Шафоати Сарвари мо, Паёмбар

Сарвари мо Расули акрам дар рӯзи қиёмат барои умматаш шафоат хоҳад кард ва онҳоро аз сахтиву андӯҳ наҷот хоҳад дод. Дар ҳадиси шарифе фармуд: «Миёни ба Ҷаннат даромадани нисфи умматам ва шафоат ба ман ихтиёр дода шуд. Ман шафоатро интихоб кардам, зеро он фарогиртар аст. Гумон накунед, ки он танҳо барои парҳезгорон аст; балки он барои гунаҳкороне, ки ба хато афтодаанд, низ ҳаст…»1

Дар ҳадиси шарифе, ки ҳазрати Абӯҳурайра ривоят кардааст, Сарвари мо, Паёмбар, фармуд: «Шафоати ман барои касест, ки бо ихлос ва ба тавре, ки дилаш забонашро тасдиқ кунад, бо гуфтани „Ло илоҳа иллаллоҳ“ калимаи шаҳодатро бар забон оварад.»2

Дар баъзе ҳадисҳои шариф низ фармуда шудааст:

«Аз умматам барои касоне, ки Аҳли байти маро дӯст медоранд, шафоат хоҳам кард.» «Аз умматам барои касоне, ки гуноҳҳои кабира мекунанд, шафоат хоҳам кард.» «Ба ғайр аз касоне, ки ба асҳобам забон дароз мекунанд, барои ҳама шафоат карда метавонам.» «Аз умматам барои касоне, ки ба нафси худ зулм мекунанд ва фиреби нафси худро мехӯранд, шафоат хоҳам кард.» «Дар рӯзи қиёмат аввал ман шафоат хоҳам кард.»3

«Касе, ки ба шафоати ман имон надорад, ба он намерасад.»4

Дар рӯзи қиёмат аз даҳшати дамидани «Сур» мӯй бар тан рост мешавад, чашмҳо намедонанд ба куҷо нигаранд ва мӯъминону кофиронро ба сӯи маҳшар меронанд. Ин азобест, ки сахтии рӯзи қиёматро боз ҳам меафзояд. Дар ин вақт Аршро ҳашт фаришта бардошта мебаранд. Яке аз ин фариштагон бо ҳар қадамаш роҳи бист ҳазорсолаи дунёро тай мекунад. То Арши аъло қарор гирад, фариштагон ва абрҳо бо тасбеҳҳое, ки ақл онро дарк намекунад, тасбеҳ мегӯянд. Ҳамин тавр Арши аъло бар замини сафеде, ки Аллоҳ таъоло барои он офаридааст, қарор мегирад. Дар ин вақт аз азоби Аллоҳ таъоло, ки ҳеҷ чиз ба он тоб оварда наметавонад, сарҳо ба зер хам мешаванд. Ҳамаи халқ дар сахтии худ асиру ҳайрон монда, шафқат меҷӯянд. Дар маҳшар ҳоли одамон бениҳоят бад мешавад ва машаққату заҳматашон меафзояд. Ҳар кас моли худро, ки дар дунё сахт нигоҳ дошта буд, ба гардан дорад. Ба гардани касоне, ки закоти шутурро надодаанд, шутуре бор карда мешавад; он чунон фарёд мезанад ва чунон вазнин мешавад, ки ба кӯҳҳои бузург монанд мегардад. Касоне, ки закоти гову гӯсфандро надодаанд, низ ҳамин ҳолро доранд. Фарёди онҳо гӯё гулдуроси осмон аст.5 Ба гардани касоне, ки закоти кишт, яъне ушрро надодаанд, бастаҳои ғалла бор карда мешавад. Аз ҳар навъ ғаллае, ки дар дунё закоташро надода бошанд, аз ҳамон навъ бастаҳо бар онҳо бор карда шудааст: гандум бошад, гандум, ҷав бошад, ҷав. Аз вазнинии он дар зери бор фарёд мезанад: «Ваавайлоҳ, васубуроҳ!» («Вайл» калимаи азоб аст. Инсон вақте ки ба азоб тоб оварда наметавонад, чунин фарёд мезанад. Калимаи «субур» бошад, дар вақти ҳалокат гуфта мешавад.) Ба касоне, ки закоти тилло, нуқра, пули (коғазӣ) ва дигар молҳои тиҷоратиро надодаанд, мори даҳшатноке гумошта мешавад. Онҳо фарёд зада мепурсанд: «Ин чист?» Фариштагон ҷавоб медиҳанд: «Инҳо молҳои шумоянд, ки дар дунё закоташонро надодед.» Ин ҳоли даҳшатнок дар ояти каримаи саду ҳаштодуми сураи Оли Имрон бо ин маънои шариф баён шудааст: «Чизҳое, ки дар дунё дар онҳо бахилӣ карданд, рӯзи қиёмат ба гарданҳояшон печонда хоҳад шуд.»

