தபூக் கஸ்வா

தபூக் என்பது மதீனா அல்-முனவ்வராவுக்கும் டமஸ்கஸுக்கும் இடையில் பாதியிலுள்ள ஒரு பிரபலமான இடம். சிலர் இது ஒரு நீரூற்றின் பெயர் என்றனர். இந்தப் பயணம் நமது தலைவர், நபியின் கடைசிப் பயணம் என்பதால், இது தபூக் கஸ்வா என்று அழைக்கப்பட்டது. இது ஃபாதிஹா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் இந்தப் போரில் முனாஃபிக்குகள் அவமானப்படுத்தப்பட்டனர். இது ஜைஷ் அல்-உஷ்ரத் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்தப் பயணத்தின் போது முஸ்லிம்கள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டனர். கூடுதலாக, தூரம் அதிகமாகவும், வானிலை மிகவும் சூடாகவும் இருந்தது. எதிரி வீரர்கள் பலராகவும் வலிமையாகவும் இருந்தனர். பஞ்சம் நிலவியது. பத்து பேர் ஒரு ஒட்டகத்தில் சவாரி செய்தனர். பெரும்பாலான வீரர்கள் ஒரு மாதத்திற்கு பேரீச்சம்பழங்களைத் தவிர வேறு எதையும் சாப்பிடவில்லை. சில சமயங்களில் அவர்கள் வறுத்த வாற்கோதுமையைச் சாப்பிட்டனர். சில சமயங்களில் அவர்களால் அதைக் கூட கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் ஹிஜ்ரி ஒன்பதாம் ஆண்டு ரஜப் மாதத்தில் ஒரு வியாழக்கிழமை தபூக் பயணத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

இந்த ஒன்பதாம் ஆண்டில், இஸ்லாம் அரேபிய தீபகற்பத்தில் வேகமாகப் பரவியபோது, கிறிஸ்தவ அரேபியர்கள் பைசாந்தியப் பேரரசர் ஹெராக்ளியஸுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினர், அவர் "இஸ்லாமிய அரசு" மீது பொறாமை கொண்டிருந்தார், அது பரவுவதைத் தடுக்க விரும்பினார். அவர்கள், “நுபுவ்வத் கோரிக்கையுடன் தோன்றிய அந்த நபர் இறந்துவிட்டார். முஸ்லிம்கள் இப்போது பஞ்சத்திலும் வறுமையிலும் உள்ளனர். நீங்கள் அவர்களை உங்கள் மதத்திற்கு மாற்ற விரும்பினால், இதுவே நேரம்,” என்றனர். இந்தக் கடிதத்தின் பேரில், ஹெராக்ளியஸ் குபாத் தலைமையில் நாற்பதாயிரம் பேர் கொண்ட ஒரு படையை முஸ்லிம்களுடன் போரிட அனுப்பினார்.

இதை அறிந்த நமது தலைவர் ஃபக்ருல் காயினாத் தம் அஸ்ஹாப்களை ஒன்று கூட்டி, போருக்குத் தயாராகும்படி கட்டளையிட்டார். அந்த ஆண்டு வறட்சி காரணமாக, ஸஹாபாக்கள் பெரும் நிதி நெருக்கடியில் இருந்தனர். வணிகர்கள் மட்டுமே ஒப்பீட்டளவில் நல்ல நிதி நிலையில் இருந்தனர். இஸ்லாமிய வீரர்கள் பலர் இருந்தனர். உணவு மற்றும் போர் உபகரணங்கள் பற்றாக்குறையாக இருந்தன. போரிடுவது கஷ்டமாக இருக்கும். நமது தலைவர், நபி போரில் சேரும் வீரர்களின் உபகரணங்களுக்குத் தம் அஸ்ஹாப்கள் நிதி உதவி செய்ய வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள். நமது தலைவரின் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) இந்த விருப்பம் ஸஹாபாக்களைச் செயலில் இறங்க வைத்தது. அனைவரும் தங்களிடம் இருந்ததைக் கொண்டு வந்து, தங்கள் பொருட்கள் மற்றும் உயிர்களுடன் ஜிஹாதிற்குத் தயாராக முயன்றனர்.

