Қадам ба дунё ниҳодани Ӯ (валодат)

Уммати ман, уммати ман

Ҳазрати Омина, хушбахттарини ҳамаи модарон, ки ба волотарини ҳамаи шарафҳо ноил гашт, давраи ҳомиладории худро чунин нақл мекунад: «Дар рӯзҳое, ки он Сарварро дар батн доштам, ҳеҷ дарду машаққате ҳис накардам. Ҳатто ҳис намекардам, ки ҳомиладорам. Аммо пас аз шаш моҳ, рӯзе дар миёни хобу бедорӣ касе ба ман гуфт: „Оё медонӣ, ки киро дар батн дорӣ?“ Гуфтам: „Намедонам.“ Он гоҳ ба ман хабар дод: „Бидон, ки охирини паёмбаронро дар батн дорӣ!“ Чун вақти валодат наздик шуд, ҳамон кас боз омад ва гуфт: „Эй Омина! Вақте ки кӯдак ба дунё омад, номашро Муҳаммад бимон.“ Дар ривояти дигар чунин омадааст: „Эй Омина! Вақте ки кӯдак ба дунё омад, номашро Аҳмад бимон!“»

Модари мо ҳазрати Омина лаҳзаи валодатро низ чунин нақл мекунад: «Вақте ки соати валодат фаро расид, овози пурҳайбате шунидам. Ларза бар андомам афтод. Сипас паррандаи сафеде дидам; омад ва бо болаш маро навозиш кард. Аз тарсу ларза асаре намонд. Дар ҳамон лаҳза ташнагии сахте маро фаро гирифт, гӯё аз гармо месӯхтам. Дар паҳлӯи худ косаи шарбате дидам, ки мисли шир сафед буд. Онро ба ман доданд, то бинӯшам. Нӯшидам; аз асал ширинтар ва хунук буд. Ташнагиам барҳам хӯрд. Сипас нури бузурге дидам; хонаам чунон равшан шуд, ки ғайр аз он нур чизи дигаре намедидам.

Ҳар кӣ мехоҳад аз оташ наҷот ёбад,
Бо ишқу иштиёқ салавот фиристад!
Ассалоту вассалому алайка, ё Расулаллоҳ!
Ассалоту вассалому алайка, ё Ҳабибаллоҳ!
Ассалоту вассалому алайка, ё Нура Аршиллоҳ.

«Ман ҳабиби Аллоҳ таъоло, маҳбуби Ӯ ҳастам. Ман пешвои паёмбаронам. Инро барои фахр кардан намегӯям» Ҳадиси шариф

Ҷои пешинаи хонае, ки Сарвари мо, Паёмбар, дар он ба дунё омад (имрӯз ҳамчун китобхонаи Макка истифода мешавад)

Хонае, ки Сарвари мо, Паёмбар, дар он ба дунё омад, аз они ниёи Ӯ Ҳошим ибни Абдуманоф буд. Дар 300–400 метрии шимолу шарқи Каъба ҷойгир буд.

Сарвари мо, Паёмбар, ҳангоми ҳиҷрат ин хонаи муборакро ба Уқайл ибни Абӯтолиб супурд. Наберагони Уқайл онро ба Муҳаммад ибни Юсуфи Сақафӣ фурӯхтанд.

Баъдтар ин хонаи муборакро Хайзурон хотун, модари Ҳорунаррашид, харид ва онро масҷид сохт.

Ин масҷид, ки аббосиён ва мамлукҳо онро нигоҳ медоштанд, дар давраи усмонӣ низ бо диққат нигаҳдорӣ шуд. Султон Сулаймонхони Қонунӣ фармуд, ки аз нав сохта шавад.

Ин масҷид дар тӯли таърих борҳо таъмир шуд.

Масҷид соли 1924 вайрон карда шуд. Биное, ки Шайх Аббос Қаттон соли 1950 дар ин ҷо бино кард, аз соли 1959 ҳамчун китобхонаи умумии Макка истифода мешавад.