«Касе, ки ба шафоати ман имон надорад, ба он намерасад» Ҳадиси шариф

Аз авратҳои гурӯҳи дигар чирку зардоб ҷорӣ мешавад. Касоне, ки дар атрофашон ҳастанд, аз бӯи бадашон сахт азият мекашанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки зино кардаанд ва ба ҳаром даст задаанд. Гурӯҳи дигар аз шохаҳои дарахтон овехта мешаванд. Инҳо касоне ҳастанд, ки дар дунё лавота кардаанд.

Забони гурӯҳи дигар аз даҳонашон берун баромада, бар синаашон овезон аст; ҳолашон бағоят зишт аст. Одамон намехоҳанд ба онҳо нигоҳ кунанд. Инҳо касоне ҳастанд, ки дурӯғ мегуфтанд ва туҳмат мезаданд.

Шиками гурӯҳи дигар бошад, ба андозаи кӯҳҳои баланд калон шудааст. Инҳо касоне ҳастанд, ки дар дунё бе зарурат ва бе он ки муомилае анҷом диҳанд, мол ва пули рибодор гирифтаву додаанд. Гуноҳи касоне, ки чунин ҳаромҳоро мекунанд, ба расвотарин тарз фош мешавад. Паёмбарону олимонро тарс фаро мегирад. Авлиё ва шаҳидон аз азоби Аллоҳ таъоло, ки тоб овардан ба он душвор аст, фиғон мебароранд. Дар ҳамин ҳол нуре, ки аз нури офтоб хеле бештар аст, онҳоро фаро мегирад. Одамоне, ки аллакай ба гармии офтоб тоб намеоварданд, инро дида, тамоман саросема мешаванд. Ҳазор сол дар ҳамин ҳол мемонанд. Аз ҷониби Аллоҳ таъоло ба онҳо чизе гуфта намешавад. Он гоҳ одамон назди аввалин паёмбар Одам алайҳиссалом рафта, зорӣ мекунанд: «Эй Одам алайҳиссалом! Ту паёмбари азиз ва шарифе ҳастӣ. Аллоҳ таъоло туро офарид ва фариштагонро ба ту саҷда кунонид. Аз рӯҳе, ки аз они Ӯст, дар ту дамид. Барои мо шафоат кун, то ҳисоб оғоз шавад ва ҳар чӣ Аллоҳ таъоло ирода фармояд, дар ҳаққи мо ҳамон ҳукм шавад ва ҳар кас ба ҳар ҷое, ки Ӯ амр фармояд, биравад. Бигзор Аллоҳ таъоло, ки ҳоким ва молики ҳама чиз аст, бо махлуқоти Худ ҳар чӣ хоҳад, кунад.»

