතර එහිදී ඇය අපගේ නබිතුමාගේ සීයා වන අබ්දුල්මුත්තලිබ් වෙත භාර දුන්නාය.5
එතුමාණන්ගේ මව සහ පියා මුඃමින්වරු වූහ
අපගේ නායකයා හබීබ් අල්-අක්‍රම් (සල්ලල්ලාහු 'අලයිහි ව සල්ලම්) ගේ පියා සහ මව ඉබ්‍රාහිම් අලෛහිස්සලාම්ගේ ආගමේ සිටියාය. එනම්, ඔවුන් මුමින්වරුන් (විශ්වාසවන්තයින්) විය. ඉස්ලාමයේ සේවකයෝ ඔවුන් සන්නිවේදනය කළහ,ඔවුන් ඉබ්‍රාහිම් අලෙයිහිස් සලාම්ගේ ආගමේ සිටි අතර, මුහම්මද් අලෙයිහිස් සලාම්ගේ නබිත්වය ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසුව, ඔවුන් ඔහුගේ උම්මත් අතර විය හැකි පරිදි ජීවයට ගෙන එන ලදී. ඔවුන් කලිමා අෂ් ෂහාදා (අල්ලාහු තආලා හැර වෙනත් දෙවියෙකු නොමැති බවට මම සාක්ෂි දරයි. නැවතත්, මුහම්මද් අලයිහිස් සලාම් ඔහුගේ උපන් දාසයා සහ දූතයා බව මම සාක්ෂි දරමි.) ඔවුන් නබිතුමා ගේ උම්මත් කෙනෙකු බවට පත් විය.6
එතුමාණන්ගේ ආශීර්වාද ලත් සීයා අසල
මුහම්මද් අලයිහිස් සලාම්, ඔහුට වයස අවුරුදු අට වන තෙක් හැදී වැඩුණේ ඔහුගේ සීයා වන අබ්දුල්මුත්තලිබ් සමඟය. අබ්දුල්මුත්තලිබ් යනු මක්කමේ විවිධ කාර්‍යයන් පාලනය කළ දැඩි, ඉවසිලිවන්ත, ගුණවත්, අවංක, නිර්භීත, ත්‍යාගශීලී සහ හොඳ ආදරණීය පුද්ගලයෙකි. ඔහු දුප්පතුන්ට, කුසගින්නෙන් හා පිපාසයෙන් සිටින සතුන්ව පවා පෝෂණය කළේය. ඔහු අල්ලාහු තආලා සහ ආහිරත් (පසු ජීවිතය) විශ්වාස කළේය. ඔහු අකුසල ක්‍රියාවලින් වැළකුණේය, අවිද්‍යාවේ යුගයේ සියලු නරක සිරිත් විරිත්වලින් ඈත් විය. ඔහු මක්කමෙහි පීඩා සහ අයුක්තිය වළක්වන අතර අමුත්තන්ට නවාතැන් දෙනු ඇත. රමසාන් මාසය තුළ හිරා කන්දේ හුදෙකලා වීම ඔහුගේ පුරුද්ද විය. දරුවන්ට ආදරය කරන, අනුකම්පා සහගත වූ අබ්දුල්මුත්තලිබ් තම ආදරණීය මුණුබුරාට ආදරය කළ අතර දිවා රෑ ඔහු සමීපයේ තබා ගත්තේය. ඔහු කෙරෙහි විශාල ආදරයක් සහ සෙනෙහසක් තිබුණා. කඅ’බා සෙවණෙහි, ඔහු තම මුණුබුරා සමඟ ඔහුටම වෙන් වූ ස්ථානයේ වාඩි වී, වැළැක්වීමට කැමති අයට, “මගේ පුතාව අතහරින්න, ඔහු උසස් ය”7. ඔහු අපගේ නායකයා, නබිතුමාගේ සහායකියා වන උම් අයිමන්ට ඔහුව හොඳින් බලා ගන්නා ලෙස නිරන්තරයෙන් අවවාද කළේය. ඔහු ඇයට කියන්නේ “මගේ පුතාව හොඳින් බලාගන්න. අහ්- ලුල් -කිතාබ් (ශුද්ධ පොත් විශ්වාස කරන්නන්) පවසන්නේ ඔහු මෙම උම්මතයේ නබිවරයා වන බවයි. උම් අයිමාන් පැවසුවේ, "ඔහුගේ ළමා කාලය තුළ, ඔහු කුසගින්න හෝ පිපාසය ගැන මැසිවිලි නඟනවා මා අසා නැත. උදේ, ඔහු සම්සාම් වතුර බිඳක් පානය කළේය. අපි ඔහුට ආහාර දීමට අවශ්‍ය වූ විට, ඔහු පවසන්නේ 'මට එපා' මට අවශ්‍ය නැහැ, මම පිරී සිටිමි.’”