நமது நபியின் குகைத் தோழரான ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர், தம்முடைய எல்லாப் பொருட்களையும் கொண்டு வந்திருந்தார். நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் அவரிடம், “அபா பக்ரே, உமது வீட்டிற்காக என்ன விட்டு வந்தீர்?” என்று கேட்டபோது, அவர், “நான் அல்லாஹு தஆலாவையும் அவனுடைய ரஸூலையும் விட்டு வந்தேன்,” என்று பதிலளித்தார். ஹஸ்ரத் உமர் தம்முடைய பொருட்களில் பாதியைக் கொண்டு வந்திருந்தார். நமது தலைவர், நபி அவரிடம், “உமரே! உமது குடும்பத்திற்காக என்ன விட்டு வந்தீர்?” என்று கேட்டார்கள், அவர், “நான் கொண்டு வந்த அளவுக்கு விட்டு வந்தேன்,” என்று பதிலளித்தார். நமது தலைவர், நபி, “உங்களிருவருக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, உங்கள் வார்த்தைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டைப் போன்றதேயாகும்,” என்றார்கள். இதன் பேரில், ஹஸ்ரத் உமர், “என் பெற்றோர்கள் உமக்காக அர்ப்பணமாகட்டும், அபா பக்ர்! நன்மையின் பாதையில் ஒவ்வொரு பந்தயத்திலும் நீர் என்னை மிஞ்சுகிறீர். எதிலும் நான் உம்மை மிஞ்ச முடியாது என்பதை இப்போது நான் புரிந்து கொண்டேன்,” என்று தம் பாராட்டுகளைத் தெரிவித்தார்.1

“யா அல்லாஹ்! இந்த பைத்தின் (வீட்டின்) மகிமை, மேன்மை, கம்பீரம் மற்றும் புகழை அதிகரிப்பாயாக. மேலும் ஹஜ் மற்றும் உம்ரா செய்வதன் மூலம் இதை கண்ணியப்படுத்துபவர்களின் மகிமை, கம்பீரம், மதிப்பு மற்றும் நன்மையை அதிகரிப்பாயாக.”
ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்

அஸ்ஹாபுல் கிராம் தங்களால் முடிந்தவரை உதவ முயன்றனர். ஆனால் முனாஃபிக்குகள், “நீங்கள் இதைக் காட்டுவதற்காகக் கொடுக்கிறீர்கள்,” என்று அவர்களை ஏளனம் செய்தனர். நமது தலைவர், நபி, “இன்று யார் ஸதகா கொடுக்கிறாரோ, அவருடைய ஸதகா கியாமத் நாளில் அல்லாஹு தஆலாவின் முன் அவருக்கு சாதகமாக சாட்சி சொல்லும்,” என்றார்கள். நமது தலைவரின் இந்தப் பாக்கியம் பெற்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டு, முஃமின்கள் இன்னும் அதிகமாக உதவத் தொடங்கினர். ஹஸ்ரத் உஸ்மான் இப்னு அஃப்பான் படையின் பாதிப் பேருக்கு உபகரணங்களை வழங்கினார்.2 உஸ்மான் அஸ்-ஸின்னூரைன் ரழியல்லாஹு அன்ஹு இந்தப் படைக்கு 950 ஒட்டகங்களையும் 50 குதிரைகளையும் அவற்றின் சாதனங்களுடன் கொடுத்திருந்தார், மேலும் அவர்களின் குதிரைப்படைக்கான உபகரணங்களுக்குப் பணம் செலுத்தியதோடு, கூடுதலாக பத்தாயிரம் தீனார்கள் அல்லது எழுநூறு ருக்யா தங்கம் அனுப்பினார்.3 இவ்வாறு, அவர் முஸ்லிம்களிடையே அதிகம் உதவிய நபராக ஆனார். ஹஸ்ரத் உஸ்மான் படையின் தேவைகளை, அவர்கள் தண்ணீர் தோல்களைப் பழுதுபார்க்கப் பயன்படுத்தும் பொதி ஊசிகளைக் கூட புறக்கணிக்காமல் பூர்த்தி செய்தார். அவருடைய இந்த உதவியின் பேரில், நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்), “இனிமேல், உஸ்மானுக்கு எந்தப் பாவமும் பதிவு செய்யப்படாது,” என்றார்கள்.4 ஏழ்மையான ஸஹாபாக்களில் ஒருவர் ஜிஹாதிற்கு உதவும் நன்மையை அடைய, ஒரு பேரீச்சந் தோட்டத்தில் உள்ள கிணற்றிலிருந்து இரவு முழுவதும் காலை வரை தண்ணீர் இறைத்திருந்தார். அவர் சம்பாதித்த பேரீச்சம்பழங்களை நமது தலைவர், நபியிடம் கொண்டு வந்து, “யா ரஸூலல்லாஹ்! என் ரப்பின் திருப்தியை அடைய என்னிடம் உள்ளதைக் கொண்டு வந்துள்ளேன். தயவுசெய்து அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்,” என்றார்.