Одам алайҳиссалом мефармояд: «Ман аз меваи дарахте, ки Аллоҳ таъоло манъ карда буд, хӯрдам. Аз ин рӯ акнун аз Аллоҳ таъоло шарм дорам. Аммо шумо назди Нӯҳ равед.» Баъд аз ин ҳазор сол бо ҳамдигар машварат карда, меистанд. Сипас назди Нӯҳ алайҳиссалом рафта, илтиҷо мекунанд: «Дар ҳолате ҳастем, ки дигар ҳеҷ тоқат надорем. Шафоат кун, то ҳисоби мо зуд анҷом ёбад ва аз ин азоби маҳшар халос шавем.» Нӯҳ алайҳиссалом дар ҷавоб ба онҳо мегӯяд: «Ман ба даргоҳи Аллоҳ таъоло дуо кардам ва ба сабаби он дуо ҳамаи инсонҳое, ки дар рӯи замин буданд, ғарқ шуданд. Аз ин рӯ аз Аллоҳ таъоло шарм дорам. Аммо шумо назди Иброҳим алайҳиссалом, ки Халилуллоҳ аст, равед. Аллоҳ таъоло дар ояти охири сураи Ҳаҷ фармудааст, ки маънояш чунин аст: „Ба дини падари худ Иброҳим алайҳиссалом пайравӣ кунед. Барои он ки Паёмбар бар шумо гувоҳ бошад ва шумо бар одамон гувоҳ бошед, Аллоҳ таъоло ҳам дар китобҳои пеш аз ин ва ҳам дар Қуръони карим шуморо мусалмон номидааст.“ Шояд ӯ барои шумо шафоат кунад.»

Боз мисли пештара ҳазор соли дигар бо ҳамдигар гуфтугӯ мекунанд. Баъд назди Иброҳим алайҳиссалом омада, мегӯянд: «Эй падари мусалмонон! Ту ҳамон касе ҳастӣ, ки Аллоҳ таъоло туро Халили Худ гардонид. Барои мо шафоат кун, то Аллоҳ таъоло дар миёни махлуқот ҳукми Худро содир фармояд!» Иброҳим алайҳиссалом ба онҳо мефармояд: «Ман дар дунё се бор сухани киноявӣ гуфтам ва бо он суханон дар роҳи дин мубориза бурдам. Акнун дар ин мақом аз Аллоҳ таъоло иҷозати шафоат хостанро шарм медорам. Шумо назди Мусо алайҳиссалом равед, зеро Аллоҳ таъоло бо ӯ сухан фармуд ва ба ӯ наздикии маънавӣ нишон дод. Вай барои шумо шафоат мекунад.» Баъд боз ҳазор сол истода, бо ҳамдигар машварат мекунанд. Вале дар ин муддат ҳолашон бағоят душвор мешавад ва ҷои маҳшар хеле танг мегардад. Сипас назди Мусо алайҳиссалом омада, мегӯянд: «Эй писари Имрон! Ту паёмбаре ҳастӣ, ки Аллоҳ таъоло бо ту сухан фармуд ва Тавротро бар ту нозил фармуд. Барои мо шафоат кун, то ҳисоб оғоз шавад! Зеро истодани мо дар ин ҷо бисёр тӯл кашид. Аз изҳом пойҳо болои ҳамдигар ҷамъ шудаанд.» Мусо алайҳиссалом ба онҳо мефармояд: «Ман ба даргоҳи Аллоҳ таъоло дуо кардам, ки оли Фиръавн солҳо бо чизҳое, ки ба онҳо нохуш аст, ҷазо бинанд. Хоҳиш кардам, ки онҳо барои ояндагон ибрат шаванд. Акнун аз шафоат кардан шарм медорам; аммо Ҷаноби Ҳақ соҳиби раҳмат ва мағфират аст. Шумо назди Исо алайҳиссалом равед, зеро вай аз ҷиҳати яқин дурусттарини расулон, аз ҷиҳати маърифат ва зуҳд афзалтарини онҳо ва аз ҷиҳати ҳикмат бартарини онҳост. Вай барои шумо шафоат мекунад.» Сипас, барои он ки аз сахтии маҳшар халос шаванд, назди Исо алайҳиссалом омада, мегӯянд: «Ту рӯҳ ва калимаи Аллоҳ таъоло ҳастӣ. Аллоҳ таъоло дар ояти чилу панҷуми сураи Оли Имрон дар бораи ту фармудааст, ки маънояш чунин аст: „Дар дунё ва охират ваҷиҳ, яъне бисёр арҷманд (шариф ва соҳибэътибор).“ Барои мо аз Парвардигорат шафоат бихоҳ!»

