Истиғфори Сарвари мо, Паёмбар1

Сарвари мо, Паёмбар, чунон ки бартарини офаридагон буд, Аллоҳ таъолоро чунон ки сазовор аст, мешинохт ва аз Ӯ аз ҳама бештар метарсид. Ҷаноби Ҳақ Ӯро аз гуноҳ нигоҳ дошта буд, бо вуҷуди ин Ӯ бефосила ибодат мекард ва ба даргоҳи Аллоҳ таъоло дуо ва истиғфор менамуд. Аввали шаб (баъд аз намози хуфтан) мехобид ва охири шаб ибодат мекард. Ибни Аббос чунин нақл мекунад: «Шабе дар хонаи модари мӯъминон ҳазрати Маймуна меҳмон будам. Расулуллоҳ то нимаи шаб, ё каме пеш ё баъд аз он, хобид. Баъд бедор шуда, нишаст ва бо дасташ осори хобро аз рӯяш пок кард. Бархост, обдастаеро, ки овезон буд, гирифт ва таҳорат кард. Даҳ ояти каримаи охири сураи Оли Имронро тиловат карда, ба намоз истод. Ман ҳам бархостам, ҳамон тавре ки Расулуллоҳ таҳорат гирифта буд, таҳорат гирифтам ва дар намоз дар паҳлӯи он Сарвар истодам. Расулуллоҳ ду ракъат намоз хонд, баъд боз ду ракъат хонд, пас аз он боз ду ракъати дигар хонд. Сипас ба намози витр истод. Пас аз он то азони бомдод дароз кашид. Он гоҳ бархоста, боз ду ракъат намоз хонд ва ба масҷид баромада, фарзи намози бомдодро адо кард.»2 Модари мо ҳазрати Оиша нақл мекунад: «Сарвари мо Расулуллоҳ шабе хоб рафта буд. Бедор шуда, фармуд: „Эй Оиша, агар иҷозат диҳӣ, имшаб ба ибодати Парвардигорам машғул шавам.“ Сипас бархост. Қуръони карим тиловат карда, гирист, ба ҳадде ки ҳар ду зонуяш аз ашк тар шуд. Тиловатро давом дод ва ҳар қадар бештар мехонд, ашкҳои муборакаш ба ҳар ҷои баданаш, ки мерасид, онро тар мекард. Ин ҳол то субҳ давом кард.

Субҳидам Билоли Ҳабашӣ омад ва ин ҳолро дида, гуфт: „Падару модарам фидои ту бод, ё Расулаллоҳ! Магар Аллоҳ таъоло хатоҳои гузашта ва ояндаи туро набахшидааст?“ Расулуллоҳ фармуд: „Эй Билол! Оё бандаи шукргузор набошам, ҳол он ки Аллоҳ таъоло имшаб3 ояти саду навадуми сураи Оли Имронро нозил фармуд, ки маънояш чунин аст: „Дар офариниши осмонҳо ва замин, дар паи якдигар омадани шабу рӯз барои соҳибони ақл албатта оятҳо ва нишонаҳои бисёре ҳаст“?“» Дар ҳадиси шарифе, ки дар «Муслим» омадааст, низ фармуд: «Ба дили ман чизҳое ворид мешаванд, ки ба сабаби онҳо ҳар рӯзу шаб ҳафтод бор аз Аллоҳ таъоло истиғфор мекунам»; ва: «Дар дилам пардае пайдо мешавад (ки монеи расидани анвори илоҳист). Аз ин рӯ ҳар рӯз 70 бор истиғфор мекунам»; ва боз: «Ҳар рӯз сад бор аз Аллоҳ таъоло истиғфор мекунам.»4

Тарси Сарвари мо, Паёмбар, аз Аллоҳ таъоло он қадар зиёд буд, ки ҳеҷ гоҳ касе надидааст, ки Ӯ қаҳқаҳа зада хандида бошад. Дар ҳадиси шарифе, ки Имом Тирмизӣ аз Абӯзар ба таври марфӯъ5 ривоят кардааст, фармудааст: «Бешубҳа ман он чиро, ки шумо намебинед, мебинам ва он чиро, ки шумо намешунавед, мешунавам. Дар осмон ба андозаи чор ангушт ҷои холие нест, ки фариштагон дар он саҷда накунанд. Валлоҳи, агар он чиро, ки ман медонам, медонистед, кам механдидед ва бисёр мегиристед. Сар ба роҳҳо гузошта, то ҷое ки овозатон мерасид, бо фарёд ба даргоҳи Аллоҳ таъоло зорӣ мекардед.»6