Он гоҳ занони бисёреро дидам, ки гирдогирди маро гирифтанд ва ба ман хизмат мекарданд. Қадбаланд буданд ва чеҳраҳояшон мисли офтоб медурахшид. Ба духтарони қабилаи Абдуманоф монанд буданд. Дар ҳайрат будам, ки инҳо ногаҳон аз куҷо пайдо шуданд. Яке аз онҳо гуфт: „Ман Осиё, зани Фиръавн ҳастам!“ Дигаре гуфт: „Ман Марям, духтари Имрон ҳастам, ва инҳо ҳурони2Ҷаннатанд.“

Дар ҳамон лаҳза матои абрешимии сафед ва дарозеро дидам, ки аз осмон то замин кашида шуда буд. Гуфтанд: „Ӯро аз чашми мардум пинҳон доред.“ Он гоҳ тӯдаи паррандагон пайдо шуд. Нӯлҳояшон аз зумуррад ва болҳояшон аз ёқут буд. Аз тарс арақ карда будам ва аз қатраҳои арақам бӯи мушк паҳн мешуд. Дар ҳамон ҳол пардаро аз пеши чашмонам бардоштанд. Тамоми заминро аз машриқ то мағриб дидам. Фариштагон гирдогирди маро гирифта буданд.

Муҳаммад алайҳиссалом ҳамин ки ба дунё омад, сари муборакашро ба саҷда ниҳод ва ангушти шаҳодаташро боло кард. Сипас пораи абри сафеде аз осмон фуруд омада, Ӯро фаро гирифт. Овозеро шунидам, ки мегуфт: „Ӯро дар ҳама ҷо, аз мағриб то машриқ, бигардонед. Бигардонед, то тамоми ҷаҳон Ӯро бо номаш, бо ҷисмаш ва бо сифатҳояш бубинад. Бидонанд, ки номи Ӯ Моҳӣ аст, яъне Аллоҳ таъоло ба воситаи Ӯ нишонаҳои ширкро маҳв мекунад.“

Сипас он абр низ ғоиб шуд ва ман Муҳаммадро (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дидам, ки дар матои пашмини сафеде печонида шуда буд. Дар ҳамон лаҳза се кас омаданд, ки чеҳраҳояшон мисли офтоб медурахшид. Яке офтобаи нуқрагин дар даст дошт, дигаре тағорае аз зумуррад ва сеюмӣ абрешим. Гӯё аз офтоба мушк мечакид. Писари муборакамро дар тағора ниҳоданд. Сари муборак ва пойҳояшро шустанд ва Ӯро дар абрешим печонданд. Сипас ба сари муборакаш атр молиданд, ба чашмони муборакаш сурма кашиданд ва ғоиб шуданд.»

Фариштагон саф-саф аз осмон фуруд омаданд,
Хонаамро мисли Каъба тавоф карданд.
Ҳурон гурӯҳ-гурӯҳ омаданд,
Аз нури рӯяшон хонаам пурнур шуд.
Дар ҳаво бистаре густурда шуд,
Номаш сундус буд, фариштае онро густурд.
Он гоҳ дар ҳайрат фурӯ мондам,
Чун ҳамаро ошкоро дидам.
Ногаҳон девор шикофт
Ва аз Ҷаннат се ҳур омаданд.
Баъзе мегӯянд: аз он се зебо
Яке Осиё буд, бо рӯе мисли моҳ.
Дигаре, бешубҳа, Марям хотун буд,
Сеюмӣ – зеборӯе аз ҳурон.
Ҳар се бо меҳрубонӣ омаданд
Ва дар он соат ба ман салом доданд.
Омаданд ва гирди ман нишастанд,
Якдигарро ба омадани Мустафо мужда медоданд.

Вақте ки Муҳаммад алайҳиссалом ба дунё омад, дар назди модари мо ҳазрати Омина Шифо хотун, модари Абдурраҳмон ибни Авф, Фотима хотун, модари Усмон ибни Абулос, ва аммаи Паёмбари мо Сафия хотун ҳозир буданд. Онҳо нуреро, ки диданд, ва ҳодисаҳои дигареро, ки рӯй доданд, чунин нақл карданд:

Шифо хотун нақл мекунад: «Он шаб барои ёрӣ назди Омина будам. Шунидам, ки Муҳаммад алайҳиссалом ҳамин ки ба дунё омад, бо фурӯтании бисёр дуо мекард. Аз ғайб садое омад: „Ярҳамука Раббук.“ Сипас нуре баромад ва чунон равшанӣ бахшид, ки аз машриқ то мағриб ҳама ҷо намоён гашт…» Шифо хотун, ки шоҳиди бисёр ҳодисаҳои дигар низ буд, гуфт: «Вақте ки ба Ӯ паёмбарӣ хабар дода шуд, ман низ аз нахустин касоне будам, ки бе ҳеҷ дудилагӣ имон оварданд.»

