Номҳои мубораки Сарвари мо, Паёмбар

Номи Паёмбари маҳбуби мо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам), ки аз ҳама бештар бар забон меояд, «Муҳаммад» аст. Маънояш «бисёр ситудашуда, беандоза писандида» аст. Ин ном дар Қуръони карим чор бор омадааст: Сураи Оли Имрон, 3/144; Сураи Аҳзоб, 33/40; Сураи Фатҳ, 48/29 ва Сураи Муҳаммад, 47/2. Исо алайҳиссалом низ, чунон ки дар ояти каримаи шашуми сураи Сафф фармуда шудааст, ба уммати худ хабар дод, ки маънояш чунин аст: «Эй Бани Исроил! Ман паёмбари Аллоҳ ба сӯи шумоям. Ба сифати тасдиқкунандаи Таврот ва муждадиҳандаи паёмбаре омадаам, ки баъд аз ман меояд ва номи он паёмбар Аҳмад аст.» Аҳмад яъне «аз ҳама бештар ситудашуда, маҳбубтарин».

Дар Қуръони карим ба ҷуз номҳои «Муҳаммад» ва «Аҳмад» бо номҳои Маҳмуд, Расул, Набӣ, Шоҳид, Башир, Назир, Мубашшир, Мунзир, Доъӣ илаллоҳ, Сироҷи мунир, Рауф, Раҳим, Мусаддиқ, Музаккир, Муддассир, Абдуллоҳ, Карим, Ҳақ, Мунир, Нур, Хотамун-набиййин, Раҳмат, Неъмат, Ҳодӣ, Тоҳо, Ёсин… ёд шудааст. Ғайр аз ин, баъзе аз номҳои мубораки Ӯ дар Қуръони карим, баъзе дар ҳадисҳои шариф ва баъзе дар китобҳои муқаддасе, ки ба паёмбарони пешин фиристода шуда буданд, зикр шудаанд. Дар баъзе ҳадисҳои шариф номҳои Паёмбари мо чунин омадаанд: Моҳӣ, Оқиб, Муқаффӣ, Набиййур-раҳма, Набиййут-тавба, Набиййул-малоҳим, Қаттол, Мутаваккил, Фотиҳ, Хотам, Мустафо, Уммӣ, Қусам (касе, ки ҳар хайрро дар худ ҷамъ кардааст). Паёмбари мо дар ҳадиси шарифе фармуд: «Маро панҷ ном аст, ки махсуси ман аст: ман Муҳаммадам; ман Аҳмадам; ман Моҳиям, ки Аллоҳ таъоло ба воситаи ман куфрро нест мекунад; ман Ҳоширам, ки рӯзи қиёмат мардум аз паи ман ҳашр мешаванд; ман Оқибам, ки баъд аз ман паёмбаре нест.»1

Ба Паёмбари маҳбуби мо ба хотири писараш Қосим, ки аз ҳазрати Хадича ба дунё омада ва дар хурдсолӣ вафот карда буд, куньяи «Абулқосим» дода шуд. Ҳамчунин пеш аз паёмбарӣ, ба сабаби фазилатҳои бешумори Ӯ – ростӣ, боэътимодӣ, амонатдорӣ ва боварибахшӣ – дар миёни қабилаи Қурайш Ӯро «Амин» мехонданд. Яке аз номҳои Сарвари мо Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам, ки дар Қуръони карим омадааст, калимаи «Ёсин» аз сураи Ёсин аст, ки дили Қуръони карим аст. Яке аз бузургони олимони росих (росихун фил-илм), ҳазрати Сайид Абдулҳакими Арвосӣ, фармудааст: «Ёсин яъне: „Эй Ҳабиби Ман, ки шиновари баҳри яқини Ман ҳастӣ!“, яъне: „Эй Ҳабиби Ман, ки ғаввоси дарёи муҳаббати Ман ҳастӣ!“» Ҳамаи онҳое, ки номи ин дарёро шуниданд, онро аз дур диданд, ба он наздик омаданд ва ба андозаи насибашон ба он даромада, ба қаъраш фурӯ рафтанд, дар ҳар марҳилаи умрашон дар ишқи Расулуллоҳ сӯхтанду гудохтанд ва ин ишқро бо фарёдҳои сӯзон, ашкҳои ҷонсӯз ва мисраъҳои оташин баён карданд. Яке аз бузургтарин ва машҳуртарини онҳо, ки аз ин дарёи муҳаббат баҳраи бузург бурдааст, ҳазрати Мавлоно Холиди Бағдодӣ аст. Вай дар яке аз қасидаҳояш, ки муҳаббат ва ишқи худро ба Сарвари мо Расулуллоҳ баён мекунад, чунин менависад:

«Эй Бани Исроил! Ман паёмбари Аллоҳ ба сӯи шумоям. Ба сифати тасдиқкунандаи Таврот ва муждадиҳандаи паёмбаре омадаам, ки баъд аз ман меояд ва номи он паёмбар Аҳмад аст» Сафф: 6