අබ්දුල්මුත්තලිබ් නිදා සිටින විට හෝ තම කාමරයේ තනිව සිටින විට ඔහු හැර වෙන කිසිවෙකුට ඇතුළු වීමට ඉඩ දුන්නේ නැත. ඔහු අනුකම්පාවෙන් ඔහුව වැළඳගනු ඇත. ඔහු ඔහුගේ වචන සහ හැසිරීම් වලට බෙහොවිට කැමති විය.ආහාර ගන්නා බොහෝ වේලාවේ දී, ඔහු උන් වහන්සේ සමඟ වාඩි විය; ඔහු ආහාරවල හොඳම හා රසවත්ම කොටස් ඔහුට දෙනු ඇත. ඔහු පැමිණීමට පෙර ඔහු කෑමට පටන් ගත්තේ නැත. ඔහු බොහෝ සිහින දුටු අතර ඔහු ගැන බොහෝ සිදුවීම් දුටුවේය.
වරක් මක්කමෙහි සාගතයක් හා හිඟයක් ඇති විය. ඔහු දුටු සිහිනයකින් අබ්දුල්මුත්තලිබ් මුහම්මද් අලයිහිස් සලාම්ගේ අත අල්ලාගෙන අබූ කුබේස් කන්දට නැග්ගේ ය.. ඔහු ප්‍රාර්ථනා කළේ “අනේ අල්ලාහ්! මේ දරුවා වෙනුවෙන් නැකත් වැස්සකින් අපිව සතුටු කරන්න.” ඔහුගේ ප්‍රාර්ථනාව පිළිගත් අතර, අධික වර්ෂාවක් ඇද හැළුණි. එකල සිටි කවියන් මේ සිදුවීම සඳහන් කළේ කවි ලියමිනි.
නජ්‍රාන්හි පූජකයා
දිනක්, අබ්දුල්මුත්තලිබ් කබා අසල වාඩි වී සිටින විට, නජ්‍රාන්හි පූජකයෙක් පැමිණ ඔහු සමඟ කතා කිරීමට පටන් ගත්තේය. මෙම කථාව අතරතුර, ඔහු පැවසුවේ, “ඉස්මායිල්ගේ පුත්‍රයන්ගෙන් පැමිණෙන අවසාන නබිතුමාගේ ගුණාංග අපි පොත්වල කියවා ඇත්තෙමු. මක්කම, ඔහුගේ උපන් ස්ථානයයි. ඔහුගේ ගුණාංග එසේ ය! “ඒවා ගණන් කරන්න පටන් ගත්තේය. ඒ වෙලාවේ අපේ ආදරණීය නබිතුමා පැමිණියේ ය. නජ්‍රාන්හි පූජකයා ඔහුව පරීක්ෂා කිරීමට පටන් ගත්තේය. ඔහු අසලට පැමිණ ඔහුගේ ඇස්, පිටුපස, පාද දෙස බලා උද්වෙගයෙන් මෙසේ පැවසීය.“මෙන්න, මේ ඔහුයි. මේ දරුවා ඔබෙ වංශයේ පැවත එන කෙනෙක්ද?” අබ්දුල්මුත්තලිබ් පිළිතුරු දුන් විට, "ඔහු මගේ පුතා!" නජ්‍රාන්හි පූජකයා පැවසුවේ, "අපි පොත්වල කියවන පරිදි, ඔහුගේ පියා ජීවතුන් අතර නොසිටිය යුතුය!" අබ්දුල්මුත්තලිබ් පිළිතුරු දෙමින්, “ඔහු මගේ පුතාගේ පුතා. ඔහුගේ මව ගැබ්ගෙන සිටියදී ඔහුගේ පියා ඔහුගේ උපතට පෙර මිය ගොස් ඇත. එවිට පූජකයා, “දැන් ඔබ ඇත්ත කීවේය”යි කීවේය. එවිට අබ්දුල්මුත්තලිබ් තම පුතුන්ට පැවසුවේ “ඔබේ සහෝදරයාගේ පුතා ගැන කියන දේ අසා ,ඔහුව හොඳින් ආරක්ෂා කරන්න” කියායි.