«Дар рӯзи қиёмат, вақте ки ҳама хомӯш бошанд, ман сухан хоҳам гуфт. Вақте ки ҳеҷ кас ҷунбидан натавонад, ман шафоаткунандаи онҳоям» Ҳадиси шариф

Ҳамаи офаридаҳо ғарқи шодӣ шуданд,
Ғам рафт ва ҷаҳон аз нав ҷон гирифт.
Ҳамаи зарраҳои ҷаҳон ба сухан омаданд,
Якдигарро даъват карда гуфтанд: марҳабо.
Марҳабо, эй Султони воло, марҳабо,
Марҳабо, эй кони ирфон, марҳабо.
Марҳабо, эй сирри Фурқон, марҳабо,
Марҳабо, эй дармони ҳар дард, марҳабо.
Марҳабо, эй булбули гулзори ҷамол,
Марҳабо, эй маҳрами Зулҷалол.
Марҳабо, эй моҳу офтоби Худо,
Марҳабо, эй ки аз Ҳақ нестӣ ҷудо.
Марҳабо, эй паноҳи уммати гунаҳкор, марҳабо,
Марҳабо, эй паноҳи дармондагон, марҳабо.
Марҳабо, эй нури чашми Халил,
Марҳабо, эй ҳабиби хоси Ҷалил.
Марҳабо, эй раҳмати оламиён,
Марҳабо, ту шафоатгари гунаҳкорон.
Марҳабо, эй подшоҳи ҳар ду ҷаҳон,
Ин ҷаҳон ба хотири ту падид омад.

Сафия хотун низ чунин нақл кардааст: «Вақте ки Муҳаммад алайҳиссалом ба дунё омад, нур ҳама ҷоро фаро гирифт. Ҳамин ки ба дунё омад, ба саҷда афтод, сипас сари муборакашро бардошт ва бо забони фасеҳ фармуд: „Ло илоҳа иллаллоҳ, иннӣ Расулуллоҳ.“ Хостам Ӯро бишӯям, ки садое омад: „Мо Ӯро шуста фиристодем.“ Ӯро нофбурида ва хатнакарда дидем. Ҳамин ки ба дунё омад, ба саҷда афтод. Он гоҳ бо овози оҳиста чизе мефармуд. Гӯшамро ба даҳони муборакаш наздик кардам; мефармуд: „Уммати, уммати!“ (Уммати ман, уммати ман!)»3

Рӯ ба сӯи Байтуллоҳ он Расул
Чеҳра бар замин ниҳод ва ба саҷда афтод.
Дар саҷда сару забонаш Ҳақро ситуд,
Ангушташро боло бурд ва тавҳидро бар забон овард.
Мегуфт: «Эй Мавлои ман, рӯ ба сӯи Ту овардам,
Илоҳо, умматамро ба ман бибахш!»
Тамоми ҳиммати дилро ба сӯи Ҳақ гардонд
Ва мегуфт: «Уммати ман, уммати ман!»

Вақте ки Паёмбари маҳбуби мо ба дунё омад, бобояш Абдулмутталиб дар назди Каъбаи шариф буд ва бо зорӣ ба даргоҳи Аллоҳ таъоло дуо мекард. Ин валодат ба ӯ чунин мужда дода шуд:

Каъба ногаҳон ба сӯи Мақоми Иброҳим ба саҷда хам шуд ва боз ба ҳолати пешинааш баргашт. Абдулмутталиб шунид, ки Каъба бо забони фасеҳ мегӯяд: «Аллоҳу акбар! Овози Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) маро аз бутҳо пок хоҳад сохт.» Дар ҳамон лаҳза бути Ҳубал ба рӯ афтод. Он гоҳ нидое омад: «Омина писаре ба дунё овард. Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мардумро аз торикии залолат (гумроҳӣ) ба нури ҳидоят (роҳи рост) берун хоҳад овард. Ҳақ таъоло Ӯро ба паёмбарӣ бар инсонҳо ва ҷинҳо фиристод. Эй фариштагон, гувоҳ бошед: калидҳои ҳамаи ганҷинаҳо ба Ӯ дода шудааст. Рӯзи валодаташро фаромӯш накунед; ин рӯз то рӯзи қиёмат барои шумо ид бошад.» Абдулмутталиб ин суханонро шунида, аз ҳайрат забонаш гирифт. «Наход хоб мебинам?» гӯён, дасташро ба синааш кашид. Он гоҳ боз нидое шунид: «Эй сарвари Қурайш, ин чӣ ҳолест, ки туро тарсонд?» Тавони ҷавоб додан надошт.