Исо алайҳиссалом мефармояд: «Қавми ман маро ва модарамро ба ҷои Аллоҳ маъбуд гирифтанд. Бо ин ҳол чӣ гуна шафоат кунам? Ба ман ибодат ҳам карданд; маро писар ва Аллоҳ таъолоро падар гуфтанд. Аммо оё дидаед, ки яке аз шумо ҳамёне дошта бошад, ки дар он нафақааш набошад ва даҳонаш муҳр нашуда бошад? Оё бе шикастани он муҳр ба он нафақа расидан мумкин аст? Назди бартарин ва охирини паёмбарон, Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам, равед; зеро Ӯ даъват ва шафоати худро барои умматаш омода карда буд. Чунки қавмаш борҳо Ӯро азият доданд: пешонии муборакашро шикофтанд, дандони муборакашро шикастанд, ба Ӯ девонагӣ нисбат доданд. Ҳол он ки он Паёмбари воло аз ҷиҳати ифтихор беҳтарини онҳо ва аз ҷиҳати шараф баландтарини онҳо буд. Ӯ дар муқобили азияту ҷафоҳои тоқатфарсои онҳо бо ояти каримае ҷавоб мефармуд, ки сухани Юсуф алайҳиссаломро ба бародаронаш дар бар дорад ва маънояш ин аст: „Имрӯз дигар аз шумо барои корҳоятон ҳисоб намепурсам (хатоҳоятонро ба рӯятон намезанам). Ҷаноби Аллоҳ, ки Арҳамур-роҳимин аст, шуморо мебахшад.“»6 Чун Исо алайҳиссалом фазилатҳои Паёмбари мо саллаллоҳу алайҳи ва салламро баён мекунад, ҳама мехоҳанд ҳар чӣ зудтар ба Ӯ бирасанд. Дарҳол назди минбари Муҳаммад алайҳиссалом омада, мегӯянд: «Ту Ҳабибуллоҳ ҳастӣ! Ҳабиб бошад, судмандтарини василаҳост. Барои мо шафоат кун! Зеро мо назди аввалини паёмбарон Одам алайҳиссалом рафтем; моро назди Нӯҳ алайҳиссалом фиристод. Назди Нӯҳ алайҳиссалом рафтем; моро назди Иброҳим алайҳиссалом фиристод. Назди Иброҳим алайҳиссалом рафтем; моро назди Мусо алайҳиссалом фиристод. Назди Мусо алайҳиссалом рафтем; моро назди Исо алайҳиссалом фиристод; ӯ ҳам моро назди ту фиристод. Ё Расулаллоҳ, саллаллоҳу алайҳи ва саллам! Баъд аз ту дигар ҷое нест, ки равем.»

«Чизҳое, ки дар дунё дар онҳо бахилӣ карданд, рӯзи қиёмат ба гарданҳояшон печонда хоҳад шуд» Оли Имрон: 180

Сарвари мо Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам мефармояд: «Агар Аллоҳ таъоло иҷозат диҳад ва розӣ бошад, шафоат мекунам.»