එතුමාණන්ගේ ආශීර්වාද ලත් සීයාගේ මරණය
අබ්දුල්මුත්තලිබ්ගේ මරණය ළං වූ විට, ඔහු තම පුතුන් රැස් කර, “දැන්, මට මේ ලෝකයෙන් ආහිරත් වෙත ගමන් කරන කාලයයි. මගේ එකම ප්‍රශ්නය මේ අනාථයයි. මේ සේවය සතුටින් කරගෙන යන්නට දීර්ඝායුෂ ලැබේවායි පතමි. කෙසේ වෙතත්, මට කුමක් කළ හැකිද? මගේ ජීවිත කාලය ප්‍රමාණවත් නොවනු ඇත. දැන් මේ ආශාවේ ගින්නෙන් මගේ හදවතත් දිවත් පිච්චෙනවා. මම මේ මුතු ඇටය ඔබගෙන් කෙනෙකුට විශ්වාස කිරීමට කැමතියි. ඔහුගේ අයිතිවාසිකම් සම්පූර්ණයෙන් ආරක්ෂා කරන්නේ කවුද, ඔහු වෙනුවෙන් කරන සේවයෙන් අසමත් නොවන්නේ කවුද? ” අබූ ලහබ් දණින් වැටී, “අරාබිවරුන්ගේ නායකයා! මෙම සේවාව සඳහා ඔබේ මනසෙහි කිසියම් පුද්ගලයෙකු සිටී නම් එය හොඳය.එහෙම නොවුණොත් මම මේ සේවය කරන්නම්.” අබ්දුල්මුත්තලිබ් ඔහුට පැවසුවේ ය, “ඔබේ දේපළ බහුලයි. නමුත් ඔබ සීතල හදවතක් ඇති පුද්ගලයෙක් වන අතර ඔබට අනුකම්පාව අඩුය. අනාථ දරුවෙකුගේ හදවත තුවාල වී සියුම් ය. එය පහසුවෙන් කැඩී යයි. ” ඔහුගේ තවත් සමහර පුත්‍රයෝ එ ප්‍රාර්ථනාව නැවත නැවතත් කීහ. අබ්දුල්මුත්තලිබ් එක් එක් අයගේ ලක්ෂණ සඳහන් කිරීමෙන් ඔවුන් කිසිවක් පිළිගත්තේ නැත. අබූතාලිබ්ගේ වාරය පැමිණි විට ඔහු පැවසුවේ, “ඔවුන් සියල්ලටම වඩා මම එයට කැමතියි. නමුත් මගේ වැඩිහිටියන්ට වඩා ඉදිරියෙන් සිටීමට එය සුදුසු නොවනු ඇත. මගේ දේපළ බොහෝ නොවේ; කෙසේ වෙතත්, මගේ පක්ෂපාතිත්වය මගේ සහෝදරයන්ට වඩා වැඩි ය. අබ්දුල්මුත්තලිබ් පැවසුවේ “ඔබ සත්‍යය කීවේය. මේ සේවාව ලැබිය යුත්තේ ඔබටයි. නමුත් සෑම කාරණයකදීම මම උන්වහන්සේ සමඟ සාකච්ඡා කර උන්වහන්සේගේ කැමැත්තට අනුව කටයුතු කරනවා. එසේ කිරීමෙන්, මම සෑම විටම නිවැරදි ප්‍රතිඵලය වෙත ළඟා වෙමි. මම මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් එතුමාගෙන් උපදෙස් ගන්නම්. ඔහු ඔබෙන් කවුරුන් කැමතිද, ඔහුට මගේ පිළිගැනීමද ඇත.