Чун ба хонаи Омина наздик шуд, бар боми хона паррандае дид, ки болҳояшро кушода, хонаро пӯшонида буд. Кӯҳҳои Макка аз нури он медурахшиданд. Абри сафеде бар хона соя афканда буд. Ду фаришта пеши дар истода, ӯро ба дарун роҳ надоданд. Вай бо худ меандешид: «Ин чӣ ҳол аст? Наход хоб мебинам?» Дар ҳамин ҳол бӯи мушке, ки аз дарун меомад, ба машомаш расид.

Абдулмутталиб, ки дар рӯзи валодати Муҳаммад алайҳиссалом ҳодисаҳои бисёре дид, аз ин мужда бисёр шод шуд ва гуфт: «Қадру шарафи ин писарам хеле баланд хоҳад буд.»4

Абдулмутталиб барои ҷашни ин саодати бузург аз рӯзи ҳафтуми валодат сар карда, се рӯз аҳли Маккаро зиёфат дод. Ҳамчунин дар ҳар маҳаллаи шаҳр шутурҳо забҳ карда, гӯшташонро барои истифодаи мардуму ҳайвонот гузошт.5 Дар вақти зиёфат касоне пурсиданд, ки ба кӯдак чӣ ном гузоштааст. Ба онҳо гуфт: «Номашро Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гузоштам.» Ба онҳое, ки мепурсиданд, чаро номи яке аз ниёгонро ба Ӯ нагузоштааст, ҷавоб дод: «Зеро хостам, ки Аллоҳ таъоло ва мардум Ӯро мадҳ кунанд ва ситоиш намоянд.»6 Дар ривояти дигар омадааст, ки номи Муҳаммадро ба Ӯ Омина хотун гузоштааст.

Эй он ки рӯят мисли моҳи тамом медурахшад,
Эй он ки дасти ҳамаи афтодагонро мегирӣ.
Эй он ки дармони дардҳои дилҳоӣ,
Эй он ки султони ҳамаи офаридаҳоӣ.
Туӣ султони ҳамаи паёмбарон,
Нури чашми авлиё ва баргузидагон.
Эй охирин нишаста бар тахти рисолат,
Эй он ки муҳри нубувватро ниҳодӣ.

«Дар рӯзи қиёмат имом ва хатиби паёмбарон ва шафоаткунандаи ҳамаи онҳо манам. Инҳоро барои фахр кардан намегӯям» Ҳадиси шариф

Чун нури ту тамоми оламро равшан кард,
Рӯи гулгунат ҷаҳонро гулистон сохт.
Торикии ҷаҳлу залолат аз миён рафт,
Боғи маърифат ба камол расид.
Ё Ҳабибаллоҳ, ба фарёди мо рас,
Дар вопасин нафас бо рӯят шодамон кун.

Ҳодисаҳои муҳим дар шаби валодати Расулуллоҳ

Пеш аз валодати Расули акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва дар вақти валодаташ ҳодисаҳои бисёре ҳамчун нишонаҳои қадам ба дунё ниҳодани Ӯ рӯй доданд. Одамони машҳури он замон ҳанӯз пеш аз валодати Сарвари мо, Паёмбар, хобҳо дида буданд. Онҳо хобҳояшонро назди коҳинон (фолбинон) ва донишмандони номдори он замон бурда, таъбир хостанд, ва инҳо гуфтанд, ки ин хобҳо «нишон медиҳанд, ки Муҳаммад алайҳиссалом хоҳад омад».

Бобои Паёмбари маҳбуби мо, Абдулмутталиб, чунин нақл кардааст: «Боре хоб рафта будам. Аз хобе, ки дидам, сахт ба ларза афтода бедор шудам. Хостам фавран назди коҳине равам, то онро барои ман таъбир кунад. Чун назди ӯ расидам, ба чеҳраам нигарист ва гуфт: „Эй сарвари Қурайш! Туро чӣ шудааст? Дар чеҳраат ҳоли тамоман дигаре дида мешавад. Оё ҳодисаи муҳиме рӯй додааст, ки туро ба ин ҳол андохтааст?“ „Оре, хоби даҳшатноке дидаам, ки ҳанӯз ба ҳеҷ кас нагуфтаам“, гуфтам ва дар паҳлӯяш нишаста, нақл кардан гирифтам:

„Дишаб дар хоб дарахти бисёр бузургеро дидам. Як сараш то осмон боло рафта буд ва шохаҳояш ба машриқ ва мағриб паҳн шуда буданд. Аз он дарахт чунон нуре метофт, ки офтоб дар баробари он тамоман бефурӯғ буд.