முஸ்லிம் ஆண்கள் தங்களால் முடிந்தவரை உதவ உழைத்தபோது, பெண்களும் இந்த விஷயத்தில் தங்கள் பங்கைச் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

அவர்கள் பயணத்திற்குத் தயாரானபோது, முஸ்லிம்கள் மிகவும் கடினமான காலத்தில் இருந்தனர். பஞ்சம் மிகவும் கடுமையாக இருந்தது, அதனால் எதுவும் இல்லாத அஸ்ஹாபுல் கிராமில் பலர் நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்வின் சமூகத்திற்கு வந்து, “யா ரஸூலல்லாஹ்! எங்களிடம் சவாரி செய்ய வாகனங்கள் இல்லை! எங்களிடம் சாப்பிடவும் எதுவும் இல்லை! இந்த கஸ்வாவின் போது நாங்கள் உங்களுடன் தங்கி, ஜிஹாதின் நன்மையை (தவாபை) அடைய விரும்புகிறோம்,” என்று கூறுவார்கள். நமது அன்புக்குரிய நபி அவர்களிடம் சவாரி செய்ய தம்மிடம் எந்த விலங்கும் இல்லை என்பதை வருத்தத்துடன் தெரிவிப்பார்கள். ஒருமுறை, ஸாலிம் இப்னு உமைர், அப்துல்லாஹ் இப்னு முஃகப்பல், அபூ லைலா மாஸினீ, உல்பா இப்னு ஸைத், அம்ர் இப்னு ஹுமாம், ஹரமீ இப்னு அப்துல்லாஹ் மற்றும் இர்பாத் இப்னு ஸாரியா ஆகியோர் நமது அன்புக்குரிய நபியின் முன் வந்து அதே விஷயத்தைக் கேட்டனர். நமது தலைவர் மிகுந்த வருத்தத்துடன் அவர்களிடம், “உங்களுக்கு சவாரி செய்ய என்னால் எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை,” என்று கூறியபோது, அவர்கள் நமது தலைவர், நபியிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட துக்கத்தாலும், ஜிஹாதில் சேர முடியவில்லையே என்ற வருத்தத்தாலும் அழத் தொடங்கினர். இதன் பேரில், அல்லாஹு தஆலா இந்த ஆயத்துல் கரீமாவை இறக்கினான், அதன் (மஆல்)பொருள்: “(என் ரஸூலே!) அவர்கள் (ஜிஹாதில் சேர) உம்மிடம் வந்தபோது, நீர் அவர்களிடம், ‘உங்களுக்கு சவாரி செய்ய என்னால் வழங்க முடியாது,’ என்று கூறினீர். அவர்கள் இந்த நோக்கத்திற்காகச் செலவழிக்க எதுவும் இல்லாததால் (மற்றும் போரில் சேர முடியாததால்) வருத்தப்பட்டு, கண்களில் கண்ணீருடன் திரும்பினர். அவர்களுக்கு எந்தப் பொறுப்பும் (பாவமும்) இல்லை.”5 இறுதியில், ஹஸ்ரத் அப்பாஸும் ஹஸ்ரத் உஸ்மானும் அவர்களை கஸ்வாவிற்கு ஆயத்தப்படுத்தினர்.