Ба ҷое, ки «Суродиқоти ҷалол», яъне пардаи ҷалол ном дорад, мерасад. Аз Аллоҳ таъоло барои шафоат иҷозат мехоҳад. Ба Ӯ иҷозат дода мешавад. Пардаҳо бардошта мешаванд. Ба Арши аъло медарояд. Ба саҷда меафтад ва ҳазор сол дар саҷда мемонад. Пас аз он Ҷаноби Ҳақро бо чунон ҳамде ҳамд мегӯяд, ки аз офариниши олам то он дам ҳеҷ кас Аллоҳ таъолоро ин тавр мадҳ накардааст. Баъзе орифон гуфтаанд, ки Аллоҳ таъоло ҳангоми офаридани оламҳо Худро бо ҳамин гуна ҳамдҳо мадҳу сано фармудааст. Аллоҳ таъоло бо ин маъно мефармояд: «Эй Муҳаммад, сари худро аз саҷда бардор! Бигӯ, шунида мешавад. (Ҳар чӣ гӯӣ, шунида хоҳад шуд. Ҳар чӣ хоҳӣ, дода хоҳад шуд.) Шафоат кун, қабул мешавад.» Он гоҳ Сарвари мо, Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам, арз мекунад: «Эй Парвардигори ман! Некон ва бадонро аз миёни бандагонат ҷудо кун; зеро интизории онҳо бағоят тӯл кашид. Ҳар яке аз онҳо бо гуноҳҳояш дар майдони Арасот хору расво шудааст.»

Ҷаноби Ҳақ амр мефармояд, ки Ҷаннатро биёваранд. Ҷаннатро бо ҳар гуна зинат оро дода, ба майдони Арасот меоваранд. Бӯи хуши он аз масофаи панҷсадсола роҳ ба машом мерасад. Аз ин ҳол дилҳо шод мешаванд ва рӯҳҳо зинда мегарданд. (Аммо кофирон, муртадон, касоне, ки мусалмононро масхара мекунанд, касоне, ки ҷавононро фиреб дода, имонашонро медузданд ва) касоне, ки амалҳояшон палиду бад аст, бӯи Ҷаннатро намешунаванд.

Фариштагон Ҷаҳаннамро бо занҷирҳо баста, ба майдони маҳшар меоваранд. Ҷаҳаннам наъра мезанад, гулдурос мекунад, оташ мепошад ва дуди ғализе мебарорад, ки тамоми осмонро сип-сиёҳ мекунад. Наъраву гулдурос ва гармии он тоқатфарсост. Зонуи ҳама суст мешавад ва ҳар кас дар ҳамон ҷое, ки ҳаст, ба зону меафтад. Ҳатто паёмбарону расулон ҳам худро нигоҳ дошта наметавонанд. Ҳазрати Иброҳим, ҳазрати Мусо ва ҳазрати Исо ба Арши аъло мечаспанд. Иброҳим алайҳиссалом Исмоил алайҳиссаломро, ки мехост қурбонӣ кунад, фаромӯш мекунад. Мусо алайҳиссалом бародараш Ҳорун алайҳиссаломро ва Исо алайҳиссалом модараш ҳазрати Марямро фаромӯш мекунанд. Ҳар яке мегӯяд: «Эй Парвардигори ман! Имрӯз ғайр аз нафси худ чизе намехоҳам.»

Аммо Муҳаммад алайҳиссалом мефармояд: «Эй Парвардигори ман! Ба умматам саломатӣ ва наҷот ато фармо!» Дар он ҷо касе нест, ки ба ин тоб оварда тавонад; зеро Аллоҳ таъоло инро хабар дода, дар ояти бисту ҳаштуми сураи Ҷосия фармудааст, ки маънояш чунин аст: «Ҳар умматро мебинӣ, ки аз тарси Ҷаноби Ҳақ бар зонуҳо афтодааст. Ҳар яке ба сӯи китоби амалҳое, ки дар дунё кардаанд, даъват карда мешаванд.»

Аллоҳ таъоло дар ояти ҳаштуми сураи Мулк мефармояд, ки маънояш чунин аст: «Аз бисёрии ғайз ва шиддаташ наздик аст, ки Оташ ду пора шавад.»