ඉන්පසු ඔහු අපගේ ආදරණීය නබි තුමා දෙසට හැරී ඇසුවේය, “මගේ ඇස්වල ආලෝකය! මම ආහිරත් වෙත යන්නේ ඔබ කෙරෙහි ඇති ආශාවෙනි. ඔබේ මාමලාගෙන් ඔබ කැමති කාටද? ” අපගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ නබි තුමා නැඟිට අබූතාලිබ්ව වැළඳගෙන ඔහුගේ උකුලේ වාඩි විය. අබ්දුල්මුත්තලිබ්ට සහනයක් ලැබුණි. ඔහු පැවසුවේ, “හම්ද් (ස්තූතියි) අල්ලාහු තආලාට වේවා. මටත් අවශ්‍ය වුණේ ඒකයි.” ඉන්පසු ඔහු අබූතාලිබ් දෙසට හැරී, “අනේ අබූතාලිබ්! මෙම මුතු ඇටය දෙමාපියන්ගේ අනුකම්පාව අත්විඳ නැත. ඒ අනුව ඔහුව බලාගන්න, එක උන් වහන්සේට සලකන්න. ඔබ මගේ අනෙක් දරුවන්ට වඩා උසස් යැයි මම සලකමි. මම මේ උතුම් හා ඉතා වටිනා දරුවා ඔබට භාර දුන්නා. මක්නිසාද යත් ඔබ ඔහුගේ පියා මෙන් එකම මවගෙන්‍ය. ඔබ ඔබව ආරක්ෂා කරන ආකාරයටම ඔහුව ආරක්ෂා කරන්න. ඔබ මගේ අන්තිම කැමැත්ත පිළිගත්තාද?" “ඔව්” යැයි ඔහු පිළිතුරු දුන් විට අබ්දුල්මුත්තලිබ් අපගේ ආදරණීය නබිතුමාව වැළඳ ගත්තේය.
ඔහු තම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සිපගත්තේය හිස සහ මුහුණ සහ ඔහුගේ සුවඳ ආශ්වාස කළේය. එවිට ඔහු මෙසේ කීවේය: “මෙයට වඩා ලස්සන සුවඳක් මා කිසි දිනක නොවිඳින බවටත්, මීට වඩා ලස්සන මුහුණක් මා කිසි දිනක දැක නැති බවටත් ඔබ සැවොම සාක්ෂි දරන්න.”8
“දැන්, මට මේලෙවෙන් ආහිරත් වෙත සංක්‍රමණය වීමට කාලයයි. මගේ එකම ප්‍රශ්නය මේ අනාථයයි. මේ සේවය සතුටින් කරගෙන යන්නට දීර්ඝායුෂ ලැබේවායි පතමි. කෙසේ වෙතත්, මට කුමක් කළ හැකිද? මගේ ජීවිත කාලය ප්‍රමාණවත් නොවනු ඇත. දැන් මේ ආශාවේ ගින්නෙන් මගේ හදවතත් දිවත් දැවෙනවා.” අබ්දුල්මුත්තලිබ්
අබූ තාලිබ් ගේ ආරක්ෂාව යටතේ
ඔහුගේ සීයාගේ මරණයෙන් පසු, විශ්වයේ නායකයා (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි ව සල්ලම්), ඔහුගේ මාමා වන අබූතාලිබ් සමඟ නැවතී ඔහුගේ ආරක්ෂාව යටතේ හැදී වැඩුනේ ය. අබූතාලිබ් ඔහුගේ පියා අබ්දුල්මුත්තලිබ් හා සමාන විය. ඔහු මක්කම ප්‍රධානීන්ගෙන් කෙනෙකි. ඔහු ඉතා ආදරය කරන ලද, සියලු දෙනාගේ වචනවලට සවන් දුන් ගෞරවනීය පුද්ගලයෙකි. එතුමාත් අපේ නායකයා වන නබිතුමාට දැක්වූයේ ඉමහත් ආදරයක් සහ අනුකම්පාවකි. ඔහු තම දරුවන්ට වඩා ඔහුට ආදරය කළේය; ඔහු නොමැතිව ඔහු නිදා ගන්නේ නැත, කොහේවත් යන්නේ නැත.