Дар ҳадиси шарифе, ки Абӯҳурайра ривоят кардааст, Сарвари мо Расулуллоҳ фармуд: «Ҳеҷ касро амалаш ба Ҷаннат намебарад.» Пурсиданд: «Шуморо ҳам, ё Расулаллоҳ?» Фармуд: «Бале, маро ҳам амалам ба Ҷаннат намебарад; магар он ки фазл ва раҳмати Аллоҳ таъоло маро фаро гирад.»

Ибни Умар нақл мекунад: «Вақте ки бо Расулуллоҳ дар маҷлисе мебудем, мешумурдем, ки сад бор мефармуд: „Эй Парвардигори ман! Маро биёмурз ва тавбаамро қабул фармо. Бешак, Ту тавбапазир ва меҳрубон ҳастӣ.“»7

Анас ибни Молик нақл кард: «Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам доимо мефармуд: „Аллоҳумма ё муқаллибал-қулуб, саббит қалбӣ ало диник.“»8 Дар ҳадиси шарифе, ки Тирмизӣ аз Абӯсаиди Худрӣ ривоят кардааст, Сарвари мо, Паёмбар, фармуд: «Ҳар кӣ ҳангоми ба бистар даромадан се бор бигӯяд: „Астағфируллоҳал-азималлазӣ ло илоҳа илло ҳувал-ҳаййал-қайюма ва атубу илайҳ“, Аллоҳ таъоло гуноҳҳояшро мебахшад, ҳарчанд ба шумораи кафки дарё ё регҳои диёри Тамим ё баргҳои дарахтон ё рӯзҳои дунё бисёр бошанд.»

Ба нақли Бухорӣ ва Муслим, Расулуллоҳ чунин истиғфор мекард: «Аллоҳуммағфир лӣ хатиатӣ ва ҷаҳлӣ ва исрофӣ фӣ амрӣ ва мо анта аъламу биҳӣ миннӣ.» (Илоҳо! Хатоҳоеро, ки Ту медонӣ ва ман (дониста ё) нодониста, аз ҳадди худ гузашта, кардаам, афв фармо!)

Ба ривояти Абӯмусои Ашъарӣ разияллоҳу анҳ, Расули акрам саллаллоҳу алайҳи ва саллам чунин ҳам истиғфор мекард:

«Аллоҳуммағфир лӣ ҳазлӣ ва ҷиддӣ ва хатаӣ ва амдӣ ва куллу золика индӣ. Аллоҳуммағфир лӣ мо қаддамту ва мо аххарту ва мо асрарту ва мо аъланту ва мо анта аъламу биҳӣ миннӣ, антал-муқаддиму ва антал-муаххиру ва анта ало кулли шайъин қадир.»9 (Илоҳо! Ҳамаи камбудиҳоеро, ки аз ман сар заданаш мумкин аст, хоҳ ба шӯхӣ, хоҳ ба ҷиддӣ, хоҳ аз фаромӯшӣ, хоҳ дониста, биёмурз. Илоҳо! Он чиро, ки пеш ва пас кардаам, он чиро, ки пинҳону ошкор кардаам, ҳар гуна камбудиамро, ки Ту медонӣ, бибахш. Муқаддим ва Муаххир Туӣ. Бар ҳама чиз қодир Туӣ.)

Расулуллоҳ рӯзҳо рӯзадор буд,
шабҳо ба намоз қоим буд.
Агар аз уммати он Муҷтабо ҳастӣ,
ҳамеша ба суннат ва макрӯҳ диққат кун.

«Дар дилам пардае пайдо мешавад (ки монеи расидани анвори илоҳист). Аз ин рӯ ҳар рӯз 70 бор истиғфор мекунам» Ҳадиси шариф