தயாரிப்புகள் முடிந்ததும், நமது தலைவர், நபி வதா குன்றில் படையைத் திரட்டினார். கஸ்வாவில் சேராதவர் கிட்டத்தட்ட யாரும் இல்லை. நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் படையைத் திரட்டி நகர முடிவு செய்தபோது, அவர் முஹம்மத் இப்னு மஸ்லமாவை மதீனாவில் தம்முடைய பிரதிநிதியாக விட்டுச் சென்றார்.6 அவர் பயணத்தைத் தொடங்கவிருந்தபோது, அவர், “உங்களுடன் உதிரி காலணிகளைக் கொண்டு வாருங்கள். உங்களிடம் உதிரி காலணிகள் இருக்கும் வரை, உங்களுக்குச் சிரமம் இருக்காது,” என்றார்கள்.

படை அணிவகுத்துச் சென்றபோது, முனாஃபிக்குகளின் தலைவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை, முஸ்லிம்களைப் பயமுறுத்துவதற்காக அபத்தமான விஷயங்களைக் கூறினான். அவன், “சத்தியமாக, அவரும் அவருடைய அஸ்ஹாப்களும் இரண்டிரண்டு பேராக கயிறுகளால் கட்டப்பட்டிருப்பதை நான் காண்பது போல் இருக்கிறது…” என்று கூட கூறினான். அஸ்ஹாபுல் கிராம் இந்த வார்த்தைகளுக்கு எந்தக் கவனமும் செலுத்தவில்லை, மேலும் ஜிஹாதில் பங்கேற்பதற்கான அவர்களின் ஆர்வம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. இதைக் கண்ட முனாஃபிக்குகள் விரக்தியடைந்தனர்.

நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ் வதா குன்றிலிருந்து தபூக்கிற்குச் சென்றபோது, அவர் படையின் கொடிகளையும் பதாகைகளையும் பறக்கவிட்டார். அவர் மிகப்பெரிய பதாகையை ஹஸ்ரத் அபூ பக்ருக்கும், மற்றொரு பதாகையை ஹஸ்ரத் ஸுபைர் இப்னு அவ்வாமிற்கும் கொடுத்தார். அவர் அவ்ஸ் கோத்திரத்தின் பதாகையை உஸைத் இப்னு ஹுதைருக்கும், கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தின் பதாகையை அபூ துஜானாவிற்கும் கொடுத்தார்.7 நமது தலைவர், நபியின் கட்டளையின் கீழ் இருந்த அஸ்ஹாபுல் கிராமின் எண்ணிக்கை முப்பதாயிரம்; அவர்களில் பத்தாயிரம் பேர் குதிரைப்படை வீரர்கள். ஹஸ்ரத் தல்ஹா இப்னு உபைதுல்லாஹ் வலது பக்கத் தளபதியாகவும், ஹஸ்ரத் அப்துர்ரஹ்மான் இப்னு அவ்ஃப் இடது பக்கத் தளபதியாகவும் நியமிக்கப்பட்டனர்.8

தங்கள் நபியின் கட்டளையின் கீழ், புகழ்பெற்ற ஸஹாபாக்கள் மிகவும் சூடான வானிலையில் முன்னேறினர். அல்லாஹு தஆலாவின் ஹபீப் அவர்களை வழிநடத்தும் வரை, உணவு மற்றும் தண்ணீரின் பற்றாக்குறை அவர்களைத் தங்கள் பாதையிலிருந்து தடுக்க முடியவில்லை, இலக்கின் தூரமோ அல்லது எதிரி வீரர்களின் எண்ணிக்கையோ அவர்களைப் பயமுறுத்த முடியவில்லை. அவர்கள் இந்த நிலையில் எங்கும் செல்வார்கள்.

ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, நமது அன்புக்குரிய நபியும் வீரமிக்க ஸஹாபாக்களும் தங்கள் வழியில் தொடர்ந்தனர். அவர்களின் எட்டாவது நிறுத்தம் ஹிஜ்ரில் இருந்தது, அங்கு ஸாலிஹ் அலைஹிஸ்ஸலாமின் மக்கள் அழிக்கப்பட்டனர். அவர்கள் தங்கள் நபியின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாததால், அல்லாஹு தஆலா அவர்களை ஒரு பயங்கர சத்தத்தால் அழித்திருந்தான். அகிலங்களின் சுல்தான் தம் அஸ்ஹாபிடம், “இன்றிரவு, எதிர் திசையிலிருந்து ஒரு பலத்த புயல் வீசும். தன்னிடம் ஒரு நண்பர் இல்லாவிட்டால் யாரும் எழுந்து நிற்கக்கூடாது. அனைவரும் தங்கள் ஒட்டகத்தின் முழங்கால்களைக் கட்ட வேண்டும். இது வேதனை இறங்கிய இடம். யாரும் இந்த நீரிலிருந்து குடிக்கவோ அல்லது அதைக் கொண்டு அப்தஸ்த் (வுழூ) செய்யவோ கூடாது!” என்று கூறினார். அனைவரும் இந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்தனர். இரவில் ஒரு பலத்த புயல் வெடித்து, எல்லா இடங்களிலும் அழிவை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது. இதற்கிடையில், தன் ஒட்டகத்தைக் கட்டத் தவறிய ஒருவர் அதைத் தேட எழுந்து நின்றார். அவர் புயலால் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, தைய் மலையின் அடிவாரத்தில் வீசப்பட்டார். மற்றொருவர் மலம் கழிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர் மலம் கழிக்கச் சென்ற இடத்தில், அவருக்கு ஹுன்னாக் (கக்குவான் இருமல்) என்ற நோய் ஏற்பட்டது. நமது தலைவர், நபி அவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்த பிறகு அவர் ஆரோக்கியம் பெற்றார்.

அன்று காலை, தண்ணீர் தோல்களில் தண்ணீர் எதுவும் மிச்சமில்லை. அனைவரும் தாகத்தால் இறக்கும் நிலையில் இருந்தனர். முனாஃபிக்குகள் இதை ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதி, “முஹம்மத் உண்மையாகவே ஒரு நபியாக இருந்திருந்தால், அவர் பிரார்த்தனை செய்து மழை பெய்யச் செய்திருப்பார்,” என்று கூறி குழப்பத்தை ஏற்படுத்த முயன்றனர்.

நிலைமை அகிலங்களின் தலைவரிடம் தெரிவிக்கப்பட்டபோது, அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற கைகளை உயர்த்தி, அல்லாஹு தஆலாவிடம் மழைக்காக வேண்டினார். சூடான, மேகமற்ற வானத்தில், திடீரென்று மழை மேகங்கள் தோன்றின. கனமழை பெய்யத் தொடங்கியது. அனைவரும் தங்கள் தண்ணீர் தோல்களை நிரப்பினர், அப்தஸ்த் (வுழூ) செய்தனர், விலங்குகளுக்குத் தண்ணீர் காட்டினர். மழை நின்று மேகங்கள் கலைந்தபோது, அது படை மீது மட்டுமே பெய்திருந்தது தெரிந்தது. நமது அன்புக்குரிய நபியும் ஸஹாபாக்களும் தக்பீர் கூறினர். அவர்கள் அல்லாஹு தஆலாவைப் புகழ்ந்தனர். அவர்கள் முனாஃபிக்குகளிடம், “உங்களுக்கு இனி எந்தச் சாக்குப்போக்கும் இல்லை. அல்லாஹு தஆலாவையும் அவனுடைய ரஸூலையும் நம்பி, பக்தியுள்ள முஸ்லிம்களாக ஆகுங்கள்!” என்றனர். ஆனால் இழிவான முனாஃபிக்குகள், “அதனால் என்ன? ஒரு மேகம் கடந்து செல்லும்போது மழை பெய்து முடிந்துவிட்டது!” என்று பதிலளித்தனர்.