ඔහු උන්වහන්සේට කියනු ඇත, "ඔබ ඉතා ශුභයි, ඉතා භාග්‍යවන්තයි!" ඔහු ආරම්භ කිරීමට පෙර ඔහු කන්නේ නැත. සමහර විට ඔහු වෙනුවෙන් වෙනම මේසයක් තබා ඇත. අපේ නබිතුමා උදෑසන අවදි වූ විට, ඔහුගේ මුහුණ සඳ මෙන් දීප්තිමත් බවත්, ඔහුගේ හිසකෙස් පීරා ඇති බවත් ඔහු දුටුවේය. අබූ තාලිබ්ට සුළු දේපළක් තිබූ අතර ඔහුගේ පවුල ජනාකීර්ණ විය. ඔහු රසූල් අල්-අක්‍රම් (සල්ලල්ලාහු ‘අලයිහි ව සල්ලම්) තුමාගේ ආරක්ෂාව යටතට ගත් පසු ඔහු බහුලත්වය හා බහුලත්වය ලබා ගත්තේය. මක්කම නියඟය නිසා ජනතාව දුෂ්කරතාවයට පත් වූ විට, අබූතාලිබ් ඔහුව කඅ’බා වෙත ගෙනැවිත් උන් වහන්සේ උදෙසා බොහෝ වැස්ස ලැබීමට ප්‍රාර්ථනා කළේය. ඔවුහු නියඟයෙන් හා සාගතයෙන් බේරුණේය.9
සම්සාම් සහ හජාර් අතර උත්තරීතර වූවන්ගේ
පෙළපතෙන් නබිවරයෙකු පැමිණෙන්නේය.
සියලුම නගර වැසියන් සමඟ, ඔබ ඔහුට උදව් කළ යුතුය,
අමීර්ගේ පුත්‍රය, ආශීර්වාදය වන්නේ ඔහුට උපකාර කිරීමයි.
මක්කා-බුස්‍රා ගමන
බහීරා පූජකයා
“ඔබ අල්ලාහු තආලාගේ රසූල් බව මම සාක්ෂි දරමි! මෙන්න ලෝක ශාස්තෘවරයාණෝ... මෙන්න ලෝක රබ්(පරමාධිපති) තුමාණන්ගේ රසූල් තුමාණෝ... මෙන්න අල්ලාහු තආලා ලොවට කරුණාවක් වශයෙන් එවූ ශ්‍රේෂ්ඨ නබි තුමා..!