Дар ин вақт Паёмбари мо саллаллоҳу алайҳи ва саллам пеш омада, Ҷаҳаннамро бозмедорад ва мефармояд: «Хору залил баргард, то аҳли ту гурӯҳ-гурӯҳ назди ту оянд!» Ҷаҳаннам ҳам мегӯяд: «Эй Муҳаммад! Ба ман роҳ деҳ! Зеро ту бар ман ҳаромӣ.» Аз Арш нидо меояд: «Эй Ҷаҳаннам! Сухани Муҳаммад алайҳиссаломро бишнав ва ба Ӯ итоат кун!» Сипас Сарвари мо Расулуллоҳ Ҷаҳаннамро кашида, дар ҷое дар тарафи чапи Арши аъло ҷой медиҳад. Аҳли маҳшар ин муомилаи пурмарҳамат ва шафоати Сарвари мо, Паёмбарро ба ҳамдигар мужда медиҳанд ва тарсашон андаке кам мешавад. Маънои шарифи ояти каримаи саду ҳафтуми сураи Анбиё зоҳир мешавад: «Мо туро раҳмате барои оламиён фиристодем.»7

Хулоса, Сарвари мо Расулуллоҳ дар панҷ ҷо шафоат хоҳад кард.8

Якум: бо шафоате, ки «Мақоми Маҳмуд» ном дорад, ҳамаи одамонро аз азоби интизорӣ дар маҳшар халос хоҳад кард.9

Дуюм: бо шафоаташ бисёр касонро бе ҳисоб ба Ҷаннат дохил хоҳад кард. Сеюм: мӯъминонеро, ки гуноҳашон бисёр аст, аз Ҷаҳаннам берун хоҳад овард. Чорум: барои касоне, ки савобу гуноҳашон баробар аст ва дар ҷое бо номи «Аъроф» интизоранд, шафоат хоҳад кард, то ба Ҷаннат раванд. Панҷум: барои баланд шудани дараҷаҳои касоне, ки дар Ҷаннатанд, шафоат хоҳад кард.

Бо шафоати худ ҳафтод ҳазор касро аз ҳисоб халос мекунад ва бо шафоати ҳар яке аз онҳо боз ҳафтод ҳазор кас бе ҳисоб ба Ҷаннат хоҳанд даромад.

Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Бисёр муҳтоҷам, назди ту омадам,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Донистам, ки гуноҳам чист,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Гунаҳкорам, рӯям сиёҳ аст,
шояд ба оташ андохта шавам;
магар чора аз ту бошад,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Муҳаббати ту аз ҳама чиз сазовортар аст,
илми ту аз илми ҳама болотар аст,
он ки туро меситояд, Мавлост,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Инсон туро чӣ гуна ситояд?
Магар эҳсон аз ту бошад;
ба фарёди мо рас, амон!
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Бе ту дунё барои ман зиндон аст,
корам вайрон асту ҳолам сахт;
магар дармон аз ту бошад,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Бар ин ҷаҳон нур пошидӣ,
салавоту салом бар ту бод;
барои мусалмони мурдаву зинда,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Бешубҳа исёнам бисёр аст,
ҳам оҷизам ва ҳам ноқис,
аммо имонам дуруст аст,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Он гоҳ, ки Ҷаҳаннам биҷӯшад ва лабрез шавад,
намедонем, ки чӣ бар сарамон меояд,
барои ёре, ки ҷиҳод кардааст,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Парда аз чашмонам бардошта шавад,
ту давои ҳар дард ҳастӣ;
барои ҳар фарди мӯъмин,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Дар шаъни ту «Лавлок» гуфта шуд,
боз «Аътайнок» гуфта шуд,
ту шоҳи «Арсалнок» ҳастӣ,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Барои онҳое, ки дини моро паҳн мекунанд,
барои онҳое, ки ба суннати ту пайравӣ мекунанд,
барои онҳое, ки дар роҳи ту сар мениҳанд,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Барои ҳақири умматат,
барои шокир ва зокираш,
барои тавонгар ва фақираш,
Шафоат, ё Расулаллоҳ!
Муҳаммади Ходимӣ (раҳматуллоҳи алайҳ)

«Ҳар умматро мебинӣ, ки аз тарси Ҷаноби Ҳақ бар зонуҳо афтодааст. Ҳар яке ба сӯи китоби амалҳое, ки дар дунё кардаанд, даъват карда мешаванд» Ҷосия: 28