Гоҳе дида мешуд ва гоҳе аз назар пинҳон мегашт. Мардум ба сӯи он рӯ оварда буданд. Нураш ҳар лаҳза меафзуд. Баъзе аз қабилаи Қурайш ба шохаҳои он дарахт часпида буданд ва баъзе мекӯшиданд онро бибуранд. Ҷавоне касонеро, ки мехостанд онро бибуранд, бозмедошт. Чеҳраи бисёр зебое дошт; чунин чеҳраро то он вақт ҳаргиз надида будам. Аз баданаш ба атроф бӯйҳои хуш паҳн мешуд. Дастамро дароз кардам, то шохае аз дарахтро бигирам, аммо ба он нарасидам.“

Чун нақли хобро ба охир расондам, чеҳраи коҳин дигаргун шуд.

Рангаш парид. Сипас гуфт: „Туро аз он баҳрае нест!“ Пурсидам: „Пас баҳра аз они кист?“ Гуфт: „Аз они касоне, ки ба шохаҳои он дарахт часпидаанд.“ Баъд илова кард: „Аз насли ту паёмбаре хоҳад омад, бар ҳамаи сарзаминҳо ҳукмронӣ хоҳад кард ва мардум ба дини Ӯ хоҳанд даромад.“ Сипас ба писарам Абӯтолиб, ки ҳамроҳам буд, рӯ оварда гуфт: „Гӯё ин амаки Ӯ хоҳад буд.“» Вақте ки ба Сарвари мо, Паёмбар, паёмбарӣ хабар дода шуд, Абӯтолиб ин воқеаро ба Ӯ нақл карда гуфт: «Ана, он дарахт Абулқосим, Муҳаммадуламин алайҳиссалом аст.»

Дар шабе, ки Паёмбари маҳбуби мо Муҳаммад алайҳиссалом ба дунё омад, ситорае тулӯъ кард. Донишмандони яҳудӣ онро дида, фаҳмиданд, ки Муҳаммад алайҳиссалом ба дунё омадааст.

Ҳассон ибни Собит, яке аз асҳоби киром, нақл мекунад: «Ҳаштсола будам. Субҳе як марди яҳудӣ „Ҳой яҳудиён!“ гӯён фарёдкашон медавид. Яҳудиён гирдаш ҷамъ шуда пурсиданд: „Чӣ шудааст, чаро фарёд мезанӣ?“ Вай ҷавоб дод: „Бидонед, ки дишаб ситораи Аҳмад тулӯъ кард! Аҳмад дишаб ба дунё омад…“»

Дар шаби валодати Расули акрам ҳамаи бутҳои дохили Каъба рӯ ба замин афтоданд.

Урва ибни Зубайр ривоят мекунад: «Гурӯҳе аз қурайшиён буте доштанд. Соле як бор гирди он тавоф мекарданд, шутур забҳ мекарданд ва шароб менӯшиданд. Боз дар яке аз чунин рӯзҳо назди бут омаданд ва диданд, ки рӯ ба замин афтодааст. Онро рост карданд, аммо боз афтод. Ин ҳол се бор такрор шуд. Он гоҳ аз ҳар тараф ба он такя гузошта, устувораш мекарданд, ки чунин садое шунида шуд: „Касе ба дунё омад ва ҳар чӣ бар замин аст, ба ҷунбиш даромад. Ҳар қадар бут ки ҳаст, ҳама фурӯ афтоданд. Дилҳои подшоҳон аз тарс ларзиданд!“» Ин ҳодиса айнан ба шаби валодати Муҳаммад алайҳиссалом рост омад.

Дар шаҳри Мадоин чордаҳ бурҷи (кунгураи) қасри подшоҳи Эрон (Кисро) фурӯ рехт. Он шаб подшоҳ ва мардумаш аз ғурриш ва даҳшат бедор шуданд. Онҳо хобҳои даҳшатноки баъзе аз бузургони худро ба таъбир доданд ва фаҳмиданд, ки ин нишонаи кори бузургест.

Номдортарин коҳинон он хобҳоро чунин таъбир карданд: «Ин хобҳо хабар медиҳанд, ки Шом, Даҷла, Фурот, Ироқ ва Эрон аз они ислом хоҳанд шуд.»