පූජක බහීරා
එක් දිනක්, උන් වහන්සේට වයස අවුරුදු දොළහක් පමණ වන විට අපගේ ආදරණීය නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණෝ
අබූතාලිබ් වෙළඳ මෙහෙයුමකට සූදානම් වන අයුරු දුටුවේය. අබූතාලිබ් ඔහුව රැගෙන යාමට අකමැති බව ඔහු තේරුම් ගත් විට, “ඔබ කාගේ රැකවරණය යටතේද මා මේ නගරයේ තබන්නේ? මට අනුකම්පා කරන්න කිසිවෙකු නෑ!” මෙම වදන්වලින් දැඩි ලෙස සංවේගයට පත් අබූතාලිබ් ඔහුව රැගෙන යාමට තීරණය කළේය. දිගු ගමනකින් පසු, වෙළඳෙකු බුස්‍රා හි කිතුනුවන්ට අයත් ආරාමයක් අසල ටික වේලාවක් නැවතී සිටියෝ ය.
මෙම ආරාමයේ බහීරා නම් පූජකයෙක් වාසය කළේය. ඔහු යුදෙව් විශාරදයෙක් පසු කාලයේ ක්‍රිස්තියානි ආගමට වෙනස් වුයේය. මේ උගත් පූජකතුමා සතුව සංරක්ෂණය කරන ලද සහ බොහෝ දෙනෙකු හරහා ඔහු ගේ සන්තකයට ළඟා වූ පොතක්.ඔහු විසින් අසන ලද ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දීමට ඔහු භාවිතා කළේ ය. මීට පෙර කිහිප වතාවක්ම කුරේෂ් තවලම් මෙම ප්‍රදේශයට පැමිණ ඇත, වසර ගණනාවක් තිස්සේ ඔහු කිසි විටෙකත් ඒ ගැන උනන්දුවක් නොදැක්වීය. සෑම උදෑසනකම ඔහු නැඟී ආරාමයේ වහලය වෙත ගොස් ඔහු යමක් බලාපොරොත්තු වෙන් සිටි බව තවලම් ළඟා වන දිශාව දෙස බලා සිටියි. මේ වතාවේ යමක් සිදු විය පූජක බහිරාට; මහත් උද්වේගයකින්, ආරම්භයක් සමග පැන නැගුනි. ඔහු දුර සිට කුරේෂ් තවලමක් දුටු විට, ඔවුන් සමඟ වලාකුළක් ද ලිස්සා යන බව ඔහු දුටුවේය. මේ වලාකුළ අපේ නබිතුමාට සෙවන දෙමින් තිබුණි. තවලම විවේක ගැනීම සඳහා පදිංචි වූ පසු, බහීරා ද ගස් අතු රසූල් අල්-අක්‍රම් මතට නැමී සිටිනු දුටුවේය. ඔහුගේ උද්‍යෝගය වැඩි විය. වහාම ඔහු කෑම මේස සකස් කිරීමට නියෝග කළේය. ඉන්පසුව ඔහු කුරේෂ් තවලෙමේ සියලු දෙනාටම රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයට ආරාධනා කිරීමට කෙනෙකු යැවීය.
