ҲОДИСАИ БИЪРИ МАЪУНА

Дар моҳи сафари ҳамон сол Абӯбаро Омир ибни Молик, сардори Бани Омир дар минтақаи Наҷди Арабистон, ба Мадина омад ва Расули акрам саллаллоҳу алайҳи ва саллам, Сарвари моро зиёрат кард. Сарвари мо, Паёмбар, исломро ба ӯ шарҳ дод ва мусалмон шуданро тавсия фармуд. Абӯбаро мусалмон нашуд, вале гуфт, ки ислом дини зебову шарифест. Инчунин хоҳиш кард, ки барои паҳн шудани ислом дар Наҷд чанд нафар аз асҳоби киромро ба он ҷо фиристад. Паёмбари маҳбуби мо фармуд: «Аз аҳли Наҷд дар бораи касоне, ки мефиристам, эмин нестам!» Омир гуфт: «Ман онҳоро зери ҳимояи худ мегирам. Он гоҳ ҳеҷ кас ба онҳо зарар расонда наметавонад.»

Сарвари оламиён ин уҳдадории қатъиро қабул фармуд ва аз Асҳоби Суффа ҳайъати ҳафтоднафарае омода кард. Инҳо шабҳо Қуръони карим мехонданд; ҳамаашон ҳофизи Қуръон буданд ва онҳоро «Асҳоби қурро» мегуфтанд. Номи чанд нафарашон чунин аст: Омир ибни Фуҳайра, Амр ибни Замрӣ, Атия ибни Абдуллоҳ, Анас ибни Муовия, Ҳакам ибни Кайсон, Ҳорис ибни Симма, Каъб ибни Зайд, Молик ибни Собит, Мунзир ибни Амр, Рофеъ ибни Мазил, Саид ибни Ҳузом, Сулайм ибни Милҳон, Суҳайл ибни Омир, Туфайл ибни Асъад ва Урва ибни Салт, разияллоҳу таъоло анҳум. Бо амри Расулуллоҳ зери фармондеҳии ҳазрати Мунзир ибни Амр ба роҳ баромаданд. Расулуллоҳ ҳамчунин номаҳое нависонда, ба сардорони Бани Амр ва Бани Наҷд фиристод.

Абӯбаро, ки мехост қабилааш ба шарафи ислом мушарраф гардад, пеш аз Асҳоби Суффа ба роҳ баромад, назди қабилааш омад ва таъкид кард, ки ҳайъатро зери ҳимояи худ гирифтааст ва ҳеҷ кас набояд ба онҳо даст расонад. Ҳама, ба ҷуз ҷиянаш Омир ибни Туфайл, қабул карданд, ки ба онҳо даст нарасонанд. Омир ибни Туфайл, ҷияни Абӯбаро, мардони се қабиларо мусаллаҳ кард, худ сардорашон шуд ва асҳоби киромро, ки ба Биъри Маъуна омада буданд, муҳосира кард. Саҳобагон, ки аз чор тараф дар иҳота монда буданд, ҳама даст ба шамшер бурда, то қатраи охирини хунашон далерона ҷангиданд. Ҷуз ду нафар, ҳамаашон шарбати шаҳодат нӯшиданд. Ҳазрати Амр ибни Умайяро асир гирифтанд, ҳазрати Каъб ибни Зайдро бошад, мурда пиндошта, партофта рафта буданд.

Охирин сухани ин асҳоби муборак, ки шаҳид шуданд, ин буд: «Ё Раббӣ! Дар ин лаҳза ҷуз Ту касе нест, ки ҳоли моро ба Расулуллоҳ хабар диҳад. Саломи моро ба Ӯ бирасон!» Ҳамон лаҳза Ҷабраил алайҳиссалом бо ғаму андӯҳи беандоза назди Сарвари мо, Паёмбар, омада, саломи онҳоро расонд ва гуфт: «Онҳо ба лиқои Аллоҳ таъоло расиданд. Аллоҳ таъоло аз онҳо розӣ шуд ва онҳо низ аз Аллоҳ таъоло розӣ шуданд.»