“இன்று உங்களுக்காக உங்கள் மார்க்கத்தை நான் முழுமையாக்கி விட்டேன். என் அருட்கொடையையும் உங்கள் மீது நான் நிறைவு செய்து விட்டேன். இன்னும் உங்களுக்காக இஸ்லாத்தை மார்க்கமாக நான் திருப்தி கொண்டு விட்டேன்.”
மாயிதா: 3

பசி அதன் இறுதி நிலையை எட்டியிருந்தது. எந்தளவுக்கு என்றால், இருவர் ஒரு பேரீச்சம்பழத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. கடுமையான வெப்பம், பசி மற்றும் தாகம் இருந்தபோதிலும் அவர்கள் தபூக்கை நெருங்கியிருந்தனர். நமது தலைவர் ஹபீப் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்), “இன்ஷா அல்லாஹ் (அல்லாஹு தஆலா நாடினால்), நாளை முற்பகலில் நீங்கள் தபூக்கின் நீரூற்றை அடைவீர்கள். நான் வரும் வரை, அந்தத் தண்ணீரைத் தொடாதீர்கள்,” என்றார்கள். அடுத்த நாள், அவர்கள் அங்கு வந்தடைந்தனர். நீரூற்றில் மிகக் குறைந்த அளவே தண்ணீர் இருந்தது. நமது அன்புக்குரிய நபி நீரூற்றிலிருந்து சிறிது தண்ணீரை ஒரு பாத்திரத்தில் எடுக்கச் செய்து, தம் பாக்கியம் பெற்ற கையை அதில் வைத்துப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள். பின்னர் அவர் அந்தத் தண்ணீரை நீரூற்றில் ஊற்றினார். தண்ணீர் திடீரென்று அதிகரித்து உயர்ந்தது. முப்பதாயிரம் பேர் கொண்ட முழு இஸ்லாமியப் படையும் குடித்த போதிலும், தண்ணீர் சிறிதும் குறையவில்லை. பின்னர், அந்தப் பகுதி முழுவதும் நமது தலைவர் ஃபக்ருல் காயினாதின் இந்த அற்புதமாகிய இந்தத் தண்ணீரால் பாசனம் செய்யப்பட்டது. அந்தப் பகுதி பசுமையான சமவெளியாக மாறி, செழிப்பால் நிரம்பி வழிந்தது.

நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் தம் புகழ்பெற்ற அஸ்ஹாபுகளுடன் தபூக்கிற்கு வந்தபோது, பைசாந்தியர்கள் மற்றும் ஆமிலா, லஹ்ம் மற்றும் ஜுஸாம் போன்ற கிறிஸ்தவமயமாக்கப்பட்ட அரபு கோத்திரங்களைக் கொண்ட ரோமானியப் படைகளை அவர்களால் காண முடியவில்லை. முஃதாவில், ஒரு லட்சம் பேர் கொண்ட ரோமானியப் படை மூவாயிரம் முஜாஹித்களுக்கு எதிராகத் தோல்வியைச் சந்தித்திருந்தது. இப்போது, அவர்களுக்கு எதிராக முப்பதாயிரம் முஜாஹித்கள் இருந்தனர், அவர்களின் தளபதி அகிலங்களின் தலைவராக இருந்தார். நமது அன்புக்குரிய நபி தம் வீரமிக்க அஸ்ஹாப்களைத் திரட்டி வந்ததைக் கேட்டதும், ரோமானியர்கள் அனைவரும் தப்பிக்க இடம் தேடினர்.

தம் அஸ்ஹாபுகளுடன் ஆலோசனை செய்த பிறகு, நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ் தபூக்கிற்கு மேல் செல்லவில்லை. இதற்கிடையில், அந்தப் பகுதியிலுள்ள சில கோத்திரங்களும் அரசுகளும் இஸ்லாமியப் படை வருவதைக் கேள்விப்பட்டிருந்தன. பயத்தின் காரணமாக, அவர்கள் நமது தலைவர், நபியிடம் தூதுக்குழுக்களை அனுப்பி, ஜிஸ்யா செலுத்திப் பாதுகாப்பு கேட்டனர். நமது தலைவர், நபி அவர்கள் மீது இரக்கப்பட்டு அவர்களின் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டார். அவர்களில் ஒவ்வொருவருடனும் தனித்தனி ஒப்பந்தக் கட்டுரைகள் எழுதப்பட்டு, அவர்கள் பாதுகாப்பில் இருப்பதாகக் கூறப்பட்டது.