ඔවුන් සියලු දෙනාම එම ආරාධනය පිළිගෙන අපගේ ආදරණීය නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් ව තවලම් බලා ගැනීමට තියා පිටත්ව ගියහ. කුරේෂිවරුන් පැමිණියද, වලාකුළ තවමත් එහි සිටි බව ඔහු දුටුවේය බහීරා අමුත්තන් හොඳින් පරීක්ෂා කර, ""අනේ කුරේෂ් ජනයනි, ඔබ අතර රාත්‍රී ආහාරය සඳහා නොපැමිණි කෙනෙක් සිටීද?" ඔව්, එකක් ඇතැ යි කී හ. බහිරා පූජකයා ඔහුට ද පැමිණෙන ලෙස බල කළේය, ඔහු පැමිණි විගස බහිරා පූජකයාද ඔහු දෙස බලා සිටියේය ඔහු අබූතාලිබ්ගෙන් ප්‍රවේශමෙන් ඇසීය, “මේ දරුවා ඔබේ පරම්පරාවෙන් පැවත එන්නෙක්ද?” "ඔහු මගේ පුතා" යැයි අබූතාලිබ් පිළිතුරු දුන් විට, "පොත් වලට අනුව, මේ ළමයාගේ පියා ජීවතුන් අතර නැත, ඔහු ඔබේ පුත්‍රයා නොවේ." මෙවර අබූතාලිබ් පිළිතුරු දුන්නේ, “ඔහු මගේ සහෝදරයාගේ පුතා” යනුවෙනි..බහීරා ඇහුවා, “ඔහුගේ පියාට මොකද වුණේ?” “ඔහු ඉපදීමට පෙර ඔහුගේ පියා මිය ගියේය” කියා ඔහු පැවසුවා. බහීරා පැවසුවේ, “ඔබ ඇත්ත කතා කළා. එයාගේ අම්මට මොකද වුණේ?" “ඇයත් මිය ගියා” යැයි අබූතාලිබ් පිළිතුරු දුන්නේය. මේ සියලු පිළිතුරු සනාථ කරමින් බහීරා අපගේ ආදරණීය නබිවරයා වෙත හැරී පිළිම නාමයෙන් දිවුරුම් දුන්නේය. නමුත් අපේ නබිතුමා බහීරාට කිව්වා “පිළිම නාමයෙන් දිවුරුම් දෙන්න එපා. මේ ලෝකයේ මට මොවුන්ට වඩා නරක සතුරන් නැත. මම ඔවුන්ට වෛර කරනවා.” එවිට බහීරා අල්ලාහු තආලාගේ නාමයෙන් දිවුරුම් දී, "ඔබ නිදාගන්නවාද?" “මගේ ඇස් නිදාගත්තත් මගේ හදවත නිදා ගන්නේ නැහැ” කියා ඔහු පැවසුවේය.
බහීරා දිගින් දිගටම ප්‍රශ්න රාශියක් අසමින් ඒ සියල්ලටම පිළිතුරු ලබා ගත්තේය. මෙම පිළිතුරු ඔහු කලින් කියවා ඇති පොත් සමඟ හරියටම සමපාත විය. ඉන්පසුව, අපගේ ආදරණීය නබිතුමාගේ ආශීර්වාද ලත් දෑස් දෙස බලමින්, ඔහු අබූතාලිබ්ගෙන් මෙසේ ඇසීය.
- "මෙම රතු පැහැය සැමවිටම ඔහුගේ ආශීර්වාද ලත් ඇස්වල රැඳී තිබේද?"
- "ඔව්," ඔහු පැවසුවේ ය, "අපි කවදාවත් එය අතුරුදහන් වී දැකලා නැහැ."
ඔහු මත මෙම ලකුණ දැකීමෙන් පසු, බහිරාට මුහර් අන්-නුබුවත් (නබිත්වයේ මුද්‍රාව) දැකීමට අවශ්‍ය විය.
එවිට ඔහුගේ හදවතේ යකින් (නොසැලෙන විශ්වාසය) ඇත. කෙසේ වෙතත්, අපගේ නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් ඔහුගේ උතුම් සංවේදීතාවන් නිසා ඔහුගේ පිටුපස නිරාවරණය කිරීමට කැමති නොවීය.
නමුත් අබූතාලිබ්, "මගේ ඇස්වල ආලෝකය! කරුණාකර ඔහුගේ මෙම ආශාව ද ලබා දෙන්න" යැයි පැවසූ විට, ඔහු තම ආශීර්වාද ලත් පිටුපස හෙළිදරව් කළ අතර, බහීරා ඔහුගේ හදවතට සතුටු වන පරිදි මුහර්-නුබුව්වත් එහි අලංකාරයෙන් දුටුවේය. කඳුළු සලමින් ඔහු එය සිපගත්තේ මහත් ආශාවෙනි. එවිට, ඔහු මෙසේ පැවසීය.