«Ман аз беҳтаринҳо ва баргузидагони одамоне, ки дар ҳар аср ва ҳар замон зистаанд, ба дунё оварда шудаам» Ҳадиси шариф

Маккаи мукаррама ва атрофи он

Дар ҳамон шаб оташҳои азими маҷусиён, яъне оташпарастон, ки ҳазор сол боз месӯхт, ногаҳон хомӯш шуданд. Санаи хомӯш шудани оташро сабт карданд: он айнан ҳамон шабе буд, ки бурҷҳои қасри Кисро фурӯ рехтанд.

Он шаб оби кӯли Сова низ, ки он замон муқаддас шумурда мешуд, дар як лаҳза фурӯ нишаст ва кӯл хушк шуд.

Дар тарафи Шом водии дарёи Самова, ки ҳазор сол боз беоб ва хушк монда буд, он шаб пур шуда, лабрез гашт ва ба ҷараён даромад.

Аз шаби валодати Муҳаммад алайҳиссалом сар карда, шайтонҳо ва ҷинҳо дигар натавонистанд аз ҳодисаҳо ба коҳинони Қурайш хабар биёранд. Каҳонат барҳам хӯрд…

Дар шаби валодати Ҳабиби акрам ва пас аз он, ғайр аз ин ҳодисаҳо, ки то он вақт монандашон дида нашуда буд, ҳодисаҳои бисёри дигаре низ рӯй доданд. Ҳамаи инҳо нишонаи он буданд, ки охирин паёмбар Муҳаммад алайҳиссалом ба дунё омадааст.7

Шаби мавлуд

Шабе, ки Сарвари мо, Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам), дар он ба дунё омад, «Шаби мавлуд» ном дорад. Мавлуд яъне «вақти валодат».

Пас аз шаби Қадр ин шаб пурарзиштарин шаб аст, ва касоне, ки дар ин шаб аз валодати Паёмбари маҳбуби мо шод мешаванд, омурзида мешаванд.

Хондан, шунидан ва омӯхтани аҳвол ва мӯъҷизаҳое, ки дар вақти валодати Сарвари мо, Паёмбар, дида шуданд, дар ин шаб савоби бузург дорад. Худи Паёмбари маҳбуби мо низ онҳоро баён мефармуд.

Асҳоби киром низ дар ин шаб дар ҷое ҷамъ мешуданд, он рӯзро ёд мекарданд, мехонданд ва нақл мекарданд.

Мусалмонон дар ҳамаи гӯшаҳои ҷаҳон ҳар сол шаби дувоздаҳуми моҳи рабеъулаввалро ҳамчун Шаби мавлуд гиромӣ медоранд. Дар ҳама ҷо қасидаҳои мавлуднома мехонанд ва Султони коинотро ёд мекунанд.

Уммати ҳар паёмбар рӯзи валодати паёмбари худро ид гирифтааст. Ин рӯз низ иди мусалмонон, рӯзи шодӣ ва сурур аст.

«Ситоиши ман [бо хондани мавлуднома ва илоҳиҳо] ибодат аст. Ибодат бо задани даф [асбоби мусиқӣ], дар миёни бозиву саргармӣ, ҷоиз нест» Ҳадиси шариф

Омина хотун модари Ӯст,
Аз он садаф ин гавҳар зода шуд.
Дар моҳи рабеъулаввал,
Дар шаби дувоздаҳум, дар шаби душанбе,
Он шаб, ки беҳтарини халқ ба дунё омад,
Модараш чиҳо дид он замон, чиҳо!
Модари он Ҳабиб гуфт: дидам
Нуре аҷиб, ки офтоб парвонаи он аст.
Ногаҳон чун барқ аз хонаам баромад,
То осмонҳо ҷаҳон аз нур пур шуд.
Осмонҳо кушода шуданд, торикӣ рафт,
Се фариштаро дидам, ҳар як чароғе дар даст.
Яке дар машриқ, дигаре дар мағриб,
Ва сеюмӣ бар боми Каъба истод.
Каъба дар он соат ногаҳ ба сухан омад,
Гуфт: имшаб офтоби ҷаҳон зода шуд.
Илоҳо, ба ҳурмати он Муҳаммад,
Ба ҳурмати Аҳмад, кони шафоат,
Аз уммати Ӯ розӣ бошад он Муин,
Раҳматуллоҳи алайҳим аҷмаъин.
Ассалоту вассалому алайка, ё Расулаллоҳ!
Ассалоту вассалому алайка, ё Ҳабибаллоҳ!
Ассалоту вассалому алайка, ё Нура Аршиллоҳ!
Сулаймон Чалабӣ