Паёмбари маҳбуби мо пас аз ҷавоби «Ва алайҳиссалом» бо андӯҳи бисёр ба асҳоби киром рӯ овард ва «Бародаронатон бо мушрикон рӯ ба рӯ шуданд. Мушрикон онҳоро пора-пора карданд ва бо найзаҳо сӯрох-сӯрох намуданд…» фармуда, воқеаро хабар дод.

«Онҳо (шаҳидони Биъри Маъуна) ба лиқои Аллоҳ таъоло расиданд. Аллоҳ таъоло аз онҳо розӣ шуд ва онҳо низ аз Аллоҳ таъоло розӣ шуданд» Ҳадиси шариф

Ҳодисаи Биъри Маъуна

Рӯҳи ту нуқтае аз нури Худост, ё Расулаллоҳ;
ҷамоли ту ҳолатафзову дилкушост, ё Расулаллоҳ.
Тулӯъи вуҷуди раҳматосори ту зулмати куфрро
бибурд; акнун ҳама бо имон ошноянд, ё Расулаллоҳ.
Дар гулистони рисолат танҳо зоти гулбуни ту
ниҳоли ниҳоии илоҳист, ё Расулаллоҳ.
Карам кун, эй сарвар, эй ҳуҷҷати шарифи Мавло!
Ба дарди Наҷиб файзи ту давост, ё Расулаллоҳ.
Султон Аҳмади сеюм (Наҷиб)

Дар ин ҳодиса, ҳангоме ки ҳазрати Омир ибни Фуҳайра бо душман меҷангид, марде бо номи Ҷаббор найзаашро ба пушти ӯ халонда буд. Он лаҳза ҳазрати Омир «Валлоҳи, Ҷаннатро ба даст овардам!» гуфта буд ва дар пеши чашми Ҷаббор ва дигар мушрикон ба осмон бардошта шуда буд. Ҳама аз ин ҳол дар ҳайрат монда буданд, вале аз миёни онҳо танҳо Ҷаббор, ки ӯро шаҳид карда буд, мусалмон шуд.

Сарвари мо, Паёмбар, аз ҳодисаҳои Раҷиъ ва Биъри Маъуна бисёр андӯҳгин шуд. Як моҳ баъд аз ҳар намоз дуо фармуд, ки қабилаҳое, ки ин ҳодисаи дарднокро ба бор оварда буданд, ба бало гирифтор шаванд. Аллоҳ таъоло дуои Расули Худро қабул фармуд ва он қабилаҳоро ба хушксолӣ ва қаҳтии даҳшатноке гирифтор кард. Сипас ҳафтсад нафар аз онҳо аз бемории сироятӣ мурданд.1

Ту табиби оламиёнӣ, ман дили сахт бемор дорам;
ба умеди шифо ёфтан онро назди ту овардам.
Бар пуштам кӯҳи гуноҳ асту рӯям чун коҳ зард;
умедворам, онро ба ин ҷо барои завол овардам.
Эй Сарвари оламиён, ошиқу ҳайрони туам;
аз ҷудоии ту шабу рӯз мегирям.
Раҳмати бузурги ту оби ҳаёт асту ман ташна;
агар қатрае аз он набошад, мемирам, ҷон медиҳам.
Ӯро бо хулқаш ситудан кӯшиши беҳуда аст;
ба сухан баён кардани Ӯ аз ин ҳам душвортар аст.
Бахшанда ва карим аст ва чунон саховатманд,
ки аз об марворид, аз санг гавҳар ва аз хор гул меояд.
Агар офтоб нур мепошад, аз нурҳои Ӯст;
қатраи шабнами гул аз рӯи гулгуни Ӯ меояд.
Васфи Ӯ аз ин ҳам баландтар аст, аммо
агар баландтар гӯям, бегонагон инкор мекунанд.
Ҷой додани олам дар як зарра имконпазир аст,
ба сухан баён кардани Ӯ аз ин ҳам душвортар аст.
Мавлоно Холиди Бағдодӣ

«Валлоҳи, Ҷаннатро ба даст овардам!» Омир ибни Фуҳайра (разияллоҳу анҳ)

Ғазваи Бани Назир