- "ඔබ අල්ලාහු තආලාගේ රසූල් බව මම සාක්ෂි දෙමි!" තවද ඔහු උස් හඬින් සියලු දෙනා අමතා, “මෙන්න ලොවට අධිපතියාණෝ... මෙන්න ලෝක රබ්(පරමාධිපති) තුමාණන්ගේ රසූල් තුමාණෝ... මෙන්න අල්ලාහු තආලා (අල්ලාහ්) ලෝකෙට දයාව වශයෙන් එවූ ශ්‍රේෂ්ඨ නබිතුමාණෝ. “
කුරේෂිවරු විස්මයට පත් වූහ. “මෙම පූජකවරයාගේ ඇස් හමුවේ මුහම්මද් තුමාට එතරම් ඉහළ ගෞරවයක් ඇත” යනුවෙන් ඔවුහු ප්‍රකාශ කළහ.
පසුව බහීරා අබූතාලිබ් දෙසට හැරී මෙසේ පැවසීය.
- “මෙය සියලුම නබිවරුන් අතරින් අවසාන සහ ගෞරවනීය තැනැත්තායි. ඔහුගේ ආගම ලොව පුරා පැතිරී පෙර පැවති සියලු ආගම් නිෂ්ප්‍රභා කරනු ඇත. මේ දරුවා දමස්කයට ගෙනියන්න එපා. ඊශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් (යුදෙව්වන්) ඔහු කෙරෙහි වෛරයක් ඇති කර ගනී. උන්වහන්සේගේ භාග්‍යවත් ශරීරයට හානි කිරීමට ඔවුන් උත්සාහ කරයි කියා මම බිය වෙමි. උන්වහන්සේ සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දිවුරුම් හා පොරොන්දු දෙන ලදී.
අබූතාලිබ් මෙසේ ඇසුවේය:
- "මේ දිවුරුම් සහ පොරොන්දු මොනවාද?" බහීරා පිළිතුරු දුන්නේ ය: "අල්ලාහු තආලා සියලු නබිවරුන්ව පත් කළ අතර අවසාන වශයෙන් ඊසා අලයිහිස්-සලාම් පැමිණෙනු ලබන අවසාන යුගයේ සල්ලල්ලාහු 'අලයිහි ව සල්ලම් ගැන ඔවුන්ගේ උම්මතුන්ට දැනුම් දීමට පොරොන්දු විය." බහීරාගේ මෙම වචන ඇසූ අබූතාලිබ් දමස්කස් වෙත යාමට ඔහුගේ අදහස වෙනස් කළේය. ඔහු තම සියලු භාණ්ඩ බුස්‍රා හි විකුණා මක්කම10 වෙත ආපසු ගියේය. ඔහු අපේ නායකයා වන නබිතුමාට ඊටත් වඩා ආදරය කළේය. ඔහු ඔහුව ආරක්ෂා කළ අතර ඔහු මිය යන තුරුම සෑම දෙයකටම ඔහුට උදව් කළේය.
එතුමාණන්ගේ මාමා වන සුබයර් සමඟ යේමනයට ගිය ගමන
රූමත්, ගුණවත්, උදාර පුද්ගලයකු වූ අපේ ආදරණීය නබිතුමා හැදී වැඩී දාහත් හැවිරිදි විය. වෙළඳාම සඳහා යේමනයට යමින් සිටි ඔහුගේ පියාගේ මාමා වූ සුබයර්, ඔහුගේ වාණිජ්‍යය සුබදායක වන පරිදි ඔහුව රැගෙන ආවේය. උන්වහන්සේ පිළිබඳ බොහෝ අසාමාන්‍ය දේවල් මේ ගමනේදීත් දකින්නට ලැබුණි. ඔවුන් ආපසු මක්කමට පැමිණි විට, මෙම සිදුවීම් පැවසූ අතර, කුරේෂ් ගෝත්‍රිකයන් අතර, “මෙම පුද්ගලයාගේ මහිමය ඉතා විශාල වනු ඇත...”.11