நமது தலைவர் ஸர்வார் அல்-காயினாத் (அலைஹி அஃப்தலுஸ்-ஸலவாத்) எதிரிக்காக கிட்டத்தட்ட இருபது நாட்கள் காத்திருந்தார்கள். அவர் தபூக்கில் தம் அஸ்ஹாபுல் கிராமுடன் பல உரையாடல்களை நிகழ்த்தி, அவர்களின் இதயங்களை ஒளியின் கடலால் கழுவினார். அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற இதயத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஃபைஸ் (ஆன்மீக ஞானம்) மற்றும் பரக்கத்துகளை அவர்களின் இதயங்களில் ஊற்றினார். தம்முடைய தனித்துவமான உரைகளில் ஒன்றில், அவர், “மக்களில் சிறந்தவர் மற்றும் மிகவும் கண்ணியமானவர் யார் என்பதை நான் உங்களுக்குத் தெரிவிக்கட்டுமா?” என்று கேட்டார்கள். அஸ்ஹாபுல் கிராம், “ஆம், யா ரஸூலல்லாஹ்!” என்று பதிலளித்தனர். இதன் பேரில், அவர், “மக்களில் சிறந்தவர், தம் கடைசி மூச்சு வரை, தம் குதிரையின் மீதோ அல்லது ஒட்டகத்தின் மீதோ அல்லது தம் இரு கால்களிலோ அல்லாஹு தஆலாவின் பாதையில் உழைப்பவர் ஆவார். மக்களில் தீயவர், அல்லாஹு தஆலாவின் கிதாபை ஓதி, அதிலிருந்து எந்தப் பயனையும் பெற முடியாத வரம்பு மீறியவர் ஆவார்,” என்றார்கள்.

ஷஹாதத்தைப் பற்றிக் கேட்ட ஒரு நபரிடம், அவர், “என் உயிர் எவன் கைவசம் உள்ளதோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக, கியாமத் நாளில் ஷஹீத்கள் தங்கள் வாள்களை முதுகில் தரித்தவர்களாக வருவார்கள். அவர்கள் நூரினாலான (ஒளியினாலான) சிம்மாசனங்களில் அமர்ந்திருப்பார்கள்,” என்றார்கள்.9

இந்தப் பயணத்தில் நமது தலைவர், நபியின் பல அற்புதங்கள் காணப்பட்டன. உண்மையில், தபூக்கிலிருந்து மதீனாவிற்குத் திரும்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், பசி தாங்க முடியாத நிலையை அடைந்த ஸஹாபாக்கள், இந்த விஷயத்தை நமது தலைவர், நபியிடம் சமர்ப்பித்தனர். நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ் மீதமுள்ள உணவை ஒரு தோல் துணியில் சேகரிக்கச் சொன்னார்கள். இவை ஒரு சிறிய பானையை அரிதாகவே நிரப்பின. நமது தலைவர் ஸர்வார் அல்-ஆலம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) தம் அப்தஸ்தை (வுழூவை)ப் புதுப்பித்து, இரண்டு ரக்அத் ஸலாத்தைத் தொழுதார்கள். அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற கைகளை நீட்டி, உணவு ஏராளமாக இருக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்தார்கள். பின்னர் அவர் தம் அஸ்ஹாப்களைத் தங்கள் பாத்திரங்களைக் கொண்டு வருமாறு கட்டளையிட்டார். பெரிய படையில் எந்தப் பாத்திரமும் காலியாக விடப்படாதவாறு அவை அனைத்தும் நிரப்பப்பட்டன. மேலும், அனைத்து முஜாஹித்களும் வயிறு நிரம்பச் சாப்பிட்ட போதிலும், துணியில் இருந்த உணவு குறையாமல் காணப்பட்டது.