Эй Сарвари олам, ошиқи ту гаштаам ва месӯзам!
Ҳар куҷо бошам, он ҷамоли зебои туро меҷӯям.
Ту султони тахти «Қоба қавсайн» ҳастӣ, ман ҳеҷам;
«меҳмони ту ҳастам» гуфтанро ҳам беадабӣ мешуморам.
Ҳар чӣ дар ҷаҳон ҳаст, ба шарафи ту офарида шуд;
агар раҳмати ту бар ман ҳам борад, он дам баҳори ман аст.
Ҳама барои тавофи Каъба ба Ҳиҷоз меоянд;
ман бо шавқи висоли ту аз кӯҳҳо мегузарам.
Дар хоб тоҷи саодат бар сарам ниҳоданд;
гумон мекунам, ки хоки пои туро бар рӯям пошиданд.
Эй Ҷомӣ, эй булбули ошиқоне, ки дӯсти худро меситоянд!
Ин сатрҳои девони ту тарҷумони ман мешаванд:
«Монанди саги гарине, ки забонаш овезон асту ташна мондааст,
аз дарёи эҳсони ту як қатраро орзу дорам.»

Шеърҳо ва мадҳияҳое, ки пора-пора дар мадҳи Сарвари мо, Паёмбар, суруда шудаанд, як тараф, дар бораи Ӯ асарҳои хеле бисёре навишта шудааст. Ҳатто муаллифоне, ки шуҳрат ва ҳунарашон тамоми дунё ва асрҳоро фаро гирифтааст, иқрор кардаанд, ки аз мадҳи Расулуллоҳ оҷизанд. Онҳое, ки Ӯро диданду ба зебоии Ӯ ошиқ шуданд, то ҷое ки забонашон мегашт, кӯшиданд онро баён кунанд ва гуфтанд, ки қуввати инсон барои баёни он зебоӣ намерасад.

Дар китобҳои олимони ислом садҳо хабар аз он чӣ он ошиқон гуфтаанд, навишта шудааст. Касоне, ки онҳоро мехонанд, дарҳол мефаҳманд, ки Аллоҳ таъоло Паёмбари маҳбуби Худро бо камоле, ки ба андеша намеғунҷад, ва бо зебоие, ки чашм аз тамошояш сер намешавад, офаридааст. Нодида ба Ӯ дил мебанданд. Ошиқони Ҳабибуллоҳ дар ҳар нафас, дар хунукии ҳавое, ки ба синаашон медарояд, лаззати муҳаббати Ӯро ҳис мекунанд. Ҳар бор, ки ба моҳ менигаранд, акси шуоъҳоеро, ки аз чашмони мубораки Ӯ омада буданд, ҷуста, лаззат мебаранд. Ҳар зарраи касоне, ки ба қатрае аз дарёи зебоии Ӯ расидаанд, мегӯяд:

Он ки рухсори зебои туро шиносад, ба гул ҳеҷ наменигарад;
он ки дар муҳаббати ту гудозад, дармон намеҷӯяд!

Дар ҳадиси шарифе, ки аз Анас ибни Молик ривоят шудааст, фармуда шудааст: «Ҳеҷ яке аз шумо имон наовардааст, то он даме ки ман назди ӯ аз фарзандаш, аз падараш ва аз ҳамаи мардум маҳбубтар набошам.»2 Рӯзе ҳазрати Умар ба Сарвари мо, Паёмбар, гуфт: «Ё Расулаллоҳ! Ба Аллоҳ таъоло қасам, ки ғайр аз ҷонам, ту барои ман аз ҳама чиз маҳбубтарӣ.» Сарвари мо Расулуллоҳ фармуд: «То он даме ки ман назди касе аз ҷонаш маҳбубтар набошам, ҳеҷ яке аз шумо ҳаргиз имон наовардааст.» Он гоҳ ҳазрати Умар гуфт: «Ё Расулаллоҳ! Қасам ба Аллоҳ таъоло, ки Қуръони каримро ба ту нозил фармуд, ки ту барои ман аз ҷонам маҳбубтарӣ.» Он гоҳ фармуд: «Эй Умар, акнун (комил) шуд.»

Асри кайҳон, компютер,
ин ҳама василаҳои нав,
сарчашмаи ҳама дар Қуръон аст,
ту раҳматӣ, ё Расулаллоҳ.
Ба таҷриба аҳамият додӣ,
ба омӯхтани илму фан,
роҳи пешро нишон додӣ,
ту нурӣ, ё Расулаллоҳ.
Ҳар кӣ туро дӯст дорад, ёри мост,
бе ту дунё бар мо танг аст,
ҳама чиз барои ту ҳаст,
ту неъматӣ, ё Расулаллоҳ.
Аз ту гирифтанд андешаҳоро,
илму фан ва ҳунарро,
Шарқу Ғарб аз он баҳра бурданд,
ту пешвоӣ, ё Расулаллоҳ.
Ҳар чӣ гуфтӣ, рост баромад,
аз понздаҳ аср пеш,
ту Муҳаммадуламин ҳастӣ,
ту одилӣ, ё Расулаллоҳ.
Дар некӣ, дар адолат,
дар саховат, дар асолат,
дар марҳамат, дар фазилат,
ту намунаӣ, ё Расулаллоҳ.

«То он даме ки ман назди касе аз ҷонаш маҳбубтар набошам, ҳеҷ яке аз шумо ҳаргиз имон наовардааст» Ҳадиси шариф

Намуди берунии гунбади «Қуббаи хазро / Гунбади сабз» бар масҷиди шарифи Паёмбари мо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)